Sprints - Explosieve postpunk
Terwijl onze noorderburen steevast hun meest platte en puberale popartiesten naar onze festivals sturen (Goldband, Merol, Roxy Dekker, Froukje, MEAU,…) hebben ze nochtans wel degelijk fijne bands in hun arsenaal zitten, maar deze worden om onbegrijpelijke redenen onder de radar gehouden. Wij houden bijvoorbeeld enorm van bands als Lewsberg, Tramhaus en Rats On Rafts, om er maar enkele te noemen. Allemaal bandjes die eerder in de underground vertoeven en geen weides laten vollopen met jankende bakvissen, maar wel een veel boeiender repertoire aan te bieden hebben dan de hier eerder opgenoemde banale of carnaveleske acts.
Neem nu Marathon, een heerlijke band als je ’t ons vraagt, maar heeft iemand dat eigenlijk al door? Hun speelveld situeert zich ergens tussen post-punk en shoegaze, een wereld waarin doorgaans de Britten uitblinken. Het mag dan ook geen verrassing heten dat Marathon bij momenten zeer Brits klinkt, maar het is hoegenaamd geen lauwe kopie van al die frisse Britse post-punk bandjes.
Daarvoor heeft dit Nederlandse vijftal te veel sterke songs in de etalage, en met maar liefst drie gitaren in de aanslag klinken die al wel eens overweldigend. De echo’s in “Tired” of de shoegaze gitaren in “Shadow Raised A Star” bijvoorbeeld, het zijn avontuurlijke en energieke uitspattingen die de sound van Marathon indrukwekkend maken.
Marathon moest het hier stellen met amper een half uurtje, waarin ze het beste uit zichzelf persten. Wij hadden het hoegenaamd niet erg gevonden als dit wat langer had geduurd. Alleszins eentje om te onthouden.
Bands met furieuze dames die de punkspirit in de genen dragen, zo zijn er nogal wat op vandaag, en ze hebben allemaal bijzonder veel pit en animo in hun koker, check Amyl & The Sniffers, Lambrini Girls, Die Spitz, Wet Leg en Panic Shack.
Een band die zeker thuishoort in dat rijtje is Sprints, met de frontale en krachtige Karla Chubb aan het roer, een frontvrouw met heel wat passie overtuigingskracht. In al haar enthousiasme kost het maar weinig moeite om een knetterend vuurtje aan te steken.
Sprints zette de set in met “Something’s Gonna Happen”, en daar was geen woord van gelogen. Er hing meteen buskruit in de lucht en met “Descartes” kwam de band al vroeg op kruissnelheid.
In “Beg” werd dan tijdelijk wat gas teruggenomen, het bleek wel een eerste hoogtepunt van de avond, maar zeker niet het enige. “Shadow Of A Doubt” was er ook zo eentje, of hoe een voorzichtige intro zich ontpopt tot een bruisende en extatische mokerslag van een song. Ook het snerende “Heavy” barstte open uit al zijn poriën en in “Up and Comer” zette Karla Chubb een heuse circle pit in gang.
Met de vlammende punkkopstoten “Pieces” en “Need” schakelde ze nog enkele tandjes hoger en tijdens de geweldige cover van “Deceptacon” (van Le Tigre, na Bikini Kill de tweede band van het grote voorbeeld en riot-girl icoon Kathleen Hanna) smeet ze zichzelf met volle overgave in het gewoel.
Een prachtig “Desire” werd ingezet met een zeldzame akoestische gitaar en mocht dan verder openbarsten op een driftige basriff. Niet evident, trouwens, die basgitaar, want Sprints had in laatste instantie in allerijl een nieuwe bassiste laten aanrukken om deze Europese tournee te kunnen aanvatten. De dame in kwestie had in een tijdspanne van 5 dagen zo een kleine 20 songs moeten aanleren, het concert in de Grand Mix bleek trouwens haar vuurdoop te zijn. Maar daar was weinig van te merken, ze begon misschien wat aarzelend maar was algauw even sterk dreef als haar nieuwe collega’s.
Het roerige gezelschap liet met de geweldige knaller “Little Fix” de boel nog één keer ontploffen, een uiterst opwindende finale van een bijzonder snedig en zeer levendig concertje.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Sleaford Mods, Ancienne Belgique, Brussel op 11 maart 2026 – Pics
"Megaton! No war, no death!" Zet je schrap, want de Britse spoken word-punks Sleaford Mods komen.
Het duo Jason Williamson (stem) en Andrew Fearn (beats) begon met geknutselde tracks en rauwe teksten in kleine pubs in Nottingham, maar vult ondertussen zalen in heel Europa. Met hun mix van minimalistische elektronica en bijtende maatschappijkritiek blijven ze een van de meest eigenzinnige acts uit het Verenigd Koninkrijk.
Sleaford Mods maakten deze maand een explosieve terugkeer met hun nieuwe single "Megaton". Met rollende beats en sfeervolle elektronica strooit de track met bijtende raps die de culturele middelmaat genadeloos blootleggen. Een mix van groove en sluwheid: Jason Williamson en Andrew Fearn doen weer stof opwaaien én voeten bewegen met hun eerste nieuwe release als Sleaford Mods sinds het album 'UK GRIM' uit 2023.
"We should be aligned with one another but instead we are crippled by social media and the resulting separatism: Genocide... swipe... gym bods... swipe... food pics... swipe... starvation. Killing upon killing, so much terrible, horrifying information followed by a cat meme followed by faces filtered beyond recognition." - Jason Williamson
Sleaford Mods werkt samen met PLUS1 om War Child te steunen, om kinderen die door oorlog zijn getroffen te beschermen, onderwijs te geven en op te komen voor hun rechten.
(bron: LN/AB)
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9062-sleaford-mods-11-3-2026?ltemid=0
LIVE FR
Une valse de styles sous une pluie de gobelets de bière…
Org: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
De Dolfijntjes – Hier kom je niet van een kale muzikale reis terug!
De Dolfijntjes en bvba Vandamme
Vorig jaar liet Willem Vermandere ons weten dat hij ermee ophoudt en dat is een hele jammere zaak. Hiervoor brachten onder andere Wannes Cappelle met het Zesde Metaal en heel wat vrienden/collega’s een ode aan hem in het pittoreske Lauwe en dat was geweldig, warm, mooi en eervol. Aangezien we ons momenteel in hetzelfde genre bevinden, konden we ons geen betere combo bedenken voor vanavond.
De mannen van het hoofdprogramma, De Dolfijntjes, hadden de muziek ontvangen van bvba Vandamme en vonden dit ideaal passen als voorprogramma, … zo geschiedde …
bvba Vandamme - Normaal met vijf maar vanavond als trio komen Sam, Wannes en Jozef het podium op. Weinigen in de zaal kennen deze groep en enkelen zijn de avond nog aan het starten in de zaal ernaast, maar wie er was, werd gelukkig. Het is een authentieke West-Vlaamse folkband en kleinkunstgroep met teksten door Sam Vandamme geschreven, die vanuit de buik komen en in de Roeselaarse/Izegemse streektaal. Ik vind dat je de teksten kan omschrijven als onopgesmukt, ongekunsteld en eerlijk.
Hier horen we nummers uit hun eerste plaat ‘Alabadine’ (2024) en uit de nieuwste plaat ‘Waterlanders’ die wordt voorgesteld op 18 juni in CC De Spil in Roeselare.
“Barrevoets” (nieuw) - “Ip Boane” - “’t Ende van de Rit” - “Ik zie joe geirn” (nieuw)
Het volgende jolijke nummer werd ook opgepikt in het derde seizoen van de politiereeks ‘Chantal’, “Smit mie moa were”.
Dit is oprecht een band om in de gaten te houden. Vorige zomer nog in het Gentse Baudelopark en hopelijk komende Gentse Feesten terug. Allen naar De Spil dus binnenkort.
Dolfijntjes 'Voorlaatste Afscheidstournee'
De Dolfijntjes zijn een heel bijzonder allegaartje tesamen die hun plaats op het podium momenteel meer dan verdienen. Bij een optreden van deze zeven mannen vergeet je even alles en vooral hun West-Vlaams absurdisme en speelgenot doet deugd.
De twee Wimmen (Opbrouck en Willaert) hebben deze gezellige gekke groep in de jaren ’90 eerder als grap opgericht maar ze zijn ondertussen uitgegroeid tot een gevestigde waarde.
En de fans, zij kunnen voldoende uit volle borst de grote hits woord voor woord meebrullen, en -zingen.
Tot hier de theorie want met “Monique” vliegen ze er direct in en wij ook allemaal. Wel jammer voor Monique dat haar heup van plastiek is, gelukkig is haar auto een automatiek, en dat is de absurde humor voor de komende twee uur!
“Petit Requiem” en het nieuwe “Annie” (Annie prepare en Annie is gezond) volgen. Na “Moment” worden de bandleden voorgesteld en blijkbaar is Wim Willaert eigenlijk Cindy... En Dick de drummer van dienst, in gele t-shirt van Lois, heeft zijn eigen nummer.
Oude en nieuwe nummers wisselen elkaar af en “Verre Rien” weerklinkt.
Even later stapt zanger Wim in het publiek gevolgd door de twee koperblazers alsof het een fanfare is op een dorpskermis.
Het is genieten, iedereen spreekt van de energie die ervan af spat. Dit is duidelijk geen groep die een 14-tal nummers komt spelen op routine, neen integendeel, het is alsof hun leven ervan af hangt en dat voelen we als geen ander. Dan komt “Geofrey” en dat is duidelijk ’mee 1 F’ gevolgd door “Marche en Famenne”
Als ze dan kort afgaan en terug opkomen mogen we nummers verwachten van Marva en Conny Konings, maar het is eerder hun versie van “A wither shade of pale” van Procol Harum.
Na een goed anderhalf uur meezingen alsof het een karaoke-avond was komen ze nog één keer weer met “Kom toch Were”.
Uitgelaten en volledig voldaan en met schorre stem stappen we allemaal naar de toog in het prachtige gebouw van de HaConcerts.
Ook nadien aan de Merch-stand gingen de t-shirts en petjes met ‘Dlfntjs’ op vlot van de hand.
Als ik daarnet vermeldde dat het speciale gasten zijn dan bedoel ik dat het een rare, niet veel geziene combinatie is van West-Vlaamse folk, pop, rock maar ook koperblazers, accordeon en een heus synthesizer.
Hun meest recente album is, 'Verre Rien' en daar kwamen een viertal nummers uit.
Ga hen zien en je zal niet thuis komen van een kale muzikale reis.
Organisatie: Ha Concerts, Gent
Lokerse Feesten 2026 – van 31 juli t-m 09 augustus 2026 – met Diana Ross
DIANA ROSS
De legendarische superster DIANA ROSS komt de Grote Kaai Upside Down zetten op vrijdag 31 juli! Deze show wordt een uniek en niet te missen zomer hoogtepunt! Verwacht tijdloze klassiekers uit haar uitgebreide iconische repertoire, waaronder anthems als Ain’t No Mountain High Enough, Stop! In The Name of Love en I’m Coming Out.
Tijdens haar ongekende carrière heeft ze meer dan 100 miljoen streams, downloads en sales behaald. Ross heeft ook meer dan 19 belangrijke prijzen gewonnen, waaronder twee Grammy Lifetime Achievement Awards, een Golden Globe, een Tony Award, 7 American Music Awards en een Guiness World Record voor het behalen van meer hits dan enige andere vrouwelijke artiest in de hitlijsten, met een totaal van meer dan 75 hitsingles in haar carrière. De muzikale legende werd opgenomen in de Rock & Roll Hall of Fame en de Songwriters Hall of Fame, ontving de National Academy of Recording Arts & Sciences Hero Award, de NAACP Entertainer Award, de Billboard's Female Entertainer of the Century Award en de Soul Train Legend Award. Ze is ook één van de weinige beroemdheden die twee sterren op de Hollywood Walk of Fame heeft.
De ticketverkoop start op zaterdag 14 maart om 10u! Wie ingeschreven is op de Lokerse Feesten nieuwsbrief krijgt toegang tot een exclusieve pre-sale, die start op donderdag 12 maart om 10u00. Je kan je hiervoor nog registreren via www.lokersefeesten.be
De 51e editie van Lokerse Feesten vindt plaats van vrijdag 31 juli tot en met zondag 9 augustus 2026. Eerder werd de komst aangekondigd van LENNY KRAVITZ, EDITORS, TOM ODELL, OSCAR AND THE WOLF, THE KOOKS, SUEDE, XAVIER RUDD, ZAZ, POMMELIEN THIJS, ROXY DEKKER, DROPKICK MURPHYS, ZWANGERE GUY, THE STREETS, THE HUMAN LEAGUE en GARY NUMAN. Meer nieuwe namen volgen binnenkort.
Jera On Air 2026 – van 25 t-m 27 juni 2026 – Preview
Hallelujah! Hallelujah! Hallelujah! 25, 26 en 27 juni is het eindelijk weer zover en wordt het pittoreske dorp Ysselsteyn voor de 32ste keer omgetoverd tot een waar heiligdom voor alle trouwe aanhangers van punk, overtuigde volgelingen van hardcore en toegewijde adepten van metalcore en afgeleide genres.
Jaar na jaar kijken heel wat muziekliefhebbers, het gros afkomstig uit Nederland, België en Duitsland, ongeduldig uit naar de belangrijkste affiche van de zomer, althans voor wat hun persoonlijke muzikale smaak betreft.
En, ere wie ere toekomt, de line up van Jera On Air 2026 belooft weer te zorgen voor een heerlijk explosief en luid 3-daags hardcore feest.
Petje af voor het team dat telkens weer een dergelijke kwaliteits affiche in elkaar puzzelt en van dit festival een blijvend succes maakt. Sinds 1992!
En nu maar hopen dat eind juni ook de zon van de partij is om het helemaal te laten knallen op de vijf podia aan de Zeilbergseweg.
donderdag 25 juni 2026
De ‘opbouwdag’ voelt traditioneel aan als de aanloop naar het grote weekend, maar muzikaal is dit allerminst een rustige dag. Het is een dag waarin melodische metalcore en punkrock elkaar afwisselen, met sterke livebands die het terrein snel op temperatuur zullen brengen mocht dit nodig zijn.
Headliners en verwachte hoogtepunten
Architects: Architects staat al meer dan 20 jaar bekend om hun combinatie van brute riffs en emotionele melodieën. Pioniers van metalcore maar met een heel eigenzinnige en herkenbare sound. Live betekent dit meestal enorme meebrulmomenten én breakdowns die het veld in beweging zetten. Maar ook ingetogen momenten die worden afgewisseld met helse geluidsuitbarstingen. Als zij afsluiten, kun je rekenen op een massale circle pit.
Rise Against: Een punkrock band met een geëngageerde boodschap, beklijvende songs, sterke hooks en pakken festivalervaring. Hun sets bouwen vaak op van energieke punktracks naar grote, verbindende afsluiters waarbij duizenden stemmen samenkomen en zanger Tim Mcllrath ondersteunen.
Trivium: Technisch sterk en strak. Hun set zal waarschijnlijk een van de muzikaal indrukwekkendste momenten zijn. Trivium speelt metal, pure metal. En ze doen dat fantastisch! Frontman Matt Heafy en zijn gevolg klinken op het recentste plaatwerk ‘Struck Dead’ nog altijd even furieus en wild als in hun beginjaren (1999).
Madball: Voor de hardcore-liefhebber is dit puur erfgoed. Legendarisch, rechttoe-rechtaan, korte songs, veel stagedives en altijd voor de volle pond gaan! De link met Agnostic Front is gekend, de thuisbasis is New York maar deze hardcore veteranen hebben zowat overal ter wereld hun intense visitekaartje achtergelaten. Tot groot jolijt van hun immense fanbase.
Pennywise: Wie kent deze godfathers van de skatepunk / punkrockscene niet? “Bro Hymn” en “Fuck Authority” zijn zowat de nationale volksliederen van het genre en worden moeiteloos meegebruld door de talrijke fans waar ook ter wereld. Elke show is nog steeds goed voor zo’n 45 min. puur amusement en energie. En ook al zijn de scherpe kantjes er stilaan af en is het verrassingseffect na meer dan 35 jaar grotendeels weg, Jim, Fletcher & Co worden bij elk optreden nog steeds als helden onthaald. Terecht.
Overige bands om naar uit te kijken zijn ondermeer: Bury Tomorrow : stevige metalcore uit de UK, speelden eerder reeds meermaals op Jera en zijn de laatste jaren uitgegroeid tot één van de grootmeesters van het genre. Staan garant voor een keiharde live reputatie waarbij echter nooit het melodieuse aspect uit het oog wordt verloren. “Cannibal” en “Choke” zijn 2 visitekaartjes van de band, al klinkt de laatste plaat ‘Will you haunt me with that same patience’ ook niet bepaald slecht. Integendeel! Ga dat zien!
Alexisonfire: een kwaliteitsinjectie uit Canada deze band! Ook al ruim 20 jaar actief in het wereldje van (post)hardcore en zeker niet te onderschatten. Live altijd een hele belevenis met een geslaagde variatie aan oude nummers (klassieker “Young Cardinals” is een pareltje) en meer recent werk uit de laatste plaat ‘Otherness’ uit 2022.
Volledige line up van donderdag : Architects / Rise Against / Trivium / Madball / Pennywise / Alexisonfire / Bury Tomorrow / Converge / Basement / Boundaries / Dying Wish / Fiddlehead / Nevertel / Quicksand / Set It Off / Speedway / The Ataris / The Menzingers / Wargasm / Ways Away
vrijdag 26 juni 2026
De dag voor het grote publiek, met veel hits, energie en maximale meezingmomenten. Vrijdag is doorgaans de drukste dag.
Het terrein voelt voller, de camping is compleet en de sfeer is uitgelaten en van vermoeidheid is (bijna) nog geen sprake.
Headliners en verwachte hoogtepunten
The Offspring: Een ware punkrock hitmachine uit Californië Hun festivalset is meestal een aaneenschakeling van wereldhits, een best of live jukebox van meer dan een uur, met talloze singalong refreinen en interactie met een zowel jong als ouder publiek. Na al die jaren staan Dexter, Noodles en collega’s nog altijd vol ‘self esteem’ op het podium. Ideale en zeer aanstekelijke afsluiter van festivaldag 2!
A Day To Remember: De perfecte brug tussen metalcore en poppunk. Verwacht breakdowns gevolgd door luchtige refreinen — en veel publieksinteractie. Ook deze heren (uit Florida) timmeren al meer dan 20 jaar aan hun muzikale pad en hebben het succes stap voor stap opgebouwd en dubbel en dik verdiend met ontelbare straffe liveshows en intussen 10 albums (live incl.).
Ice Nine Kills: Boston based metalcore met een licht horror jasje. Vooral ‘big in America’ maar met de jaren toch ook in Europa en de rest van de wereld redelijk bekend geraakt met hun intensieve live prestaties en hun bloederige sound. Benieuwd hoe ze het Jeravolk zullen inpakken.
Alkaline Trio: Band van vakman Matt Skiba die een voorliefde heeft voor ietwat zwaarmoedige, donkere en alternatieve punkrock. Zijn intussen precies 30 jaar bezig en alom geprezen door collega’s en publiek om hun eigenzinnige geluid. Spelen live een evenwichtige bloemlezing van nummers uit hun 10 studioalbums verschenen tussen 1998 en 2024. “This Addiction” is het meest gekende anthem van de band.
Overige bands om naar uit te kijken zijn ondermeer
Suicidal Tendencies : Mister Mike Muir en zijn kornuiten willen gewoonweg van geen ophouden weten en blijven sinds 1980 het publiek bestoken met hun typische crossover van metal en trash. Ondanks de leeftijd toch weer reikhalzend uitkijken naar deze bende veteranen uit Venice, Los Angeles. Pure nostalgie.
Annisokay : een post hardcore combo uit Duitsland dat door het vele touren en het uitbrengen van intussen 6 full albums kan rekenen op een groeiende aanhang en met succes hun moderne sound blijft verfijnen. Soms heel poppy en meezingbaar, soms heel kwaad en dol klinkend.
Check ter voorbeiding nummers als “Like a parasite” en “Calamity” en brul ongegeneerd mee.
Hollywood Undead : door velen verguisd als commerciële sellouts maar live altijd een knotsgekke belevenis en een vermakelijk spektakel. Hun aanstekelijke mix van metal, hip hop en electro beats werkt ofwel letterlijk ofwel figuurlijk op de heupen.
Volledige line up van vrijdag : The Offspring / Suicidal Tendencies / Ice Nine Kills / Annisokay / Hollywood Undead / Alkaline Trio / A Day To Remember / Allt / Ignite / Belvedere / Destroy Boys / Gridiron / Haywire / Heriot / H09909 / Jaya The Cat / King 810 / Magnolia Park / Malevolence / Melrose Avenue / Periphery / The Baboon Show / The Flatliners / Trash Talk / Thrown / TX2
zaterdag 27 juni 2026
De dag waarop vermoeidheid en adrenaline hand in hand gaan en een breed spectrum aan muziekstijlen voor elk wat wils biedt. Van pure rock over hardcore naar deathcore en punk met hip hop invloeden. Allemaal aanwezig op de festivalweide.
Headliners en verwachte hoogtepunten
Papa Roach: Amerikaanse rock van de bovenste plank! Altijd goed voor een energieke live show o.l.v. podiumbeest en opper ADHD’er van dienst Jacoby Shaddix. Van “Last Resort” en “Infest” tot “Leave a light on”. De laatste jaren zijn de scherpe kantjes er misschien wat af en neigt de band meer en maar naar ultra gepolijste en moderne AOR.
Live nog altijd een heerlijke overdosis aan zweet en knappe songs.
Hatebreed: Ook deze metalcore legenden gaan al meer dan 30 jaar mee en blijven moeiteloos overeind in het specifieke wereldje. 9 albums hebben ze intussen op hun conto, de laatste dateert alweer van 2020 dus het is ongeduldig wachten op een 10de langspeler. Wedden dat ze in Ysselsteyn uitpakken met een paar nieuwe nummers. Afgesproken Jamey Jasta?
Turbonegro: Heel andere koek maar daarom niet minder interessant, deze zotte bende uit Noorwegen, gekend voor hun unieke blend van glam-, punk en hardrock, gecombineerd met veel ‘denim and leather’ on stage.
Kom dat spektakel zeker aanschouwen en meng u tussen de echte ‘turbojugend’ fans die ongetwijfeld in grote getale aanwezig zullen zijn vooraan het podium.
All Time Low: Pure emo highschoolrock en poppunk die het vooral moet hebben van lichtvoetige songs die vooral door jeugdige vrouwelijke fans vol overgave worden meegebruld. Benieuwd hoe de band zich tussen al het metalcore en hardcore geweld van de dag weet recht te houden.
Zondermeer ook de moeite om de laatste festival nog live mee te pikken zijn onder andere
Bob Vylan : elke set beginnen met wat yoga en relaxatie oefeningen, omstreden politieke uitspraken en standpunten niet schuwen en daar bovenop een geslaagde muzikale combinatie brengen van punk, hardcore, hip hop en rap : dat is Bob Vylan in een notedop. Check this out!
Get The Shot : Canada’s luidste export product van de laatste jaren moet toch wel deze metalcoreband uit Quebec zijn. Voor het eerst in Europa met een nieuwe zanger nadat oudgediende JP Lagacé er in 2025 de brui aan gaf.
Verwacht een meedogenloos harde en snelle set die tot ver buiten de festivalweide zal weerklinken.
We Came As Romans : metalcore met een boodschap, afkomstig uit Michigan en in hun 20-jarig bestaan al heel wat watertjes doorzwommen. Vooral de dood van vocalist Kyle Pavone in 2018 hakte er diep in. Na een periode van stilte en bezinning kwam de band sterk terug met het album ‘Darkbloom’ in 2022. Sindsdien draait de machine weer op volle toeren en brengen ze live heel intense en memorabele optredens.
Volledige line up van zaterdag : Papa Roach / Dog Eat Dog / Distant / Get The Shot / All Time Low / Hatebreed / Turbonegro / Bob Vylan / We Came As Romans / Viagra Boys / Catch Your Breath / Combust / Desolated / End It / Free Throw / Harms Way / Imminence / La Dispute / Static X / Mouth Culture / Rain City DRive / Sugar Spine / Talco
Nog toegevoegd at last aan de affiche: Viagra Boys, Bad Nerves en Decapitaded
Check de site voor meer info www.jeraonair.nl
Sigrid, Ancienne Belgique, Brussel op 9 maart 2026 – Pics
Sigrid, Norwegian pop powerhouse
Voorbije zomer blies ze het publiek op Rock Werchter omver met een energieke show. De Noorse popsensatie Sigrid keerde nu terug naar België! om haar gloednieuwe album ‘There’s Always More That I Could Say’, dat in oktober 2025 verscheen, live voor te stellen.
De rijke discografie van Sigrid bewijst haar talent om popsongs te creëren die blijven hangen. Sinds haar debuut in 2013 bracht ze hit na hit uit, die emoties zoals vreugde, kwetsbaarheid en kracht met elkaar verbinden. Haar eerste single “Don’t Kill My Vibe” groeide meteen uit tot een klassieker en werd een onvergetelijk feministisch anthem. Met “Mirror” vertaalt ze haar persoonlijke zoektocht naar zelfvertrouwen in een gedeeld moment van vreugde op festivals en in “Strangers” zingt ze in alle eerlijkheid over verdriet.
Na twee uitverkochte wereldtournees en meer dan 2,2 miljard streams wereldwijd, besloot de Noorse zangeres zich in 2024 even terug te trekken om zich artistiek opnieuw uit te vinden.
Haar recentste nummers zijn daar het resultaat van. “Two Years”, “Fort Knox” en “Jellyfish” tonen een artiest die teruggrijpt naar haar instinct en authenticiteit.
Sigrid haalt inspiratie uit de uitdagingen van het leven, en haar nieuwe album belooft opnieuw eerlijk, krachtig en menselijk te klinken.
(bron: Live Nation)
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9061-sigrid-9-3-2026?temid=0
Org: Live Nation
Pukkelpop 2026 – 20 augustus t-m 23 augustus 2026 – Nieuwe namen
35 NIEUWE NAMEN VOOR PUKKELPOP!
Er zijn 35 nieuwe namen voor Pukkelpop dat al records brak nog voor de eerste noot op de wei klonk! Inclusief Violet Grohl, Jalen Ngonda, MEROL, Basement, Ravyn Lenae, The Subs, Audrey Nuna, NU GENEA Live Band, Earl Sweatshirt + MIKE.
VRIJDAG 21 AUGUSTUS
Mocht er een kliklijn bestaan voor ‘schandalig veel talent op één line-up’, dan vroegen we meteen de klokkenluidersregeling aan. Euh ja, hallo? Op vrijdag, helaas volledig uitverkocht dus sorry voor de fans van, de confessional pop van Alessi Rose en die andere popster in wording Chloe Qisha. BLOND:ISH is veel meer dan een DJ. Ze verbindt muziek, welzijn, technologie en eco-activisme via Sustainable Raving. Basement’s back (alright!) en de Engelse bro’s brengen hun vijfde album Wired mee. Earl Sweatshirt, ooit ontdekt door onze zondagse headliner Tyler, The Creator, komt samen met MIKE, zijn maat van jaren en een main character binnen de lo-fi rap. Ja hoor, we blijven nog even aan de lijn met hype Hudson Freeman, de indie rockfilosoof die toevallig viraal ging, al klinkt dat tegenwoordig bijna als een cliché. Nieuwe soul, oude ziel Jalen Ngonda komt zijn net gereleasete tweede plaat Doctrine of Love voorstellen. Mala, de Britse dubstep pionier, bevestigde eveneens. Net als de Rode Seks Feeks MEROL, provoceren is topsport. We sluiten af met een hekje en de sound van Australische producer Ninajirachi, underground en mainstream tegelijk, Nxdia met persoonlijke altpop voor de internetgeneratie, dansen + huilen is Sef, de ene helft van IJSLAND en Surusinghe is DJ, producer en genrekameleon.
ZATERDAG 22 AUGUSTUS
Ook teruggevonden in de geheime contactenlijst en oh ja sorry, zaterdag is ook uitverkocht: DJ, producer en bekendste buff in wording bullet tooth, de intense blackgaze van Deafheaven en Elmer scalpeert het man zijn met rauwe hiphopelectronica en een plaksnor. Voor zomerse soulvolle vibes pakken we door met Leisure. Eerder last van liefdesverdriet, dan is Love Spells de aanbevolen soundtrack. Of Maruja, dat kan ook. Nog onder de M vinden we Maan, een van de populairste exportzangeressen van Nederland. De pizza Napoletana is UNESCO erfgoed en Nu Genea Live Band lijkt met hun vette mediterrane vibes de volgende Napolitaanse klassieker. Kiewit’s Next Top Party komt van het Amerikaanse hiphop duo PARTYOF2. Show Me The Body doet een oproep aan hun CORPUS fam in de Limburg area. Skye Newman is een jonge Britse singer songwriter en een van de opvallendste nieuwe namen uit de UK scene en The Subs zijn terug met Substance, hun eerste album in tien jaar, rave recht van de dansvloer naar het binnenste van je ziel.
ZONDAG 23 AUGUSTUS
Conform de meldprocedure moeten we officieel meegeven dat ook zondag helaas helemaal uitverkocht is. De 19-jarige Amerikaanse zangeres Violet Grohl groeide op tussen de platen. Van meezingen met Beatles-vinyl in haar slaapkamer tot haar eerste eigen song op haar twaalfde. Van kleine clubs naar grote podia: Violet is er klaar voor. Audrey Nuna is momenteel twee van de meest gestreamde artiesten ter wereld. Huh? Ja, enerzijds als zichzelf en anderzijds als Mira, lid van de fictieve groep Huntr/x uit K-Pop Demon Hunters. Daar valt serieus wat voor te zeggen, inderdaad! Om over de droge spoken word van Baxter Dury nog maar te zwijgen. BLUAI brengt songs van hun nieuwe album Sober mee, niet te verwarren met SOMBR die later op de avond speelt. Ravyn Lenae is er voor de liefhebbers van dromerige R&B en alt soul. Breekbaar mooi heeft een nieuwe golden boy en hij heet Iskander Moon. Shaking Hand gaat voor traag gelaagde post rock. ‘Let’s give them something fun to talk about,’ zei frontvrouw Karla Chubb van de Ierse garagepunkband SPRINTS en van daar is het nog maar een klein opstapje naar de Amerikaanse hardcore punkband Trash Talk.
Meer namen volgen binnenkort! Alle info: www.pukkelpop.be
Turpentine Valley - Harder en met uitgediepte contrasten
Turpentine Valley + Onrust
Postmetalband Turpentine Valley heeft het nieuwe album ‘Veuel’ uit en daarvoor deden ze liefst drie releaseconcerten in evenveel dagen. Een flinke inspanning voor de band. Wij pikten er het concert uit in Zottegem, bij hun label Dunk!records.
Als support in Zottegem fungeerde Onrust. Dit Antwerpse vijftal bracht eind vorig jaar zijn album ‘Van Woede Tot Wanhoop’ uit, ook al bij Dunk!records. Voor hun zware postmetal met lyrics in het Nederlands kregen ze zowat overal lovende kritieken. Het geluid stond wel heel hard voor de kleine concertzaal in Zottegem, maar het publiek is wel wat gewoon, daar bij Dunk!.
Onrust bracht vooral tracks van het recente album en het publiek had het best naar zijn zin.
Turpentine Valley dan. Ze deden voor hun nieuwe live-set al een try-out in Hasselt en daarna volgde een druk release-weekend met concerten in Wakken, Zottegem en Menen, telkens met een andere band als support. Eén releaseshow in een grotere zaal maakt misschien meer indruk, maar deze band speelt zo graag concerten, dat ze het release-moment liever spreiden.
De fans in Zottegem waren alvast goed voorbereid. Zottegem was de eerste plek waar je het nieuwe album fysiek (vinyl) kon kopen, maar heel wat liefhebbers hadden ‘Veuel’ al gestreamd, of kenden toch al de singles “Pando” en “List”.
Live valt het nog meer op dat ‘Veuel’ harder klinkt dan voorgangers ‘Alder’ en ‘Etch’. Minder aandacht voor de melodie, grotere contrasten tussen hard en zacht en in de riffs zitten meer ‘metal-riffs’. Het verschil met ‘Alder’ en ‘Etch’ werd het duidelijkst toen Turpentine Valley die avond twee ‘Alder’-nummers speelde (“Trauma” uit ‘Etch’ en “Parabel” uit ‘Alder’).
Andere bands kiezen ervoor om bij de releaseshow hun nieuwe album zo compleet mogelijk te brengen, maar bij Turpentine Valley houden ze van een ‘vaste’ set die ze lang kunnen aanhouden. Een zaak van efficiëntie, en eigenlijk geen verkeerde keuze. Daardoor konden we in de relatief korte set in Zottegem nog niet horen hoe bijvoorbeeld “Trampel” en “Transparant” live klinken.
Alle andere nummers van ‘Veuel’ kregen we wel te horen. Mijn live-favoriet van de nieuwe nummers is toch wel “Derf”.
De reacties van de fans op de nieuwe nummers was prima. De hoofden deinden mee op de ritmes en het applaus was telkens enthousiast. Dat enthousiasme werd na het concert ook vertaald aan de merch-stand, wat altijd een goede graadmeter is.
Dit jaar kan je Turpentine Valley nog zowat overal in Vlaanderen zien. Onrust en Turpentine Valley staan in mei op het Dunk!fest. Na enkele jaren in de Vooruit in Gent keert dat festival terug naar Zottegem, en ook het legendarische podium in het bos hoort er opnieuw bij.
Setlist: Serpent / Pando / Trauma / Derf / Parabel / Aloof / List
Organisatie: Dunk!records
Johnny Dowd - Op zijn zevenenzeventigste nog steeds even urgent
De 4AD gaf me precies waar ik al een tijdje naar snakte: een avond vol passionele muziek zonder elektronische goochelarij of hinderlijke egotripperij. Dat er tussen beide groepen minstens twee generatiekloven gaapten, was op zijn minst merkwaardig, maar toch bleek dit een perfecte match.
Het Gentse Ciska Ciska had de eer te mogen openen voor de stilaan legendarische Johnny Dowd. Ciska Ciska is de groep van Ciska Dhaenens en dat is nog steeds de dochter van Derek (& The Dirt) en de zus van Vito. Van die laatste, met wie Ciska eerder al eens samen op het 4AD-podium stond, herinner ik me enkele heel sterke optredens. Maar terwijl het de laatste tijd nogal stil is rond Vito - of is het nu Victoria Pax? - speelt zijn zus zich steeds meer in de picture.
Na een eerder voorzichtige start had Ciska Ciska me bij het tweede nummer al stevig bij de lurven. Het gloednieuwe "Sweet Sixteen" is hun derde en wat mij betreft hun beste single. Een teder gezongen prachtnummer dat zomaar uit de Laurel Canyon-scene geplukt leek. Ciska Dhaenens laat zich naar eigen zeggen nochtans vooral inspireren door contemporaine singer-songwriters als Julia Jacklin, Adrianne Lenker en Aldous Harding. Dat zorgde voor een smaakvolle mix van indie folk en americana waarin ik af en toe ook wat referenties uit een verder verleden meende te horen.
De eerste plaat is gepland voor september maar de groep werkt nu al aan wat daarna komt. Daarbij werden voor het eerst nummers in gezamenlijke sessies geschreven waarvan we al een voorproefje te horen kregen. De inbreng van de groepsleden - gitarist Lukja Vanaverbeke, drummer Lou De Smet en bassist Mathijs Steels (Shht) - zorgde voor een steviger geluid wat hen zeker niet misstond.
Hun debuutsingle en tot op heden bekendste nummer, "Biotope", vormde het sluitstuk van een bijzonder knappe en verrassend gevarieerde set. O ja, Ciska vroeg ons ook beleefd om haar nieuwe single, "Sweet Sixteen", de Vox Top 30 (Radio 1) in te stemmen. Dat is uiteindelijk niet gelukt. De tijd die we daarvoor hadden was ook kort, slechts enkele uren tot middernacht. Maar mijn stem heeft ze alvast voor de volgende aflevering.
De debuutplaat van Johnny Dowd, ‘Wrong side of Memphis’ uit 1998, sloeg hier destijds in als een bom. De man was toen al bijna vijftig en had al tientallen jaren wat aangemodderd in enkele groepjes, zonder dat het ooit ergens toe had geleid. Johnny Dowd, die aan de kost kwam als verhuizer, had dus tijd genoeg gehad om te broeden op dit meesterwerk. Ik zag hem in die periode verschillende keren aan het werk, en dat was telkens een belevenis, terwijl de platen elkaar met de regelmaat van een klok bleven opvolgen. Na een tijdje kwam er wat sleet op de formule en begon hij een beetje te experimenteren wat niet altijd even gelukkig uitpakte.
Maar op zijn laatste plaat uit 2023, ‘Is heaven real? How would I know?’, zijn negentiende al, zit hij duidelijk weer op het juiste spoor en klinkt hij authentiek en ontspannen. Die plaat en de recente vinylheruitgave van zijn debuut lieten me hoopvol naar Diksmuide afreizen.
Ik wilde vooral nummers uit ‘Wrong side of Memphis’ horen en ik werd meteen op mijn wenken bediend.
Johnny Dowd opende zijn set solo met het morbide "Ft. Worth, Texas", niet meteen de vrolijkste binnenkomer. Zevenenzeventig is hij intussen en de ledematen zijn duidelijk wat strammer geworden, maar die roestbruine, uit duizenden herkenbare, krakende strot had niets aan kracht verloren. Ondanks zijn beperkte techniek bleek hij een creatief gitarist die zijn gitaar tegelijk noisy en teder liet klinken.
Bovendien liet hij zich begeleiden door een stel schitterende muzikanten: zangeres en bassiste Amy LaVere uit Memphis die ik ken als de sirene van Motel Mirrors, een nevenproject van John Paul Keith, haar echtgenote Will Sexton op gitaar en banjo en Jennifer Edmondson, de zus van Johnny die in laatste instantie Mike Stark moest vervangen, op minimale maar daarom niet minder efficiënte drums. Wellicht de beste band die hij ooit rond zich wist te verzamelen.
Na dat openingsnummer volgden nog meer songs uit dat meesterlijke debuut zoals "Papa, oh papa", "Heavenly feast" en "Just like a dog" en dat waren niet eens de hoogtepunten. Onze man uit Ithaca, New York bleef de parels nonchalant aaneenrijgen, de ene al wat cynischer dan de andere. "First there was a funeral" met een glansrol voor Amy op tweede stem, het vrolijk hotsende "Honky tonk" en "Evildoers", dat subtiel verweven was met Gershwins "Summertime", waren er maar enkele van.
Toen Johnny Dowd het podium even verliet om een sigaretje te roken, liet hij Amy Lavere een paar nummers zingen. En dat was eigenlijk een beetje waar ik op hoopte. Helaas ging ze hierbij, tot mijn grote ontgoocheling en waarschijnlijk ook de hare, jammerlijk de mist in. Blijkbaar hoorde ze de gitaar niet in haar monitor en ietwat ontredderd liet ze het tweede nummer wijselijk over aan haar man. Die mocht, toen Johnny terug was, meteen weer aan de bak met "16 tons" van Tennessee Ernie Ford, niet meteen de meest originele cover maar wel heel knap gezongen.
Nadat hij in het eerste deel vooral schitterde met zijn spookachtig klinkende banjo ontpopte Will Sexton zich na de rookpauze als een bijzonder veelzijdig gitarist. Tijdens "L.S.D.", een nummer uit de laatste plaat, verkende hij zelfs - heel toepasselijk weliswaar - onvermoede psychedelische wegen.
De vrij lange set werd afgesloten met de even onverwachte als in zijn eenvoud grootse Stones-cover, "You can't always get what you want". De bis volgde meteen, zodat Johnny Dowd niet nodeloos nog eens op en af het podium hoefde te gaan. Mooier kon de avond niet eindigen dan met dit "Gone" waarin hij mijmerde over het tourleven dat ook op zijn zevenenzeventigste nog niet voorbij lijkt: "I love the spotlight/ I love a crowd/ I love a band when it plays too loud/ I love the drive/ no matter how long/ I love the feeling of being gone".
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Prong - Nineties Metal is very much alive
U heeft nog nooit van Harmful gehoord? Troost u, wij ook niet. Beetje jammer misschien, want deze Duitsers hebben in 1995 al hun eerste van 9 albums uitgebracht, en dit blijkt toch stevige kost te zijn die om welke redenen dan ook nooit buiten de Duitse grenzen is geraakt. Feit is dat de heren een stel bronstige noise-metal songs uit hun rugzak toverden waarmee ze geleidelijk aan het publiek beetje bij beetje konden inpakken.
Harmful bleek hiermee een perfecte opwarmer te zijn voor de stormram die hierna het boeltje zou komen platwalsen.
Prong grossiert al vanaf de prille nineties in een soort metal die zich niet inlaat met poses of bombast, maar wel met een potige sound en gortdroge riffs die er keihard inhakken.
Denk aan zielsverwanten als Helmet, Unsane of Corrosion Of Confirmity, allemaal bands die in de prille jaren 90 hun hoogdagen vierden met retestrakke metal die niet vies was van een vette streep hardcore. Bands die net als Prong geen reet gaven om hun imago of opgeblazen stage-acts, maar die op een podium steevast ramden en raasden als een stel losgeslagen bizons.
Prong was in die tijd sowieso één van de vaandeldragers van die straight-in-your-face metal. Met de albums ‘Beg To Differ’ (1990) en ‘Cleansing’ (1994) heeft de band 2 absolute klassiekers op de metalen aardkloot neergepoot, 2 mijlpalen die waren opgetrokken uit een hardvochtig mengsel van trash-metal, noise en hardcore punk. In de set van vanavond greep het trio daarbij vooral terug naar ‘Cleansing’, met maar liefst 9 tracks daaruit.
Na een studieronde van een viertal tracks stelde Prong een gloednieuwe song “Uprising” voor, “Give us some feedback on this one” , opperde frontman Tommy Victor, het bleek een beuker van een song te zijn en meteen de aanleiding voor de crowd om de vlam in de pan te steken en die er voor de rest van de set niet meer uit te halen.
Daarna volgden de hoogtepunten elkaar in ijltempo op met verschroeiende tracks als “Rude Awakening”, “Broken Peace” en “Test”. En natuurlijk ging het dak er volledig af toen Prong uitpakte met de primaire moordlustige monsterriff van “Beg To Differ”, één van hun allereerste visitekaartjes, een klassieker die het label ‘onsterfelijk’ heeft meegekregen. Maar hiermee was Prong hoegenaamd nog niet uitgezongen, de band raasde zonder weerga doorheen kopstoten als onder meer “Unconditional”, “Another Wordly Device”, “Who’s Fist Is This Anyway?”, “Snap Your Fingers, Snap Your Neck” en “Prove You Wrong” om dan uiteindelijk pas na 2 uur (!) en zo een slordige 25 tracks af te klokken.
Gedurende de ganse avond had de ketel onder niet aflatende stoom gestaan, de fans én de band smulden ervan. Samen hadden ze hier voor een onvergetelijke, roerige en uiterst energieke concertbeleving gezorgd.
Nineties metal was very much alive.
Neem gerust een kijjkje naar de pics @Wim Heirbaut
Prong
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9053-prong-07-03-2026?Itemid=0
Harmful
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9054-harmful-07-03-2026?Itemid=0
Organisatie: De Casino , Sint-Niklaas
The Kids - Na 50 jaar nog steeds enorm relevant
Als jonge snaak van amper 16 werd ik fan van The Kids, niet door hun eerste twee platen maar dankzij het album 'Living in the 20th Century' een plaat met de handtekeningen van alle bandleden, met dank aan mijn moeder zaliger.
In een later stadium leerde ik ook de twee eerste albums 'The Kids' en 'Naughty Boys' kennen en werd ik prompt een punk liefhebber. Persoonlijk rakend …
The Kids vieren hun 50 jarig bestaan met enkele clubconcerten, en doen zelfs het buitenland aan. Deze zomer staan ze zelfs op het Rebellion Fest Blackpool in de UK. Over een mijlpaal gesproken dus.
Dat de band na al die tijd nog steeds erg relevant is, bestaat geen twijfel. In een goed gevulde Roma in Borgerhout zetten The Kids dan ook de puntjes op de 'i' en profileren ze zich als een tikkende tijdbom die zorgde voor een oerknal in de Antwerpse regio.
Punk is nu nog springlevend, en spreekt een opvallend jong publiek aan. Een brede belangstelling dus viel ons in De Roma op. Een overgroot deel kwam natuurlijk ook voor de tweede band van de avond Maria Iskariot.
Maar eerst was er nog een ander voorprogramma: Rehash Neu Klang (****) De Antwerpse band is ontstaan in 2021 en heeft nu al een best indrukwekkend parcours afgelegd. Ze stonden in het voorprogramma van (post)punkers als De Brassers en Siglo XX in de Ancienne Belgique en schopten het tot de halve finale van Humo's Rock Rally in 2024. Rehash Neu Klang (toen nog simpelweg 'Rehash') haalde nipt de finale niet, maar werd wél geprezen voor hun snedige sound en strakke ritmesectie.
Hun debuut EP kwam uit in 2024 via een Duits label. Ondertussen is er al nieuw werk uit, met name de EP 'War Crimes and Love Songs', net als hun vorige EP uitgegeven bij Mangel Records in Berlijn.
Deze jonge band is in volle groei, wat je ook merkt op het podium. Een enorme dosis goesting, venijn en muzikaal vuurwerk van het combo. Compleet het publiek meekrijgen lukte nog niet zo goed. We houden hen in het oog te binnen ‘de nieuwe lichting punks’, sterk zondermeer, Rehash Neu Klang
Maria Iskariot (****1/2) heeft ondertussen al heel wat zalen, clubs en festivalweides compleet plat gespeeld. Na hun overwinning op HUMO's rock rally zijn ze op een ware punk rollercoaster terecht gekomen. Ze hadden het een beetje moeilijk om het ietwat apathische publiek echt mee te krijgen, maar de schreeuwerige frontvrouw, de scherpe riffs en algemeen de verpulverende punk drive, zorgden voor een stijgend animo. Zangeres Helena Cazaerck raasde als een ongetemde leeuwin op het podium en sprong zelfs het publiek in. Rauw en ruw ging de band tekeer, ze verlaten soms de 'punk' vibe met een vleugje experiment. Voor de oudere punkfans klonk het wat verbazend, maar Maria Iskariot was goed genoeg om iedereen te overtuigen, gezien sommigen zelfs een vinyl plaat aanschaften.
De oudere zieltjes waren dus gewonnen!
The Kids (*****) zijn een icoon in de Belpoppunk. De prille zeventigers Ludo Mariman en vooral de erg beweeglijke Luc Van De Poel klauwen, kletteren en knarsen nog als vanouds en zijn niet bang om , net als 50 jaar geleden, hun gal uit te spuwen.
Het optreden begint met beelden uit 50 jaar The Kids, o.a. een flardje van hun optreden op Jazz Bilzen en ander jolijt. Een kort overzicht dus van hun carrière dus op scherm. De band vloog er dan in volle ornaat in.
Het publiek ging gretig in op de uitnodiging en slaat aan het moshen, dansen en springen op punk kleppers “Bloody Belgium”, “For the Fret' Dead Industry”, “Razor blade for sale” - een aanklacht tegen de 'sell-out' die Punk aan het worden was in die ein 70s periode.
Het klonk goed , stevig , overtuigend, “No Monarchy”, “I don’t care” en “Baby it’s alright”, het katapulteerde ons naar onze tienerjaren.
Naar goede gewoonte is Ludo karig met bindteksten, maar in De Roma spreekt hij zijn publiek iets meer aan. Een steeds strak spelende bassist Danny De Haes en jonkie Tim Jult op drums, vormen samen met Luc en Ludo een geoliede band, die nog vuur en gal spuwt als jonge punk wolven. Zonder opkijken, zonder teveel woorden eraan vuil maken het gaspedaal indrukken, met een wervelend punk feestje tot gevolg, alsof het terug 1976 is.
“There will be no next time” zat al vrij vroeg in de set, en zorgde voor een meezing moment en GSM schermpjes in de lucht. Maar het waren toch die verpletterende punkanthems als “Facist Cops”, “Do you love the nazi”, die er ingingen als zoete broodjes, meegebruld met de vuist in de lucht.
The Kids stoomden als een niets ontziende sneltrein, een uur lang zonder omzien, het siert hen.
In een goed volgelopen Roma voelden we ons even weer die 17 jarige, die op zijn kamertje luidkeels “Facist Cops” meebrulde, waarna ons moeder de deur opendeed met de vraag 'Wat is dat hier?' waarna ik op mijn beurt zei 'The Kids , moeder', waarop ze antwoordde 'dan is het goed!' …
Na 50 jaar doen The Kids echter veel meer dan een vleugje nostalgie brengen, ze bewijzen stevig op de troon te zitten van wat punk betekent en muzikaal aanbelangt.
We werden een laatste maal meegesleept in hun verhaal met het gekende “If the Kids are united”; wat een meebrul moment
En ook al werd het podium niet bestormd door fans, dit was samenhorigheid ten top , dat even nazinderde met het “Hey ho let's go (Blitzkrieg Bop)”. To t zelfs achter de coulissen danste men enthousiast mee.
Het 50 jarig punk feestje werd dus met een knal afgesloten. The Kids zijn na 50 jaar nog steeds even relevant, m.i. voor eeuwig!
The Kids treden volgend weekend op 14 maart , in een 'mini punk fest' in de AB, Brussel. Zoals je al kon lezen hier, een niet te missen avond!
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Heavy Sound Festival 2026, Maeke Blyde, Poperinge op 16 mei 2026 – Programma
Nieuwe editie van het Heavy Sound Festival op zaterdag 16 mei in de Maeke-Blyde in Poperinge
Vanaf 13h30 met o.a. Lee Aaron (die Ross The Boss vervangt), Raven, Angel Witch, Girlschool, Tytan, Elixir & Existance
Lee Aaron
De Canadese rocklegende Lee Aaron keert terug naar Poperinge als headliner voor het Heavy Sound Festival 2026. Ze speelde voor het eerst op Heavy Sound in 1985, en nu, 41 jaar later, brengt ze een unieke oldschool setlist mee. Boordevol onvergetelijke klassiekers uit de jaren 80, zoals Metal Queen en Lady of the Darkest Night, aangevuld met haar krachtige nieuwe nummers, levert Lee Aaron pure, compromisloze rock & metal met de energie, attitude en uitstraling van een echte pionier!
________________________________________
Raven
Raven is een Britse heavy metalband, opgericht in 1974, en een van de pioniers van de New Wave of British Heavy Metal (NWOBHM). Ze staan bekend om hun snelle, energieke stijl (“athletic rock”) en hadden grote invloed op speed- en thrash metalbands in de jaren ’80.
________________________________________
Angel Witch
Angel Witch, opgericht in Londen in 1977, is een van de meest invloedrijke NWOBHM-bands. Hun debuutalbum Angel Witch (1980) wordt gezien als een klassieker, met donkere, occult getinte teksten en zware, doomy riffs die latere doom- en heavy metal sterk beïnvloedden.
________________________________________
Girlschool
Girlschool is de meest iconische volledig vrouwelijke heavy metalband uit het NWOBHM-tijdperk. Ze werden in 1978 in Londen opgericht, toerden met Motörhead en brachten klassiekers uit zoals Hit and Run. Girlschool speelde in 1980 in Poperinge in 't Belfort en keert na 46 jaar terug naar Heavy Sound met dezelfde rauwe rock-'n-rollspirit!
_____________________________________
Tytan
Tytan is een Britse heavy metalband uit de NWOBHM-scene, opgericht begin jaren ’80. De band combineert melodieuze zang met krachtige riffs en klassieke metalstructuren. Hun album Rough Justice (1985) geldt als hun bekendste werk.
________________________________________
Elixir
Elixir is een Britse heavy metalband, opgericht in 1983 en eveneens onderdeel van de NWOBHM. Ze staan bekend om hun epische, melodieuze stijl en fantasy-geïnspireerde teksten. Het debuut The Son of Odin (1986) is een cultklassieker binnen het genre.
________________________________________
Existance
Existance is een Franse heavy/thrash metalband, opgericht in 2008. De band haalt sterke invloeden uit de jaren ’80, met snelle riffs, agressieve zang en klassieke metal-esthetiek. Ze worden vaak geprezen om hun old-school sound met moderne productie.
_____________________________________
Rechtstreeks uit Brooklyn, New York, Alex Kayne is de huis-dj van Heavy Sound, die pure heavy metal uit de jaren 80 draait voor de shows, tussen de bands door en tot aan de afterparty!
Contactgegevens
Facebook
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
Heaven Shall Burn – Loeihard beukend op de muzikale verjaardagspiñata
Wie Heaven Shall Burn op Graspop zag afgelopen editie, moest zich toen wellicht tweemaal de ogen uitwrijven. Ziekte noopte vertrouwd gezicht Marcus Bischoff er namelijk toe om verstek te geven, waardoor Britta Görtz tijdelijk insprong als brulboei van dienst.
Eens Bischof weer fit was, werd Görtz, heden ten dage zangeres van Hiraes, bedankt voor bewezen diensten en ging de band verder met de gewoonlijke line up. Juist op tijd om dit jaar met hun verjaardagstoernee ‘Heimat over Europe tour 2026’ ons gezellige continentje op stelten te zetten.
De band bestaat 30 jaar en nodigde voor de gelegenheid enkele klinkende namen uit de death metal scene uit om mee het geweld(dad)ige muziekfeest vorm te geven: Frozen Soul, The Black Dahlia Murder en The Halo Effect.
De Ancienne Belgique leende zich uitstekend als feestlocatie. Toeters en bellen waren er niet, de spreekwoordelijke knallen en zangstondes des te meer.
Aangezien er vier bands speelden die avond, mocht Frozen Soul omstreeks 18:15 de bühne al bestijgen. Wie dacht dat de feestcarrousel door de Texanen zacht op gang getrokken zou worden, was eraan voor de moeite. Het met mondjesmaat binnenstromende publiek kreeg rauwe death metal voorgeschoteld die de feesthoedjes van de hoofden blies. Eens bekomen van de kickstart was het voor velen niet moeilijk om zich te wentelen in de kille tonen van Frozen Soul. Hier en daar werd er zelfs poging gedaan tot een eerste circle pitje en vonden de eerste crowdsurfers de weg richting podium. Voornamelijk opener “Encased in Ice” en “No Place of Warmth” konden ons wel bekoren. Bloederige filet pur voor de liefhebbers van het genre.
Met The Black Dahlia Murder werd het tempo opgevoerd en kregen we iets snedigere en melodieuzere wijn uit hetzelfde vaatje. De band, vernoemd naar de moord op Elizabeth Short a.k.a. Black Dahlia in 1947, mag intussen 25 kaarsjes uitblazen en eiste daarom ook een deel van de taart op in Brussel. De Amerikanen hadden lak aan een statisch publiek en deden er ook alles aan om beweging in de zaal te krijgen. Met o.a. “Kings of the Nightworld”, “Nightbringers” en “Utopia Black” werd de temperatuur in de Brusselse muziektempel aardig de hoogte ingedreven.
The Black Dahlia Murder is en blijft wat ons betreft een vaste waarde binnen het genre. Op
naar het volgende zilveren jubileum!
The Halo Effect, de Zweedse supergroep gevormd uit voormalige leden van In Flames, had geen moeite om de intussen volgelopen Ballroom (lees: de grote zaal met afgedekte balkons) verder van sfeer en gezelligheid te voorzien. Dat de melodieuze death metalband hoge toppen scheert aan het zware metalenfirmament was te zien aan de vele fans die gedwee uit de hand aten van de immer sympathieke zanger Mikael Stanne. De extra gelaagdheid en nagenoeg muzikaal-technische perfectie tilden het niveau van de avond zichtbaar naar een nieuwe hoogte.
Openen deed de band met “March of the Unheard”, voorafgegaan door de muzikale intro “This Curse of Silence”. De gestage opbouw van deze combo was als een goed gereviseerde motor die aangezwengeld werd en niet meer stil viel doorheen de set. Uit de twee studioalbums en EP die de band al voortbracht, werd een evenwichtige set gedestilleerd waarbij vooral “Detonate”, “Gateways” en debuutsingle “Shadowminds” blijven nazinderen. De Zweden wonnen ongetwijfeld nieuwe zieltjes in Brussel.
Omstreeks negenen was het dan eindelijk tijd aan top of the bill Heaven Shall Burn om het publiek verder waar voor hun geld te geven. De extreme metalband vierde hun 30-jarig bestaan op hun gekende manier en beukte loeihard op de verjaardagspiñata die denkbeeldig in de zaal ging.
Dat de Duitsers hun stempel wilden drukken op de avond en zeker niet van plan waren om een Urbanusgewijs ‘ge-moogt-naar-huis-gaan’ gevoel te willen creëren, bleek al snel toen “War is the Father of All” als amuse-bouche geserveerd werd. Het recente lied, te vinden op hun laatste album ‘Heimat’, werd oorspronkelijk gemaakt om de oorlogsslachtoffers in de Oekraïneoorlog te eren. Er werd ook nog eens expliciet aandacht gevestigd op die oorlog alvorens “Armia” in te zetten, een lied verwijzend naar het Poolse Thuisleger in WOII dat zich in dezelfde situatie bevond als het Oekraïense leger nu. Niet enkel de Oekraïense soldaten kregen een shout out, want ook bands als Liar en Length of Time werden tijdens de set bejubeld omwille van hun invloed die ze hadden op de band.
Iets voorbij de helft van de set werd veranderde het optreden in een muzikale wervelwind die bezwerend genoeg was om zelfs een koningscobra het hoofd dol te maken. Zo werd o.a. “Endzeit” gevolgd door “Black Tears”, de magistrale cover van Edge of Sanity, en volgde daarna ‘meespringer’ “Übermacht” als kers op de taart.
Als toemaatje kreeg Brussel nog publiekslieveling “The Weapon They Fear” en “A Whisper from Above”, een mooie combo van oud en nieuw werk die de fans extatisch achterliet.
Heaven Shall Burn trakteerde de AB op een verjaardagsfeest dat zijn gelijke niet kent. We kregen zoals verwacht en gehoopt geen salonfähig gebeuren maar een goed uitgekiende slooptocht doorheen het oeuvre van de band.
En wat betreft de intussen goed uitgemolken verjaardagsmetaforen, hier nog een uitsmijter: de muzikale verjaardagstaart die Heaven Shall Burn serveerde, werd vakkundig in ons gezicht geworpen en wij… wij smulden gretig!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Heaven shall burn
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9057-heaven-shall-burn-05-03-2026?temid=0
The Halo Effect
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9058-the-halo-effect-05-03-2026?ltemid=0
The Black Dahlia Murder
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9059-the-black-dahlia-murder-05-03-2026?ltemid=0
Frozen Soul
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9060-frozen-soul-05-03-2026?ltemid=0
Organisatie: Live Nation
Psychonaut, Huracan, Trix, Antwerpen op 5 maart 2026 – Pics
Weidse klanken, loodzware riffs en spirituele intensiteit: PSYCHONAUT is terug met hun nieuwe album World Maker.
PSYCHONAUT - PSYCHONAUT is een drieledig Belgisch collectief dat een duister, melancholisch en spiritueel geladen geluid neerzet. Hun sound doet denken aan Tool en Amenra, maar knipoogt ook naar grootheden als Led Zeppelin en Pink Floyd. Na hun sterk onthaald debuut en het meeslepende 'Violate Consensus Reality', dat hen tot op podia als Roadburn en Alcatraz bracht, keert de band terug met 'World Maker': een persoonlijker, hoopvoller album waarin contrast en variatie centraal staan. Rauw, overtuigend en ontworpen om een eeuwig fascinerende ervaring te creëren.
HURACÁN - Huracán is een vierkoppig beest uit Gent/Antwerpen dat al enkele jaren de Belgische underground vakkundig aan flarden scheurt. Verwacht je aan opzwepende sludge metal vol tempowisselingen, vlijmscherpe riffs, stuwende drums, energieke screams en opzwepende vocals.
(bron: Trix)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Psychonaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9056-psychonaut-05-03-2026
Huracan
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9055-huracan-05-03-2026
Org: Trix, A’pen
Nederlands 
Français 
