De Waregemse band Next! ontstond enkele jaren geleden vanuit de new wave-covergroep Midlife die werd opgericht door bassiste Sonja Blauwblomme (ook Face Your Fears). Met de komst van zangeres Saskia De Munster werd het Next! en verschoof de stijl meer naar de punkrock. Vorig jaar was er de demo-cassette ‘Oez’n Demotape’ en één van de nummers daarvan komt nu in een nette studio-opname uit als een digitale single.
‘Who Cares (We Gonna Die Anyway)’ is een echt visitekaartje voor de band. Het is een mooie opname en een goede, eerlijke productie. What you hear, is what you get. Op de demo had Next! nog twee gitaristen en daarvan is er nu maar eentje over. Dat rendeert: de structuur van de song is duidelijker en het geluid zit niet langer overvol.
De song is vernoemd naar de lijfspreuk van Peter ‘Steeni’ Vandersteene die samen met zijn partner Ann Stevens, het iconische café The Steeple in Waregem uitbaatten.
Catchy-rockend en onmiddellijk meezingbaar, dat is altijd een goed recept als je in de punk-keuken staat. Na de veelbelovende demo en de eerste puike single is het nu wachten op het album of EP.
‘Who Cares’ van Next! NeXt! - Who Cares (We Gonna Die Anyway)
Next support tribute to The Clash, Radio Clash
Radio Clash – tribute band, een mooi eerbetoon aan hun helden
Lightspeed, dat zijn de winnaars van de Lawijtstrijd en de laureaten van de Oost-Vlaamse Sound Track. Ze bestaan nog niet zo lang, maar hun uitstekende live-reputatie bracht hen al naar de Lokerse Feesten, het Depot en de Vooruit.
Hun debuut-EP ‘The Guest House’ werd geproduceerd door Bert Vliegen (Whispering Sons) en gemixed door Hannes Cuyvers (Ramkot). Muzikaal klopt het plaatje van onstuimige Britpop (Kaiser Chiefs, The Cribs, Arctic Monkeys, Travis, The Kooks, …). Het Britse accentje in de vocalen klopt ook, net als bij Komisar of The Black Gasolines, die andere jonge Vlaamse Britpop-adepten.
‘The Guest House’ is een verzameling van zes nummers waarvan de creatie dwars doorheen de afgelopen jaren stuitert. Van vertrouwde huldigingen aan de beginperiode tot vinnige pasgeborenen die knal in het heden ploeteren.
Als songsmeden is het niet elke keer raak op deze EP. Als ze het gaspedaal net iets minder diep induwen, grofweg na de eerste helft van de nummers, zijn ze mij al snel kwijt. De lyrics trekken mij niet elke keer in de song. Van de zes nummers op deze EP hou ik de beste herinneringen over aan het intro-stukje “Bite The Flame” (wat een intro!, brei daar maar een hele song aan), aan “(Here’s To) You” (dicht tegen Oasis-aanschurkend) en aan “Society’s Fixation Seeker”.
https://www.youtube.com/watch?v=-cNi_zzOS9M&t=3s
English Teacher – Charmant emotievol
Eén van de revelaties dit voorjaar zijn het uit Leeds afkomstige kwintet English Teacher. Ze kunnen ons wel wat onderwijzen door hun allstyle music binnen de indiescene; een uur lang waren we geboeid in hun muzikale gedachte.
Ze plaatsten zich vorig jaar in de spotlight met de ‘Polyawkward’ EP en de singles “Nearly daffodils” en “The world’s biggest paving slab”, die hier vanavond bewaard werden op het eind van de set, artyfarty songs die dromerig en lekker alternatief rocken, niet vies van wat theatraliteit. Niet voor niks stonden ze in januari op Eurosonic en wonnen ze de Mercury Prize.
De band heeft met Lily Fontaine een sterke zangeres, haar warme, indringende stem heeft een voorname invloed op het materiaal, die verrassende, onverwachtse wendingen ondergaan. We worden in één nummer wel dikwijls op het verkeerde been gezet. Ondanks het feit dat de andere leden een coolere uitstraling hebben , weten zij ons voldoende te intrigeren.
“R&B” en “Yorkshire tapes” zijn twee binnenkoppers, stevige openers, die hier het nauwst leunen aan snedige indierock. “I’m not crying, you’re crying” is de aanzet van hun gedurfd- en gewaagdheid, gezien de wissels in de zwierige, groovende en de integere, sfeervolle aanpak. Vloeiend alternatief klinkt het dus, met die theatraliteit, net als een Yard act en The last dinner party. Interessante referenties verder zijn Black country, new road en Black midi en oudjes Television, King Crimson en Radiohead door de ingewikkelde gitaarstructuren.
Er werd rijkelijk geput uit hun debuut ‘This could be Texas’ met “Not everybody gets to go to space“, “Mastermind specials” en de titelsong, extraverter van aard, of de dromerige “Broken biscuits” en “Albatross”. De keys, pianoloops en het vioolspel bieden kleur. Ze gaan eigenlijk wel een beetje te werk als Big Thief , die ook altijd te vinden zijn voor wat spelen in hun genre, waardoor het spannend, leuk, boeiend blijft.
“You blister, my paint” klinkt uitermate sober, gevoelig, stem en piano zijn hier de bepalende factor, in een walm van licht waaiende souljazz.
Sober, meeslepend, gedreven klinkt het allemaal, waarbij er naar een sterke closing final wordt gegaan met hun twee gekende singles, die durven te exploderen en ronken door de diepe bas.
English Teacher was onder de indruk van de sterke respons, het doet de band en zeker de zangeres deugd. Het scherpte hun gretigheid steeds aan, die met het intieme “Albert road” werd besloten, die ergens het oude The Sundays deed opborrelen.
Band die houdt van een mishmash en tempowissels, maar het charmant, emotievol houdt, wat hen siert.
Support was The Bernadette Mairies uit het Brusselse, die ons bij de leest hield met hun fijne combinatie van Britpop , shoegaze en postpunk. Het klonk broeierig, meeslepend en boeide door die bezwerende aanpak, met een Fontaines DC, Pale Saints in het achterhoofd. Fijne kennismaking alvast met deze jonge band …
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Stéphane Galland & The Rhythm Hunters - een langgerekte (jazz) adrenalinestoot, van uitzonderlijk kaliber
Midden september waren we aanwezig op European Jazz Conference in de Ha Concerts, Gent waar we o.a. Stéphane Galland & The Rhythm Hunters aan het werk zagen. Over het optreden schreven we: 'Iedereen had zijn rol en was een even belangrijke schakel in het combo. De blazers hadden we met Shoko Igarashi (tenor saxofoon), Sylvain Debaisieux (alto saxofoon) en Pierre-Antoine Savoyat (trompet), die de temperatuur tot een kookpunt brachten. Op elektrische bas kregen we Louise van den Heuvel die enkele verbluffende solo's liet horen; wat een bijzondere parel. En Wajdi Riahi op zijn beurt speelt prachtig piano. De versmelting van deze talenten, met een dosis spelplezier en improvisatie, zorgden voor de nodige adrenalinestoten in het jazzgenre.' M.a.w. een verbluffende, magische kruisbestuiving samensmelting van talentvolle muzikanten, virtuozen.
Op deze zondag namiddag kwam diezelfde Stéphane Galland & The Rhythm Hunters (*****) in De Casino, Sint-Niklaas dit muzikale trucje nog eens over doen …
Stéphane en C° kon een bijna twee uur lange set spelen, met spannende zijsprongetjes. Te beginnen met een piano solo die ons bij de keel greep. “Positivv” werd een overtuigende mishmash, van handgeklap naar een solo van sax en trompet, gaat het gezelschap moeiteloos over naar een samenspel van groovy drums en basstunes. Wat een klankenspectrum met een dosis improvisatie en speelsheid. Het is ongelofelijk wat er allemaal verborgen is in één nummer.
Stéphane Galland & The Rythm Hunters gaan op dit elan door op “Morphing Dolphins”, die onderhuids een filmisch kantje heeft. In deze context valt het trouwens op wat voor een uitzonderlijk getalenteerde muzikanten dit toch zijn.
Ze onderstrepen de speelsheid van hun instrumenten, o.m. de saxofoon, de trompet en de Alto-sax vinden elkaar blindelings, evenzeer de fijne baslijnen en de pianoklanken die zachtjes tegen het drumgekletter van Stéphane botsen.
Iedereen bleef geboeid door dit samenspel. De kleurrijke jazzy sound is avontuurlijk. “The Lindy Effect” overtuigt hier. “Ipseity” intrigeert door een bas solo. Het mooie “Morpheus” weet de magische set te besluiten. Het sterke warme onthaal is gemeend … Trouwens, het was vandaag de verjaardag van Stéphane. Een ‘Happy Birthday’ hoorde erbij dus.
Op de bis “Afto Blue” kon elk z’n virtuositeit tentoon spreiden. Het was echt een overtuigende afsluiter , die ons meevoerde in hun muzikaal landschap.
Stéphane Galland & The Rythm Hunters laten horen wat jazz door de groovy sounds, de improvisaties en de talrijke verrassende wendingen. Wat een langgerekt muzikaal pad en avontuur in die jazzscene, die talrijke adrenalinestoten kent. Een uitzonderlijke namiddag in het genre …
Stéphane Galland & The Rhythm Hunters
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Radio Clash – tribute band, een mooi eerbetoon aan hun helden
Als de originele band het niet meer kan of er grotendeels niet meer is, dan is het altijd wel aangenaam genieten van tribute bands, die trachten het oorspronkelijke geluid zo goed mogelijk te benaderen. Een nostalgische trip, meer dan de moeite, wist het kwartet Radio Clash af te leveren, een mooi eerbetoon aan de succesvolle periode van de Londense band The Clash, die mee aan de wieg stond van de Britpunk en de sound integreerde met allerhande stijlen in hun latere periode.
Maar eerst even The Clash , het kwartet Joe Strummer (zang/gitaar), Mick Jones (gitaar), Paul Simonon (bas) en Topper Headon (drums), was één van de belangvolle Britse punkbands, die succesvol was van 77 tot 82 met platen ‘The Clash’, ‘Give em enough rope’, ‘London calling’, ‘Sandinista’ en ‘Combat rock’. Na het (mindere) ‘Cut the crap’ van 85 hield de band op te bestaan. Toen zagen we ze nog in de Brielpoort, waarna hun afscheid werd aangekondigd.
Elk had wel een eigen weg geplaveid, o.m. Strummer, een solo carrière en producer (eentje o.a. van The Pogues) - wel overleden op 50 jarige leeftijd in 2002; Jones had Big Audio Dynamite en werd opgeroepen bij Damon Albarns Gorillaz, hij trad ook op als producer van The Libertines; Simonon was ook nog terug te vinden bij Gorillaz en Albarns andere project, The good, the bad & the queen; tot slot Headon speelde in allerlei weinig vernoemenswaardige bandjes, buiten kort Big Audio Dynamite.
Na de split was de druk hoog tot een reünie , maar dat is er nooit van gekomen.
Het was dan ook erg interessant een tribute band te horen die een sterke affiniteit had met deze invloedrijke band op de scene. In een goed gevulde Schakelbox waren er talrijke 50 plussers, de herinneringen werden opgefrist, zeker op de nummers die deze Radio Clash speelde.
Heerlijke nostalgie dus, sommige songs meer dan 45 jaar oud, waarbij het origineel niet uit het oog werd verloren.
Het kwartet is een erg gerespecteerde band, de muzikanten hebben ervaring en delen hun roots met elkaar. Twintig nummers uit, vooral, de succesvolle vier (‘The Clash’, ‘London calling’, ‘Sandinista’ en ‘Combat rock’). Het kwartet speelde rauw, ruw, rechttoe-rechtaan; het bredere muzikale landschap van dub, reggae, soul, disco, world, die The Clash durfde te hanteren, konden ze moeilijk volledig inpassen door hun traditioneel instrumentarium, we denken dan aan “One more time” , “Straight to hell” , “Hitsville UK”, maar dat belette niet dat wat ze brachten verfijnd, subtiel, broeierig, spannend, gedreven kon zijn. En niet getreurd, “Radio Clash” en “Hitsville UK” loeiden door de boxen als intro en outtro van de set.
Twintig nummers uit hun bepalende oeuvre kregen we te horen . Meteen stonden de versterkers onder spanning, de instrumenten op scherp met “Janie Jones”, “London’s burning” , “I’m so bored with the USA” , allen van het Clash debuut . Pop en rock met groovy tunes sijpelden door na het felle “Death & glory” , met “Working on a clampdown”, “Rock the cashbash” (één van die dansbare hitgevoelige singles) en “Police on my back”. Dat The Clash durfde te flirten met stijlen, kregen we deels op “Revolution rock” met dubsoulreggae, die het kwartet in drum en basspel deels verwerkte. Ze werden warm onthaald en speelden in op de spontane reacties van het publiek. Een gretig, enthousiast spelend bandje die telkens werd aangepord. Muzikaal grossierden ze in het oeuvre met “Rudie can’t fail”, “Police & thieves”, “Guns of brixton”, “Career opportunities” en classics “Magnificent seven”, “Should i stay or shoud i go” en “London calling”. Pop, rock , rock’n’roll en pré- indie songs , die wat breder, gevoeliger , gematigder en emotievoller klonken in aanpak en ruimte lieten voor de basisinstrumentatie.
Mooi was ook dat “Bankrobber” werd opgestoft, nergens op plaat te vinden , enkel als single uitgebracht toendertijd. De cirkel was rond toen “White riot” en “I fought the law (& the law won)” werden gespeeld, nummers van het eerste uur in een punky jasje, gebald en straight to the face.
Twintig nummers die meer dan de moeite waren en toegegeven, voeg er nog een “Spanish bombs” en “Know your rights” aan toe en het was meer dan compleet .
Radio Clash verplaatste ons in de tijd , naar die eind 70s en begin 80s , het anarchie gevoel met opgestoken middenvinger, borrelde even op. Hoedanook een mooi eerbetoon aan hun helden …
Onder het motto support your local bands trad NeXT op , een kwintet uit de eigen streek Waregem. Een goede warming up alleszins met een zangeres die zich sterk wist te profileren. Ook hier kwam even dat punky gevoel naar boven , met een gruizig geluid; het klonk wat breder door die saxpartijen, die meteen de link legde met X-Ray Spex. Verder The Stooges, The Stranglers, Ramones, Devo of The Fall. Dichter bij huis dachten we aan de tijd van Der Polizei, De Brassers en Skyblasters.
Het kwintet speelde een uiterst aangename set , door repeterende , opbouwende ritmes en tempowissels. Naast eigen werk ruimte voor enkele covers, o.m. The Selector (“On my radio”), “Modern dance” van Definitivos en “I can’t live in a living room” (Red Zebra). Met de heropleving van de Britse postpunk eigent NeXT zich een plaatsje toe in het clubcircuit …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
NeXT
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7061-next-24-10-2024.html?Itemid=0
Radio Clash
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7060-radio-clash-24-10-2024.html?Itemid=0
Organisatie: CC De Schakel, Waregem
Rotting Christ – Wat een occulte totaalbeleving
In het Black metal genre heeft de Griekse formatie Rotting Christ zeker al zijn stempel gedrukt. De band ontpopt zijn duivels en demonen op het podium, in de gewone omgang zijn zij sympathieke en zachtaardige mensen.
We keren even terug naar 2018 naar het festival Headbangers Ball Fest … "De heel sympathieke frontman, die in de wandelgangen tijd nam voor fans en entourage op vriendelijke wijze , ontpopt zich, eens op het podium, tot een hogepriester die zijn publiek meesleurt. Door de occulte aanpak voel je de koude rillingen over je rug, elke riff snijdt door je, en elke drumpartij verscheurt je", schreven we.
Op deze zonnige zaterdagavond was het verzamelen geblazen in De Casino voor het uitverkochte optreden. Rotting Christ tekende voor een occulte totaalbeleving.
De avond werd al vrij vroeg ingezet met Seth (****). Het viel ons op hoe de zaal rustigaan vol liep voor deze band. De Franse formatie , ontstaan in 1995, kan uiteraard al een aardig palmares voorleggen binnen die Black Metal, en straalt die ervaring op het podium ook uit. We maakten ons op voor een misviering pur sang. Seth maakt vooral gebruik van rituelen, met een zanger in priestergewaad en bandleden, gitzwart en met facepaint; ahw waren we in een soort kerk beland. Hun muziek werd op intens verschroeiende wijze gespeeld. 45 minuten headbangen werd het. Hogepriester Saint Vincent intrigeert publiek door z’n satanisch getinte preken en vocaal kwamen demonen uit je verbeelding tevoorschijn. Het totaalpakket , sound en inkleding, bekoorde. Interessant setje bijgevolg.
Setlist: Insurrection - Métal noir - La Destruction des Reliques - La morsure du Christ - Et que vive le diable ! - Hymne au vampire, acte I - Hymne au vampire: acte III
We zijn al jaren grote liefhebber van de Scandinavische mythologie. De Noorse sages spreken, ook binnen de Black Metal, tot onze verbeelding. De band Borknagar (***) weet binnen hun muziek die verhalen te verbinden. Een soort somberheid die pijn doet, voelen we … “Nordic Antem” scherpt meteen de aandacht. De waanzinskreten van toetsenist Lars worden gecombineerd met verbluffende klievende riffs en die bijzondere vocals van Simen Hestnæs. Mits enige verbeeldingskracht zie je Noorse Goden en Demonen voor de ogen. “The Rhymes of the Mountain” en “Voices” zijn mooie voorbeelden. Gezien het allemaal een beetje in hetzelfde muzikaal vaarwater zit, verslapt de aandacht. Hoedanook werd de set mooi overtuigend besloten met “Dauden” en “Winter Thrice”.
Borknagar slaagde grotendeels in hun opzet wat de Noorse mythologie echt betekent.
Setlist: Nordic Anthem - The Fire That Burns - The Rhymes of the Mountain - Up North - Voices - Colossus - Moon - Summits - Dauden - Winter Thrice
Rotting Christ (*****) zit natuurlijk ook binnen dit genre , maar boeit door hun variërende aanpak. .Na de Noorse en Franse mythologie volgen hier de Griekse verhalen. “Aealo” is de perfecte aanzet, om je onder te dompelen in de donkere gedachte van de verhalen. Een Griekse pletwals dus , mooi verdergezet op “Like Father, Like Son” en “The Sign of Evil Existence”, een confrontatie met gruwelijke demonen.
Het publiek kwam gaandeweg in hun wereld en hier en daar zagen we enkele crowdsurfers, ontstond een mosh en circle pit op die donkere, harde, gebalde sound. Het werd een langgerekte, gevarieerde occulte totaalbeleving met sterke verhalen van het oude Griekenland. Songs als “In yumen Xibalaba” en het tot waanzin drijvende “Grandis Spiritus Diavolos” onderstreepten dit gevoel. De set werd besloten met de klepper “Raven”, die ons verweesd deed achterblijven, de duisternis als zalvend deken. “Noctis Era” was het absolute hoogtepunt in hun Black Metal sound.
Rotting Christ is na al die jaren nog steeds gedreven op het podium. Het publiek is uitbundig. En je wordt meegesleurd in hun donkere rollercoaster. Zondermeer een indrukwekkende, occulte totaalbeleving!
De leden van Rotting Christ gingen na de set nog gewillig op de foto bij de Merchandise en sloegen een babbeltje met de fans. Het onderlijnt hoe deze band als een ware 'Dr. Jekyll and Mr. Hyde' zich profileert als zachtaardige Griekse beren, maar op het podium ontketenen ze (hartverscheurende) demonische wezens.
Setlist: Aealo - Pretty World, Pretty Dies - Demonon Vrosis - Kata Ton Daimona Eaytoy - Like Father, Like Son - Elthe Kyrie - …Pir Threontai - The Sign of Evil Existence - Non Serviam - Societas Satanas (Thou Art Lord cover) - In Yumen-Xibalba - Grandis Spiritus Diavolos - The Raven
Encore: Noctis Era
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Organisatie: Biebob ism De Casino, Sint-Niklaas
Maria Iskariot + Meltheads – Double bill - Rauwe Energie en Flitsende Lichten
Afgelopen vrijdag stond de Cactus in Brugge in het teken van een intense double-bill met Maria Iskariot en Meltheads.
De avond werd afgetrapt door Maria Iskariot, de recentste winnaars van Humo’s Rock Rally. De Gentse band, bestaande uit frontvrouw en gitariste Helena Cazaerck, drummer Sybe Versluys, gitariste Loeke Vanhoutteghem en bassiste Amanda Barbosa, zette meteen de toon met een set vol rauwe, Nederlandstalige nummers. Helena dook meerdere keren het publiek in, waarbij ze vooral tijdens hun energieke cover van Gorki’s “Dat Vind Ik Lekker” de interactie opzocht en het publiek volledig betrok.
Naast hun eigen werk gaven ze een unieke draai aan Pixies ”Tame”, dat in hun versie “Tijm” heet, en sloten ze af met hun bekende nummer “Lief Klein Kind”, waarmee ze het aanwezige publiek verweesd achterlieten.
Daarna was het de beurt aan Meltheads, die de spanning verder opvoerden met hun kenmerkende underground garagerock. Deze Antwerpse band, bestaande uit zanger-gitarist Sietse Willems (24), leadgitarist Yunas De Proost (23), bassist Tim Pensaert (25) en drummer Simon De Geus (25), bracht een explosieve set, volledig ondersteund door een wisselende lichtshow met tal van stroboscopische effecten. De flitsende lichtshow versterkte de rauwe, intense vibe van hun muziek, waarbij de stroboscopen de energie van hun hit “Naïef” en andere nummers op het publiek afvuurden. Het publiek ging volledig op in de ervaring, waarbij de combinatie van hun strakke riffs en de chaotische lichtshow een hypnotiserend effect creëerde.
Omdat het concert niet uitverkocht was, werd de zaal deels afgeschermd door middel van een gordijn, waardoor er toch een intieme, meer besloten sfeer ontstond. Het publiek kwam langzaam binnen, maar de meeslepende sets van zowel Maria Iskariot als Meltheads maakten de avond tot een fantastische ervaring. De rauwe muziek, sterke performances en visuele effecten maakten deze double-bill tot een waar muzikaal spektakel in Brugge.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Maria Iskariot: https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7048-maria-iskariot-25-10-2024.html?Itemid=0
Meltheads: https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7049-meltheads-25-10-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Charlotte & Reinhard – Een danspas in melancholie en weemoed
We keren even terug naar deze zomer, naar het festival Live/s Live waar we drie dagen vertoefden … Op de kleine podia zagen we het duo Charlotte & Reinhard live en schreven over het optreden: ''Ondertussen op de Dageraad Stage hoorden we een Gents duo, Charlotte & Reinhard , bekend met projecten als Rheinzand. Ze brengen dus ook als duo en koppel platen uit. In de instrumentatie is er sprake van een mengelmoes aan stijlen, een vleugje experiment en met disco als basis. Een bekoorlijk dansende Charlotte weet je te hypnotiseren met haar kristalheldere vocals. Reinhard zorgt voor weerwerk en ontpopt zich tot een ware multi-instrumentalist. We waren onder de indruk van het sublieme vioolwerk.
In het najaar stelt Charlotte & Reinhard hun nieuwe plaat voor, o.m. in de AB. Overtuigende set.”
Lees gerust '' https://www.musiczine.net/nl/festivals/item/95279-live-s-live-2024-spirituele-totaalbeleving-over-de-drie-dagen-heen.html
In een goed gevulde AB Club kwam het duo zijn nieuwe plaat voorstellen.
Openingsact Martha Moore (****) is eveneens gelinkt aan Reinhard, die haar eerste EP heeft geproducet. Ze was razend enthousiast om in de AB te mogen staan, en die speelsheid voelde je in haar zang en gitaarspel. Ze werd geruggesteund door een al even virtuoos spelende gitarist; het duo zat dicht bij elkaar en speelden sprankelende, aanstekelige en weemoedige songs. Onderhuids horen we folky tunes. In de persoonlijk nummers klonken ze erg kwetsbaar en broos. Op het einde ging ze eerst zelfs heel alleen met gitaar de intieme kant op, daarna met haar gitarist , die het mooi crescendo folkygewijs opbouwde.
De gevarieerde emotionele aanpak werd geapprecieerd. Duo met groeipotentieel.
Charlotte & Reinhard (****1/2) gaan even gevarieerd emotioneel te werk. Het duo kwam vooral hun debuut voorstellen. “My Love” was meteen een sterke opener.
Het duo voelt en vult elkaar aan … De breekbare, intieme vocals van Charlotte hebben een zwoele soulvolle ondertoon. De wulpse danspassen passen erbij en zorgen voor een hypnotiserend effect. Reinhard op z’n beurt heeft een warme stem en speelt een mooi klankenspectrum op gitaar, keys, percussie, en zelfs cello en viool. Hartverwarmend allemaal.
Met songs als “Mundo”, “Anthem song” en “Pieces of the dream” balanceert het duo erg uitgekiend tussen broosheid en groove. Entertainment en charisma vinden elkaar moeiteloos.
Charlotte & Reinhard zijn nauw betrokken tot hun publiek … Charlotte wandelt al zingend door de zaal, tot aan de bar of organiseert een 'sit-down', waarna iedereen recht springt. Iedereen geniet ervan. Met “It's you, Sins & Virtues” wordt de sublieme avond afgesloten.
Charlotte & Reinhard tekenden voor een danspas in melancholie en weemoed.
'Sins & Virtues' kwam uit op 18 oktober via het Deense Music for Dreams, en is op basis van dit magisch concert eveneens een sterke aanrader: https://charlottereinhard.bandcamp.com/album/sins-virtues
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Fantastic Cat - Folk rock for pussies
Ik moest me toch wel even de ogen uitwrijven toen ik aangekondigd zag dat Fantastic Cat naar 't Manuscript kwam. Ik zag hen vorig jaar nog in de zaal van De Zwerver en met hun alweer lovend onthaalde tweede plaat, ‘Now that's what I call Fantastic Cat’, leek de groep uit New York alleen maar aan populariteit gewonnen te hebben.
Diezelfde avond stonden The Mystery Lights in de Cactus Club al aangestipt in mijn agenda maar die keuze moest ik toch herzien. Want deze unieke en wellicht ook laatste kans om Fantastic Cat nog eens in een café te zien spelen, wou ik me toch niet laten ontglippen.
Fantastic Cat is, wat men heet, een supergroep waarin vier singer-songwriters de krachten bundelen zoals hen dat is voorgedaan door groepen als Crosby, Stills, Nash & Young, Traveling Wilburys, Monsters Of Folk of The Highwaymen. Zij het met wat minder spectaculaire namen dan bij hun illustere voorgangers. Anthony D'Amato en Brian Dunne waren tot vorig jaar nobele onbekenden voor me. Don DiLego had ik al eens aan het werk gezien met Jesse Malin in De Zwerver maar het bekendste gezicht van het vierspan blijft Mike Montali, die ik meerdere malen zag schitteren met zijn andere groep, Hollis Brown.
Als ik eerlijk ben moet ik toegeven dat ik lang niet alle nummers op hun twee platen even sterk vind. Zelf omschrijven ze met een knipoog hun muziek als folk rock for pussies maar ik hoor Fantastic Cat vooral schipperen tussen rock, roots en pop en wanneer ze te veel naar dat laatste neigen moet ik toch afhaken. Gelukkig vormt dat live geen obstakel.
Optredens van Fantastic Cat zijn vooral een feest die ons even die verzuurde wereld waarin we leven laat vergeten. Showtime! Op de tonen van "What's new pussycat?" van Tom Jones bestijgen de vier, getooid in identieke, feestelijke kostuums en met als kers op de taart witte lakschoenen, het podium waarna ze hun set met een zelden geziene gretigheid toepasselijk openden met "The gig".
Die eerste nummers waren zeker niet mijn favoriete maar het ongebreidelde spelplezier liet me dat snel vergeten. Vanaf het vijfde nummer, "Amigo", dat me deed herinneren aan The Band, werd er muzikaal een niveau hoger geschakeld zodat ik me helemaal in het walhalla kon wanen. Na iedere song volgde een ware stoelendans waarin driftig van instrumenten werd gewisseld en waarbij niemand te beroerd was om ook eens achter het drumstel post te vatten. Waar dit bij de meeste bands voor irritatie zou zorgen, leek het hier enkel de spektakelwaarde te verhogen. Ook al omdat de heren tijdens die onderbrekingen behoorlijk wat spitsvondige sneren aan elkaar uitdeelden. Fun! Daar draait het voor een groot deel om bij Fantastic Cat. Zo werd "Oh man!" ingezet met de riff van "Black Betty" van Ram Jam.
Alle nummers werden geplukt uit de twee LP's en twee EP's die de groep rijk is behalve "If you wanna stay a while" dat op het solo-repertoire van Brian Dunne staat. Graag pik er nog een paar hoogtepunten uit. Het door Anthony D'Amato gezongen "C'mon Armageddon" dat onvermijdelijk deed denken aan Dylan's "Subterranean homesick blues" en afsluiter "Goodnight my darling", een heerlijk ouderwetse slijper gezongen door Don DiLego.
Het bisnummer was meteen de enige cover van de avond: het wondermooie "Keep me in your heart" van Warren Zevon. Net als een jaar geleden wisten deze rasentertainers me te overrrompelen met een pretentieloze, maar meeslepende set waarin de stemmenpracht bijna buitenaards was, de gitaren verfrissend klaterden en de songs getuigden van gedegen vakmanschap. Bovendien bleek Anthony D'Amato, die er de vorige keer in Leffinge door een voedselvergiftiging erg bleekjes bij stond, dit keer in bloedvorm te verkeren.
Niets dan stralende gezichten achteraf en de volgende keer wordt het nog beter want dan brengen ze een echte drummer mee, beloofden ze.
Organisatie: Manuscript, Oostende
Mono - Beklijvend eerbetoon aan Steve Albini
De Japanse post-rock pioniers hebben eerder dit jaar ‘Oath’ uitgebracht, een mooi album die alweer vintage MONO klinkt, maar met meer orkestrale uitweidingen dan we van hen gewoon zijn. Voor de band alvast een reden om deze keer met een zeskoppig kamerorkest te toeren.
Het moet gezegd, die orkestrale bijstand zit de muziek van Mono, die op zich al heel filmisch en atmosferisch klinkt, als gegoten. Met de integrale live vertolking van de nieuwe plaat werd nog maar eens duidelijk hoe sterk en harmonieus dat album wel is, het kwam binnen als de prachtsoundtrack van een film die nog niet gemaakt is. Het gaf de leden van Mono de kans en ruimte om hun heftige gitaarexplosies, want die waren wel degelijk aanwezig vanavond, te laten overvloeien in zweverige en prachtige harmonische orkestraties.
Een perfecte match dus, maar dat wisten we al, want ze hebben dit al eens eerder gedaan, check het live album ‘Holy Ground: NYC live with the Wordless Music Orchestra” uit 2010.
Na een bekoorlijke en langzaam opborrelende opwarmingsronde was “Run On” de eerste grote apotheose waarin het complete gezelschap alle registers opentrok, het orgelpunt van de plaat, een Mono klassieker in wording. Verder in de set ontpopten “We All Shine On” en “Time Goes By” zich als prachtige post-rock juweeltjes.
Het was sowieso een goed idee om hier niet te gaan schiften in ‘Oath’ en het album van naaldje tot draadje in zijn live versie te laten schitteren. We moesten daardoor misschien wel een hele hoop Mono klassiekers missen, maar die houden we tegoed voor hun volgende passage.
Na het ‘Oath’ luik dook Mono alsnog even in hun back catalogue met twee uitgesponnen epische songs, eentje zonder sextet, eentje met. Hierbij draaiden de Japanners de gitaarsluizen volle bak open met een regelrechte aanslag op de trommelvliezen en een uit al zijn poriën openbarstende sound. Het ging van fluweelzacht naar verschroeiend hard en weer terug. Het klonk vooral wonderlijk, zoals het bij Mono overigens altijd al geklonken heeft.
Geen support act vanavond, maar voor de set hadden we al de ganse tijd de heerlijk rudimentaire songs van Shellac door de boxen horen knallen, en dat was niet zomaar toeval. Mono droeg immers de laatste song op aan ‘our hero’ Steve Albini, producer van ‘Oath’, ongewild één van de allerlaatste platen waarop hij de knoppen beroerde. Zo kreeg de finale nog een extra emotionele dimensie als ultiem eerbetoon aan de belangrijkste no-nonsens producer die de rockwereld ooit gekend heeft.
Quasi onmiddellijk na Mono’s beklijvende set joeg men dan nog eens “The End Of Radio” door de zaal. Die kwam echt hard binnen. Krop in de keel.
Organisatie: VierNulVier, Gent ism Democrazy, Gent
Fink - Fink in de Grand Mix - Tussen rust en slaap
Fink, oftewel Fin Greenall, bracht tijdens zijn concert in de gezellige zaal in Tourcoing een ingetogen maar krachtige performance, waarin momenten van serene rust afgewisseld werden met brave uitbarstingen. Oorspronkelijk bekend als DJ en producer in de elektronische muziekscene, richtte Fink zich vanaf 2006 op een meer traditionele singer-songwriter stijl. Samen met zijn vaste bandleden, Guy Whittaker (bas) en Tim Thornton (drums), heeft hij sinds zijn album ‘Biscuits for Breakfast’ (uit 2006) een solide reputatie opgebouwd. Ook deze avond blonk hij uit in consistentie.
De show begon met een zacht, maar meeslepend gevoel, en zo vormde “We Watch The Stars” de opmaat voor een reis door dromerige klanken en bezielde teksten. De toevoeging van viool in het tweede nummer “Pilgrim” gaf het nummer een lichtere toon in vergelijking met de studioversie. Daarna was het tijd voor een vijftal gloednieuwe nummers vanop ‘Beauty In Your Wake’, de plaat die hij begin deze zomer op ons afvuurde.
Zijn introspectieve muzikale stijl, ondersteund door subtiele instrumentaties en zijn warme stem, raakt ook op dit album opnieuw aan diepere emotionele lagen. Fin(k) legt met precisie zijn accenten, zeker op “What Would You Call Youself”. "Als je alleen op deze wereld was, hoe zou je jezelf dan noemen?”, zegt Greenall over deze nieuwe single. “Hoe zou je jezelf zien zonder de druk van anderen? ‘Dit pareltje gaat over de kracht van taal en ook over de nutteloosheid van namen, merken en gimmicks. Het gaat om identiteit, maar vanuit jezelf, niet om vanuit je relatie tot anderen.”
Hoewel andere nieuwe nummers soms wat clichématig en repetitief aanvoelden, wisten ze wel de dromerige sfeer te behouden. De setlist had een sterke spanningsboog, waarbij Fink’s intieme en emotioneel geladen nummers het publiek wisten mee te slepen. Al bleef het al bij al on-gedurfd, en echte explosies bleven uit. Bij songs als “Warm Shadow”, “Yesterday Was Hard on All of Us”, en “Looking Too Closely” wist Fink wel een prachtige balans te vinden tussen kwetsbaarheid en intensiteit, “Sort of Revolution” bracht dan weer de stuwende ritmes waar het publiek op zat te wachten.
De toegift, met een soloversie van “Walking in the Sun”, was een mooi einde van de avond.
Ondanks enkele voorspelbare momenten, bleef het publiek geboeid door Fink’s vakmanschap en zijn vermogen om subtiele variaties in zijn live uitvoering aan te brengen. Het concert toonde de veelzijdigheid van een artiest die zowel ingetogen als krachtig kan zijn, en daarmee zijn publiek weet te betoveren. Dat publiek was overigens opvallend luidruchtig, al zal de weinige interactie (“I don’t really speak French”) hier misschien een rol gespeeld hebben.
Al bij al was dit wel een unieke ervaring: een bedachtzame verkenning van emotionele diepgang die af en toe echt wist te raken.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Left Of The Dial 2024 - Een ontdekkingstocht naar de toekomst
Left Of The Dial 2024
Diverse locaties
Rotterdam
2024-10-17 en 2024-10-18
Kristof Acke
Ik moet toegeven dat ik nog niet echt van Left Of The Dial gehoord had, maar toen ik de kans kreeg een verslag uit te brengen van dit festival heb ik die met beide handen gegrepen. In het bruisende hart van Rotterdam organiseren Rotown en Left of the Dial zelf dit showcasefestival. Dit jaarlijks terugkerende evenement biedt een platform voor opkomende artiesten uit de alternatieve muziekwereld en zet daarbij nieuwe geluiden en talenten in de schijnwerpers. Het festival werd voor het eerst gehouden in 2018 en heeft sindsdien een prominente plaats verworven binnen de muziekscene. 'Left of the Dial' staat bekend om zijn intieme sfeer, waarbij bands en bezoekers zich in diverse locaties door de stad verspreiden om de nieuwste ontwikkelingen in de underground muziek te ontdekken.
Een bezoek aan 'Left of the Dial' begint al ver vroeg met het doornemen van de uitgebreide festivalplaylist en het verkennen van de optredens via het YouTube-kanaal van het festival. Dit jaar stonden er meer dan 100 bands op het programma, verspreid over 16 locaties in het centrum van Rotterdam. Het samenstellen van een persoonlijke longlist en uiteindelijk een shortlist van bands die je echt niet wilt missen, brengt de nodige keuzestress met zich mee. Het is een uitdaging om je een route te plannen tussen de verschillende locaties, zonder dat je het gevoel krijgt dat je iets belangrijks misloopt. Dit gepuzzel hoort echter bij de charme van het festival en draagt bij aan de opwinding voorafgaand aan het evenement.
dag 1 – donderdag 17 oktober 2024
En dan begint de eerste dag. De keuzes waren gemaakt en ik begaf me voor de aftrap naar Roodkapje voor Wild Pink. Op een klein podium wist de Amerikaanse band met hun dromerige indie-rock een intieme en bijna magische sfeer te creëren. Ik werd meteen meegezogen in hun subtiele, melancholische klanklandschappen, waarbij de warme stem van frontman John Ross centraal stond. De band deed nog het meest denken aan The War On Drugs.
Daarna was het reppen naar de volgende locatie, nl. de Paradijskerk. Hier kon ik de Belgische band TJE aan het werk zien. Met een sound die omschreven wordt als eigenzinnige, experimentele indietronica bekoorden ze het publiek zichtbaar op deze speciale locatie. Met muziek die onder de huid kruipt bezong zangers Lindy Versyck de aanwezigen en beroerde de gevoelens. Melvin Slabbinck op gitaar en Klaas Leyssen op bas construeerden de juiste soundscapes ter ondersteuning. Mede dankzij de locatie toch wel kippevel.
Vervolgens stond in zaal TR8 RIGHT een Nederlands band geprogrammeerd. De eerste band die ik met stip had aangeduid in de planning. Gespuys brengt stevige beats en poëtische Nederlandstalige teksten. Denk aan Spinvis maar voor Gen Z, vol energie en uiterst dansbaar. De band, afkomstig van Delft, speelde zo goed als een thuismatch in Rotterdam. Ondanks de kleine zaal en de wat mindere akoestiek gaven ze alles van zichzelf. Het ontbreken van een podium in deze zaal zorgde er misschien net voor dat het publiek nog nauwer betrokken werd bij deze belevenis. De mensen waren duidelijk gekomen met hoge verwachtingen en die werden moeitelooks ingelost. In een mum van tijd werd dit achterzaaltje omgetoverd tot een broeierige dancehall. Het duo Vierra Lanza en Stijn Wevers genoten ook duidelijk van de wisselwerking met de aanwezigen. Jammer van de kleine capaciteit van dit zaaltje voor de lange rij mensen die nog stond aan te schuiven, ze zouden de volgende dag nog een herkansing krijgen.
Volledig bezweet trok ik dan verder naar The Rats, opnieuw een band van Belgische bodem. Dee keer in zaal Centraal. Deze post-punkers met roots in Gent speelden deze zomer al een aantal festivals in Vlaanderen en kregen ook moeiteloos het publiek mee. Deze zaal had ook een hoog punkgehalte en ook hier duurde het niet lang vooraleer een massa bezwete lijven mekaar tekeerging in de moshpit. Rechttoe, rechtaan, zoals het een echte punkband betaamt.
Gelukkig moest ik na dit optreden niet al te ver naar de volgende locatie. In De Doelen stond Pamphlets geprogrammeerd. Een PostPop trio uit Brooklyn New York. In het begin was het wat moeilijk om de band te plaatsen. Ze gaan dan ook de grens opzoeken tussen chaos en melodie met een mix van introspectieve en explosieve momenten. Helaas moest ik hier wat vroeger vertrekken want ik had verder nog graag gezien hoe ze het het concert af wisten te ronden. Maar soms moet je op dit festival harde keuzes maken.
En dan maar weer terug naar zaal Centraal waar Tiberius b hun opwachting maakten. Tiberius b die als non-binair door het leven gaat, kwam bij momenten zeer diep binnen. De songs zijn dan ook heel persoonlijk. Af en toe moest ik zelfs denken aan de intensiteit van Sinead O’Conner. Een heel pakkend optreden met super veel energie. De hitte van de vorige band zorgde ervoor dat een opwarming niet echt nodig was en dus vlogen Tiberius b en de gitarist er al snel in. Voor de invloeden werd uit de platenbak van de ouders vooral geluisterd naar Massive Attack, Portishead en andere triphop en Britpop grootheden. Mits nog wat rijping zit hier volgens mij nog heel wat goeds aan te komen.
Aan de overkant van de gracht ging ik dan op zoek naar zaal Uniek. Die bleek zich achter een karaokebar te bevinden. Het contrast met de muziek van Muck. kon niet veel groter zijn. Het viertal brengt een mix van hiphop en post punk. Ik had de indruk dat ze het publiek wat in verwarring brachten. Moest hierop gedanst worden of gemosht? Tijdens de eerste helft van het concert bleef het moeilijk. Ik ben wel benieuwd als de tweede helft beter kon bekoren, maar dat zal voor een volgende keer zijn.
Na een heel eind stappen kon ik dan toch nog het meeste van Purrses meepikken. De band rond frontvrouw Laura Ruggiero speelde in zaal Salsability. Deze zaal die normaal gebruikt wordt voor – u raadt het al – salsa lessen en feesten lag een beetje in een uithoek van de rest van de zalen. Misschien daarom dat de opkomst wat lager was. De enkele festivalgangers die aanwezig waren, hadden plaatsgenomen aan de hoge tafels in de zaal. Het kwam de sfeer van het concert niet ten goede. Al probeerde Laura en de rest van de band nog om de sfeer erin te brengen, het lukte niet echt. Hopelijk zien we deze band met heel wat Belgische input binnenkort nog eens in ons land in een betere setting met een enhousiast publiek.
En dan weer een heel eind stappen om de afsluiter TTSSFU te gaan bewonderen. Ook dit optreden vond plaats in een kerk, de Arminius kerk. Deze kerk is iets intiemer dan de Paradijskerk en dat lag TTSSFU duidelijk wel. De band rond Tasmin Nicole Stephens brengt experimentele shoe gaze die zo af en toe aan Sonic Youth en Blood Red Shoes mocht laten denken. Het publiek hadden ze zeker ook mee. Met heel veel enthousiasme brachten Tasmin en de band iedereen aan het dansen. Spijtig dat deze band verder niet op het vasteland te zien is, al zou het kunnen dat dit showcase festival daar verandering in brengt. In de UK mogen ze alvast openen voor English Teacher, hopelijk brengt hen dat in het vizier van enkele bookers voor de festivalzomer van 2025.
dag 2 – vrijdag 18 oktober 2024
Na een heel drukke eerste dag stond dag twee al op mij te wachten. Nog beter voorbereid dan op dag één had ik de meeste optredens gepland binnen een iets kleinere wandelafstand van mekaar.
Om de dag af te trappen koos ik voor Cosmorat. In Roodkapje mocht dit trio uit de UK met een energieke set de tweede festivaldag aftrappen. Live klinkt deze band alvast een stuk rauwer dan de poppy sound die ik hoorde op de stremingplatforms. Misschien lag het aan de locatie, maar de muziek kwam hier in ieder geval goed tot z’n recht. Taylor Pollack, geboren in de Midwest (US), maar tegenwoordig opererend vanuit Londen kon het publiek begeesteren met haar bevlogen set. Heel veel fun en een goeie sfeer zorgden ervoor dat de zaal meteen opgewarmd was en iedereen stond mee te bewegen op de muziek.
Op kleine wandelafstand ging ik dan naar zaal Uniek, waar op dit vroege tijdstip dit keer nog geen karaoke bezig was. Het duo waarvoor ik naar hier gekomen was, zal waarschijnlijk ook nooit in karaokevorm te horen zijn. Alber Jupiter uit Frankrijk bracht een eclectische mix van psychedelische rock en krautrock, met lange, hypnotiserende instrumentale stukken die de luisteraar meenemen op een intense, repetitieve rit. Hun geluid is gelaagd, met gebruik van dromerige gitaren, trippy effecten, en pulserende ritmes die voortdurend opbouwen naar climaxen. Het publiek ging ook helemaal mee in de trance. Het kleine podium dat slecht verlicht werd met subtiel rood licht, bracht iedereen in extase. Denk aan LA Jungle, maar dan langer uitgesponnen nummers, maar met een bijna even energieke drummer.
Terwijl ik me nog op een wolk in de zevende hemel bevind kom ik aan in de Paradijskerk. Douglas Dare had de dag ervoor nog in zaal Uniek een verschroeiend feest in gang gezet met gelaagde beats en opzwepende ritmes. Ik was vooral benieuwd hoe hij het in deze omgeving zou aanpakken. Binnen deze gewijde omgeving wierp hij het over een totaal andere boeg. De nummers werden gestript van alle beats, maar wat over bleef bleken echte songs met inhoud. Met enkel zijn keyboard om wat muziekale sfeer te brengen bracht Douglas vooral werk van zijn laatste release. Een werk met nummers over mensen die hij had ontmoet (onderweg, op optrdedens, …). De teksten kwamen meer op de voorgrond en daardoor ook veel harder binnen. Sommige mensen hadden het moeilijk om hun emoties onder controle te houden. Maar naar het einde van zijn set vroeg hij zich toch luidop af of iedereen nog ok was. Hij zag ook dat mensen af en toe de kerk uitliepen en vroeg of iemand de beats miste en wist niet zeker of dit wel de juiste plek was om dat soort muziek te brengen. Toen één iemand riep dat er toch wat beats bij mochten, bracht hij alsnog wat extra energie in zijn set. Een voorproefje voor een derde set die hij zou geven op zaterdag. De mensen die tot het eind gebleven waren waren toch voor de overgrote meerderheid onder de indruk en in de merch winkel waren zijn gesigneerde albums dan ook in een mum van tijd uitverkocht.
De volgende halte bevond zich in de Doelen Up. Hier stond Ugly, een zeskoppige band uit Cambridge met een eclectische mix van genres, waarbij ze elementen van art-rock, post-rock, folk en koormuziek samenbrengen. Hun muziek is zowel experimenteel als meeslepend, vaak gekenmerkt door complexe arrangementen en gelaagde harmonieën. Ze weten invloeden uit de jaren '60 en '70 te combineren met progressieve rock. De sfeer in hun muziek is atmosferisch en donker met pastorale, harmonische arrangementen. De muziek van Ugly bood een rijke, atmosferische ervaring die zowel introspectief als dynamisch was. Live bleef het helaas redelijk mak en had ik het gevoel dat het publiek ook niet helemaal mee was met de vibe. Of misschien was het een dipje in het midden van deze zwaar bezette dag.
Dan maar terug naar Roodkapje, want daar stond Black Bordello geprogrammeerd. Hun muziek combineert verschillende stijlen, variërend van avant-garde gothic rock tot elementen van indie en psychedelische rock. Met een diep atmosferisch geluid dat neigt naar experimentele gebieden, levert dit een wat donkere maar weelderige luisterervaring op. De zang van frontvrouw Sienna Bordello voegt een griezelige, theatrale kwaliteit toe aan hun muziek. De teksten zijn vaak macaber en introspectief, met thema's als mystiek, sterfelijkheid en kosmische krachten. Dankzij de theatrale elementen kon het publiek wel genieten van een goeie show. Alle leden hadden een zwart kruis aangebracht op het voorhoofd als was het aswoensdag. Hier zou echter geen hernieuwing van de toewijding aan God ontvangen worden.
Om de hoek in één van de kleinste en meest underground zaaltjes van dit festival, Perron small, een soort verlaten opslagloods van de spoorwegen vermoed ik, stond Moleskine. Afkomstig uit Frankrijk brengt deze band een soort post-poppy, shoegaze met dissonante elementen. Het optreden, daar kan ik kort over zijn, het boeide iets te weinig, het was niet echt edgy zoals een aantal andere bands dat wel al hadden getoond tijdens dit festival. Volgende keer beter.
In de aanpalende zaal, Perron Big, speelde aansluitend Tanz Akademie. Deze zeskoppige alternatieve band uit Piedmont, Italië, houdt zich bezig met een spannende mix van post-punk, indie rock, jazz, goth en alternatieve pop. Hun muziek wordt gekenmerkt door krachtige, eclectische geluiden en het gebruik van marcherende blaasinstrumenten, wat zorgt voor een unieke dynamiek in hun nummers. De band zelf beschrijft hun geluid als "een fanfare die een coming-of-age feest organiseert op een begrafenis," wat de paradox van vreugde en melancholie in hun muziek mooi samenvat. Het vat ook het optreden goed samen. In een poging om de sfeer er wat in te brengen sprong de drummer na het tweede nummer als een gek het publiek in om minutenlang te blijven springen tussen de menigte. Het gevolg was dat er inderdaad tijdelijk wat meer ambiance was bij de aanwezigen. Helaas bleek te set iets te volatiel om de aandacht te blijven vasthouden.
Dan maar terug naar Roodkapje waar Findom hun opwachting maakten. Wat een verschil met de vorige band. Hier leek het wel na de eerste nummers of er een bommetje was ontploft. De sfeer was meteen broeierig en opzwepend. Op het kleine podium tekenden maar liefst zeven artiesten present. Afkomstig uit alle uithoeken van de wereld zo leek het wel. We noteren presenties uit Tokyo, Buenes Aires en Manchester. Met een eclectishe mix van wave en industrial jazz zet deze band zich af tegen alles wat niet kan: corruptie, racisme en transfobie om maar enkele voorbeelden te noemen. De band wist me zozeer te boeien dat ik de tijd uit het oog verloor en bijna te laat was voor het volgende optreden.
Terug aangekomen aan zaal Perron small zie ik dat de zaal al afgeladen vol staat. Mits wat overtuigingskracht bij de security kan ik mezelf toch nog door de menigte wringen. Op het podium staat ENOLA, een Australische artiest uit Melbourne. De muziek, die wordt gekarakteriseerd door een mix van post-punk en avant-garde pop, weerspiegelt persoonlijke ervaringen en thema's van liefde, verandering en het loslaten van het verleden. De debuut-EP, All Is Forgiven, bevat emotionele en nostalgische nummers die een warme, dromerige sfeer oproepen, met een sterke nadruk op introspectieve teksten en muzikale experimentatie. Live overtuigt ENOLA als geen ander. Ik heb het gevoel naar een mix van Sinead O’Conner, Melissa Etheridge en Bruce Springsteen te kijken. De zang is rauw en bijtend, de teksten eerlijk en diep, ze slaan en zalven tegelijk. Na het optreden blijkt dat de begeleidingsband uit Rotterdam komt en speciaal voor dit festival slechts een paar keer samen met ENOLA geoefend heeft. Daar was tijdens het concert niets van te horen. Ook het publiek was helemaal mee. Iedereen die hierbij was zal dit optreden nog lang onthouden. Druipend van het zweet verlaat ik de zaal. Op naar alweer het volgende concert.
Ik kom iets te vroeg aan in alweer Roodkapje waar Mynk nog aan hun set bezig is. Weinig volk in de super kleine zaal voor de donkere muziek met veel wave invloeden. Het is heet in de zaal en de band probeert er het beste van te maken. De sound zit goed, maar helaas is er niet genoeg publiek om de sfeer erin te krijgen.
Aansluitend, op het tweede podium van Roodkapje stond Kerosine Kream. Een opkomende garage punkband uit Stockholm, hun muziekstijl wordt gekenmerkt door een gritty energie en een mix van melodieuze punk en zelfs enkele psychedelische invloeden. Het publiek kon deze mix duidelijk wel smaken. Persoonlijk iets minder mijn genre, maar de energie van de show kon ik wel appreciëren.
Mijn afsluiter op vrijdag stond ook in Roodkapje in een zaaltje dat veel te klein leek voor het talrijke publiek dat erop afgekomen was. Hyper Gal is een duo uit Osaka, Japan, bestaande uit de visuele kunstenaar Koharu Ishida op zang en noise-artiest Kurumi Kadoya op drums. Hun muziek is een mix van minimalisme en maximalisme, waarin ze zich richten op het creëren van een sprankelende, no wave popgeluid met behulp van krachtige blast beat drums, glinsterende loops en etherische, bubblegum-achtige vocals. Dit duo dompelt je onder in een nieuwe sonische wereld waarin complexe en eenvoudige elementen naadloos samensmelten. De muziek van Hyper Gal staat bekend om zijn gedurfde, avant-garde benadering, waarbij ze de grenzen van traditionele songstructuren verleggen. De nummers zijn energiek en prikkelend, met invloeden van noise en punk, maar ook speelse melodieën die uitnodigen tot dansen. De combinatie van krachtige ritmes en etherische zang creëert een fascinerende, hypnotiserende luisterervaring. En dansen werd er ook gedaan. Het publiek werd vakkundig opgezweept. Toen ze de set afsloten bleek dat ze nog vijf minuten over hadden en rijgden ze er nog een extra nummer aan. De aanwezigen werden weer meegesleept en konden achteraf ook geen genoeg krijgen. Bij de merch waren alle LP’s dan ook in een mum van tijd uitverkocht. Op 30 Oktober staat de band trouwens in Trix, op 1 November in 4AD en op 2 november in de Botanique.
Helaas zat er voor mij geen derde dag meer in, maar volgend jaar zien ze me hier in ieder geval terug. Het is duidelijk dat de organisatoren een goed oog en oor hebben voor opkomend talent. We zien ongetwijfeld een aantal van deze bands terug in onze zalen in de nabije toekomst.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6996-left-of-the-dial-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Left Of The Dial en Rotown
Het is wat stil geworden rond de grunge-iconen Alice in Chains, één van de weinige bands in dat tijdvak die het tot vandaag overleefd hebben. Al sinds 2022 wordt gesproken over een nieuw studio-album, de opvolger van ‘Rainier Fog’ uit 2018, maar dat band album is er nog niet. De band speelt wel nog af en toe in de Verenigde Staten, maar gaat voorlopig niet op uitgebreide (wereld)tournees. Wel is er nu een nieuw album van frontman Jerry Cantrell waar de fans zich deze winter aan kunnen opwarmen.
Cantrell maakt naast zijn werk met Alice in Chains al solo-albums sinds 1998, toen het niet zo goed ging met AIC-zanger Layne Staley en het niet duidelijk was waar het met die band naartoe moest. Vandaag zijn de omstandigheden anders, maar opnieuw voelde het voor Cantrell aan dat hij een solo-album moest maken en niet een volgend van Alice in Chains, al zou je je kunnen vergissen, want bij momenten klinkt dit wel heel erg als de band.
Voor zijn nieuwe solo-album ‘I Want Blood’ deed Cantrell opnieuw een beroep op Mike Bordin (Faith No More) en Robert Trujillo (Suicidal Tendencies, Metallica), twee mannen die ook al meededen op ‘Degradadtion Trip’, Cantrell’s solo-album uit 2002. Joe Barresi (mix/Tool, Queens of the Stone Age, Melvins, …) is eveneens een vaste waarde in het team van Cantrell. Nog twee bekende namen in de credits van ‘I Want Blood’ zijn die van Duff McKagan (Guns ’n Roses) en Greg Puciato (Dillinger Escape Plan). Leuk voor de credits, maar echt onvergetelijke momenten levert al die bekende namen niet meteen op.
Leveren al die mooie namen samen dan wel een goed album op? Tuurlijk wel. ‘I Want Blood’ sluit perfect aan op ‘Degradadtion Trip’ en op ‘Rainier Fog’ of andere albums van Alice in Chains. Het is al geheel minder depri en tegelijk ook harder dan ‘Brighten’, al blijft Cantrell een eeuwige treurwilg in zang en melodie. Zo subliem als op ‘Dirt’ wordt het waarschijnlijk niet meer, alleen al omdat de tijdsgeest al helemaal anders is. Voor wie dat album nog steeds koestert, zit er op ‘I Want Blood’ nog meer dan genoeg vlees aan het been. Het wisselt zoals steeds bij Cantrell en AIC tussen slepend, stuwend en schurend.
De tracks die het best gekruid zijn, zijn voor mij “Vilified”, “Off The Rails” en het bezwerende “Held Your Tongue”, maar de verschillen in kwaliteit en overtuigingskracht zijn miniem. Er staan geen missers op dit album. Fans van Cantrell en Alice en Chains zullen zich aan ‘I Want Blood’ geen buil vangen.
Grunge leeft nog en Jerry Cantrell pookt samen met zijn generatiegenoten Pearl Jam en J Mascis om de zoveel jaren het vuur nog eens op, terwijl de jonge bands die zich aan hen spiegelen als paddenstoelen uit de grond komen.
https://www.youtube.com/watch?v=9tGyIln0-pw
Het lijkt erop dat Freakangel, de elektro-industrial rockband uit Estland, traag maar gestaag aan het opbouwen is naar een nieuw full album. Hun vorige single was het provocerende “Suicidal” en de nieuwe, “Death Bloom”, is opnieuw een schot in de roos.
Het recept van pompende beats en schurende gitaren is niet nieuw in het genre. Maar de singles van Freakangel doen meer dan passen in het genre-hokje, ze gaan ook ergens over. Bij “Suicidal” vorig jaar was het onderwerp heel duidelijk. Bij “Death Bloom” gaat het over vergankelijkheid. Het bloeien betekent voor de bloem ook dat het einde van het leven er zit aan te komen. Dat is een universeel thema dat al door heel wat dichters, filosofen en andere auteurs aangekaart werd. We suggeren hier nu niet dat de lyrics van Dmitry Darling meedingen naar de Nobelprijs voor Literatuur, maar Freankangel neemt de moeite om weg te blijven van de platgelopen paden en krijgt alleen al daarvoor applaus.
Voor de liefhebbers van het genre is er een EP-versie met nog een alternatieve mix van “Suicidal” en twee remixen van “Death Bloom”. Labelgenoten Miseria Ultra verbouwden de track tot een nog best aangename discotheek-stamper, terwijl Sugar Rody de track helemaal gedemonteerd heeft en met de voor hem interessantste samples een soort van totaal overbodige Crazy Frog-track in elkaar geknutseld heeft.
Voor “Death Bloom” circuleert op Youtube naast de officiële video voor de liefhebbers ook nog een uncensored video.
https://alfamatrix.bandcamp.com/album/death-bloom-extended-version-ep
Nederlands 
Français 
