Scarlett Johansson is een 24 jarige filmster die al schitterde in rollen als ‘The black dahlia’, ‘The girl with the pearl earring’ en ‘The horse whisperer’. Net als Juliette Lewis (van Juliette & The Licks), waagde ze de stap een plaat uit te brengen. Haar muziek is van een totaal andere orde dan de snedige gitaarrock van Juliette Lewis.
Haar debuut is eerder een verzameling van het (late) oeuvre van Tom Waits, aangevuld met een eigen compositie (“Song for Jo”) met behulp van Dave Sitek van TV On The Radio, die meteen ook de productie op zich nam.. Ze kreeg de medewerking van gitarist Nick Zinner van The Yeah Yeah Yeahs en op twee songs zingt zelfs Bowie mee: “Falling down” en “Fannin street”.
Het is een rustige, ingetogen, intieme sferische plaat geworden van traag slepende filmische songs, donker en dromerig van aard, waarin psychedelica, ‘80’s wave en triphop invloeden te horen zijn. Een sound bepaald door elektronica, xylofoon, een gitaarakkoord en een bezwerende (softe) percussie. Vocaal nestelt de knappe blondine met haar fluisterzang zich tussen een Elisabeth Frazer, Marianne Faithfull, Julee Cruise en Nico. Zonder blozen past ze als vocaliste in de theatrale avantgarde van The Residents.
Ze schuwt enig experiment niet, luister maar naar de instrumentale opener “Fawn” en “I wish I was In New Orleans”. “I don’t wanna grow up” van Waits is er eentje om in te lijsten. Een boeiende muzikale trip van een uiterst genietbare plaat.
The Courteeners zijn een beloftevolle band in de voetsporen van de postpunkbands Arctic Monkeys en Kaiser Chiefs. Het kwartet weet zich te manifesteren onder de huidige rits Mystery Jets en Pete & The Pirates. De band rond zanger/songschrijver Liam, speelt melodieuze snedige, broeierige neo Britpop met een rauw, robuust soms zwierig tintje. Oasis The Smiths, Stone Roses, The Libertines, The Strokes en The Kills behoren tot hun favorieten. Trouwens, zanger Fray heeft iets mee van de attitude, uitstraling van spitsbroeder Liam Gallagher.
De hoes is een geschilderde portret van de legendarische actrice Audrey Hepburn. “Cavorting”, “Bide your time”, “What took you so long”, “ Not 19 forever” en “Fallowfield hillbilly” zijn goed rockende songs . No nonsens pop op ’t eerste gezicht maar eentje met ballen…
Het Britse Mystery Jets is een jong bandje uit Londen, die toe is aan z’n tweede plaat. ‘Twenty One’, de gemiddelde leeftijd van deze jonge gasten, is een gevarieerde popplaat geworden. Licht verteerbare gepolijste rocksongs, met een vleugje ‘80’s wave, die de springplank kunnen zijn naar een breed publiek. De singles “Young love” (met singer/songwriter Laura Marling) en het ingetogen “Umbrellahead” (leuke pianoriedel) maken alvast de weg vrij. De zang van Blaine Harrison is deels verwant aan Jeff Buckley, en wordt ondersteund door gitarist William Rees. Een fijne samenzang, wat het geheel emotievoller maakt.
Een goed geslaagde tweede plaat, doch niet verrassend.
Equilibrium was een band die al een tijdje op mijn verlanglijstje stond, aangezien ik een groot liefhebber ben van Folk Metal, en nu heb ik eindelijk de kans gekregen om te horen wat ze in huis hebben. Sagas is inmiddels hun tweede album en ze hebben de weg gevonden naar Nuclear Blast.
Wel, laten we eens zien hoe ze het er vanaf gebracht hebben.
We starten met “Prolog Auf Erden”, een wat lang uitgevallen intro die een kort overzicht geeft over welk soort muziek we mogen verwachten op dit album: Epische Folk Metal met invloeden van bands als Finntroll, Moonsorrow en Ensiferum.
”Wurzelbert” begint met een onheilspellende trompetintro, maar vanaf de gitaren er in vliegen krijgen we een uptempo Folk Metal nummer te horen waarbij mijn voeten automatisch gaan bewegen.
Het feest gaat verder met “Blüt Im Nuge”, waarvan de folky melodietjes in je hoofd blijven hangen en “Unbesiegt”, met zijn exotische intro en een trompettenmiddenstuk dat me op één of andere manier wat doet denken aan de feestmuziek op het eind van ‘Star Wars Episode I: The Phantom Menace’. De kenners zullen waarschijnlijk wel weten wat ik bedoel…
”Verrat” begint als een Black Metal nummer, maar het geweld wordt gauw afgewisseld met subtiele Folk Metal en epische momenten.
Tja, ik zou zo elk nummer kunnen beschrijven. Maar dat heeft eigenlijk weinig zin, want aangezien deze cd vol hoogtepunten staat.
Het enige nummer dat nog een aparte vermelding krijgt, is afsluiter “Mana”. Dit nummer is gewoon de kroon op het werk, zestien minuten lang worden we overgebracht van de ene muzikale extase naar de andere. Pure klasse is bijvoorbeeld de fluitsolo van de bekende Ulrich Herkenhoff (o.a. van de soundtrack van ‘Lord of the Rings - Return of the King’).
De enige minpuntjes van het album zijn de ongevarieerde, welhaast overbodige zang en de productie. De productie is een beetje tè goed geworden, waardoor het geheel soms te overdonderend, te glad en te druk klinkt. Denk maar aan ‘A Night At The Opera’ van Blind Guardian.
En het artwork kent ook zijn nadelen: het is een beetje te onleesbaar en het stinkt gewoon. Dit moest ik gewoon even vermelden.
Hoe dan ook, dit is een ware topplaat die een must is voor alle liefhebbers van Folk Metal, Pagan Metal, Viking Metal, Epic Metal en de rest van het rijtje.
’t Is eens iets anders om met de beste act te beginnen. Wie er deze avond vroeg bij was had meteen het sterkste optreden van deze dag meegemaakt. Buffalo Tom was met name wervelend en groots. Bill Janovitz is de drijvende kracht achter deze schitterende band, hij speelt ogenschijnlijk slordig, maar is in realiteit een van de meest vaardige gitaristen die we al aan het werk zagen, zelden een man gezien die zo opgaat in zijn set en zich volledig in het zweet werkt. Janovitz speelt telkens alsof het zijn laatste gig is en breidt de mooiste songs aan elkaar alsof niks is. Prachtsongs als “Velvet roof”, “Taillights fade”, “I’m allowed”, “Mineral”, “Rachel” en een extra stevig “Tangerine” als afsluiter maakten er een onvergetelijk optreden van. En laten we vooral “Larry” niet vergeten als absolute hoogtepunt.
Buffalo Tom is na al die jaren nog steeds een formidabele band die het vooral simpel houdt en ondertussen de meest fantastische muziek uit de mouwen schudt.
Alanis Morissette kwam daarna bewijzen dat de duurste artiesten niet noodzakelijk de beste zijn (eerder op deze editie van de Lokerse Feesten hadden The Sex Pistols deze stelling al op poten gezet, moge dit een tip zijn voor de organisatie dat ze dergelijke dure vogels volgend jaar weglaten). Morissette deed misschien wel haar best maar er kwam nooit vaart in haar set, de sound was bovendien krakkemikkig (we zagen bij momenten drie gitaristen bedrijvig aan het werk maar hoorden enkel maar een dreunende bass), het geluid was veel te stil en Morissette haar stem liet het meermaals afweten. Ze bracht veel te veel inspiratieloze ballads waardoor de aandacht van het publiek danig verzwakte en op de koop toe speelde ze verminkte versies van haar sterkste songs met “Hand in my pocket” als absolute dieptepunt.
We hebben haar zo’n tien jaar geleden nog een uiterst sterk optreden zien geven in Vorst Nationaal en konden ons nauwelijks voorstellen dat dit dezelfde vrouw was die hier in Lokeren deze makke vertoning ten berde bracht.
Alanis Morissette is nog maar een schim van wat ze tien jaar geleden was, ze is geévolueerd van rockbitch tot een mainstream zangeres met een veel te hoog Radio Donna gehalte. Een reanimatiecursus bij Rick Rubin is ten zeerste aangeraden.
Met The Scabs kregen we daarna wel een feestje, het was er aan te zien dat het hun allerlaatste optreden was. De band speelde alsof alles nog moest bewezen worden, al hun beste songs werden met een vettige brok energie en overtuiging gebracht en de heren beleefden de avond van hun leven. Een mooi afscheid van een prima band die al bij al veel te weinig erkenning heeft gekregen
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Tim Vanhamel niet gezien, wij houden het liever bij de herinnering aan het wervelende Millionaire optreden die hij destijds gaf als voorprogramma van dat legendarische Stooges optreden 3 jaar geleden op de LF. Toch hadden wij nu weer ons mannetje op het terrein staan en die had het over “een paar sterke momenten helaas afgewisseld met dieptes” en verder “Millionaire was beter”, … wat wij al lang wisten.
De prijs van slechtste optreden van deze versie van de LF gaat zonder twijfel naar Siouxsie. Het mens had zichzelf in een Star-Trek pakje gewikkeld, ze kwam net van de turnles want ze moest meerdere keren tonen dat ze met haar dikke teen haar oorlellen kon beroeren, maar van zodra ze haar mond opendeed waren het onze oren die gepijnigd werden. Het wicht kon met name niet zingen, haar band kon niet spelen, de songs leken nergens op, zelfs klassiekers als “Happy hour”, “Christine” en “Happy hour” waren onmetelijk zwak. Op de koop toe maakte die draak zichzelf nog eens volledig belachelijk door het publiek constant toe te spreken in het Frans. Zelden heeft het woord “verschrikkelijk” zo goed op zijn plaats gestaan als bij deze wanvertoning. Voor zulke artiesten moeten ze de gong show terug invoeren.
Een brok ongelooflijke sfeer, dat was de formidabele set van Massive Attack, prachtige visuals gecombineerd met de meest heilzame muziek, hemels mooi, opzwepend, groovy, dreigend en uitermate fantastisch. Een mooie afwisseling van niet stuk te krijgen songs als “Karmacoma”, “Teardrops” , “Unfinished sympathy “ en “Safe from Harm” met bijzonder sterk nieuw materiaal (de nieuwe plaat wordt een kanjer, daar zijn we nu al zeker van). Massive Attack deed hun songs naar een bruisende climax toe groeien, een mens zou van minder in trance komen. Geestesverruimende middelen waren niet van doen, de muziek deed het nodige. Je zou gezworen hebben dat de prettig gestoorde Tricky er terug bij was, zo begeesterend klonk het. Ook onze man was sterk onder de indruk , “er zijn geen superlatieven genoeg” was het enige dat hij uit zijn van verbazing opengevallen mond kon mompelen. Massive Attack is, samen met Sonic Youth, veruit het beste wat we op deze versie van de Lokerse Feesten mochten meemaken.
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Triggerfinger
Drie heren in das en maatpak spelen zinderende garage rock’n’roll en beschouwen hun instrument als hun eerste lief. ‘Can you feel the muscles in your boobs’ vroeg zanger/gitarist Ruber Block zich al af na het derde nummer. Inderdaad, een goed half uur lang voelden en ondergingen we hun zompige, retestrakke sound met stoner- en bluesslides. AC DC en ZZ Top flitsten door het hoofd toen we songs hoorden als “Short term memory love”, “Faders up”, “First taste” en “On my knees”. En ze schuwden hun oude helden niet, want ze speelden in een ‘Triggerfinger’ groove “Boris the spider” van The Who en sloten af met een uitgesponnen “Commotion” van CCR. Triggerfinger op z’n 25 jaar Stu Bru. Beklijvende rock’n roll met een prikkelende melodie. ‘What grabs Ya’?
Sonic Youth
Sonic Youth staat al meer dan 25 jaar garant voor wonderschone dwarrelende gitaarpop; te interpreteren als indiegitaarnoise/poprock en omschreven als spannend, intens, hartverwarmend, bedreven …en avontuurlijk door de diverse tempowisselingen, onverwachtse wendingen en een juiste dosis noise, fuzz en gitaarstormen. Kippenvelmuziek noem ik dit!
De band hield een korte Europese tournee en vergat daarbij de fans in ons landje niet. Het kwartet , aangevuld met los/vast lid Mark Ibold, maakte een synthese van hun twee voorbije concerten in de Hallen Van Schaarbeek (december 2006) en hun ‘Daydream Nation’ tour op Pukkelpop 2007, de SY klassieker bij uitstek!.
En inderdaad, die songs hebben ze stevig in de vingers, want ze putten opnieuw rijkelijk uit deze plaat, die net 20 jaar geleden verscheen.
Na het muzikaal experiment van opener “Burning spear” (speelgoedpiano, radiotunes, voices, pedaaleffects, noise versterking) overdonderden ze met hun noiselandschap van ‘Daydream Nation’, een uiterst beheerste Do It Yourself en hoe komt het uit aanpak: “Sprawl”, “Cross the breeze”, ”The wonder”, “Hyperstation”, “Eric’s trip” en “Silver rocket”. Poprock, gitaarknoppengefreak, feedbackgeraas, drumsticks en strijkstokken over de gitaarsnaren. Verbluffend!
Als een punkrock diva ontpopte bassiste Kim Gordon zich op “Bull in the heather”, “Drunken butterfly”en het recente “Jams run free”: hitsend gekreun en sensuele, verleidelijke danspasjes en pirouettes makend op het podium als een dolle twintiger …
Op “Mote” leverden ze een gevecht met hun pedaaleffects en versterkers, stootten we op een geluidsmuur met Lee Renaldo in een hoofdrol. En Thurston Moore kon zich op het afsluitende uitgesponnen “Ratspink steam” uitleven op z’n gitaar. Wat een gitaarbrij. Drummer Steve Shelley hield de anderen goed in het oog om steeds gepast de songs in het juiste ritme te steken.
In de bis gooiden ze er nog het stokoude “Shaking hell” en “Teenage riot” bovenop,met alle mogelijke noise en versterkersgeflirt…, die onder controle werden gehouden door de bezwerende percussie.
Een klein anderhalf uur waanden we ons twintig jaar jonger en flitsten de beelden van hun allereerste optreden te België (Futurama in de Brielpoort te Deinze!) door het hoofd.
Supergrass
Al heel wat volk was richting centrum of aan de toog toen het Britse Supergrass, onder zanger/gitarist Jazz Coombes, het gitaaravondje beëindigde. Ze brachten na meer dan drie jaar (en een ‘best of’) de nieuwe cd ‘Diamond hoo ha’ uit, die totnutoe praktisch geen airplay verkrijgt.
Potige melodieuze retroBritpop is hun handelsmerk, waarbij ze met de jaren wat subtieler klinken. Supergrass stelde in het begin nieuw werk voor (“Bad blood”, “345”, “Rebel in you”, “Ghost of a friend” en de titelsong) en gaf ze elan door kleurrijke ‘70’s toetsen.
Ze moesten het vooral hebben van de herkenbaarheid van “Mary”, “Late in a the day”, “Moving” en “St Petersburg”, die freakier klonken. Tenslotte speelden ze een snedig en opzwepend tweede deel met “Richard III”, “Pumping on your stereo”, “Caught by the fuzz” en het zomerse “Sun hits the sky”. In de bis koppelden ze aan “Lenny” “Whole lotta love”.
Supergrass heeft nog steeds voldoende power, maar het intrigeert en pakt minder dan vroeger, waardoor de ‘jus’ er een beetje van is …
Ons Antwerpse Shameboy mocht de nacht ingaan met hun nerveuze electrodance. Voor de alternatieve gitaarfreaks ietwat bevreemdend, voor de opgedaagde jongeren aangenaam pompend vertier …
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
De jonge Amerikaanse Santi White groeide op te Philadelphia en vestigde zich in Brooklyn, NY. Een bezig bijtje, die over een punkbandje Stiffed beschikte en songs schreef voor Lily Allen en Ashlee Simpson. Ze zong “Pretty green” op Mark Ronsons succesalbum ‘Versions’. Ze kon rekenen op een pak artiesten voor haar plaat en ze deed beroep op M.I.A. producers Diplo en Switch.
Ze rekent volgende bands tot haar helden: van Aretha Franklin, Nina Simone tot Bad Brains, Suicidal Tendencies of Devo, The Cure, Bauhaus en The Smiths.
Van haar muzikale invloeden maakte ze een melt van pop, electro, soul, funk, dubreggae, trippop en een vleugje punk. Overtuigend materiaal, een boeiende sound en een afwisselend broeierig geheel. Haar stem heeft iets mee van de Yeah Yeah Yeahs en Magnopop zangeressen.
”L.E.S Artistes” en “Say aha” werken in op de dansspieren, “You’ll find a way” rockt en pop is te horen op “Lights out” en “I’m a lady”. “Shove it” laat de dubreggae doorklinken en “Creator” lijkt een nieuwe M.I.A. song wel. Een lome, sfeervolle aanpak horen we op “My superman” en “Starstruck”. En haar ‘80’s invloeden zijn vooral te horen op “Anne”.
Een nieuwe queen is opgestaan …De Santogold-sound is er eentje om van snoepen!
Het Brits beloftevolle Foals, een kwintet uit Oxford, heeft met ‘Antidotes’ een schitterend gevarieerde plaat uit binnen een grillig en toegankelijk concept: een freakend CYHSY, de punkfunk van !!!, de postpunk van Bloc Party en Franz Ferdinand, de postrock van Mogwai, dreunende repetitieve sounds van TV On The Radio en The Fall en tenslotte ‘80’s invloeden van Talking Heads en Gang Of Four.
Foals bundelt het in frisse, aanstekelijke, avontuurlijke songs, die hyperkinetische ritmes, een nerveuze melodie en hoekige en strakke riffs bevatten, met een portie fuzz als toegevoegde waarde.
Ze omschrijven zichzelf als ‘achterlijke, autistische sell out’ pop. Een omschrijving om maar eventjes de wenkbrauwen te fronsen, maar wat het nu ook is, ze hebben een pak interessante nummers uit: “The french open”, “Cassius”, “Olympic airways”, “Two steps twice” en “Big big love” zijn straffe kost op dit plaatje. Een verdiende airplay en een verplichte aanschaf!
Al maanden bant het hypervrolijke "Learnalilgivinanlovin" van Gotye (uit te spreken als ‘Goosjée’) moeiteloos alle economische en regeringscrisissen uit ons hoofd. Het nummer is eigenlijk al van 2006, maar dit jaar opnieuw uitgebracht, krijgt het juweeltje nu pas de nodige airplay.
Het verhaal achter Gotye leest als een mooie roman. In feite gaat het om Wally De Backer: van origine een Belg (geboren in Brugge), maar ondertussen al jaren verblijvend in het Australische Melbourne. Daar mixt hij muziek uit de sixties met persoonlijke eigenzinnige muzikale invloeden. Met succes. In 2006 viel hij in Australië al in de prijzen.
Of het hier ook zo’n vaart zal lopen, blijft af te wachten. Want het tweede album van Gotye wisselt sublieme nummers met zwakkere broertjes af.
”The only way” is zo’n strak nummer dat je geboeid doet blijven luisteren. “Thanks for your time” drijft op een zwoele drumrif en eindigt met een gepaste climax. En “Night drive” is de ideale soundtrack voor een nachtelijke autorit. Maar soms zijn de nummers iets te bleekjes. “Hearts a mess” blijft te lang doordrammen op hetzelfde thema. En ook “Coming back” probeert hartstochtelijk van de grond te komen, maar tevergeefs.
Conclusie? ‘Drawing like blood’ mist nog iets te veel samenhang. Bovendien overlaadt Gotye de nummers soms met té veel spitsvondigheden. Volgende keer één idee per nummer? Dan zijn wij zonder twijfelen al zijn trouwste fan…
Het immer verrassende en vernieuwende Schotse Primal Scream levert nu met ‘Beautiful Future’ een helaas middelmatig, maar toch nog te pruimen cd af. Enfin, ik ben toch beter gewoon die snaken. Geen elektrotoestanden meer, geen noiserock meer, geen vernieuwing meer, alleen maar de mooie kanten van het leven in te clean geproducete songs. Naast de enige uitschieters “Suicide Bimb” ( Velvet in een nieuw jasje) en het stevig rockende “Can’t go back” krijgen we doorslagjes van bestaande songs. Een kleine steekproef leert ons dat de titelsong eigenlijk “Virginia Plane” van Roxy Music is, “Zombie” een Stones-achtig hippiesong is (Cm,E,Bb) en “Uptown” eigenlijk euh.. Goose is.
Een doodgewone rockschijf met zwakke melodieën en akkoordenschema’s waarbij schaamteloos geput wordt uit andere bronnen: De vraag is of dit verkeerd is of niet. Tenslotte jat iedereen van elkaar. Maar zoals Einstein ooit zei: “Ware originaliteit is de kunst om uw bronnen te verbergen”. En dat doen Gillespie en co - al dan niet opzettelijk - duidelijk niet .
Als ze zo voortdoen zal hun future helaas niet zo beautiful zijn
Allez, Bobbie en band, herpak u.
Beautiful Future - Inspiratieloos
De Nederlandse hardrockformatie Exit 31 kwam onlangs op de proppen met hun nieuwe album ‘Exit 31’. Na het in 2006 uitgebrachte ‘Phonogenic’ is dit het tweede wapenfeit van deze band, toch is dit het eerste wat ik van hen hoor.
Hoewel dit album over een bijzonder hoog pop-gehalte beschikt, wist het mij ontzettend te bekoren. De melodische hardrock van deze formatie behoort niet onmiddellijk tot de origineelste of meest complexe releases, maar heeft een bijzondere aantrekkingskracht door de melancholische doch krachtige klank in de stem van zanger Ivo Penders.
Bovendien zijn de teksten zo “herkenbaar” dat ze zich al snel een weg weten te banen tot in de diepste kronkels van je hersenen. Na één luisterbeurt viel het mij op hoe vaak ik op één dag het refrein van openingstrack “About a Dream” zat te herhalen in mijn hoofd. Het krachtige nummer opent namelijk met een frequent terugkomende strofe waarbij vooral de manier waarop Ivo het nummer zingt opvalt. Bovendien is het refrein zo enthousiast en meeslepend, dat het onmogelijk vergeten kan worden. Net zoals in de rest van het album wisselen kracht en melodie elkaar voortdurend af in dit nummer.
De afwisseling tussen kracht en melodie wordt het duidelijkst wanneer we tussen “Real Disaster” en “Let U Down”, de ballad “The Minstrel” voorgeschoteld krijgen. Hoewel ik toch een voorkeur heb voor de hardere kant van deze band, slaagt dit nummer erin om mij even rustig te kunnen laten wegdromen. Toch mist dit nummer een climax, waardoor het moeilijk wordt om je aandacht erbij te houden.
Hoewel de teksten lang niet altijd even positief zijn, kenmerkt dit album zich toch door een goed aanslaand enthousiasme, zelfs waar men minder positieve gedachten aan bod laat komen. Het hopeloos klinkende “Without a Clue” groeit hierdoor uit tot één van de hoogtepunten van het album, samen met het schitterende “Just 2 Just”. Het laatstgenoemde nummer kenmerkt zich opnieuw door de melancholische stem van Ivo Penders waardoor het nummer zelfs de meest vrolijke mens kan doen stilstaan bij de vraag waarom mensen sterven: “Sometimes young and sometimes tragically”.
Het album klinkt echter niet voortdurend depressief en melancholisch. De melodische gitaarlijnen zorgen vaak voor een ondersteunende vrolijke ondertoon. Afsluiter “Life’s 2 Short” illustreert dit, waardoor het album met een vreugdevolle noot wordt afgesloten.
De productie werd toevertrouwd aan Erwin Musper (Van Halen, Scorpions), wat voor mooie resultaten zorgt. Wie van toegankelijke rock houdt, maar toch kwaliteit en af en toe een stevige riff wil horen, zal met dit album zeker aan zijn trekken komen.
The Offspring roept pure nostalgie bij me op, want dat was mijn eerste stapje in de richting van goeie muziek. Ik herinner me nog goed dat ik op mijn negende hun toenmalig verschenen album ‘Americana’ zowaar plat draaide zonder het beu te komen. Helaas hebben ze nooit meer een album uitgebracht dat zo goed en volmaakt was…
We schrijven 10 jaar later, The Offspring brengt ‘Rise And Fall, Rage And Grace’ uit en weet me na twee middelmatige albums opnieuw te betoveren met de magie van tien jaar geleden.
Want hun nieuwe plaat is er één van topformaat!
B met “Half-Truism”, een heerlijk nummer dat me kippenvel wist te bezorgen. Onmiddellijk werd me duidelijk dat de nieuwe sound erg verzorgd is. Blijkbaar heeft producer Bob Rock geleerd uit zijn fouten na het misselijkmakende ‘St. Anger’ van Metallica. Dit nummer mag gerust een hit worden!
”Trust In You” begint met een riff die me doet denken aan het nummer “Smash”, waardoor er een glimlach op mijn gezicht wordt getoverd. En dit is niet de eerste knipoog naar het oude werk op dit album.
”You’re Gonna Go Far, Kid” is mijn persoonlijke favoriet van het album. Met een killerrefrein en lekker middenstuk kan het gewoon niet mis gaan.
”Hammerhead” is een beetje het buitenbeentje van het album. Heavy riffs, een tikkeltje agressie en melancholische ondertoon waarbij The Offspring duidelijk maakt dat dit geen typische pretpunk is. Wel jammer van de slechte videoclip trouwens.
Met “A Lot Like Me” krijgen we een commercieel rocknummer te horen dat me doet denken aan het nummer “Gone Away” van Ixnay On The Hombre. Hiermee hebben we eigenlijk de vijf beste nummers van het album gehad.
Maar dit wel niet zeggen dat de rest van het album minderwaardig is. “Takes Me Nowhere” is een typische The Offspring rocker dat me wat doet denken aan de tijden van Ignition.
”Kristy, Are You Doing Okay?” is het eerste rustige nummer van het album. Bij de eerste luisterbeurt vond ik het wat zeikerig, maar na nog enkele luisterbeurten valt het allemaal wel mee.
”Nothingtown” doet me wat denken aan het album ‘Americana’. Misschien zijn het de riffs die daar voor zorgen? Of zou het de solo zijn? In elk geval, een goed nummer dat je zeker niet mag overslaan.
Na het stevige “Stuff Is Messed Up” komen we aan “Fix You”, het rustigste nummer van de plaat. Dit is een nummer dat wat moet groeien, maar het ontbreekt zeker niet aan kwaliteit en diepgang. Ook hier wordt ik me weer bewust van het feit dat Dexter Holland nog nooit zo goed gezongen heeft als op dit album.
“Let’s Hear It For Rock Bottom” en “Rise And Fall” zijn twee simpele afsluiters die eigenlijk geen speciale vermelding verdienen.
Tot zover een lekker album boordevol leuke nummers. De fans van The Offspring mogen dit album blindelings aanschaffen. Maar je hoeft niet bekend te zijn met het oude werk om dit album te kunnen waarderen. Ik zou zeggen, geef The Offspring een kans!
Voices of Rock Radio hebben wij bewust gemist. Wij houden nu eenmaal niet van afgelikte Amerikaanse FM Rock gespeeld door macho types die naar dezelfde coiffeur gaan als de poedel van hun echtgenote. Van onze man ter plaatse vernamen wij het volgende: “nutteloze, zielloze en supergepolijste FM rock, vrienden van Survivor en co die met afgebonden teelballen en geföhnde kapsels stonden te kakken in de micro”. Wij geloven onze man blindelings, het is toch zo’n schat.
En nog maar eens onze man over Status Quo: “Heerlijk stampende en luide twelve-bar blues van verrassend frisse Rossi, Parfitt en co die nog steeds op zoek zijn naar dat verdomde vierde akkoord. Eén van de beste optredens ooit op de Lokerse Feesten”. En weer heeft die kerel gelijk, de ouwe klasrijke rotten van Status Quo maakten er een feest van gevuld met simpele boeren rock’n’roll, maar o zo heerlijk beukend. De grootste hits werden netjes tot op het einde gespaard (“Roll over lay down”, “Down down” en “Whatever you want” in één ruk na elkaar, een bruisend trio) maar hetgeen we daarvoor hoorden was al even vermakelijk en stomend. Quo putte een mooie verzameling uit hun rijk gevulde repertoire en verkocht daar niet teveel nonsens bij, gewoon spelen was de boodschap. Rossi’s stem klonk een stuk helderder dan die van Parfitt wiens doordronken strot al eens oversloeg maar daar stoorden wij ons hoegenaamd niet aan, want het paste perfect bij de meer bluesy stampers die Parfitt voor zijn rekening nam.
Beste mensen, Status Quo, daar hebben wij nu eens van de eerste minuut tot de laatste van genoten.
En dan een covergroep op de LF, wat moesten we daarvan denken. Gelukkig niet zomaar een covergroepje, wel eentje die het jaar daarvoor ook op het prestigieuze Rock Werchter stond (u weet wel, dat festival voor rijke mensen die graag dure pinten drinken). The Australian Pink Floyd Show benaderde akelig het origineel, zelfs de meest doorwinterde Floyd fan hoorde geen verschil. Bovendien had de band een fantastische setlist uitgekozen met de nadruk op materieel uit ‘Wish you were here’, ‘Dark side of the moon’ en vooral ‘The Wall’. Van bij opener “Shine on your crazy diamonds “ wisten wij het al, de echten zouden dit niet beter gedaan hebben. Niets was aan het toeval overgelaten, hier stonden niet alleen ontzettend goeie muzikanten op het podium, ook de zangeressen waren hemels en de lichtshow en projecties waren eveneens de naam Pink Floyd waardig.
Aan alle concertorganisatoren: waarom nog de onbetaalbare Pink Floyd vragen als je dit hier kan krijgen.
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Nederlands 
Français 
