In tegenstelling tot wat de naam van de band zou kunnen laten vermoeden temt Wild Beasts al 3 albums lang hun muzikale driften tot sensuele, intrigerende popsongs. De jongste worp ‘Smother’ van dit gedistingeerd viertal uit het Engelse Lake District werd opnieuw overladen met superlatieven in de Britse pers en hun optreden die avond in een aangenaam gevulde Orangerie was niet minder memorabel.
Invloeden uit de jaren ’80 (Roxy Music, Talk Talk), ’90 (Cocteau Twins) en “00 (The XX, Junior Boys) werden tijdens “Albatross”, “Loop The Loop” of “We Still Got The Taste Dancin’ On Our Tongues”) omgesmeed tot een fel gesmaakt, tijdloos resultaat. En terwijl veel groepen verlegen zitten om een echt goede zanger heeft Wild Beasts er met crooner- bassist Tom Fleming en zanger Hayden Thorpe zelfs twee in de rangen lopen, al zal de baroque falsetto van laatstgenoemde op een nummer als “Lion’s Share” niet iedereen direct weten te bekoren.
Op de nieuwe plaat worden de gitaren iets vaker ingeruild voor minimalistische synths, wat tijdens “Bed Of Nails” en “Invisible” zorgde voor een behaaglijke, organische sfeer waarin het publiek zich graag liet onderdompelen. Al waren het vooral de fonkelende singles ““All The King’s Men” en “Hooting & Howling” uit voorganger ‘Two Dancers’ naar het eind van de set toe die voor de grootste respons zorgden. Op het suggestieve “End Come Too Soon” permitteerde Wild Beasts zich zelfs om afsluitend nog een innovatief post rock registertje open te trekken.
Bands die dezer dagen dreigen in herhaling te vallen en op zoek zijn naar muzikale herbronning zonder zichzelf te verloochenen, laat staan zich belachelijk te maken, moeten hun oor zeker eens te luister leggen bij Wild Beasts. Een tip voor de heren van U2 en Coldplay misschien?
Organisatie: Botanique, Brussel
The Smashing Pumpkins, het alter ego van Billy Corgan, speelde zoals in 2008, hard en zacht voor hun fans!, waarbij ruimte, heel veel ruimte was voor soli; liefst twee en een half uur, Astemblieft!, serveerden zij nieuw werk uit de volgend jaar te verwachten cd ‘Oceana’, aangevuld met enkele rarities en een druppelswijze terugblik naar ‘Gish’ en ‘Siamese dream’. Bekende songs van de Topplaat ‘Mellon Collie & The Infinite Sadness’ hoorden we in de bis met de obligate “Zero” en “Bullet with butterfly wings” . De donkere platen ‘Machina / The machines of God’ en ‘Zeitgeist’ waren veilig opgeborgen in de koelkast. Van Godverhevenheid was na een paar nummers geen sprake meer . Een reikende hand, een glimlach, spelplezier én als de set ten einde was een oprechte buiging en dankende Corgan . De afstand tussen het publiek en hem werd per nummer ‘closer’. Een ‘Human –Under-The Humans’! Ook in 2008 sijpelde al de warme interactie door … Een dosis correcte zelfrelativering en leerschool, die zegt dat er met het publiek moet rekening gehouden worden.
Geen opgepompt ego van een zelfverzekerd, niet-tot-deze-wereld-behorende, norse Corgan; ook de flamboyante kledij was mooi in de kast opgeborgen … gewoon in een t-shirt werd hij geflankeerd door Jeff Schroeder (tweede gitarist sinds de vorige plaat, die James Iha overtuigend vervangt) , de bevallige bassiste Nicole Fiorentino , die d’Arcy en andere bassistes doet vergeten en een enthousiaste Byrne (? ), die Chamberlain, de vroegere rechterhand van Corgan, wegdrumde. Duidelijk was dat het kwartet sterk op elkaar was ingespeeld in de soms lang uitgerekte songs; de flashy lights en het decor van molenwieken deden de rest om er een uiterst genietbaar gitaaravondje van te maken ...
… Hard en zacht … Inderdaad … Meteen werden we in a ‘wallofsound’ ondergedompeld , stevig, krachtig gitaren met felle uitbarstingen, heel veel tempowisselingen, en bezwerende, opzwepende drums, op de nieuwe “Quasar”, “Panopticon”, “Starla” en het oude “Geek USA”. Hier werd nogal geschakeld hoor, de gitaarsnaren gespannen en een gitaararm, die ze in allerlei standen plaatsten. En er werd al eens geput uit hun ‘Mellon Collie …’ en hun grootse debuut ‘Gish’ met prachtversies van “Muzzle” en “Windowpaine”, die lekker lang tot op het bot werden gespeeld . Ook “Soma” van ‘Siamese dream’ had hetzelfde recept . Heerlijk zoiets.
Wat gas namen ze terug in enkele sfeervolle nummers, in de opbouw ontroerend als verbeten, waaronder de titelsong van de nieuwe ‘Oceana’ en het oude “Siva” , terug uit, jawel, ‘Gish’ . Schitterend! Een ware jamsessie, balancerend tussen subtiliteit , virtuositeit en een geluidsbrij, hielden ze er op na met “Trail & Bedazzled”, “Silverfuck” en “Thru the eyes of Ruby” … soli, noise, distortion, feedbackgeraas en opzwepende drums. De songs werden in allerlei bochten gewrongen en zagen alle uithoeken in hun broeierige intensiteit.
Een verademing tussenin hadden de ingetogen, gevoelige “Pinwheels” en “Pale horse”. Om dan met “Cherub rock” het pad van de herkenbaarheid te bewandelen. “For Martha”, uit ‘Adore’, besloot de set, werd uitgediept en kreeg krachtige lappen muziek . “We play music” gaf Corgan ons mee! .
Het kwartet liet een erg goede indruk na met pittig gekruide songs; een uiterst afwisselende, gevarieerde set, niet steeds even boeiend, maar relaxt, fris en ongedwongen, wat resulteerde in een fijn gearrangeerde muzikale trip, uitermate geapprecieerd . Toegegeven, we misten in het SP concept wat meer herkenbaarheid , want graag hadden we er een “Today”, “Mayonaise”, “1979” of “Rhinocerose” erbij; “Zero”en “Bullet with butterfly wings” in de bis, hadden een meezinggehalte en zorgden nog voor een smaakvol toetje.
De pompoenen daverden in de Club van Vorst Nat, die qua populariteit hebben ingeboet. Ze zijn een gewone band geworden, geen ‘blahblahblah’, kitsch & glitter; maar een deugddoend ‘Back to Earth’-gevoel.
Support was Ringo Deathstarr, shoegaze met noisegolven , ingedrukte pedaaleffects en overwaaiende vocals … het klonk naar meer, maar niet in zo’n grote zaal. Ze hadden beter tot hun recht gekomen in de Bota. Voor wie houdt van een mengeling My Bloody Valentine, het oude Jesus & Mary Chain en het hitsige karakter van ‘Gish’ …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-smashing-pumpkins-07-11-2011/
Organisatie: Live Nation
Behalve een paar schuchtere “merci’s” van zangeres/gitariste Dee Dee (eerbetoon aan The Ramones) was de interactie met het publiek een klein uur lang zo goed als onbestaande, des te meer aangezien ook de whisky slurpende roodharige bassiste Bambi die avond vooral in haar eigen universum leek rond te zweven. Maar de donkere sensuele uitstraling (perfect gestyleerde froufrou’s, lome danspasjes met bekoorlijke in netkousen gehulde kortgerokte benen) van de Californische Dum Dum Girls compenseerde veel, zoniet alles.
En muzikaal hadden de Dum Dum Girls heel wat meer om het lijf. Bijzonder origineel klonken ze nochtans niet tijdens de voorstelling van hun nieuwe op het Subpop label verschenen plaat ‘Only In Dreams’. Bands als The Jesus and Mary Chain en The Raveonettes (frontman Sune Rose Wagner nam duidelijk hoorbaar de productie van hun nieuwe album voor zijn rekening) waren eerder in het recycleren van Phil Spector sixties pop met donker Velvet Underground jasje. Maar qua melodieuze overrompeling en catchy vernuft moeten deze dames niet veel onderdoen, getuige songs als “Bedroom Eyes” en “In my Head” die een welgekomen afwisseling zijn voor de overvloed aan melige folkdeuntjes die dezer dagen de hitparades bestormen. Ook thematisch borduurde dit vrouwelijk viertal vrolijk (?) verder op de onderwerpen die meidengroepen vijftig jaar geleden al met veel overgave en succes bezongen: onvervuld verlangen en onbereikbare liefde en allerlei emoties die hiermee gepaard gaan, getuige het enge refreintje “I Rather Waste Away Then See You Only In Dreams” op “Wasted Away”, “He Gets me High” of het erg treurige maar mooie, naar Mazzy Star neigende “Coming Down”.
“Jail La La” en “It Only Takes One Night”uit voorganger ‘I Will Be’ waren al een tijdje de revue gepasseerd op het moment dat de dames mentaal afscheid begonnen te nemen met het refreintje “Taking Away” tijdens het laatste nummer “Heartbeat”. Om gelukkig daarna nog één keer terug te keren in de bisronde met de gedurfde én geslaagde Smiths cover “There Is A Light That Never Goes out”.
Moeilijk te voorspellen op basis van dit optreden of deze hedendaagse ‘girlgroup’ nog een lang leven beschoren is. Wellicht sluiten ze zichzelf daarom iets te nadrukkelijk op in een nostalgisch gimmick vakje. Maar laat dat vooral geen beletsel zijn om de donkere popdeuntjes van deze coole dames volop te consumeren, of beter nog, ga hun eens live bewonderen.
Dat de Dum Dum Girls achteraf na het optreden niet zelf opdaagden achter de verkoopstand naast de Rotonde om hun platen te signeren was eigenlijk onze enige teleurstelling van de avond.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Botanique, Brussel
Dit eerste weekend van november was voor Elbow een van de allerbelangrijkste momenten uit hun carrière. De Lage Landen zijn immers steeds belangrijk geweest voor bands die nadien wereldwijd doorbraken. In het verleden triomfeerden ze reeds in een uitverkochte Ancienne Belgique en ook op de 2011 editie van Rock Werchter veroverden ze menig onbekend muziekhart. Qua opwarming kon de korte Amerikaanse/Canadese tour van eind september – begin oktober wel tellen. Niets dan lovende kritieken komen van over de plas gewaaid. Wij zakten af naar Brussel met slechts één vraag: “Is deze band klaar om een klasse hoger te spelen en in staat om ook een grotere zaal in te nemen”? De fans twijfelden er in elk geval geen seconde aan en waren maar al te blij dat ze een kaartje konden bemachtigen voor één van de twee Belgische concerten. Op zoek naar die bevestiging waren we de eerste avond te gast in een uitverkocht Vorst Nationaal.£
Om de boel wat op te warmen hadden de sympathieke Britten de Australische Indie band Howling Bells meegenomen. De band rond frontlady Juanita Stein was niet meteen een sfeerzetter voor wat nadien moest gaan komen. De wat ongeïnspireerde, ruwe Indie rock deed ons meermaals denken aan een flauw afkooksel van PJ Harvey. Uitzondering tijdens de korte set was het rustig voortkabbelende, maar supermooie: “A Ballad For The Bleeding Hearts” uit hun debuutalbum van 2006. Howling Bells mag dan wel uit het mythische Sydney komen, we holden in elk geval niet meteen na hun setje naar de merchandiserstand om hun nieuwe plaat ‘The Loudest Engine’ aan te schaffen.
Vlug over naar Elbow dat even na negenen onder immens applaus het podium betrad. De vijfkoppige band werd live bijgestaan door een strijkersensemble. Strijkers en cello zorgden voor een indrukwekkende opener. Het eigenzinnige “The Birds” dat heel subtiel en vol eenvoud begon, ontplofte naar het einde toe in een vulkaan van bombast. Elbow greep ons meteen naar de keel om ons pas twee uur later los te laten.
De setlist was indrukwekkend. Er werd afwisselend geplukt uit de twee recentste albums. Waarbij songs uit ‘The Seldom Seen Kid’ mooi aansloten naast songs uit de nieuwe plaat ‘Build A Rocket Boys!’. Slechts één maal, laat in de bisronde, kwam ook het derde studioalbum ‘Leaders Of The Free World’ aan bod. De ene keer klonk de band erg stevig en bombastisch, een andere keer dan weer uiterst fragiel en puur. Bewonderenswaardig dat ook de uiterst kleine, subtiele liedjes in deze arena omgeving voluit tot z’n recht kwamen. De band heeft natuurlijk met zanger Guy Garvey een echte klasbak in z’n midden. Met het grootste gemak tovert hij uit zijn krachtige warme stem de hoogste noten. Bovendien is hij een echte volksmenner die, met wat overdadige handbewegingen, het publiek perfect weet te bespelen. Hoogtepunten waren er volop! “Mirrorball” was sfeervol en dromerig. “Grounds For Divorce”, meegebruld door duizenden kelen, werd het rockmoment van de avond….met als extraatje Guy Garvey op de percussie. Tijdens “The Night Will Always Win” nam de ganse band plaats rond enkele keyboards en synthesizers. Zo kreeg dit melancholische hoogtepunt ook een humoristische toets.
De finale was er eentje om handen en vingers bij af te likken. “Lippy Kids”, opgebouwd rond een eenvoudige pianolijn, was duidelijk een van de publiekslievelingen. Voorafgaand aan “Weather To Fly” werd de band getrakteerd door het publiek met een verjaardaglied voor twintig jaar Elbow. De song begon als een gezellig akoestisch onderonsje maar groeide ook steevast uit tot een rijkelijk gearrangeerde popsong. “Open Arms”, dat opnieuw een erg stevige symfonische ondersteuning meekreeg van de strijkers, sloot met een hoogtepunt de reguliere set af. Onder luid trompetgeschal (“Starlings”) trapte de band de bisronde af om na een kleine twee uur definitief afscheid te nemen met hun allergrootste hit “One Day Like This”. Voorspelbaar maar daarom niet minder mooi!
Elbow speelde een vlekkeloze show. De band straalde en beleefde heel wat plezier op het podium. Songs werden mooi omarmd door sfeervol licht en projecties waarbij het visuele ditmaal duidelijk ondergeschikt was aan het bijzondere, rijke klankenpallet. Terecht promoveerden deze sympathieke Britten recent tot de hoogste rockdivisie. Hun wat eigenzinnige, soms progressieve popsongs, zijn nu bereikbaar en geliefd door het grote publiek. Respect!.....want dit was een van de allerbeste optredens van het voorbije jaar!
Setlist: *The Birds *The Bones Of You *Mirrorball *Neat Little Rows *Grounds For Divorce (SK) *The Loneliness Of A Tower Crane Driver *The Night Will Always Win *The River *Some Riot *Dear Friends *Lippy Kids *Weather To Fly *Open Arms
*Starlings *Station Approach *One Day Like This
Video Youtube (3 video’s / duur 19’:30’’) http://www.youtube.com/playlist?list=PLE2639B8BEC57515B
Neem gerust een kijkje naar de pics van onze vrienden van Indiestyle
http://www.musiczine.net/nl/fotos/elbow-05-11-2011/
( http://www.indiestyle.be )
Organisatie: Live Nation
Deze avond stonden 3 groepen geprogrameerd in JC De Klinker te Aarschot. Het Belgische Generation 84 stak van wal, gevolgd door het britse Crazy arm. De Amerikaanse band Against me! zou de avond afsluiten. Het beloofde een goede avond te worden.
Generation 84 uit Heist-op-den-Berg vloog er als eerste groep stevig in. Van deze groep had ik eerlijk gezegd geen voorkennis. De groepsnaam was me niet vreemd maar wat ik van muziek mocht verwachten was me een raadsel. Terwijl ik hun muziek over me heen liet komen, realiseerde ik me dat ik de zanger al eens eerder aan het werk gezien had. Namelijk in het voorprogramma van Make do and mend en Hot Water Music. Maar die keer was het met zijn andere groep (Break of day genoemd).
Net zoals Break of day brengen ook Generation 84 een mengeling van rock, punkrock en melodische hardcore in de lijn van Rise against en Comeback kid. Deze jonge bende slaagt erin om energie uit te stralen zonder dat dit afdoet aan de techniciteit van de nummers, waarbij vooral de zanger toont wat hij in zijn mars heeft door vlot te wisselen tussen screams en cleane zangstukken. Iemand die een liefhebber is van dit genre moet zeker dit Belgisch equivalent van Rise against leren kennen.
Crazy arm was als 2e aan de beurt. Eerlijk gezegd was ik al even geïnteresseerd in deze groep als in de hoofdgroep. Dit 4-tal uit Plymouth, England brengt een nauwkeurig uitgebalanceerd evenwicht tussen rock, punk, country, Britse folk en soms hier en daar wat gospel-achtige gezangen. Het is iets speciaals dat je moet horen om te weten wat het is en meerdere malen aandachtig moet beluisteren om het ook echt te apprecieren. Van deze groep had ik een uitgebreide voorkennis. Het feit was eigenlijk dat ik wel eens nieuwsgierig was of zij ook live konden brengen wat op cd te horen was … En of die meerdere vocalen ook daadwerkelijk konden samengebracht worden.
Wel van dit optreden kan ik maar 1 ding zeggen: WAAUW! Ik werd letterlijk omver geblazen. De samenzang zat nagenoeg perfect. Beide gitaristen speelden met een precizie en tecniciteit die ik zelden gezien heb bij een groep binnen het ‘punk’ genre.
Er was ook nog een 5e muziekant mee die hier en daar meezong wat alleen maar bijdroeg aan het geheel. Dit was nog niet alles, er waren ook nog stukken waarbij een orgel voor opvulling zorgde en zelfs een viool werd in het werk geroepen om de vrouwelijke vocalen te vervangen die op cd soms te horen zijn.
Ze brachten een goede afwisseling van nummers van op de eerste cd ‘Born to ruin” en van op de onlangs verschenen ’Union city breath”. Het openingsnummer was “Ambertown”. Dit is echt een groep die zeker de moeite is om te leren kennen.
Against me! was echter de groep waarvoor de meeste liefhebbers waren komen opdagen. En dat was dan ook te merken aan de sfeer. Er werd gretig ‘gedanst’ en gecrowdsurft. Against me! is een band waarbij het echt moeilijk is om alle materiaal te kennen. Het is namelijk zo dat ze een aantal full albums uigebracht hebben maar daarnaast doet deze band nog talloze nevenprojectjes zoals split-plaatjes, singles en noem maar op. Op de koop toe spelen ze ook hun oude nummers nu op een andere manier, gezien deze groep oorspronkelijk enkel drum, gitaar en zang bevatte.
Maar dit deed niets aan de beleving van deze band live aan het werk te zien. Wat een band! Ik had hiervan reeds de live dvd gezien die destijds te verkrijgen was bij de cd ‘New wave’ en daarop was duidelijk te zien dat dit kwartet uit Gainesville, Florida cd kwaliteit weet af te leveren op het podium.
Normaal gezien nemen deze gasten altijd in een opstelling aan waarbij beide zanger-gitaristen aan de buitenkanten van het podium staan en de bassist in het midden, maar van deze regel werd om welke reden dan ook afgeweken en dus nam frontman Tom Gabel de centrale positie in.
De groep speelde haast anderhalf uur zonder ook maar 1 woord te zeggen tussen de nummers door. Alle nummers liepen vlot in elkaar over waarbij de meeste aandacht uitging naar het werk van de latere albums zoals ‘New wave’ en ‘White crosses” zonder het oudere werk uit het oog te verliezen. Against me! speelde zelfs nog 3 bis-nummers wat ze zelden of nooit doen.
Dit was echt een avond om niet snel meer te vergeten. Mijn advies zou zijn: als je de kans krijgt om zowel Crazy arm als Against me! nog eens live aan het werk te zien moet je dit gewoon meepikken want het zijn 2 bands die live beter zijn dan op cd.
Organisatie: Heartbreaktunes
Het is onder het pseudoniem ‘Kaiser Chiefs’ (naam die ze ontleenden aan een bekende Zuid-Afrikaanse voetbalploeg!) dat de muziekgroep in 2003 in het leven werd geroepen. De vijf jongens uit Leeds, onder leiding van de charismatische leadzanger Ricky Wilson, zullen zich snel uitbouwen tot een spil binnen de ‘Britpop’cultuur. Inderdaad, minder dan twee jaar zou voldoende zijn om door te breken en vervolgens met hun eerste studioalbum ‘Employment’ de bovenste plekjes op de statistieken in te palmen.
Drie albums later zet de Engelse groep opnieuw voet op de planken van de Ancienne Belgique om er zijn titel als ‘superster van de Engelse pop’ te verdedigen en zijn vierde album, een beetje verdrongen door de pers, voor te stellen: ‘The Futur Is Medieval’.
Het podium, de ideale debatplaats om alle controversen het zwijgen op te leggen … Een speelplaats waar de vijf muzikanten bijzonder uitblinken. Wetende dat het vijftal uit Leeds vaak de grootste internationale podia in vuur en vlam zet, leek het vanzelfsprekend dat het alle troeven op zak had om, tijdens de twee volgeboekte avonden in Brussel, zonder probleem een feestelijk en meesterlijk uitgevoerd concert te brengen. Laten we ook even benadrukken dat de Kaiser Chiefs twee maal de eerder bescheiden Ancienne Belgique aandoen en op die manier vriendelijk passen voor de grote zalen van ons land (Vorst nationaal bijvoorbeeld!), waar de financiële interesses al te vaak de artistieke kwaliteiten overschaduwen.
Geen album à la carte deze keer, maar eerder een subtiele setlist, die de kijker geen adempauze gunt. Meteen al is de klank perfect en de groep helemaal top. Een korte intro boordevol elektronische klanken om de amplitudetonen van ‘The Futur Is Medieval’ aan te kondigen, alvorens ons “Everyday I Love You Less And Less” als voorspel voor te schotelen. Je kan zeggen en schrijven wat je wil over Kaiser Chiefs, op het vlak van efficiëntie, is dat vrij onvermijdbaar. Een echt juke-box concert dat de ene hit na de andere speelt.
Een opstelling die op intelligente wijze de voorrang verleent aan zijn scherpste, meest directe en meest popachtige nummers. Met liedjes op maat gemaakt voor de grote stadia (“Ruby”, “Na na na naa” of “I predict a riot”) houdt de groep zijn publiek vanaf het begin tot het einde in de greep en brengt ons een concert dat bruist van energie. Een verschrikkelijke elite-aanvalsmacht.
Het is gewoonweg onmogelijk om niet te bezwijken voor de vernietigende stormaanvallen van de vijf ‘déglingos’ vanavond in de AB. Een zaal die reageert bij de minste aanmaning van de charismatisch frontman, Ricky Wilson. De raadselachtige zanger, een echte djinn op batterijen, steelt de show en zal zijn publiek blijven fascineren door zijn gebruikelijke fratsen. De microfoon blijft onvermoeibaar gericht op een publiek dat in koor de voor de live concerten geschreven hymnen meezingt.
Een combinatie van dynamisme en stoutmoedigheid, waarbij de stukken uit elkaar voortvloeien en breken, om vervolgens, met een duizelingwekkende snelheid, te kunnen hervatten.
Natuurlijk zijn allerlei invloeden duidelijk merkbaar aan het begin van een riff, van een refrein, van een akkoord van het klavier of van een volledig stuk (“Dead Or In Serious Trouble”), maar het zijn net die invloeden (Blur, Stranglers, Magazine,…) die de Kaiser Chiefs maken tot wat ze vandaag zijn: een stevige podiumgroep. Een groep die desalniettemin, bij het componeren van nieuwe muziekstukken, langzamerhand afstand neemt van zijn collega-groepen. Momenten waar de klavieren en ander gedreun de kop opsteken en, vaak aarzelend, de new wave liefkozen op “Out of focus”. Of nog, wanneer “When All Is Quiet” (titel met 60’s refrein) en een ultra efficiënt klavier elkaar omarmen en “Kinda Girl You Are” een ‘power pop’ uitblaast, op dewelke The Vaccines niet zouden spuwen.
Kortom, een ‘The Futur Is Medieval’ die kleur aanneemt op het podium en voor eventjes de donderslagen van de media, die op het studioalbum gevallen zijn, onhoorbaar maakt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/kaiser-chiefs-07-11-2011/
(vertaling Marilien Bultinck)
Organisatie: Live Nation
Op de tonen van een reggaeversie van “We shall overcome” stapten The Aggrolites op vrijdag 4 november het podium van de gezellig gevulde Magdalenazaal in Brugge op. Time to dance, zo zou blijken, op een aanstekelijke mix van upbeat reggae, ska en rocksteady. Feel good music vooral, een beetje old school, maar zo geüpdatet dat het blijft aanslaan.
De bovenvermelde mix vatten The Aggrolites zelf graag samen in ‘dirty reggae’, ook de titel van één van hun nummers. Al bijna een decennium zijn de Los Angeles ‘bad boys’ bezig en ze verzamelden al vijf albums (Dirty Reggae (2003), The Aggrolites (2006) and Reggae Hit L.A. (2007), IV (2009), en Rugged Road (2011), met een nieuw - wat tegenvallende - live album er boven op. Tegenvallend omdat het nooit de sfeer weergeeft die we in Brugge wel aan den lijve voelden. Stilstaan was geen optie.
Met zijn vijven zijn ze: Jesse Wagner (vocals, lead guitar), Roger Rivas (synthesizer), Jeff Roffredo (bass) and Alex Mckenzie(drums). All ‘men in black’ in Brugge en met vooral twee eyecatchers: de energieke, entertainende zanger die het gesprek, de discussie en alle andere mogelijke interactie met het publiek aangaat en de keyboardsman die met een bandana op zijn kletskop bij momenten hevig op zijn ‘organ’ inramt. Die synthesizer is overigens in zowat alle nummers overduidelijk de leidraad.
Wie denkt dat ‘aggro’ verwijst naar enige vorm van boerderijpraktijken zit verkeerd. ‘Nomen est omen’, ook hier, want het vijftal grabbelde de naam weg uit de sixties toen in het Britse slang ‘aggro’ taai-sterk-ruw’ betekende, wat sloeg op de ruwe reggae in die tijd. Ook wel skinhead-reggae genoemd, vandaar ook hun links naar het punkerige, wat ze zelf dirty reggae zijn gaan noemen.
En ondanks wat zachtere nummers past ‘tough’ past nog altijd wel bij hun sound. Wat Prince Buster, de Jamaicaanse zanger, producer en één van de sleutelfiguren van de ska, liet ontvallen: ‘Niet te geloven dat deze band uit Amerika ‘mijn muziek’ speelt zoals ik het in die tijd maakte. ‘
Met een Caribische onderbuik speelden ze ook ten dans in Brugge. En met een Jupiler in de hand (‘The best beer in the world’, sic) – en midden de set zelfs een aangeboden pintje van een vrouwelijke fan - vroeg de leadzanger constant om ‘more noise’. Pauzes waren er niet, het was rechttoe rechtaan.
De benen shaketen en de kelen gingen luid open voor de vele meezingmomenten als “Banana” (ooit opgenomen voor een tv-show voor kids), “Countryman fiddle” en “Dirty Reggae”. En niet in het minst op hun “Don’t let me down”, een sublieme reggaeversie van de old time classic van The Beatles. De afsluiter van een te kort feestje.
‘Dankuwel’ zei Wagner. Van ’t zelfde, wilden we antwoorden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Festival Les Inrocks 2011 – ‘Découvertes’: Friendly Fires – Miles Kane – Foster The People
Heel wat meer volk op de tweede dag van Les Inrocks, veel jonge meisjes ook, en die waren vooral voor Foster the people gekomen. Deze Californische indie-pop band rond zanger Mark Foster had een zomerhit te pakken met “Pumped up kicks” en werd vanavond op een staande ovatie getrakteerd nog voor ze aan hun eerste nummer begonnen waren.
FTP begon hun korte set in een overvloed van strobe-licht met een strakke beat en veel bliep-electronica, met “Houdini”, dat door de hoge falsetstem van Foster wel iets van Mika had. Het publiek reageerde extatisch, het leek wel een Westlife concert, en dat is dan ook een puntje van kritiek: een nummer als “Life on the nickel” begint heel inventief met verdraaide beats, maar zodra Foster zijn falset openzet, wordt het wel heel zoet en lijkt Foster the people op een boysband-versie van MGMT.
In “Call it what you want” zat een heel leuk piano-riedeltje, op piano-house geinspireerd, dat heel mooi contrasteerde met de springerige beat in dit nummer. “Helena Beat” begon dat weer met het soort flat beat dat we van Mr. Oizo kennen, maar kon ik minder smaken door opnieuw de ridicuul hoge stem van Mark Foster, waardoor het wel leek of Get Ready een reünie-concert in Lille kwam spelen: enkel de danspasjes ontbraken, Foster the People klonk hier wel heel erg gay. FTP kreeg maar veertig minuten toebedeeld vanavond, dus na zes nummers was het tijd voor “Pumped up kicks”, het prijsbeest met zijn kenmerkend basloopje dat hier een elektronische, vervormde bewerking kreeg, en luidkeels door het publiek meegezongen werd in de met gitaarsolo’s gevulde outro.
Flashback naar 18 augustus, De Club, Pukkelpop. Miles Kane beklimt het podium in ware Miles-stijl, 2 handen in de lucht en zijn typische blik (als een aap voor sommigen, als een onvervalste ladykiller voor anderen). De hele club wordt als het ware weggeblazen, zonder één noot muziek. Niet echt goed beseffende wat er achter mijn rug gaande was, was ik vooral bijzonder teleurgesteld dat zijn optreden afgelast werd, achterna gezien … natuurlijk verkeerd.
De Last Shadow Puppet bracht het festivalgevoel terug hier op het indoor festival. Ietwat minder opgefokt maar nog steeds bijzonder energiek kregen we “Better Left Invisible”, “Counting Down The Days” (knipoog naar The Beatles) en de naar eigen zeggen great rock ‘n’ roll song “Rearrange” op ons bord en het werd gesmaakt! Liters zweet werden geproduceerd in de voorste contreien, waar een heuse moshpit te vinden was. Bij mijn stelling dat er doorgaans meer sfeer is op Franse optredens dan Belgische werd er op die manier nog maar eens kracht bijgezet, waarvoor een dikke pluim voor het publiek uit Lille.
Miles zette zijn 60’s invloed extra in de verf met een opzwepende cover van Fransman Jacques Dutronc’s cult classic “Le Responsable” (‘verBritst’ naar ‘The Responsible’). De ‘papapa’-s van “Quicksand” werden luidkeels meegezongen en ook de titelsong “Colour Of The Trap” kreeg heel wat respons.
Maar het publiek ging pas écht uit zijn dak (en laat dat nog een, vergeef ons de woordkeuze, understatement zijn) tijdens afsluiters “Come Closer” en “Inhaler”. ‘ah, ah, ah, ah, oh, oh, oh,oh’-s, ‘yeah, yeah, yeah’-s, een moshpit, al was je beland in één of ander (hardcore)punkoptreden en zowaar gecrowdsurf! Beide handen in de lucht, Miles Kane was de winnaar van de avond. Gepeperde Last Shadow Puppet surfcountry en Babyshamblerock…
Friendly Fires was vanavond de hoofdact op Les Inrocks. ‘Pala’, de plaat met de veelkleurige papegaai op de hoes, is hun tweede album. Net als Hot Chip, staan Friendly Fires met een voet in de dance en met hun andere voet in de rock. Zo laten ze hun nieuwe single remixen door Tiga, en spelen ze ook diwijls DJ-sets. Live zijn Friendly Fires sterk uitgebreid: een tweede drummer en twee trompettisten vullen de band aan. V
anaf het eerste nummer werd er flink op de gas getrapt: zanger Ed Macfarlane zong zich letterlijk in het zweet en de twee drummers zorgden voor een poly-ritmische drive die het volgende anderhalve uur niet zou ophouden. Oudjes “Jump in the pool” en “Skeleton Boy” zaten vrij vooraan in de set, maar ook de nieuwe nummers deden niet onder. “True Love” had wel iets van The Rapture of LCD Soundsystem, met zijn funkgitaarlicks en pompende bas. Macfarlane kronkelde als een bezetene, opgezweepd door het ritme van de rest van de band en dook even later het publiek in: de security kwam draad te kort en de cameras en smartphones flitsten er op los toen het publiek doorhad dat Ed plots vlakbij was.
Friendly Fires zorgde voor een opzwepende finale van Les Inrocks, met achtereenvolgend “Paris” (wat het Franse publiek bijzonder kon smaken), de single “Hawaiian Air” en “Kiss of life”. Friendly Fires won door zijn tomeloze energie (en liters zweet) vanavond een hoop nieuwe zieltjes bij, zowel bij de fans van Foster the people als bij die van Miles Kane.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Les Inrocks ism Aéronef, Lille
De Black Box Revelation is ‘back in town’ met nieuw werk en dat hebben we geweten. Twee uitverkochte AB's waren het resultaat. Na de uiteenlopende recensies over de nieuwe CD waren we alvast bijzonder nieuwsgierig wat de liveshow te bieden zou hebben ...
Support Ganashake , een Vlaams trio, bracht veel power en energie en deed een niet onaardige poging om met hun 'rammelrock' het publiek in de juiste vibe en sfeer te brengen voor het koningskoppel Paternoster-Van Dijck.
Iets vóór 21u maakte het Brusselse rock 'n’ roll duo z'n opwachting en begonnen ze met het bluesy “Mad house”. Niet de meest voor de hand liggende track, gezien het midtempo nummer niet bepaald de allure heeft om het 'ijs' te breken. “Rattle my heart” volgde, en de Brusselaars probeerden de ban te breken, maar dit viel dik tegen. De lauwe respons liet denken aan een valse start en een 'verkeerde' songkeuze. Het publiek werd zelfs wat ongeduldig na “Bitter”, de derde nieuwe track uit ‘My perception’, die ook gekenmerkt is van een gezapig tempo.
Maar kijk, na 20 minuten wordt de eerste echte kopstoot uitgedeeld, de vette akkoorden van “High on a wire” worden ingezet en de zaal begon te kolken, gevolgd door “I think I like you”, wat vonken gaf . Iets verderop bij “Never alone, always together” en “White unicorns” kregen we een nieuw rustpunt maar het triumviraat “Gravity blues”, “Shadowman” en “Skin” tekenden voor begeestering en passie… rechttoe rechtaan vettige bluesrock.
Bij het lang uitgesponnen “Shadowman” zorgden een 7 tal 'ninja's' voor een extra lichtpigment; met een soort volgspot in de hand wisten ze op het podium een leuk effect neer te zetten. Ze zwermden tussen Jan en Dries en wrongen zich met hun individuele spot in alle bochten en hoeken zodat de soort 'chaosbelichting' opeens een geniale vondst werd.
Het swingende “Skin”, van de nieuwe plaat, werd het best onthaald; door het rauwe, zompige karakter is het een 'heupwieger' van jewelste. Met “My perception” en het spacy “Sealed with thorns” – met een jammende Paternoster - sloten ze het eerste deel van hun set af.
In de 'bis rolden “Do i know you” en “My girl” de rode loper uit voor krakers “Love licks” en “Set you' head on fire”. Het zwoele “Love licks” ademt sex uit en wordt kracht bijgezet wanneer enkele jonge deernes uit het publiek rond Jan komen hangen tijdens het nummer. ”Set your head on fire” is dan weer zo verwoestend hard, catchy en meedogenloos dat we even naar adem moesten happen na zoveel intensiteit, diepgang en emotie.
BBR anno (eind) 2011, veel meer veelzijdigheid en diversiteit maar ook wisselvalliger en grilliger in hun livespel. Niettemin hadden we een aangenaam concert van 100 minuten spelplezier van een nog steeds geoliede tandem Paternoster-Van Dijck.
Setlist BBR
1, Mad house, 2, Rattle my heart, 3, Bitter, 4, I don'want it, 5, High on a wire, 6, I think i like you, 7, 2 young boys, 8, Never alone, always together, 9, White unicorns, 10, Gravity blues, 11, Shadowman, 12, Skin, 13, My perception, 14, Shiver of joy, 15, Sealed with thorns
Bis 16, Do i know you, 17, My girl, 18, Love licks, 19, Set your head on fire
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Ouwe rot Alice Cooper staat nog steeds garant voor rock entertainment van de bovenste plank. Een perfecte balans tussen de gekende horror showelementen en stevige no nonsens hardrock.
Natuurlijk was het allemaal een beetje kitscherig, cliché en héél Amerikaans, maar dat deerde ons niet want de show stond het rockgehalte nooit in de weg. De stevige rocksongs klonken nergens gedateerd en waren nog even potent als in the good old days. Alice Cooper heeft trouwens met ‘Welcome 2 my nightmare’ een niet onaardige nieuwe cd uit maar die werd met uitzondering van de pittige rocker “I’ll bite your face off” volledig over het hoofd gezien. De setlist bestond voornamelijk uit quasi alle klassiekers, tot grote vreugde van de fans. Al vroeg in de set kregen we achtereenvolgens “I’m eighteen”, “Under my wheels”, “Billion Dollar babies” en “No more Mr Nice Guy” ! Dit kon wel tellen, Cooper leek even vitaal als vroeger en zijn verdomd heerlijk denderende band (met maar liefst drie gitaristen!) bracht de vette songs met de nodige power waardoor ze immer fris klonken. Een absoluut hoogtepunt was een lang uitgesponnen “Halo of flies” met solomomenten voor zowat alle bandleden, een heerlijk staaltje hardrock.
Er zat trouwens flink wat vaart en tempo in het ganse optreden, Alice Cooper waagde zich maar aan welgeteld één ballad, het fraaie “Only Woman Bleed” waarin hij innig aan het dansen ging met een nogal morbide lappenpop om ze vervolgens genadeloos af te troeven en hardhandig tegen de grond te smakken. Nadat een reuzenhoge Frankenstein de show was komen stelen en Alice Cooper ook nog eens vakkundig werd onthoofd, kwam de grote finale eraan met een schitterend “School’s out” waarin heel passend een flard “Another brick in the wall” was verwerkt. Als ultieme genadestoot mocht een formidabel “Elected” er een joekel van een punt achter zetten.
Het concert beantwoordde aan al onze verwachtingen : Solide en uitstekende harde rockmuziek gespeeld door schitterende muzikanten, en een hoog show- en entertainmentgehalte met in de hoofdrol een prettig gestoorde halve zot die perfect wist zijn publiek te bespelen. Echt van genoten.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Festival Les Inrocks 2011 – ‘Découvertes’: James Blake – Laura Marling - Cults
Festival Les Inrocks 2011 - Schitterend concert van Laura Marling
Les Inrocks is een showcase festival dat op twee avonden een achttal nieuwe beloften voorstelt in de Aéronef. We hebben er ondertussen een traditie van gemaakt om de eerste week van november naar Lille af te zakken en we kunnen meegeven dat er dit jaar opnieuw heel sterke concerten gespeeld werden op het festival van het Franse rocktijdschrift Les Inrockuptibles
Maar aftrappen deed het festival niet zo sterk: La femme is een Frans groepje waarvan de leden allen naar dezelfde coiffeur gaan. Ze brengen een vreemde mengeling tussen surfrock en electronica, maar meer hoef je niet over deze band te weten.
Cults was al veel interessanter: dit New-Yorkse tweetal, Brian Oblivion en Madeline Follin, is live uitgebreid tot een vijftal.Cults is moeilijk vast te pinnen: in “Go outside”, met zijn kenmerkend xylofoonmotiefje klonken ze heel groots, een beetje zoals Architecture in Helsinki, of zelfs Arcade Fire. Ook “Abducted” had iets groots en hartverscheurends, maar paarde dat aan de cool van The Raveonettes. “You know what I mean” en “Never Saw the point” waren dan weer pure Supremes, inclusief de rijke orkestratie. Nu is Cults zeker geen retro-groep, de songs van Oblivion en Follin zijn gebouwd op electronica. Een charmante ontdekking, deze Cults.
Laura Marling is nog maar eenentwintig, maar heeft met ‘A creature I dont know’ reeds haar derde album uit. Vanavond stond ze met een uitgebreide band op het podium van de Aéronef: cello, contrabas en banjo mochten de gitaar van deze Engelse folkdame bijstaan. “Rambling man” zette meteen de toon: dit zou een schitterend concert worden: Marling’s stem kraakte, wat je niet van een twintiger verwacht, maar dit meisje is dan ook een kettingrookster, maar wat een nummer: het leek wel of er een dame van vijftig op het podium stond, die door het leven getekend was, maar nee, Laura is eenentwintig. Sommige artiesten hebben geen leeftijd, en Laura Marling is een van hen.
“Ghosts” refereerde heel erg naar Nick Drake, maar dan vonden we helemaal niet erg. “ I speak because I can” werd heel mooi ondersteund door een cello, terwijl “Alpha Shallows” vreemd genoeg iets mee had van Led Zeppelin’s “Battle of evermore”, omdat Marling’s gitaar als een mandoline gestemd was.”Sophia”, één van de nieuwe nummers, was het hoogtepunt van de set, door de vermoeide, in sepia gedrenkte stem van Marling, die zich rond de muziek kronkelde en nog een extra boost kreeg door de harmonieën van de andere muzikanten.
Kortom, fantastisch concert van deze Engelse folk-babe en veruit het beste wat ik op de editie 2011 van Les Inrocks zag.
James Blake kon daarna enkel maar minder zijn, maar dat lag niet enkel aan de decompressie na het concert van Marling. In het voorjaar vonden we Blake goed in de Botanique. Ok, het concert toen was een van de hypes van het voorjaar en had een groot m’as-tu-vu gehalte, maar het concert toen deed ons ook veel beter de plaat en de muzikale aanpak van Blake begrijpen: hoe hij toen in “Unluck” zijn zang door zijn synthesizer loopte, was iets totaal nieuws en spannends. Vanavond was het gewoon minder, het experiment werd achterwege gelaten, we kregen meer dubstep: de bassen bliezen het publiek omver (en dat bij 82 Db, nog een geluk dat Blake hier niet alle knoppen op tien gezet had), maar het geluid klonk even kil als op de plaat en kon ons daarom minder bekoren. Natuurlijk bleef “Limit to your love” een ijzersterke cover, maar de andere nummers waren gewoon minder goed dan een half jaar terug in Brussel. De gitarist en drummer bepaalden het totaalgeluid vanavond ook veel minder dan toen. Dit concert maakte duidelijk dat Blake voor zijn volgende plaat toch iets anders zal moeten gaan doen.
Op dag Een was Laura Marling met overschot de dame van de avond, terwijl Cults een leuke ontdekking was.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Les Inrocks ism Aéronef, Lille
Ergens begin jaren negentig tikten we een sampler op van het Big Cat label, vooral voor de songs van Pavement, Jeff Buckley en Heather Nova. Een van de verrassingen op die sampler was de oudwereldse Americana van Palace Brothers, de eerste incarnatie van Will Oldham. We zijn bijna twintig jaar verder, en hoewel we Oldham altijd zijn blijven volgen, hadden we hem nog nooit live aan het werk gezien. Dus toen we vernamen dat Bonnie Prince Billy in de Aéronef zou komen spelen, twijfelden we geen moment. Oldham heeft ondertussen zijn achttiende (!) album uit, ‘Wolfroy goes to town’, in weer een nieuwe band bezetting, want hij houdt er van om ieder album weer iets anders te doen: waar hij in zijn eerste albums spaars en uitgebeende folk bracht, heeft hij in de loop de jaren ook rijkelijk gevulde opnames gemaakt in Nashville met country-sessiemuzikanten. De laatste plaat hinkt ergens tussen deze twee uitersten in.
De band waarmee hij ‘Wolfroy’ opnam, was meegekomen naar Lille vanavond: zangeres Angel Olson viel niet alleen op door haar ongewone voornaam: het leek wel of ze weggelopen was uit de set van ‘Mad Men’, met haar bloemetjes jurk en fifties brilmontuur. Verder werd Oldham bijgestaan door een toetsenist,een contrabassist, een drummer met een Amerikaans baseballpetje op, en partner in crime op zijn laatste albums, gitarist en Cairo Gang lid Emmet Kelly.
Bonnie Billy, zoals Oldham zichzelf voorstelde, begon zijn set in volle Nashville Kentucky stijl, je waande jezelf in het Amerikaanse midwesten in een traditionele rodeo-bar, tot je op de teksten van de man begon te letten: ““as boys we used to fuck each other, as men we lie and smile” uit : “New Tibet”, associeer je niet meteen met traditionele country waarin God en vaderland centraal staan. Country met een hoek af dus, of “Brokeback mountain” op muzieknoten zo je wil.
Na een goeie veertig minuten, nam de band wat gas terug, maar dat betekende niet dat we plots desolate, kale uitvoeringen kregen zoals we die kennen vanop ‘I see a darkness’ : die meesterlijke song kreeg een warme, gloedvolle uitvoering, met een voorname rol voor zangeres Angel Olsen, die met haar hoge typische country-stem, Oldham prachtig aanvulde, en deze song de peper gaf die hij kan gebruiken.
De meerstemmige zang, van de volledige band, was trouwens de grote troef van dit concert: soms leken we wel naar Gram Parsons en Emmylou Harris te luisteren, zij het in een ietwat minder fotogenieke uitvoering: Oldham heeft zijn baard afgeschoren, zodat zijn diepe oogkassen nu nog meer opvallen. Het is vrijwel onmogelijk om alle nummers uit de uitgebreide catalogus van Bonnie Prince Billy te herkennen, maar we meenden toch “ May it always be”, “Ease down the road” en “Another day full of dread” gehoord te hebben vanavond, in toch wel compleet andere uitvoering dan de studioversies.
Oldham verwende het Noord-Franse publiek vanavond, met een set van ruim twee uur, en een verwarde repliek toen een toeschouwer hem iets toe riep: Will trakteerde de Aéronef in een steenkolen-Frans met zwaar Amerikaans accent op een scabreuze improvisatie waarin hij zowel “un canard dans son cul” liet verdwijnen en hij de wens uitdrukte : “Je veux coucher avec le phantome de Brigitte Bardot”. Bindteksten zijn niet zijn sterkste ding, maar spelen kan de man, alternatieve country en americana op topniveau: twee uren waren voorbijgevlogen, zonder een dipje, en met een traditionele countryfinale sloot de warrige bard uit Louisville, Kentucky, zijn set in de Aéronef af.
Herkansing voor wie de man & band wil zien: Jawel, volgend jaar in januari in de Vooruit op 24 januari 2012 (Organisatie: Democrazy, Gent)
Organisatie: Aéronef, Lille
Na een geslaagde doortocht op Sinner’s day in Hasselt trekt Patti Smith met haar band door Frankrijk voor een kleine akoestische tournee. Jawel, akoestisch, wat wil zeggen dat de volledige band (inclusief oudgediende gitarist Lenny Kaye) present is, maar dat de stekker niet wordt ingeplugd. En dat heeft zo zijn gevolgen, ook akoestisch weet Patti Smith moeiteloos te overtuigen, maar toch hadden wij de ganse set door de drang om uit onze stoel te veren en de stekker in het contact te gaan steken.
Patti Smith is niet bepaald de mooiste dame van de planeet, je kan gerust stellen dat ze het sex appeal heeft van een blinde mol, maar het mens heeft een huizenhoog charisma waardoor het publiek uit haar hand eet. Uiterlijk en imago zijn voor Patti Smith nooit belangrijk geweest, het is nog steeds de meest respectvolle voddenmadam die we ons kunnen voorstellen.
De kracht en intensiteit van haar stem zijn er hoegenaamd niet op achteruitgegaan. Integendeel, in deze intieme akoestische sfeer van het Théâtre Sébastopol, een locatie die nostalgie ademt, was die stem het belangrijkste en meest intrigerende instrument van de avond. In combinatie met een pak onsterfelijke songs als “Pissing in a River”, “Ghost dance” en “Redondo beach” zorgde dit voor adembenemende momenten.
Toch bespeurden wij enkele mindere passages, zo werd de klassieker “Because the night” een beetje zielloos op automatische piloot afgehaspeld. Patti Smith was ook gans het optreden een beetje te goedgeluimd naar onze mening, ze bleek nogal overdreven dankbaar voor het wel zeer enthousiaste en weinig kritische Franse publiek.
Wij hadden ze liever een beetje kwader gezien, zoals in haar beginjaren toen ze niet voor niets in één adem werd genoemd met de belangrijke punkiconen van de jaren zeventig. Net die kwade punk spirit misten we een beetje vanavond, hoewel er op het einde van de set een glimp van tevoorschijn kwam in intense vertolkingen van “Gloria” en “Rock’n’rol nigger”, meteen ook de hoogtepunten van de avond.
Maar goed, het concert was zonder meer overtuigend en was volledig gebouwd op klasse, emotie en beresterke songs. Maar de volgende keer toch graag weer elektrisch, Patti.
Organisatie: Agauchedelalune, Lille (ikv Ground Zero Festival)
We waren al te vinden voor de doorbraak plaat ‘Hospice’ van het NY-se The Antlers onder Peter Silberman, een conceptplaat van dromerig, ingetogen songs; een niet voor de hand liggend geluid, avontuurlijk, creatief, ingenieus en die verrassende wendingen ondergaat. ‘Burst apart’ is een passend vervolg door het sfeervolle kader ; een nevelige sfeer door de elektronica soundscapes en de aparte, soms hoog uithalende, emotievolle stem van Silberman. Kaleidoscopisch, filmisch en soms ijzig, maar toegankelijk door de steeds nieuwe patronen in deze sound . “I don’t want love” en “Every night my teeth are falling out” komen sterk uit de verf. “Hounds”, “Corsicana” kunnen probleemloos in een film gebruikt worden . Het rustig voortkabbelende “Putting the dog to sleep” sluit gemoedelijk de cd af.
Jawel, het trio heeft een overtuigende opvolger klaar !
Nederlands 
Français 
