BleedSkin – Eerlijk gezegd, er is niet echt zoiets als 'een wandeling tussen duisternis en licht'. We wilden gewoon iets bruut maken, wat we ook hebben gedaan
BleedSkin is een Death Metal band uit België opgericht in september 2016 door Céline Mazay en Rémy Adam. De belangrijkste inspiratiebronnen zijn metalbands als Cannibal Corpse, Abnormality, Dying Fetus, Benighted, ... BleedSkin heeft al de kans gehad om te spelen op Durbuy Rock Festival 2022 (Septicflesh, Dark Tranquility, Ensiferum, Asphyx,...) en om optredens te openen voor Crypta (Br), Sinister (Nl), Blood Red Throne (No), Sisters of suffocation (Nl), Debauchery (De), Carrion (Be), Brutal Sphincter (Be), en vele anderen.
De eerste demo van de band werd uitgebracht in april 2018: ‘The Rotten One’. De band heeft enkele personeelswissels doorstaan. De solide formatie bereidt zich voor op de promotie van het album ‘Blood Reign’, dat op 2 oktober 2020 werd uitgebracht. Covid-19 heeft veel shows afgezegd. De eerste single “Eternal Hatred” werd uitgebracht als videoclip op 27 augustus. Op 30 juni 2021 bracht BleedSkin een nieuwe titel uit: ‘Physical Redemption’ met een studio playthrough video. De single markeert de overgang van de band met een nieuwe line-up en het schrijven van muziek. Zelfproductie. Logan Dykens kwam terug naar Bleedskin, maar deze keer om te drummen! Céline en Rémy hebben de rol van zang op zich genomen en nu vormt de band een powertrio!
Bleedskin heeft het nieuwe album opgenomen: ‘Homicidal Therapy’. Uitgebracht op 10 september 2024. Naar aanleiding van deze release en hun show op Hell Open Air in Lint hadden we een fijn gesprek met Rémy , Céline en Logan. We polsten uiteraard ook naar de plannen voor het komende jaar en de verdere ambities
Mijn laatste interview met jullie was in 2020,-https://www.musiczine.net/fr/interviews/item/78594-jouer-dans-un-festival-majeur-d-europe-serait-un-reve.html, vier jaar geleden. Hoe is alles gegaan in de tussentijd?
In die vier jaar is alles goed gegaan, we hebben een nieuw album geschreven. We hadden wat veranderingen in de line-up. Dus ja, het was een tijd om nieuwe nummers te schrijven, en alles ging uiteindelijk best goed...
Heeft de COVID periode een positieve of negatieve invloed gehad op de band, of helemaal geen invloed?
Natuurlijk was het moeilijk omdat de band moest stoppen tijdens die COVID periode, het was echter moeilijk voor iedereen. Het heeft ons ook nooit tegengehouden om nummers te schrijven, we hebben zelfs het album 'Blood Rain' uitgebracht tijdens die COVID periode, en dat kreeg goede recensies en dingen.... het was alleen een beetje vreemd om het alleen online te chargen en het niet live te spelen en een release concert te doen of wat dan ook. Maar aan de andere kant kunnen we niet zeggen dat de COVID-tijd een negatieve invloed had op de band.
Ik heb in die periode veel streaming concerten gezien, heb jij dat ook gedaan? Ik vond dat ik een aantal concerten heb gezien die ik in 'normal times' niet zou hebben ontdekt. Hebben jullie door de streaming een ander publiek kunnen aanspreken, dat je anders moeilijker had kunnen bereiken denk je? Of heb je er niets van gemerkt?
We hebben een online video gemaakt voor het Argentina Online Metal Fest. Zij organiseerden een festival online en nodigden ons uit om mee te doen. En dat was het ook een beetje…
Is het als Waalse band nog moeilijk om door te breken in Vlaanderen, ik lees en hoor veel over een soort 'muur' tussen Wallonië en Vlaanderen, merken jullie daar iets van
erlijk gezegd voelen we die muur tussen Wallonië en Vlaanderen niet, in principe hebben we zelfs meer optredens in Vlaanderen dan in Wallonië. Maar we hebben gehoord van andere bands dat het zeker een probleem is, maar niet voor ons.. nee.
Ondertussen hebben jullie niet stilgezeten, in september kwam het nieuwste album 'Homicidal therapy' uit. Hoe waren de eerste reacties?
We hebben veel positieve reacties gekregen op het album, dat is geweldig. We hadden deze goede reacties niet verwacht, want we hebben dit album gemaakt met een nieuwe line-up, nieuwe nummers en een nieuw begin voor alles, dus we hoopten dat mensen het leuk zouden vinden. Gelukkig vinden ze het nieuwe album goed, dus ja, we zijn erg blij met de positieve reacties die we uit alle continenten hebben gekregen, we hebben geweldige recensies gekregen.
Nogmaals, ik denk dat het een zeer emotioneel geladen plaat is; ik hoor frustraties, pijn het letterlijk uitspuwen ervan, op energieke wijze. Is het een bewuste manier? Is deze plaat een uitlaatklep voor opgekropte frustraties of is dat van korte duur? Zit er een persoonlijk verhaal achter de nummers of hoe moet ik dat zien?
Nee, het is geen persoonlijk verhaal. Niet voor de overblijfselen. Maar voor de muziek wilden we iets Brutaals maken. We hebben er meer energie in gestoken. Het is een verhaal over een man die worstelt met slechte gedachten in zijn hoofd, en we volgen het psychologische aspect van wat er in zijn hoofd omgaat tijdens die momenten in zijn leven. Het gaat niet over een echt persoon, maar over iemand die worstelt met gedachten. Het feit dat de man steeds verder wegzakt in de waanzin van zijn hoofd, dat is de verhaallijn van dit album.
Het voelt alsof ik naar een film kijk als ik naar het album luister, het is een erg visueel meesterwerk. Heb je er nooit aan gedacht om iets voor films of tv-series te doen met jullie muziek?
We hebben er niet echt over nagedacht dat het niets zal veranderen voor ons als band, of iets zal toevoegen aan wie we zijn als band, aan onze muziek... dus nee.
Het was een erg visueel album. Het is wat jullie wilden doen, 'een visueel album maken' of is dit natuurlijk gegroeid?
het kwam natuurlijk ... eigenlijk.
Je vindt de fusie tussen rauwheid en subtiel cleane zang, verder zijn de razende drums zo treffend. Is dat een bewuste manier om tussen donker en licht te lopen, of zie ik dat verkeerd?
Er is niet echt zoiets als 'een wandeling tussen duisternis en licht' eerlijk gezegd. we wilden gewoon iets bruut maken, en dat hebben we ook gedaan.
Naast de prachtige zang en gitaar, was ik onder de indruk van het drumwerk in het album, het maakt dit album nog bruter. Naar mijn mening maakt het jullie zelfs redelijk uniek binnen een niet-evident genre, wat ook duidelijk te horen is op deze plaat... Een bewuste manier van werken? Of groeit dit ook vanzelf?
We hebben geprobeerd om ons niveau voor dit album te verhogen. Voor zowel drums als zang hebben we er een jaar over gedaan om het gewenste niveau te bereiken, met uren hard werken en zweten! We wilden dat brute, gewelddadige randje. Het betekende ook veel positieve artistieke discussies met onze geluidstechnicus, Julien Huyssens, die geweldig werk heeft geleverd op het album.
Wat maakt jullie uniek zodat ik (mocht ik geen fan zijn) voor jullie zou kiezen?
Wat maakt ons uniek? Dat we onze muziek heel bruut maken, en dat we twee vocalen hebben. Vrouwelijke en mannelijke vocalen, dat zie je niet vaak in wat we doen. Dat zie je niet veel, we zijn ook een vijfkoppige band, in deze stijl zie je dat ook niet veel. Ik denk dat al die dingen ons vrij uniek maken. Ook in Brutal Death metal is het altijd erg boos en agressief. En op het laatste album komen we ook met breakdowns. We vinden het jammer dat we dat niet horen bij andere bands in ons genre. De enige band die het echt doet is Dying Fetus. Met dit album combineren we snelheid met breakdowns, dat maakt ons unieker.
Ik heb Mass Hysteria hun 'nogal brutale metal' in het Frans zien brengen. Denk je er nooit aan om in je eigen taal te zingen? Want in deze tijd maakt het bands zelfs populair …
In brute death metal willen we de tekst op de eerste plaats zetten, en dat is zelfs het belangrijkste. We willen iets doen dat iedereen kan begrijpen, en we denken dat Engels de meest gebruikte taal is om dat te doen. Bands als Mass Hysteria spelen vooral in Franstalige landen. Ze kunnen zelfs carrière maken door in Frankrijk te spelen, het is groot genoeg. Wij zijn teveel underground om dat te doen. We moeten overal spelen. Ook in niet-Franstalige landen. Eerlijk gezegd zijn we ook een erg jonge band... het is erg nieuw voor ons. Dus voor ons was het gewoon het juiste ding om te doen. We denken er nu niet aan om in het Frans te schrijven. Dus voor nu is het niet iets wat we willen doen, maar waarom niet in de toekomst... je weet maar nooit.
Jullie gaan op tournee in 2025. Ik zie jullie op Hell Open Air in mei in Diest samen met bands als Ancient Rides, Heidevolk, Fabulae Dramatis. Kijken jullie er naar uit?
We spelen daar inderdaad, en hebben nog een ander festival in Berserkr indoor metal fest in maart, we hebben nog wat andere optredens in Duitsland in april. Zwitserland in mei. We werken zeker aan die optredens, en kijken er natuurlijk naar uit om op Hell Open Air te spelen. We hopen ook dat 2025 ons jaar wordt voor optredens en het verkennen van onze muziek in Europa ...
https://www.helldiest.com/post/hell-open-air-2025-1
Het is misschien niet jullie ambitie om in Vorst Nationaal of in het Sportpaleis te spelen, maar wordt 2025 het jaar van de grote 'doorbraak' met dit nieuwe album of waar zien jullie jezelf in 2025?
We hopen natuurlijk dat het een doorbraak kan worden. Maar om in grotere zalen te spelen zoals je zei, moeten we met grotere bands spelen en dat is nu niet mogelijk. We hopen dat we grotere bands kunnen ontmoeten. En op die manier verder kunnen gaan, en misschien na al die jaren in grotere zalen kunnen spelen. We zullen in ieder geval proberen om in 2025 leuke optredens en podia te doen.
Wat zijn de ambities verder?
We hopen in de toekomst meer festivals te spelen, meer mensen in de muziekindustrie te ontmoeten. Zodat we als band kunnen blijven groeien. Een andere ambitie is spelen op Alcatraz hier in België, dat zou geweldig zijn! Ze promoten Belgische muziek. Sommige van onze vrienden hebben daar gespeeld, dus ik denk dat het mogelijk is en dat het zeker deuren kan openen door daar te spelen. Of spelen op andere festivals zoals Hell Fest in Frankrijk of in Duitsland zou geweldig zijn.
Wil je nog iets anders mededelen om dit interview af te sluiten?
Bedankt voor het interview, en aan de fans... het album is gratis te beluisteren op streaming sites https://linktr.ee/bleedskin en de merchandiser is verkrijgbaar op bandcamp https://bleedskin.bandcamp.com/merch
Kom ons alsjeblieft live zien, praat met ons... we zijn blij jullie allemaal te zien.
Bedankt voor het leuke gesprek, hopelijk tot ziens op Hell Open Air in Diest en andere plaatsen.
Het is een hele tijd stil geweest rond de band toen hun drummer Arne ermee stopte. Na ruim zeven maanden vonden ze met Mathijs Vrielynck een nieuwe gedreven drummer. Daarna is men begonnen met te werken aan nieuw materiaal die moet dienen voor de opvolger van hun debuut ‘Special Satellite’.
“The Edge” is het eerste steentje, sedert een hele tijd, dat ze naar ons toe werpen. En wat voor eentje. Zoals in al vorige songs horen we een mengeling en invloeden van rock, prog, pop etc. De productie en de opbouw van de song is een heel sterk punt van dit nummer. Een stap vooruit.
Er zit heel veel lekkers in om naar te luisteren: het Oosters klinkend gitaarspel van Nicolas Vermeersch in de bridge met daarbij dan het Ophra Haza-achtig gezang van Sharon Braye. Voor die bridge klinkt het nummer sfeervol en haast dromerig. Na die bridge wordt er opgebouwd naar een climax toe. Er zit in de zang ook een samenspel tussen de lichtjes naar rock en metal neigende gastzanger Maestro (Brent Maes) en de zachtere zang van Sharon. Dat zorgt een mooi contrast. De song wordt opengetrokken na die bridge en voert ons naar het einde toe. De song wordt een beetje zoals een ‘prog’- nummer opgebouwd zonder dat het zwaar op de hand klinkt. Een heel mooie en sterke song. Hun sterkste tot nu toe.
De video is van de hand van bassist Jonas Vanelstlande en werd in eigen beheer gemaakt. Ook dit is heel professioneel gemaakt. “The Edge” kan je ontdekken op de hieronder volgende links:
The Edge (Official Music Video) - Subatomic Strangers (feat. Maestro)
https://open.spotify.com/track/3KgEGeNuqI5TWRxIHN1WyP?si=a48f4e1d068c4566
We schreven bij de vorige single al dat "Digging" van een hoog niveau was en dat het daardoor zeker uitkijken was naar hun nieuwe album ‘Paradoxical Sleep’. Het nieuwe album staat gepland voor 7 februari 2025 maar intussen krijgen we een tweede zoethoudertje te horen: "Spiritchaser".
Er wordt meteen met de deur in huis gevallen. De song start direct in vol ornaat. Het is een uptempo nummer dat vrij traditioneel opgebouwd lijkt, maar het is een prettig in het gehoor liggende song. Het bevat enkele mooie synthklanken, een warme bas ( in de stijl van New Order) en aangename vocals. Het geheel is goed geproduceerd en gemixt. Ook de video is terug van de hand van Amanita Noir. De interesse naar het nieuwe album blijft, met de reeds geloste nummers, nog steeds gewekt.
Darkwave/ Cold Wave
Spiritchaser -single-
The Ultimate Dreamers - Spiritchaser (Official Video)
https://www.the-ultimate-dreamers.com
Guido Belcanto – Tedere Baldadigheden op z’n best!
Guido Belcanto is één van de boegbeelden van het Vlaamse lied, al zo’n 40 jaar. Het optreden in deze mooie, pittoreske kerk in Zarren, deelgemeente Kortemark, maakte de cirkel van z’n optredens compleet. ‘Tedere Baldadigheden’, de nieuwe plaat die in humor en weemoed, met een lach en een traan, stond centraal, dankbaar uitnodigend tot een kruisteken en ‘te biechte’ gaan.
De koning van het authentieke levenslied weet de terugkerende thema’s van weemoed, tragiek, tristesse en langs de andere kant het losse, de (zelf) relativering , het geluk van de liefde en het leven te verhalen. Hij doet dit in kleurrijke, dagdagelijkse observaties, ervaringen en evoluties van leuke, rakende teksten en troostende woorden, van joie de vivre, pluk-de-dag, tederheid, verwondering en ondeugd.
Een volstrekt eigen universum heeft hij weten te realiseren; ook die nieuwe ‘Tedere Baldadigheden’ vol gevoelige, tedere, emotievolle en stoute, pikante soms aangebrande en gevaarlijke baldadigheden sieren z’n songwriterstalent. We lieten ons dus gewillig , moeiteloos mee voeren in de artiest en zijn pakkende indringende vocals. Muzikaal kreeg het vorm in pop, chanson, folk, roots en blues.
De charismatische, gelouterde zanger beschikt over een heuse band, ‘Het Broederschap’ met o.m. één van z’n zonen; een arsenaal aan instrumenten zien we op het podium, van akoestische en elektrische gitaren, banjo, contrabas, steelpedal tot keys, viool, accordeon en mondharmonica die de sound een passende outfit bieden. Hij omschrijft hen als volgt ‘dat elke zanger het orkest krijgt en heeft dat hij verdient’!
Vanavond hangt een overvolle kerk aan zijn lippen en boeide hij met z’n wisselend materiaal en z’n aangename, interessante, intrigerende en inspiratievolle tekstvellen; net als een Herman Van Veen, Spinvis uit Nederland en onze eigen Luc De Vos , Stijn Meuris, Frank Vander Linden, Kommil Foo, woordenkunstenaars elk op hun eigen manier.
De recente plaat kwam natuurlijk in de spotlight en hij grossierde gewiekst in z’n rijkelijk gevulde carrière . Hoedanook, hij is een songwriter onder de noemer ‘goede wijn behoeft geen krans’, want z’n platen de laatste twintig jaar overtreffen wel het oudere. Een fenomeen die over een indrukwekkende catalogus beschikt van zo’n driehonderd liedjes en vijftien studioplaten.
We waren getuige van een hartverwarmend intens (kerk)optreden, wat niet alledaags is en die niemand onberoerd liet. Een magische band werd gecreëerd met z’n publiek, en de tedere ‘dankjewels’ werden als bloemetjes rondgestrooid.
Naast de focus op de nieuwe plaat, kregen we materiaal van de laatste twintig jaar als “Op de pechstrook (van het leven)”, een meesterlijk zwierige, swingende, pakkende opener, een rit over het hobbelig parcours dat je rijdt en doormaakt.
Uit het leven gegrepen speelde hij dan “Wat een mooie dag”, integer, sfeervol ingezet door piano/keys, die gaandeweg opbouwde en breder klonk. De song toonde met een dosis humor en zelfrelativering aan, - zoals we de man kennen -,hoe blij we mogen zijn elke dag (vol liefde en tederheid) te leven; de mimiek, de gebaren als een volleerd acteur van onze Guido, sprak boekdelen
Het nieuwe werk hoorden we met het mooie sfeervolle, in accordeon gedrenkt, “De vrouwen die ik nooit heb gekend”. En we werden heen en weer geslingerd in z’n fantasierijke verhalen met sprekende nummers als het broeierige rootsgetinte “Broekjes aan de lijn”, door banjo en de steelpedal slides, of de bluesfolkroots in het depri-verhaal van “(de Wilfried) De zuchter” (in het leven)”.
Het onderstreept mans songwriterschap, zangtalent en z’n meesterlijke band, die muzikaal ideaal inspelen op z’n tekstuele en vocale capriolen.
Verdomd, hij heeft enkele goede covers in petto voor ons … eentje van Mark E Everett’s Eels; ze zijn een beetje elkaars gelijke , hij is ook zo’n begenadigd sing/songwriter over de dingen, ervaringen en kwetsbaarheden des levens. We hoorden een Nederlandstalige bewerking van “The look you give that guy” onder “De blik die je die gast geeft”. De diepe viool-tune op dit nummer gaf een gepast aanvoelen.
Verderop in de set had hij er nog een paar klaar, eentje uit oude Dylan box, “Boots of Spanish leather” ( vertaald als “Spaanse laarzen in Spaans leder”) en “Toverdrank” (origineel van Lee Hazlewood), die hij bijna 15 jaar terug zong met An Pierlé, en die een flinke hit werd.
Op deze nummers was Little Kim te gast als zangeres; de beloftevolle rootszangeres die, meermaals mee op club/theatertour trekt met Belcanto en ook met eigen werk voor de dag komt (o.m. Bruno Deneckere en Berlaen), de rootscountryfolk met haar dromerige , sensuele zang en een zwierige danspas naar een hoger niveau tilt. Een sterke samenzang dus.
We krijgen verder de spot op het nieuwe album, o.a. de cabareske swing van “Jessica”, die ook een plaatsje weet te bemachtigen in een bruine kroeg. Hij wist het publiek erbij te betrekken met handclaps en meezingmomenten. En op temperatuur gekomen kregen we twee ondeugende aangebrande nummers, “Seks op vreemde plaatsen” en “Vaginale vakantie/Penetrair verlof”, die mogen ingekaderd worden voor alle mannen die … (vul zelf maar in) .
Intussen zijn we aanbeland op het opwindende, swingende gedeelte van de set die z’n hoogtepunt kent op het latin geïnspireerde grooovy, snedige “La passionaria”, die qua sound ademruimte bood aan de fleurige instrumentatie.
Gas werd teruggenomen , intiemere momenten borrelden op met de titelsong van het in 2008 verschenen “M’n hart willen weggeven” en “Rome bij nacht” , eentje die elke keer, al 40 jaar lang, op de setlist prijkt.
Evenzeer sober ingezet werd “In de kronkels van m’n geest” , die crescendo-gewijs ons laat genieten van de Griekse geneugten van “Zorba (el greco)” , de caramba’s, de zwierige outtro en de handclaps; het maakt de song compleet. Het publiek genoot van de plaagstootjes, de deugdzaamheden en de ondeugden van deze talentvolle sing/songwriter.
“Ik wil mezelf bedanken”, in de bis, speelden ze in ware straatmuzikantenstijl, een beetje op z’n Pigmeat’s uit Nederland (moet je eens beluisteren, dit Friese duo van de 90s) als toetje.
Als zangeres kwam er in deze amicale set dus nog Little Kim … In een Meatloaf vs Ellen Foly stijl, hoorden we de sfeervolle ballad, “Ik vind je mooi zoals je bent” (op plaat met Lara Chedraoui van Intergalactic Lovers). De sterke samenzang werd verzilverd naar een optimistisch, overtuigend, dynamisch afsluitend deel, met de gekende “Op het zeildoek van de botsautos” en “Plastic rozen verwelken niet”.
Hij kon zo nog uren doorgaan op dit elan, het toonde nog maar eens z’n talent en z’n sterkte, wat hij allemaal heeft uitgebracht en hoe leuk, ontspannend, ludiek, emotievol - uit het leven gegrepen - het allemaal klonk door een goed op elkaar ingespeelde band.
We wilden nog lang blijven genieten van Belcanto en C° en zijn muzikaal ‘Tedere Baldadigheden’. Wat een optreden, dit was Belcanto pur sang, op z’n best!
Organisatie: Kunstgroep Die Swaene + Ciultuurdienst Kortemark + Starman records
Sprints - Ierse uppercut
Het album ‘Wasteland:What Ails Our People Is Clear’ (2022) van LICE vonden wij best wel te pruimen, een moeilijk thuis te brengen en dwars ding, maar wel avontuurlijk en boeiend. Maar live bleek LICE een complete afknapper. De experimentele en tegendraadse sound van hun platen groeide op het podium uit tot een complete janboel, een chaotisch en irritant zootje waarbij de songs verzopen in gratuit lawaai en de instrumenten mekaar constant voor de voeten liepen.
Er zijn bands die tegendraadsheid dankzij muzikale virtuositeit tot kunst verheffen, zoals Black Midi en Black Country New Road bijvoorbeeld, maar hetgeen LICE bracht was gewoon onuitstaanbare en ergerlijke herrie. Een arrogante zanger die zichzelf en zijn band constant stond op te hemelen hielp er ook al helemaal niet aan, iets meer bescheidenheid was hier wel op zijn plaats geweest. Of bedoelde die kerel het allemaal ironisch en had hij zelf door dat zijn band wel degelijk suckte? Kan ook. Sowieso een zware teleurstelling, want hier hadden we echt wel iets van verwacht.
Aan het Ierse Sprints om de avond te redden. En dat deden ze met panache, klasse en power. Dit niet in het minst dankzij Mary Oliver, een geweldige frontvrouw met een klok van een stem en een soort van ongeremde furie. De alom gedreven Oliver manifesteerde zich als een gepassioneerde dame die met haar poëzie en scherpe songs duidelijk een verhaal had te vertellen. Denk aan Jehnny Beth van Savages of aan een soort jonge Patti Smith.
Al quasi een jaar lang toert Sprints met hun ijzersterke debuutalbum ‘Letter To Self’ dat al uitkwam in januari. Met al meer dan 100 shows op de teller was er van enige vorm van vermoeidheid of sleur echter niets te merken, hier stond een bijzonder levendige band met volle goesting op het podium.
Bijna alle songs uit ‘Letter To Self’ passeerden de revue, en die waren voorzien van een ongeziene geestdrift, explosiviteit en punk-spirit. Tracks als “Heavy”, “Literally Mind”, “Up and Comer” en “Cathedral” barstten niet zelden uit in furieuze noise-erupties. Tussen al die frontale songs door werd het tempo wat gedrukt met “Shaking Their Hands”, “Can’t Get Enough Of It” en “How Does the Story Go”, aardige songs waarin al eens voorzichtig een akoestische gitaar werd aangeraakt en waarmee er voor wat meer ademruimte en variatie werd gezorgd. Voor de rest van de avond ging de voet gretig op het gaspedaal, maar er werd niet onnodig over de rooie gegaan en de songs bleven hun frisheid en temperament behouden. Naar het einde toe werd het alsmaar heter, de band stortte zich met lijf en leden in gloeiende kopstoten “The Cheek” en “Little Fix, Oliver zette haar gitaar aan de kant en ging met volle overgave een potje skydiven over de Franse hoofden. Een zinderende finale van een stomend concertje.
Wat ons betreft haalt Sprints het met voorsprong van al andere nieuwe female-fronted bandjes. Bijlange niet zo eentonig als Dry Cleaning, veel pittiger dan Porridge Radio en een stuk brutaler dan English Teacher.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Ludovic Vandenweghe
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7194-sprints-13-12-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Aéronef, Lille
Floorizoone Trio - Massot/Floorizoone/Horbaczewski – Speelsheid, improvisatie, subtiliteit in triarchie
Floorizoone Trio - Massot/Floorizoone/Horbaczewski
We citeren even : "Ze kennen elkaar maar al te goed, Marine Horbaczewski, Michel Massot en Tuur Floorizoone. Elk meester op zijn eigen instrument en kampioen in verbeelding, maar samen -en dat al bijna 20 jaar lang- zijn ze gewoon één."
De uiteenzetting over het (Floorizoone) trio Massot/Floorizoone/Horbaczewski (****) is niet te ver gezocht. De Speelsheid, virtuositeit en subtiliteit primeert bij dit trio. Het trio toert na 'Secrets' en 'Mixtuur' nu voor hun derde album ' Lignes de fuite', met gloednieuwe composities, door België. In de Casino was het de laatste jazz zondagnamiddag, dit jaar in het kader van 'Welcome to the jazzclub'.
In hun stijl merken we de link naar Folk en Balkan. Het is een positieve vaststelling want het maakt dit concert tot een unieke gewaarwording. Meer dan een uur blijven we in de ban van de integere virtuositeit van Massot/Floorizoone/Horbaczewski. Het klinkt intiem, aanstekelijk, en het doet ons heupwiegen. In het kader van speelsheid, improvisatie en subtiliteit vinden ze elkander trouwens blindelings. Namelijk door de bedwelmende, licht opzwepende cello van Horbaczewski, die durven te botsen tegen de tuba, euphonium en de trombone grooves van Massot. En tot slot de cello en accordeon van Floorizoone; het gaat en past allemaal moeiteloos in elkaar. Je voelt de vibratie, waarbij de comfortzone van jazz wordt verlaten, net door die improviserende klanken.
Songs als “I ami”, “Gezapig” en het wondermooie “Neuf” en “Nord” worden helemaal uitgekleed en bewerkt; muziekstijlen vloeien in elkaar, zeker met Folk en Balkan, op een “Vibration” en “Midi Express”.
Het trio gaat beheerst te werk in die mishmash. Massot/Floorizoone/Horbaczewski laten de muziek spreken; er zijn niet al te veel bindteksten, de vriendelijke dankwoorden van Floorizoone en de leuke kwinkslagen zorgen ervoor dat het trio met veel goesting staat te soleren.
Op hun unieke wijze overtuigden Massot/Floorizoone/Horbaczewski in speelsheid, improvisatie en subtiliteit. Een reeks jazzconcerten werden door hen bijzonder afgesloten. Mooi.
Een concept dat ook in 2025 de moeite is. Check gerust de site van de Casino www.decasino.be
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Karate - Een wedergeboorte vol haperingen en hoogtepunten
Na een stilte van bijna twee decennia maakt het legendarische Karate opnieuw de podia onveilig. De Trix in Antwerpen was getuige van hun langverwachte terugkeer, en hoewel het begin aarzelend was door een technisch probleem, ontvouwde de avond zich als een intense en memorabele ervaring. Een perfecte combinatie van nostalgie, nieuwe energie en—zoals het een echte liveshow betaamt—een beetje chaos.
Na enkele klassiekers als “Gasoline” en “Small Fires” slaat het noodlot opnieuw toe en krijgen de heren plots te maken met een kapotte versterker, wat meteen een domper op de sfeer zet. “Sorry folks, the amp broke down. I rented it. Mine would not do that!” grapt zanger Geoff Farina, met zijn kenmerkende zelfrelativering. Gelukkig komt het voorprogramma Delwood te hulp, en na tien minuten gezoek en gepruts geraakt de trein weer op de rails. Vanaf dat moment is het puur genieten. Classic na evergreen wordt enthousiast onthaald door een interactief en zichtbaar dankbaar publiek. Karate strooit gul met parels uit hun indrukwekkende discografie, waaronder “If You Can Hold Your Breath”, “Water” en “There Are Ghosts”. Het drietal brengt hun kenmerkende mix van indie, jazz en postrock met precisie en passie.
Geoff Farina, charismatisch en zichtbaar genietend van de connectie met het publiek, herinnert met een knipoog aan hun eerdere passages in Antwerpen. “We waren hier al eens, maar toen had ik nog haar,” grolt hij, verwijzend naar de lange pauze sinds hun split in 2005. Maar Karate is niet enkel een band die teert op nostalgie. Ze experimenteren ook met nieuw materiaal en spelen enkele nummers van hun recente album ‘Make It Fit’. Het publiek is nieuwsgierig, en het vijftal “Around the Dial”, “Defendants”, “Liminal”, “Rattle the Pipes” en “Fall to Grace” wordt gesmaakt.
Het laatste deel van de set bouwt op naar een indrukwekkende climax. “Sever” wordt het absolute hoogtepunt van de avond. Geoff Farina voelt zich even Pete Townshend, maar zonder zijn gitaar kapot te slaan. Met een postrockriff die de zaal doet trillen, sluiten ze af op diezelfde energieke vibe. Ook bassist Jeff Goddard, onmiskenbaar met zijn muts, en drummer Gavin McCarthy schitteren op hun respectievelijke instrumenten. De dankbaarheid spat van de band af—en van het publiek. De sfeer in Trix is elektrisch, alsof iedereen beseft dat we getuige waren van iets unieks.
Met de toegift “This Day Next Year” eindigt de show triomfantelijk. Een wedergeboorte die bewijst dat Karate na al die jaren nog steeds relevant en opwindend klinkt.
Pics homepag @Trix
Organisatie: trix, Antwerpen
An Unholy Alliance Fest 2024 - De vier ruiters van de Apocalyps in verschillende gedaantes
An Unholy Alliance Fest 2024
DVG (De Verlichte Geest)
Kortrijk
2024-12-14
Erik Vandamme
Onder 'An Unholy Alliance Fest' organiseerde Cult of Scarecrow samen met Ondergrond een avondje met vier bands in het gezellige DVG - De Verlichte Geest in Kortrijk. Er bleek weer eens wat voor een uitzonderlijk getalenteerde metal bands er rond lopen bij onze Noorderburen en bij ons hier.
Neem nu Objector (*****) Ze blijven op een toren hoog niveau spelen. Of dat voor een volle festivalweide, of voor 'tien man en een paardenkop' is, ze geven altijd het beste van zichzelf. Ze moeten niet onderdoen voor de grote namen binnen de scene. Ook in de DVG ervaren we een energieke set. De instrumenten staan onder spanning en er is de beweeglijke zanger, die zijn publiek steeds aanport. We zien een kleine pit en een mini- wall of death. Objector drukt het gaspedaal aanhoudend in. Dit was uitzonderlijke Thrash metal.
We maakten ons op voor de ontdekking van de avond … De Nederlandse formatie Epinikion (****1/2) is al van 2020 bezig en is hier nog een nobele onbekende. De band werd gevormd door Renate de Boer (keyboards) en Robert Tangerman ( gitaar). In eerste instantie was het project een Rock opera album uitbrengen. Later groeide het uit tot een heuse ‘Epic symfonische rock band’ met zangeres Kimberley Jongen, Maarten Jungschläger op lead gitaar en Rutger Klijn op bas. In 2024 maakte Michal Gis op drum, de band compleet. Ondertussen bracht Epinikion hun debuut ' Inquisition' uit, dat overal goed werd ontvangen. In 2025 zou de volgende plaat moeten uitkomen.
In Kortrijk zagen we een band die typische symfonische metal speelt, met vrouwelijke vocals, en een soort rock opera creëert op het podium, die tot de verbeelding spreekt. Er is een subtiel, donker grauw kantje aan, wat dit project zo mogelijk nog interessanter maakt. We ervaren een spook- sprookjes achtige wereld en de diversiteit intrigeert. Een fantasieprikkelende set, die talrijke beelden oproept , ook al waren er geen visuals.
Deze houden we in het in het oog!
Promise Down (****1/2) had het meeste publiek rond zich. Promise Down trekt alle registers vanaf de eerste mokerslag compleet open, en laat een ravage (van demonen en elfen) in ons hoofd achter … De band verstaat de kunst een muur van grauwe klanken en vocals op te trekken. Maar ze balanceren tussen diepe duisternis en lichtvoetigheid.
Op het Pluto Fest in Oosterzele deden ze ons naar adem happen.
"Ook die typische 'into-your-face' metal die een band als Motorhead tentoon spreidt komt boven drijven. Ze stralen op het podium in elk geval diezelfde intensiteit, energie en loudness uit.", schreven we. In de DVG, Kortrijk zet Promise Down de puntjes op de 'i'. Wat een muzikale trip, met een onvergetelijke wervelstorm aan emoties …
Ook Afsluiter Cult of Scarecrow (****) is gegroeid in zijn muzikaliteit. Over hun optreden op Pluto Fest schreven we: '' Cult Of Scarecrow treedt zowel op plaat als live meer dan ooit buiten de comfortzone van de pure heavy metal, dat siert hen en maakt hen een bijzondere parel om te blijven koesteren.''
Ze treden buiten hun comfortzone, hun nieuwe plaat 'In Nomine Filiorium' is een mooi voobeeld ervan. Ook live zien we een band, die is gegroeid. De inbreng van keys, meer melodie, blijkt een enorm pluspunt.
De zanger-frontman sukkelde wat met zijn gezondheid, maar daar was niet zoveel van te merken. Enkel dat hij wat meer naar adem moest happen. Zijn charisma was sterk. De bandleden weten verdomd goed hoe ze een publiek moeten entertainen. De riffs glijden tot ongekende hoogtes. De keys gaven kleur.
Ze hadden er zin in en het spelplezier droop er van af. Het was net die combinatie van een doom sfeertje en de aanstekelijke riffs, die ons bekoorden.
Het publiek was tegen dit nachtelijk uur wat uitgedund, maar muzikaal schuurden ze. Het gaspedaal werd steeds ingedrukt. Sterk wat dit combo presteerde.
Verpletterende sets van ‘deze vier ruiters van de Apocalyps’ in verschillende gedaantes hoorden we, met de Oost-Vlaamse grootmeesters Cult of Scarecrow.
Organisatie: Cult of Scarecrow + Ondergrond
Evergrey - Tussen lichtvoetigheid en somberheid
Vrijdag de dertiende, het is en blijft de uitgelezen avond om de duisternis in ons hart op te zoeken. In een goed vol gelopen De Casino, op Evergrey (****) die binnen de progressieve metal hoog staan aangeschreven. Meer nog. Met hun 14e album 'Theories Of Emptiness' bewijst de band, rond de imposante, super sympathieke Tom S. Englund, nog steeds tot de absolute top te behoren binnen hun genre.
Ook live zetten ze dit kracht bij. De band weet ruim anderhalf uur lang doordacht te balanceren tussen lichtvoetigheid en somberheid.
We zagen de Italiaanse band Inner Vitriol net hun laatste nummer afsluiten, aan het daverende applaus te horen, was het de moeite. Helaas.
We maakten ons op voor het gezelschap KLOGR (***) die met tot de verbeelding sprekende beelden en scherpe riffs ons intrigeerde. Ze hadden er zin in, met een erg spraakzame frontman, die voortdurend het publiek aanporde. Na een mooie start, bleef het helaas een beetje hangen in datzelfde sfeertje; de aandacht verslapte, naarmate de set vorderde. De doomy sfeer bekoorde, en op het eind van de set werden enkele registers open getrokken. Goed, maar ook niet meer dan dat.
Evergrey legde de lat meteen torenhoog. Drummer Simen Sandnesl ging als een wild beest tekeer. De intense riffs van gitarist Henrik Danhage en bassist Johan Niemann en de sublieme insteek van Rikard Zander op keys, bracht ons onder de indruk. Maar het was vooral zanger/gitarist Tom S. Englund, die de meeste aandacht naar zich toe trok. Zijn vocals overdonderden, wat een stembereik. Surplus het dosis charisma in zijn bindteksten, weet hij iedereen in te palmen. “Falling from the sun” zorgt voor rillingen, het valt op hoe de band donker en licht perfect met elkaar verbindt. Een sterke opener dus. “Say” op z’n beurt toont aan wat een ijzersterke formatie deze Zweedse band wel is. De nieuwe songs klinken loepzuiver, en worden even goed ontvangen als de oudere kleppers.
Een messcherp “Call Out of the Dark” en “One Heart” wordt door iedereen meegebruld. De band speelt strak en energiek. Hoogtepunten volgen elkaar op, een sneltrein aan uppercuts. Na een lekkere drumsolo volgt de apotheose met “A touch of Blessing”. Ook Rikard Zander bezorgde ons met een korte, intense solo op keys kippenvel.
Eerder intrigeerden ze met een “Where August Mourn” en in de bis krijgen ze de handen op elkaar op “King of Errors”, een song van tien jaar oud, uit het album 'Hymns fort he Broken'. “Our Way Through Silence”, uit het recente album, besluit de set, een knaller van formaat, net als de openingssong schakerend tussen licht en donker.
Al dertig jaar is Evergrey bezig en nog steeds imponeren ze. Zondermeer sterk en klasse!
Setlist: Falling From the Sun // Say// Midwinter Calls //Distance// Eternal Nocturnal// A Silent Arc// Call Out the Dark //One Heart //Where August Mourn //Weightless// Misfortune // Save Us // A Touch of Blessing //King of Errors // Our Way Through Silence
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas ism Biebob
Bart Peeters Deluxe - Tussen melancholie, weemoed en een 'Folks' dansfeestje
Bart Peeters en De Ideale Mannen
Bart Peeters (*****) mocht op 30 november 65 kaarsjes uitblazen. Vijf jaar geleden vierde hij zijn 60ste verjaardag reeds met enkele Deluxe concerten in de Lotto Arena. Hij deed dit nu terug, vijf jaar later … Bart Peeters Deluxe 2024 biedt een tiental concerten met de eindejaarperiode en ook volgend jaar kunnen we hem opnieuw begroeten voor een handvol ‘Deluxe’ concerten. Wat een man , wat een artiest …
Wij zagen op één van deze optredens een klasse muzikant, verteller en entertainer pur sang. We waren danig onder de indruk van zijn band, het koor en alles eromheen. In topvorm dus!
Bart Peeters profileert zich als een charismatische klasse entertainer, die met een lach en een traan iedereen ontroert. Je kan ook niet aan z’n sublieme muzikanten voorbij. Telkens werden we geraakt, o.m. door de emotievol klinkende viool (innemend, pakkend tot zwierig, opwindend), of door de scherpe gitaarlicks en het intense drumspel, die de songs naar een hoger niveau tillen … Torenhoog boven de wolken …
Na enkele nummers gingen de gordijnen open en mocht een koor, niet minder dan 220 koorleden, zorgen voor extra sfeer en gezelligheid. Na een eerder intieme start, sprong het publiek reeds bij de tweede nummer recht, om mee te klappen of lekker te heupwiegen. “Hondje kwijt”, over een meisje van zeven die haar hondje kwijt was en daarover mijmert, klinkt treurig, gemoedelijk, optimistisch; ook in het verhaal van “Onzen Blackie” hoorden we dit.
Bij o.a. “Kniktiklaas” krijgt Bart de hulp van Droomfabriek-sidekick Gloria Monserez. Haar zalvende stem neemt je moeiteloos in, een meerwaarde dus in (duo) vocals. Ook als de Zuid-Afrikaanse jazzzangeres Tutu Puoane hem bijstond op “Dicht bij mij”, voelde je dat haar inbreng warmte en geborgenheid bood, die de temperatuur deed stijgen. Ook Rony Mosuse die eerder al zong op “De puzzel” en “Zwemmen in zee” toonde wat voor een zangtalent hij wel is.
Wat een sfeer telkens binnen de meer dan twee uur lange set. De ode aan Robert Mosuse op het aangepaste “Hij zong Nana” deed emoties opborrelen met een krop in de keel; een publiek die de tekst meezong uit volle borst en zorgde voor een staande ovatie aan de overleden Robert. Een magisch mooi moment.
“Ik hou meer van Folk” was op zijn beurt het uitgelezen moment naar een apotheose. Afgesloten werd door Bart Peeters die zich liet bijstaan door Ronny Mosuse en Tutu Puoane op “Messias”. Een song die ook een beetje de leidraad was van de hele avond.
Bart Peeters Deluxe - Een combinatie van weemoed, melancholie en een 'Folks' dansfeest. In een extra bis vroeg Bart Peeters duizenden lichtjes te laten schijnen op “Tot je weer van mij houdt”. Voor een laatste keer ging iedereen compleet uit de bol, dit kon tellen …
Organisatie: Pse Belgium
Obituary - Obituary knalt als een ‘bjeeste’!
Obituary + Schizophrenia + Dudsekop
Obituary knalt als een ‘bjeeste’, Schizophrenia staat pal en Dudsekop beheerst Black metal int West-Vloams
Een doordeweeks avondje metal in de Trix, Antwerpen stond woensdag 11 december op mijn planning. Oorspronkelijk stond de band Sadus nog op het programma, maar blijkbaar had de drummer enkele stoute dingen gedaan waardoor de samenwerking abrupt werd beëindigd, en ze dus forfait moesten geven...
Gelukkig loopt er meer dan genoeg talent rond omgeving Antwerpen en kreeg Schizophrenia de eer om het voorprogramma van hoofdact Obituary in te vullen. Uitverkocht stond te lezen op de sociale media en dit was dan ook te zien aan een bomvolle zaal.
Aftrappen dus met de Antwerpse death/thrash band die duidelijk fier was om te mogen openen. Aftrappen deden ze met “Souls of retribution” van - hun voorlopig 1e studioalbum – ‘Recollections of the Insane’. Ik weet nog hoe deze LP bij mij thuis afgeleverd was in de pizzadoos haha! Rechttoe en rechtdoor is hun snelle mix van thrash met een vleug Death metal en de moshpits vooraan bleven dan ook niet lang op zich wachten!!
Maar hun EP getiteld ‘Voices’ uitgebracht in 2020 was het eerste werk die deze mannen op de metal kaart zette, dus hakten nummers “Schizophrenia” en afsluiter “Structure of Death” er ook lekker in. Technisch gezien waren er af en toe wel wat issues met de klank, vooral de snare van drummer Lorenzo Visol was soms verstoppertje aan het spelen en de stem viel heel af en toe ook es weg. Tja, das dan voer voor de PA zou ik zeggen.
Tussendoor kregen we ook nog es de machtige cover “Maze of Torment” van Morbid Angel in onze oren geramd waardoor deze show als meer dan gesmaakt mag bestempeld worden in zijn totaliteit!
Efkes een Hapkin of Cristal gaan drinken in de Trix café om tijdig terug de zaal op te zoeken voor de hoofdact Obituary ...een kwartiertje vroeger dan gepland begonnen ze eraan en traditiegetrouw ging “Redneck Stomp” de weg plaveien voor de grootmeesters van Death metal. Drummer Donald Tardy was getooid in een short van de Amerikaanse vlag en toen zijn broer John - schuin voorovergebogen over zijn micro - het nummer “Threathening Skies” begon kon je nu al de adrenaline voelen.
De machtige strot van John Tardy blijft uniek...hij gromt in zijn eigen zware stijl en behoudt op zijn eigen manier interactie met zijn publiek. Hun recentste album uit 2023 genaamd ‘Dying of Everything’ is wederom een goede plaat waarbij “The Wrong Time”, “War” die werd aangevoerd door een klein lichtspektakel (er waren zelfs 4 handen nodig om de missie massief te laten klinken) die een gevechtszone uit de oorlog moest doen opleven en het gelijknamige titelnummer in de set zaten.
Maar schuimbekken is toch vooral weggelegd met de oude granaten “Chopped in Half” die moeiteloos overgaat in het sterke “Turned Inside Out” met de killerriff! Vooraan was het drummen geblazen om het ritme in de pits te volgen, want het geniale “Circle of the Tyrants” verwoestte alles op zijn weg. De snelheid van uitvoering is om duimen en vingers van af te likken...man, wat een bere cover van Celtic Frost is dit toch!
Het vuur werd nog eens aangewakkerd met “I'm in Pain” van album ‘The End Complete’, mijn perfecte overstap om deze - complete - show te laten afronden met afsluiter “Slowly We Rot” die de laatste krachten uit onze nekspieren sleurde!
Mooi, mijn shotje Death Metal werd deze avond met kunde toegediend! John Tardy waagde zich trouwens ook eens aan een drumrifjes, maar laat hem maar vooral vooraan zijn volgers aansporen tot actie. Wat een band blijft dit toch!
Dudsekop mocht ook nog hun kwaliteiten tentoonspreiden in het Trix café...deze West-Vlaamse black metal band met folk ingevingen kon op redelijk wat belangstelling rekenen alvast. Qua lyrics was het waarschijnlijk efkes aanpassen voor niet-West-Vlamingen want zanger Tijs Verhelst en Josh Fury (gekend van de band Liar voor ondergetekende) gebruiken het Iepers dialect in hun teksten. ‘Koave Zworte Metal’ noemen ze hun stijl en instrumentaal stonden ze meer dan hun mannetjes…het enige waar ik dan zelf wat moeite mee had was de vorm van ‘storytelling’ die een beetje te clean klonk vergeleken met de sound die ze willen creëren.
Enkele nummers die mij toch bijbleven was afsluiter “Wuk emme nog van leevn”, die diepzinnigheid naar bovenhaalde haha. De kwaliteit van de muzikanten in dit Trix Café waren alvast van hoge kwaliteit waardoor deze set een perfecte afsluiter was voor de aanwezigen. Oké, geen directe link met Death metal, maar toch mooi dat ze hun band op deze manier mochten voorstellen.
Een Belgische band om in de gaten te houden indien je efkes naast de vaste paden in de Black metal scéne wil wandelen en hun eigen kijk op deze stijl wil ontdekken.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Obituary
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/7189-obituary-11-12-2024.html?ltemid=0
Schizophrenia
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/7188-schizophrenia-11-12-2024.html?ltemid=0
Dudsekop
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/7197-dudsekop-11-12-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Trix, Antwerpen
Jan Smit – 25 jaar Jan Smit - Hij is er voor z’n publiek én het publiek is er voor hem!
De sympathieke Volendammer sloot z’n jubileum van ‘25 jaar Jan Smit’ af in Roeselare. Een goed gevulde zaal genoot ruim twee uur lang optimaal van z’n persoonlijke favorieten, z’n grootste hits, meezingers en recenter materiaal. Hij creëerde een feestje als in de topdagen van het Swingpaleis en de Studio 100’s. De donkere dagen werden iets warmer en kregen even wat meer licht …
Jan Smit, in de begindagen 25 jaar terug Jantje Smit, brak toen definitief door met “Ik zing dit lied voor jou”. Hij weet samen met een Willi Alberti , Andre Hazes (Jr), Franz Bauer, of bij ons o.m. Niels Destadsbader, Christoff, De Romeos, Clouseau en Bart Peeters, elk op hun manier, het Nederlandstalige lied en schlager kleur, emotie en swing te bieden. Levensechtheid over de dingen des levens, de liefde; én het met elkaar verbinden, het spreekt en raakt iedereen, zo te zien ...
Onlangs bracht hij in deze periode nog een kerstalbum uit , ‘De mooiste tijd van ’t jaar‘, z’n tweede album in deze stijl om de kerst nog wat elan te geven. Het laatste werk , ‘Boven Jan , is nu al een kleine twee jaar oud.
In Roeselare was hij toe aan zijn laatste show, de sfeer was uitstekend , hij was er voor hen, het publiek was er voor hem met een heupwieg , handclaps en er kon zelfs gemoedelijk een polonaise vanaf als het optreden naar een climax ging, zeker in het tweede deel van de set met een rits swingende schlagers. Het zorgde ervoor dat we Jan de man volgend jaar terug aan het werk kunnen zien in november in het Sportpaleis; hij viert z’n veertigste verjaardag dan.
De Nederlandse zanger, presentator, componist entertaint, animeert z’n publiek en tijdens het optreden krijgt hij talrijke cadeautjes, bloemetjes, deelt hij handtekeningen uit, wordt er een selfie gemaakt, enz.; er was een fan zelfs uit Canada, die de Nederlandse taal en tekst van onze Jan probeerde te begrijpen.
Alles met een gevatte dosis empathie, een glimlach en een kwinkslag, tekende hij voor zijn fans een onvergetelijke avond.
Smit heeft een uitgebreide band achter zich, waarbij de keys, piano een breder, kleurrijker geluid geven, aangevuld met twee backing vocalistes, twee zussen, die al en dauw met hem op pad zijn.
Het eerste deel bracht iedereen in de juiste stemming voor dit Nederlandstalige lied, die ballad en swing verbonden, van harten brekers tot adrenalinstoters.
Het ambiancevolle “Zolang je bij me bent”, het sfeervol zwierige “Cupido (in de vier seizoenen)” en het dromerige “Als ik een tovenaar kon zijn” , toonden de verschillende aspecten van mans wisselende, rijkelijke gevulde carrière . Hier wordt het sing/songwriter talent van deze ‘el sympathico’ onderstreept, we worden gezwind meegevoerd, -gesleept in zijn emo verhalen van “Hoop, liefde, vertrouwen” en “Recht uit m n hart”. Iedereen is warm gedraaid, is op dezelfde golflengte geraakt, wat de aanzet betekende van enkele swingers als “Als je lacht”, “Boom boom bailando” en “Ben ik bij jou”. Het rondt mooi overtuigend, ambiancevol de eerste set af. Iedereen genoot van die zwierige groovende singalongs …
In het tweede deel wordt de kaart van ‘charme’ en ‘enthousiasme’ getrokken in die 25 jarige muzikale carrière. De temperatuur stijgt, hartjes met de handen gaan de lucht in, hij doet ons wegdromen in gevoelige ballads en melodieuze pop … of hij doet net ons hart sneller slaan. Kortom, een ‘hart-brekend’ optreden van een even enthousiasmerende charme zanger.
“De hoeken van de kamer”, “Er gaat geen dag voorbij” vatten dit offensief aan . Eventjes mijmeren we nog op het innemend pakkende “Je naam in de sterren”, “Laura” en “Vogelvrij” om dan het tempo op te drijven met de “Calypso” cover van John Denver, één van z’n favoriete zangers. Het ontploft definitief, iedereen veert recht , de handen gaan heen en weer , een polonaise ontstaat, tja, het lijkt wel een tsunami, een vulkaanuitbarsting als hij begint met “Ik zing dit lied voor jou alleen”. Iedereen in feeststemming, Schiervelde op z’n kop met de meezingers, - dansers, “Het leven danst shirtaki” (die hij zong samen met Christoff op het schlagerfestival), “Zingen, lachen, dansen” (van de Romeos), “Echte vrienden”, “Leef nu het kan”, “Als de morgen is gekomen”, “Vrienden voor ’t leven” en “Als de nacht verdwijnt”.
Dit is sfeer, feest, ambiance, zorgeloosheid op z’n best om de dagdagelijkse druk en realiteit even te vergeten en waarvoor iedereen graag eens uit z’n kot komt en uit z’n dak gaat. Mooi om te zien dat het kookpunt kon worden bereikt.
Het publiek houdt van Jan en Jan houdt van Alleman, hij mag dit muzikaal verhaal, singalong-gewijs, nog eens overdoen op z’n veertigste verjaardag, de 25 jaar muzikaliteit voorbij!
Organisatie: House Of Entertainment
Luc De Vos - VOS - Gorki heerst!
Luc De Vos - VOS
Een ode aan de tien jaar geleden overleden Luc De Vos, gebracht door allemaal vrouwen is wel een mooi concept. Niet in zijn Gent, maar in een volgepakt Lotto Arena, zagen we enkele vrouwen die een bijzondere stem en uitstraling hebben. Ze weten de songs van Luc De Vos op hun manier te benaderen. De ene versie was wat beter dan de andere geslaagd. Op het eind veerde iedereen bij “Mia” recht, en Gorki zelf de show stal, omgeven door al die schitterende vrouwen. Luc De Vos zou het prachtig hebben gevonden.
Echter, zulke magische momenten van samenhorigheid tussen publiek en muzikanten waren iets te weinig, waardoor we wat op onze honger bleven zitten.
Het begon nochtans subliem met “Tommy” van The Who. Een song die eigenlijk ook, beetje gelijklopend, het verhaal vertelt van VOS zelf. Het werd aangevuld met een grappige column, hier vertelt Luc De Vos over zijn fictieve ontmoeting met prinses Mathilde, net vóórr ze tot koningin werd gekroond, en een date in een zwarte Ferrari waarbij Mathilde haar liefde voor Vos uitspreekt. Maria Iskariot vulde aan met een energieke versie van “Punk is Dood” en het mooie “Dat vind ik Lekker” waarop Helena Cazaerck het publiek letterlijk ging opzoeken, net zoals Luc dat zou doen. Het klonk opwindend , springerig, het beetje punk dat Gorki ook zou doen. Dichter dan dit kon je bij Vos niet komen. Een eerste hoogtepunt.
Het contrast met de intimiteit van Emmy d'Arcy was groot. “Vaarwel Lieveling” was hartverwarmend en bezorgde ons een krop in de keel. Een emotionele aanpak. Op “Wie zal er voor de kinderen zorgen” werden registers opengetrokken. De meer bredere aanpak en en de veelzijdigheid van haar vocals en uitstraling werd onderstreept.
Een heel sterk begin dus van deze avond van deze twee eerste acts.
BLUAI van zangeres Cath Smet, bracht een Engelstalige versie van “Ik kan nooit meer naar huis' ('Never going Home')”; haar dromerige vocals waaide over de hoofden heen. We misten de rest van haar band, waardoor ze wat in het ijle zong en het nummer wat verloren ging in de menigte.
Elisa Waut bracht een persoonlijke 'touch' aan “Anja”, een kippenvelmoment. Ze deed ons hart even bloeden. “Veronica” klon k erg gevoelig door Lady Linn. Beklijvend. Eden op hun beurt, de '90s ladies rockband rond Roos Van Acker staken wat meer vuurwerk in “Berejager” en trok de registers nog eens open op “Een schaduw in de schemering. Roosbeef kon zelf niet aanwezig zijn , en had net als Meskerem Mees een video gestuurd. “Hij is Alleen” ging hierdoor een beetje verloren. Ook afsluiter “Mia” (Franse versie) door Viktor Lazlo, nichtans subliem gezonge, bleek een slag in het water. Sowieso al een onmogelijke opgave deze klassieker in een andere taal brengen, want het publiek kent deze vanbuiten in de Nederlandse taal, en net voor de pause werd het refrein 'sterren komen, sterren gaan , alleen Elvis blijft bestaan' uit volle borst meegezongen. Dat zegt meer dan genoeg. Een gemiste kans, en ook een beetje jammer voor Viktor Lazlo, die zelf die haar ziel helemaal bloot legde in het nummer.
Na de pauze bracht Meskerem Mees via video “Ik zie het licht”, op soulvolle wijze. Maar ook hier wist de song onvoldoende impact te hebben door haar afwezigheid live.
Geef ons dan maar Kids With Buns … “Ik ben erbij” start voorzichtig zachtmoedig, maar op het emotioneel beladen “Geef al je geld aan de arme kinderen”, een lied dat hen op het lijf is geschreven, trokken ze alle registers ook eens open. Een sterk emo-moment! Wondermooi hoe dit duo je steeds weet in te pakken, ook al is het in het Nederlands zingen ietwat buiten hun comfortzone. Mooi.
Een lijflied van Gorki “Mijn oude Hart”, in het Duits, sloeg , in tegenstelling tot de Franse versie van “Mia” eerder op de avond, wel aan. Met dank aan Scars on Louise die met “Mein Altes hertz” de handen op elkaar kreeg. Ook de Afrikaanse Adelle Ngeto kon met “Saam in daai donker huis” de harten sneller doen slaan. Het onderstreepte mooi en intiem trouwens de bijzondere band die Luc De Vos had met Afrika.
Aafke Romeijn bracht een ode aan Luc én aan Tom Pintens. “Kaatje is Verdronken” hebben beide overleden artiesten in 2004 samen gemaakt. Het klonk zachtmoedig, gevoelig. Ook op “Wij zijn zo jong” werden we stil.
Emma Bale is een artieste die we zagen groeien maar op “Soms vraagt een mens zich af” ging ze wat de mist in … Het klonk totnutoe wat braafjes.
Mentissa & Alice, ofwel Kersvers Eurosong-kandidate Mentissa en de Franstalige Alice on the Roofn speelden een gewaagde versie van “Lieve Kleine Piranha”. Het bracht wat meer pit in de set.
‘Intimiteit die aanvoelt als een mokerslag waarvan je eventjes moet bekomen’; schreven we over het optreden van ISE; het meisje is pas 18 maar weet ons nu al volledig te betoveren; a capella zong ze “Monstertje”, enkel met een mini-piano. Het publiek werd er helemaal stil van; we waren diep onder de indruk. Eens de gitaar erbij, speelt ze een intens broeierige “Ik reis door de nacht”. Een artieste om in het oog te houden, zonder meer.
En toen kabbelde het terug verder met ILA die met “Mensenvriend” en “Hollywood”; de Lotto Arena rockte lichtjes. Luc De Vos bracht op het scherm een onuitgegeven nummer, geschreven in 94, “Oude Reus”, eentje kenmerkend van Luc en Gorki op het lijf geschreven. Apotheose op “Mia” tot slot … De bandleden van Gorki werden laaiend enthousiast onthaald, bijgestaan door al die dames die hun best hadden gedaan op Gorki’s nummers. Ze zongen mee, of dansten uitbundig op het podium vooraan. Ook het publiek ging eindelijk uit de bol, waarna Gorki nog een streepje “Lieve Kleine Piranha” speelde. Sjiek!
Een mooie ode aan onze Luc De Vos, zonder meer in deze Lotto Arena. Maar die magische momenten mochten ‘ietsje meer’ …
Setlist: Openingsnummer 'Tommy' - The Who//Column - Luc De Vos//'Punk is dood' en 'Dat vind ik lekker' - Maria Iskariot//'Vaarwel lieveling' en 'Wie zal er voor de kinderen zorgen' - Emmy d'Arc//'Never going home' - BLUAI//'Anja' - Elisa Waut // 'Veronica komt naar je toe' - Lady Line//'Berejager' en 'Schaduw in de schemering' - Eden//'Hij is alleen' - Roosbeef//'Mia' (in het Frans) - Viktor Lazlo//'Ik zie het licht' - Meskerem Mees//'Ik ben erbij' en 'Geef al je geld aan de arme kinderen' - Kids With Buns//'Mein altes Hertz' - Scars on Louise//'Saam in daai donker huis' - Adelle Nqeto//'Kaatje is verdronken' en 'We zijn zo jong' - Aafke Romeijn//'Soms vraagt een mens zich af' - Emma Bale//'Lieve kleine piranha' - Mentissa & Alice on the Roof//'Monstertje' en 'Ik reis door de nacht' - ISE//'Mensenvriend' en 'Hollywood' - ILA//'Oude reus' - nieuw nummer Gorki//'Mia' en fragment 'Lieve kleine piranha'- Gorki
Organisatie: PSE Belgium
The Southern River Band - Old School hard-rock met hoog fungehalte
De jonge snaken van Us nemen ons mee op een retro trip doorheen de Britse rockgeschiedenis langs Beatles, Stones, Kinks, Who, Dr Feelgood en The Strypes. Niets nieuws onder de zon, maar wel verdomd snedig. Us heeft dan ook heel wat pit, energie en strijdlust in huis. En dat onder meer door een verrukkelijke en splijtende harmonica die extra vuur in de strakke en compacte poprocksongs blaast. De driftige gitaar lijkt dan weer in de leer geweest bij Wilko Johnson, te merken aan die puntige solo’s en hakkende riffs. Een bijzonder aangename verassing, dit bandje, wat dan ook resulteert in een gemeende enthousiaste publieksreactie. Hier gaan we nog van horen.
De Australiërs van The Southern River Band zijn nog grote onbekenden bij ons, de Casino is maar half volgelopen maar dat laten de heren niet aan hun hart komen, dit is de laatste avond van hun tournee en dan mag er gefeest worden. Dit is het soort rockband die zichzelf niet te serieus neemt en vooral veel fun beleeft op een podium. Er mag al eens gedronken worden en de schunnige grappen worden royaal in het rond gestrooid, woke is niet aan hen besteed.
The Southern River Band grossiert in boogie-rock, old school hard-rock en glam-rock met een hoog entertainment gehalte. De band katapulteert ons ongegeneerd terug naar de seventies, zowel qua sound (stampende riffs, gierende solo’s) als qua looks (leren broek, bloot bovenlijf en een onvervalste pornosnor).
Het showgehalte staat op punt, het voornaamste doel is dat band en publiek zich geweldig amuseren, en dat zal er niet aan mankeren. De rock-clichés worden niet uit de weg gegaan, integendeel, ze worden uitvergroot en terug cool gemaakt.
Wie zoekt waar deze jongens de mosterd gehaald hebben komt algauw terecht bij het onvermijdelijke AC/DC (Bon Scott periode). Ook Status Quo, Airbourne, Thin Lizzy, Rose Tattoo en zelfs Judas Priest komen ons voor de geest. Maar dit is niet zomaar een pastiche op de seventies rock, want The Southern River Band pakt uit met een stel hevige, kolkende en vlammende rocksongs die in een rechtvaardige rockwereld tot absolute classics zouden moeten uitgroeien.
Met op kop het absoluut fantastische “Stan Qualen” waarop alle sluizen worden opengetrokken, een stomende uitbarsting van gloeiende riffs, briesende solo’s en een fraai Angus Young-intermezzo tussenin. Dit is zonder meer één van de sterkste rocksongs van het afgelopen jaar. Ook “Chimney” en “Vice City III” zijn knallers die langs alle kanten vuurspuwen. “The Streets Don’t Lie” is een stomende portie rock’n’roll en “Vice City II” is onbeschaamde old school hard-rock die bands als UFO en Rainbow naar de kroon steekt. Al die splinterbommen worden in het tweede deel van de set gedropt, waardoor de atmosfeer steeds heter en uitbundiger wordt.
The Southern River Band bezorgt ons zo een heerlijke avond gevuld met no-nonsens hard rock’n’roll en een flinke dosis Australische humor. Uiterst genietbaar.
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Nederlands 
Français 
