Dyscordia - We doen het veel te graag. Muziek zit ons in het bloed, zonder muziek kunnen we niet leven. Dat is de voornaamste drijfveer om te blijven doorgaan

Opgericht in 2010 heeft Dyscordia in België en internationaal geen introductie meer nodig. Hun progressieve insteek op de metal zet hen sinds het debuut 'Twin Symbiosis' (2013) op de kaart in ons land en in het buitenland. Inmiddels is de groep aan zijn vierde album toe: 'The Road To Oblivion.' De band kende ondertussen ook enkele wissels, maar staat nog steeds stevig te spelen. Dat bewezen ze nog in het najaar van 2024 op Plutofest.
Lees gerust  https://www.musiczine.net/nl/festivals/item/96741-pluto-fest-2024-wat-een-nederlands-belgische-pletwals.html
We hadden naar aanleiding van dat live optreden en de release van ‘The Road To Oblivion’ een fijn gesprek met Martijn Debonnet. We spraken over de plannen, de ambities en over de toekomst, alsook de feestelijkheden rond hun 15 jarig bestaan …

Ons laatste interview was in 2021, toen stonden jullie op Alcatraz. Een mijlpaal … Hoe is het met de band de laatste jaren gegaan?
We stonden dat jaar inderdaad op Alcatraz met het album ‘Delete/Rewrite’. Toen de plaat echt uitgekomen was, was er COVID en vielen alle gemaakte plannen in het water. We hadden een tour gepland. Zo mochten we mee met DORO doorheen heel Europa. Dat is eerst uitgesteld geweest, en uiteindelijk is die tour gewoon niet doorgegaan. Dat was een streep door de rekening. Daarna is mijn broer Wouter gestopt als drummer. Dat was denk ik 2022. De zoektocht naar een nieuwe drummer was niet gemakkelijk, want het waren grote schoenen om te vullen. Maar uiteindelijk hebben we met Chevy Mahieu een perfecte opvolger gevonden. Een fantastische jonge getalenteerde drummer, die vol enthousiasme direct mee was in de vibe rond Dyscordia.

Zonder COVID hadden jullie wellicht veel verder gestaan… En dan zijn er ook de personeelswissels, want naast Wouter heeft nu ook Stefan Segers de band verlaten …
We hebben ondertussen wel nog op Alcatraz gestaan met ‘The Road to Oblivion’. Een album waar ik heel trots op ben. Leuk is dat veel nummers geschreven zijn met Wouter, maar ook Chevy er duidelijk zijn inbreng in heeft gehad. We hebben ook twee clips gemaakt ‘Hell’ en ‘The Passenger’. En toen hebben we dus vorige zomer wederom op Alcatraz gestaan. Alcatraz was het laatste optreden van Stefan Segers.

Stefan en Wouter waren toch steunpilaren binnen de band; sommige bands hadden er al de brui aan gegeven maar jullie blijven doorgaan, proficiat! Maar wat is de drijfveer om toch door te gaan dan?
We doen het veel te graag. Muziek zit ons in het bloed, zonder muziek kunnen we niet leven. Dat is de voornaamste drijfveer. Stefan uit de band zien vertrekken heeft wel enorm pijn gedaan, het was niet simpel om hem te vervangen. We zijn, redelijk recent, op Jens Novotni gebotst. Die heeft de rest van de concerten reeks in 2024 afgewerkt. Op korte tijd heeft hij heel wat nummers leren spelen. We zijn blij verrast van Jens, want hij staat er zowel op repetities als op het podium. Zijn grunts klinken anders dan die van Stefan, maar zeker ook goed. En zijn gitaarwerk is gewoonweg subliem.

We hebben een overaanbod aan top muzikanten, van wereldklasse. Maar wat ik steeds jammer vind, zowel voor een band als Dyscordia maar ook vele andere bands, is dat je als ‘Belg’ steeds op die muren blijft botsen. Ondervinden jullie dat probleem ook? En is het niet slechter geworden voor jullie sinds COVID?
Eigenlijk is het dubbel. Het landschap is heel veel veranderd sinds Corona. Er zijn gewoonweg erg veel heel goede bands, maar die willen ook allemaal optreden. Er is dus een overaanbod. Daartegenover staat dat organisatoren overkop gaan omdat ze hun tickets niet verkocht krijgen, waardoor zij die overblijven op veilig spelen. Om hun zaal vol te krijgen. Veel mensen kopen geen tickets meer in voorverkoop. Bovendien is een Belg niet echt chauvinistisch. Als het over eigen artiesten gaat is een Belg doorgaans heel sceptisch, mensen kopen liever een ticket voor een Amerikaanse of Scandinavische band dan een band van eigen kweek. Als je het als Belgische band echt wil maken in België, moet je dus eerst in het buitenland doorbreken. In de rest van de wereld is dat vaak net omgekeerd, krijgen eigen bands net méér kansen.

Het is opmerkelijk, want een band als jullie verdient dat gewoon. Neem nu ‘The Road to Oblivion’. Qua sound is er niet echt veel verschil met de vorige ‘Delete/Rewrite’ , het klinkt wat verfijnder.  En het epische neemt wat meer de bovenhand. Wat is volgens jou het grote verschil tussen de vorige en deze plaat?
We schrijven de muziek die we voelen, en dat is iedere keer wel een beetje anders. Een mens evolueert, en dat hoor je ook in onze muziek terug. Als band blijven we verder evolueren. Het is niet zo dat we op voorhand al weten welke richting het zal uitgaan, we gaan op ons buikgevoel af. Het zijn meestal Guy en ik die zoeken welke richting het eventueel kan uitgaan. Op die manier schrijven de nummers een beetje zichzelf. Een deel van ‘The Road to Oblivion’ hebben we geschreven net na Alcatraz 2023. We hadden zoveel inspiratie, direct na het festival en we hebben direct enkele nummers geschreven. En voor de rest blijft het verder groeien. Ik zeg wel ‘de nummers schrijven zichzelf’ maar er gaat gewoonweg heel erg veel energie naar het maken van een nummer om ervoor te zorgen dat het goed in elkaar zit , dat het goed klinkt, en dat het past bij waar Dyscordia echt voor staat.

Al 15 jaar slagen jullie erin de live sound op plaat perfect weer te geven. Mooi, hoe doe je dat toch?
Dat komt door waar we het net over hadden.. we steken enorm veel tijd in hoe songs  moeten klinken. We hebben daar veel aandacht voor. Soms hebben we een heel symfonisch orkest in een nummer zitten, soms enkel gitaareffecten. We zijn daar allemaal zeer intens mee bezig, met het schrijven en arrangeren van nieuwe nummers. Elk nummer moet echt af zijn, en heeft een eigen benadering. En dat brengen we ook live. Automatisch heeft het ene veel met het andere te maken. Veel klanken en toevoegingen zijn hetzelfde live als op cd. Maar op cd maken we het vaak toch nog “bigger than life” omdat je daar de kracht en volume niet hebt van een optreden. 

Hebben jullie nooit gedacht om een echt concept album uit te brengen, want deze leunt wel een beetje naar een concept plaat maar is het dan ook weer niet…
‘Twin Symbiosis ‘is een beetje een concept album. Het is uitgebracht in tijden toen alle bands concept albums maakten en wij wilden iets totaal anders doen. En wij wilden liever iets anders doen. Dus hebben we bewust geen concept album gemaakt (haha)

Ik heb het gevoel dat er in ‘The Road to Oblivion’ ‘een verhaal schuilt achter zit; is dat zo met de nieuwe plaat?
The Road to Oblivion is ook geen conceptalbum, alle nummers hebben afzonderlijk hun eigen identiteit. Het is aan de luisteraar of de lezer om er al dan niet zijn/haar eigen verhaal of fantasie in te herkennen.
Voor de ene lijkt het oppervlakkig, een ander vindt er dan een diepere laag in. Als er ook maar één iemand ons dan komt zeggen dat hij/zij zich in een nummer herkent of zich ermee kan identificeren dan geeft ons dat voldoening. En méér moet dat niet zijn.

De plaat werd dan ook sterk ontvangen?
We maken uiteraard geen muziek voor de pers, maar maken muziek die we graag horen uiteraard. Maar de reacties waren zeker positief.

Kan dit het moment van de grote doorbraak worden voor Dyscordia?
Wij hopen dat, het zou heel leuk zijn. We hebben er zeker wel plannen mee. 2025 is ook het jaar dat Dyscordia 15 jaar bestaat, daarrond gaan we ook wel dingen doen. Er zijn dus zeker plannen voor het nieuwe jaar. We staan alvast op MentalFest op 22 februari in Roeselare: https://mentalfest.be/  waar we zowel ouder als nieuwer werk zullen spelen. Aangezien Jens ondertussen helemaal ingewerkt is. De gehele bloemlezing van Dyscordia zal gebracht worden aldaar. En eigenlijk willen we dit jaar ons 15-jarig bestaan gewoon uitgebreid vieren. Dat is het grote plan voor 2025 eigenlijk. We zijn optredens aan het plannen in België maar ook in het buitenland. Zodra we kunnen, maken we alles bekend op de website en onze socials. En we zullen wel zien waar ons dat brengt…

Misschien eindelijk nog eens Graspop …
Dat zou prachtig zijn, we hebben ze alvast gecontacteerd…

Maar dan zit je weer met die muur … Hebben jullie de ambities, door o.a. COVID en niet steeds de erkenning te krijgen die jullie verdienen, moeten verleggen als band?
We vinden het gewoon plezant, zoals eerder al aangegeven. Zowel het muziek schrijven, samen repeteren als optreden is een passie voor ons allemaal. En of dat optreden nu kan in Spanje, Duitsland of onze thuisbasis Kortrijk, het is gewoon plezant .. ook na 15 jaar. We willen natuurlijk groter worden en ergens doorbreken, maar ook als dat niet gebeurt gaan we gewoon muziek blijven maken. Uit liefde voor de metal! Daar doen we het voor.

Hier in ons landje, kan het zijn afhankelijk van waar je bent, soms minder feedback krijgt? Ondervinden jullie dit onder Dyscordia?
Dat heeft volgens mij niet echt iets te maken met een afkeer, maar met het feit dat we bijvoorbeeld veel meer spelen in Kortrijk en omstreken, en mensen ons daar dus beter kennen. En doordat we in Antwerpen iets minder spelen, zijn we daar minder bekend en komt daar wat minder volk op af.

En anders, kan het zijn, indien een Amerikaan hoort dat het een Nederlandse band is,  zal hij de oren spitsen; bij een Belgische of Vlaamse band fronst men de wenkbrauwen. Ondervinden jullie dat ook, ‘zo’n muur’?
We zouden het fantastisch vinden wat meer erkenning te krijgen. Laat dat duidelijk zijn. Maar we laten ons er ook niet door ontmoedigen. Als dat voor ons wel kan, en we die kans kunnen krijgen om die muur af te breken? Dan zijn we direct vertrokken! Lukt dat niet? Dan is dat ook maar zo…

Er schuilt in de nieuwe plaat een streepje Powermetal, ervaar ik persoonlijk, een genre populair bij een groot publiek. Is het niet interessant in de toekomst eens andere wegen uit te proberen? Hoe sta je er tegenover?
We zijn al bezig met ideeën voor een nieuwe plaat. We gaan onszelf geen beperkingen opleggen, of bij voorbaat zeggen ‘we gaan nu die of die richting uit gaan’. Het moet een natuurlijk groeiproces blijven. Dat is altijd zo geweest bij Dyscordia. We gaan dus ook nu weer af op wat we voelen op het moment. We hebben nu twee nieuwe muzikanten in de band, en hun inbreng zal zeker zijn invloed hebben op de nieuwe sound van Dyscordia.  Jens en Chevy schrijven nu ook mee muziek, dus we zullen zien waar ons dat brengt.

De inbreng van nieuw bloed kan een sound drastische veranderen, bij jullie ook?
De drum van Chevy is al heel anders dan Wouter zijn drumwerk. Dat merk je ook op de optredens, en dat heeft zeker zijn invloed op de toekomst. Ook de inbreng van Jens zorgt voor andere invalswegen, nu al. Het zal zeker en vast Dyscordia zijn, en toch anders klinken dan deze plaat, dat is het enige wat zeker is.

Jullie zijn dus al aan nieuwe nummers bezig. Zijn er al concrete plannen wanneer een eventuele volgende plaat zou uitkomen dan?
Dit jaar is vooral zoveel mogelijk optreden in het oogpunt van ons 15 jarig bestaan. Het zal dus zeker niet voor dit jaar zijn, zelfs mogelijk nog niet voor 2026 denk ik. 

Wat ik zo indrukwekkend en uniek vind aan Dyscordia (we hadden het er al eens over in een vorig interview, is die Army op Facebook, dankzij Pascal). Uniek toch. Heeft die Army ook een invloed op jullie muziek of vormen ze een inspiratiebron?
We zijn zeer gelukkig en dol op die Army, zoveel is zeker. We kijken graag om eens iets speciaal te doen voor hen, zeker en vast. Ze beslissen niet mee welke richting we muzikaal uitgaan, dat dan weer niet. Maar een inspiratie zijn de Army zeker en vast voor ons, zoveel is zeker!

Past een speciaal feestje voor hen, naar aanleiding van jullie 15 jarig bestaan ook in de planning die jaar?
We gaan zeker iets doen voor de fans van de Army.. Maar daar kunnen we op dit moment nog niet over uitweiden. Hou zeker de socials en de website in het oog!

Ik zie er naar uit naar meer dit jaar … Tot op MentalFest alvast

Loek Van Den Berg – Op dit nieuwe album ben ik op zoek gegaan naar de essentie van mijn muziek, waarbij ik één idee dieper uitwerkte van de hele compositie. De composities zijn gelaagder

In 2022 wist saxofonist Loek van den Berg ons aangenaam te verrassen met de plaat ‘Wayfarer’. Muzikaal een ware wereldreis.
We hadden toen reeds een interview met hem over die release: https://www.musiczine.net/nl/interviews/item/88472-loek-van-den-berg-het-draait-er-bij-mij-niet-om-te-laten-zien-hoe-virtuoos-ik-ben-maar-om-het-gevoel-dat-achter-de-muziek-zit.html
Eind januari komt een nieuwe plaat uit ‘Seafarer’. Ook nu weer hadden we een fijn gesprek over die plaat, over de doelstellingen, die al dan niet zijn bereikt zijn, de ambities en de verdere toekomstplannen.

Loek, in 2022 had ik een interview met jou naar aanleiding van de release van je plaat ‘Wayfarer’. Hoe is het je ondertussen vergaan?
Er is uiteraard veel gebeurd na die release. We hebben veel kunnen optreden bijvoorbeeld. Daarnaast zijn we ook in de prijzen gevallen, waaronder de Edison Jazz, en dat was toch een mijlpaal. Het heeft voor ons heel wat deuren geopend naar nog meer optredens, en een extra tour met het album: Een soort ‘Edison tour’.
Ik had ondertussen ook in de Dutch jazz competion voor mijn titelstuk van het album ‘Wayfarer’  een prijs voor beste compositie gewonnen in. En ook dit heeft gezorgd voor nieuwe deuren die zijn open gegaan. We kunnen stellen dat die plaat een succesverhaal was voor ons, we zijn op zeer mooie plekken geweest en het publiek was steeds heel enthousiast.

Het valt me op dat bij jou als bij andere getalenteerde muzikanten, jullie allemaal meer het pad van de jazz verlaten. Waarom wordt er dan nog steeds het label jazz gekleefd op jullie muziek?
Het is inderdaad een breed begrip geworden, omdat zoveel stijlen zich met elkaar zijn gaan vermengen. En dat allemaal onder de noemer jazz. Wat ons echter verbindt is een honger naar improviseren. Dat is de rode draad in al onze muziek.
Improvisatie is wat onze, en ook mijn muziek, jazz maakt. Wat mijn eigen muziek betreft is het leuk om alle solo’s open te trekken, zodat er meer ruimte komt voor de eigen prospectie van elk van de bandleden.
Als ik de studio induik heb ik een bepaald idee in mijn hoofd, en dan wil ik dat zo opnemen zoals ik me dat had voorgesteld. Maar live is het juist leuk om daarvan af te stappen. En meer met dat improviseren bezig te zijn. Dit maakt onze muziek jazz, of dit nu een mix is tussen jazz en rock of een andere fusion. Die drang tot improviseren verbindt ons allemaal.. Dat is jazz.

Eind januari 2025 verschijnt ‘Seafarer’, in een co-release van ZenneZ Records-Bertholds Records. Ik lees in de biografie dat het een logisch vervolg is op de vorige plaat, kun je er wat dieper op ingaan?
Er is de afgelopen jaren een hoop veranderd, ook ik persoonlijk ben veranderd. Maar de intentie in de muziek is nog steeds hetzelfde gebleven. Het beeldende verhaal, en de melodische kant van mijn muziek blijft de kern. Ik ben deze keer eigenlijk nog dieper ingegaan op dat aspect.

Wat is het grote verschil tussen deze release en die vorige dan?
Bij het eerste album had ik in één composities verschillende ideeën die ik aan elkaar verbond, waardoor we binnen een compositie vaak van de ene naar de andere sfeer sprongen. Dat was op zich niet slecht, en ik sta nog steeds erg achter die composities.
Op dit nieuwe album ben ik echter op zoek gegaan naar de essentie van mijn muziek, waarbij ik één idee dieper ben gaan uitwerken over de hele compositie heen. De composities zijn gelaagder geworden en ik ben nog verder gaan uitzoeken hoe ik uniek kan zijn in het compositie aspect, en hoe ik mijn bandleden daarin het beste kan laten uitspringen. Daar ligt dus wel het verschil tussen de twee platen.

Dat viel me dus ook op. We hebben ook het filmische, dromerige aspect dat uitgaat van deze plaat. Je wordt meegenomen naar een wereld van samenhorigheid en rust. Was dat een natuurlijke groei, of een bewuste aanpak?
Ik heb niet per se een duidelijk plan bij voorbaat eigenlijk. Het komt er gewoon heel natuurlijk uit eigenlijk. Doordat ik als saxofonist constant met melodieën bezig ben, zal daar het zwaartepunt wel blijven liggen. Maar hierin probeer ik mezelf steeds meer te ontplooien en vernieuwen.
Dit album is een best persoonlijk album rond de dingen die ik afgelopen jaren heb meegemaakt of gedaan heb. Het gaat niet over één onderwerp, maar het is een samenvatting van al die persoonlijke verhalen die ik wil uitbeelden.
Het is dus niet dat ik denk : ik ga nu een album schrijven dat hier over gaat of zo.. zo werk ik niet.

Reizen is wel een specifieke inspiratie geweest toch? Welke reizen dan?
Ik heb veel gereisd de afgelopen jaren, dus sowieso vormt dat een inspiratiebron. Dat bracht me o.a. in Egypte en door Europa heen. Maar ook China. We hebben het afgelopen jaar best veel buiten Europa kunnen spelen. Al die plekken vormen uiteraard een inspiratiebron. Ik plan altijd een moment waarop ik op mijn eentje dat land ga bezoeken, en dat is uiteraard altijd een bron voor inspiratie.
Zo komen er op het laatste nummer ‘Languages of the Unheard’ duduk klanken voor, wat een Armeens muziek instrument is. Het is fijn om in die bepaalde cultuur te duiken, en dat is zeker een bron van inspiratie geweest.
Laat ons stellen, het is niet zo dat ik een specifieke compositie opdraag aan een bepaalde reis, zo werk ik niet; maar de samenvatting van al die reizen heeft uiteraard wel een impact op mijn composities, dat weer wel dan…

Ingetogenheid vormt de rode draad, af en toe worden registers open getrokken, met een lichte botsing geluidsmuren.. Een bewuste manier van werken of niet?
Je bedoelt qua dynamiek? Dat is dan weer wel heel bewust gedaan, om in die soort golven tewerk te gaan. Ik denk bij het componeren goed na over waar die uitbarsting zit, en waar het intiem blijft. Dat opbouwen en afbouwen is inderdaad een duidelijke keuze geweest . Ik ben daar zelfs meer mee bezig geweest dan op het eerste album eigenlijk.

Je laat je ook goed omringen, uiteraard klinkt je saxofoon hemels; de inbreng van de anderen is belangrijk. Kun je wat meer over hen vertellen en hoe je hen gevonden hebt?
We spelen al heel lang samen, en het gaat mega goed. Met de meeste van de bandleden heb ik samen gestudeerd in Rotterdam. Wat opvalt is dat ik en mijn bandleden hetzelfde idee hebben over de sound van mijn muziek. Onze muzikale invloeden liggen in dezelfde lijn, we houden allemaal van dezelfde bands. Als ik met een idee kom, dan legt de band hierdoor heel gemakkelijk de link naar hoe dat moet worden uitgebeeld. Het helpt uiteraard ook dat we al een album samen hebben opgenomen, en daar veel mee hebben kunnen spelen. Hierdoor heeft de band een duidelijk idee over hoe ik de muziek graag zou willen hebben, en ze volgen me hierin, gelukkig.

Er is ook meer oog voor improvisatie. Heeft die samenwerking ermee te maken of hoe moet ik dat zien? Wat zorgt ervoor dat dit nu net wat meer naar boven komt, dan op je vorige plaat?
We zijn zeker gegroeid. Door veel samen op te treden, zijn we meer op elkaar ingespeeld en begrijpen we elkaars manier van spelen ook beter! Binnen dat improviseren durven we meer risico’s te nemen, en kunnen we veel meer ons verhaal vertellen, en duidelijkere lijnen trekken.
In dit album zitten echter iets minder solo momenten dan op het vorige album. Dit komt doordat ik voor de opnames een keuze heb gemaakt om meer op het compositie aspect te focussen. Op de eerste plaat hadden we vaak een tweetal solo’s per stuk, nu is dat er meestal één. Live gaan we dat allemaal meer omgooien uiteraard.

Wat zijn de verdere plannen voor dit jaar? Zowel op als naast het podium? Wat zijn de verwachtingen van die nieuwe plaat?
We hopen uiteraard weer veel te kunnen gaan optreden met deze plaat. Ik merk dat het op het moment niet makkelijk is in de muziek industrie. Maar dat is niet enkel bij ons in Nederland of in België het geval. We hebben 56 keer kunnen spelen met het vorige album, als we nu de helft of zelfs 1/3de daarvan kunnen doen zou ik al best tevreden zijn. Maar ook dat blijkt dus lastiger dan ik had verwacht. We blijven gewoon doorgaan, en hopen dat er weer een mooie tour uit komt. We brengen de plaat nu uit op twee labels, ook een Duits label naast ZenneZ Records, zijnde Bertholds records. We gaan daardoor meer focussen op de Duitse markt. We willen ook wat meer in België spelen, onze trombonist komt namelijk uit België. We zitten vooral te kijken naar de omliggende landen van Nederland om daar wat meer te kunnen spelen.

Het is inderdaad moeilijker geworden, maar worden Nederlandse muzikanten niet meer gesubsidieerd en gestimuleerd? Belgische artiesten krijgen haast geen plaats …
Wat ik veel hoor bij organisatoren is dat ze geen geld of subsidies meer hebben waardoor ze geen risico’s meer durven te nemen. Daardoor is een kwintet vaak te groot, ze willen dat niet meer boeken. Het enige wat overblijft voor een kwintet zijn de grote podia, maar daar is dan weer zoveel concurrentie, dat het lastig is om daar binnen te geraken. Het zijn doorgaans  grote Amerikaanse acts die daar komen. Het lijkt wel alsof bands in de middenmoot, bands die op een punt staan om door te breken, het zeer moeilijk hebben om die volgende stap te kunnen zetten.
En toch is Nederland een fijn land om in te wonen als muzikant, men krijgt hier voldoende kansen op speel plekken. Dat we meer dan vijftig keer hebben mogen spelen met ons vorige album geeft aan dat er zoveel podia zijn, die bereidt zijn ons te boeken. Als je dan kijkt naar pakweg Oostenrijk heb je er misschien maar acht of tien. Er zijn ook veel subsidies die je kunt aanvragen hier. Met de nieuwe politiek zou hier wellicht wel een verandering in kunnen komen dit jaar, in de negatieve zin. Geen idee waar het heen gaat.. maar los daarvan blijft Nederland een heel fijn land om te wonen en actief met muziek en cultuur bezig te zijn.

In 2022 antwoordde je op de vraag naar je doelen en ambities: ‘’Ik denk dat dit mijn belangrijkste ambitie en doelstelling is. Als mensen naar mijn muziek luisteren en even hun moeilijkheden vergeten, of geraakt kunnen worden. Dat is de kracht van muziek!’’
Ben je in die opzet geslaagd denk je?
Ja, daar sta ik nog steeds achter. Het mooiste van muziek maken is als je merkt dat het soms lukt om mensen op een bijzonder manier te raken met je muziek. Ik heb een concert gehad, waar mensen vooraan zaten die elk stuk mee zongen. Dan weet je dat je inderdaad in je opzet geslaagd bent. Het was een speciaal gevoel dat over me heen kwam. Dat je in die zin deel uitmaakt van iemands leven. Het doet veel bij mij, als ik iets heb gecreëerd dat mensen diep raakt.
Er is op het moment zoveel narigheid in de wereld om ons heen. Dan is het fijn te zien dat muziek een verbindende factor is. Op het podium ben je voortdurend bezig met verbinden samen met de andere muzikanten en het publiek. Je bent constant naar elkaar aan het luisteren, en ik denk dat dit een mooie metafoor is voor hoe we met elkaar in het dagelijks leven zouden kunnen omgaan. Op deze manier zouden we de rest van de wereld een beetje mooier kunnen maken.
Het is fijn om met muziek mensen te kunnen helpen om moeilijke momenten even te vergeten, en als dat lukt en blijft lukken is dat super mooi…
Het laatste nummer op het album ‘Languages of the Unheard’ is een beetje geschreven rond dat idee. Ik was naar een aantal protestmarsen gegaan afgelopen jaar, en toen dacht ik, ik wil ook een mars schrijven. We kunnen als mensheid een stuk beter omgaan met elkaar en de wereld om ons heen. Toen Wilders vervolgens in Nederland aan de macht kwam, en alleen maar meer haat stimuleerde, schreef ik deze treurmars. “Languages of the Unheard” is geschreven voor iedereen die ongehoord is en die ik op deze wijze toch een stem zou willen geven.
Het is iets krachtig aan muziek om dat te kunnen doen, en daardoor mensen met elkaar te verbinden.

Een heel mooi nummer, o.m. door het gebruik van Duduk. Is het de bedoeling errond iets meer te gaan doen?
Ik ben inderdaad veel Duduk aan het studeren. Ik ben veel Armeense en Iraanse muziek aan het checken. En ik denk dat het bij de volgende platen zeker wat meer terug gaat komen.

Of een volledige plaat rond die Armeense muziek?
Ik blijf bij de saxofoon en in mijn kwintet zal het een combinatie blijven. Maar het lijkt me super tof om ook in andere bands met dit instrument te gaan spelen.

En een project met een Armeense artiest of zo, lijkt dit ook geen optie?
Dat lijkt me zeker een optie, en dan op die manier naar Armenië te gaan. Om daar te studeren, of mensen te ontmoeten, nieuwe culturen te ontdekken.
Ook in Nederland, en zeker in Rotterdam, heb je veel muzikanten van over de hele wereld, waardoor je ook hier verschillende muzikale culturen kunt leren kennen. Ik sta zeker open voor cultuur verbindende projecten, leuk!

Is er ook een ambitie om grote podia te doen, of eerder een naam worden binnen het clubcircuit?
Ik denk dat ik me net zo goed zal voelen bij een huiskamer concertje, dan op een groot podium te staan voor duizenden mensen. Het heeft beiden iets eigens natuurlijk, maar om het doel te zetten om Ahoy uit te verkopen, is niet per se iets waar ik mee bezig ben.
En ook niet iets dat in de nabije toekomst gaat gebeuren denk ik.
Het mooie aan muzikant zijn is dat je op zoveel verschillende plekken kunt optreden. Waardoor je de ene dag in een huiskamer staat waar vijftien mensen heel aandacht luisteren, en de volgende avond sta je op een groot festival en speel je voor duizenden mensen. Dat is zo bijzonder aan het muzikant zijn. Beiden heeft iets speciaals. Ik zou uiteraard geen van die twee afzeggen als ik de mogelijkheid krijg. Op het moment ben ik gewoon heel blij met waar ik speel, en of dat klein of groot is speelt geen rol.

Eventjes nog dat ‘filmische aspect’ … Je muziek is zeer visueel, is er geen plan om er ooit iets mee te doen, o.m. TV of film?
Ik vind het idee zeker tof, maar ben nog niet actief gaan zoeken. Als er ergens een filmregisseur interesse heeft, mag die me altijd contacteren. Want ik heb hier zeker interesse in.

Waar zie je jezelf binnen circa tien jaar, of waar zou je graag willen staan?
Ik hoop mezelf te blijven ontwikkelen in mijn muziek, en dat ik altijd de interesse blijf houden om nieuwe dingen te leren! Ik zou mijn muziek graag blijven delen, en als ik mensen hier mee raak is mijn doel bereikt! Het leukste van muziek maken vind ik om concerten te spelen, aangezien er zo’n mooie sfeer ontstaat tussen elkaar en het publiek. Ik hoop dat ik hiermee door kan blijven gaan de komende jaren en als het lukt om dit uit te breiden en meer te kunnen reizen met mijn muziek, zou dat waanzinnig zijn!

Bedankt voor dit fijne gesprek. Alle succes toegewenst!