Nebula - Stoner-rock protagonisten zijn nog niets van hun pluimen verloren
Nebula , Johnny Nasty Boots
De Mexicaan Johnny Nasty Boots, die zich al een tijdje in LA heeft gevestigd, profileerde zich als een explosieve rockgitarist met een uitmuntende ritmesectie achter zich, een powertrio zoals je die dezer dagen niet zoveel meer tegenkomt. Johnny Nasty Boots deed wel eens aan de jonge Leslie West van Mountain deed denken, zowel qua uiterlijk als qua speelstijl.
De man schitterde meermaals met splijtende en bij momenten freaky solo’s. Het trio maakte ruimte vrij voor psychedelische jams en daarin bleek meermaals dat hier een bijzonder sterke drummer aan het werk was. Het lange “Whiskey and Reeferblues” groeide uit tot een hoogtepunt, met een geestdriftig uit zijn voegen barstend middenstuk, een monsterlijke bluesriff en een stel striemende solo’s.
Johnny Nasty Boots, hou die naam alvast in de gaten, iets wat wij ook zeker gaan doen.
Nebula zijn survivors die hun neus al eind jaren negentig aan het stonervenster kwamen steken, hun legendarische debuutalbum ‘To The Center’ staat in onze platenkast nog steeds fier te pronken tussen ‘Welcome to Sky Valley”’ (Kyuss), ‘The Action Is Go’ (Fu Manchu) en ‘Dopes To Infinity’ (Monster Magnet). De band is het geesteskind van Eddie Glass die destijds uit Fu Manchu stapte om zijn eigen ding te doen. Na diverse personeelswisselingen is hij op vandaag nog de enige constante in Nebula.
Nebula overtuigde in het Wintercircus met in fuzz gedrenkte stoner-rock en psych-rock die voortdreef op Glass’ gruizige gitaarpartijen en een pompende ritmesectie.
Een sound die uiteraard gestoeld is op Sabbath- en Kyussfundamenten, maar die wel een eigen karakter heeft en ons bij momenten deed denken aan de wilde fuzz-rock van Ty Segall. Een zompige bluesy ondertoon vormde de fundering voor machtige slepers als “Aphrodite”, “Anything From You”, “To the Center” en “Wilted Flowers”. Snedige fuzzrock domineerde in de energieke stonerrockers “Giant”, “Highwired” en “Fall of Icarus”.
Nebula had nog een splijtende bisronde in huis met het wervelende “Let’s get Lost” en het kloeke space-rockmonster “Transmission From Mothership Earth”.
De band heeft ons een dik uur zonder oponthoud in een viriele stonermodus gewikkeld, het was zo voorbij, maar het was geweldig. Na al die jaren zijn ze nog geen greintje van hun slagkracht verloren en spelen ze nog steeds aan de top van een drukbezocht genre waarin men ondertussen bijna het bos tussen de bomen niet meer ziet.
Organisatie: Democrazy, Gent
Festival Dranouter 2026, van 7 augustus t-m 9 augustus 2026 - Nieuw Festivalpodium 'Nouter Club maakt line-up hoofdpodia Festival Dranouter compleet
Siem Reap, Emma Hessels, Uma Chine & meer toegevoegd
Met ZAZ, Pommelien Thijs, Sylvie Kreusch, Monza, The Kooks, blackwave., Zap Mama & K.ZIA, Bart Peeters & De Ideale Mannen, ISE, Farfar, Henok D en JANUS zat de affiche van Festival Dranouter 2026 al goed vol. Vandaag laat de organisatie de line-up van het nieuwe festivalpodium 'Nouter Club op je los. In de concertzaal van deze folkclub beleef je intieme concerten van onder andere Cardboard Cabin, Siem Reap, Uma Chine, Emma Hessels en The Deadlians. 'Nouter Club sluit elke festivaldag af met een balfolkband. Zo zijn alle bands van de hoofdpodia bekend. Dit komt nog jouw richting uit: food & drinks line-up, KIDS acts, artiesten van het Buskerpodium...
Koop nu je ticket, want 91% van de vrijdagtickets en 90% van de weekendtickets is al de deur uit.
Onze buren / collega's van vzw Muziekcentrum Dranouter gaven zichzelf een prachtige rebranding cadeau voor hun 25ste verjaardag. Concertwerking gaat voortaan verder als ‘Nouter Club - Eetcafé ’t Folk wordt omgedoopt tot ‘Nouter Bar. Zo kiest de organisatie voor één duidelijke naam en identiteit, waarin muziek, horeca en ontmoeting samenkomen.
Concertzaal 'Nouter Club: nieuw festivalpodium
Waar folkclub 'Nouter Club het hele jaar voor staat, dat ontdek je tijdens Festival Dranouter 2026 zelf. De concertzaal van folkclub 'Nouter Club is namelijk een van de nieuwe festivalpodia. Festivalpodium 'Nouter Club laat zien wat muziek met wortels anno 2026 écht betekent.
Trad en folk bruisen van leven, met nummers die zowel vertrouwd als vernieuwend zijn. Geen klompen of vendels, wél cutting edge acts die traditionele muziek als startpunt gebruiken om iets nieuws te creëren. Van jonge avant-garde en duistere singer-songwriters tot bands die dichter bij de traditie blijven. Wie verrast wil worden, moet in 'Nouter Club zijn tijdens Festival Dranouter 2026!
De muzikale wereld die 'Nouter Club 2026-resident Sander Boury creëert laat zich niet vangen in één genre, stijl of zelfs sfeer. Ze ontvouwt zich als een film: gelaagd, beeldend en doordrenkt van ziel. Samen met drummer Jonathan Frederix (Heisa), en gedragen door subtiele visuals, neemt hij het publiek mee op een emotionele trip die beweegt van verstilde intimiteit naar zinderende intensiteit.
Head on Stone is het soloproject van Nele Janssen (frontvrouw van rockgroep Peuk), waarin ze een totaal andere kant van zichzelf laat zien. Met alleen haar stem en een piano opent ze een diep persoonlijke wereld die tegelijk kwetsbaar en krachtig aanvoelt. Haar songs zijn fantasierijk en integer, droevig en hoopvol, virtuoos en eigenzinnig. Muziek die niet probeert te imponeren, maar gewoon recht naar binnen gaat!
Wat begint als een schuchtere gitaartoon ontploft al snel in een wereld van rauwe emotie en poëtische scherpte. Junior Brother, alias Ronan Kealy, weeft in zijn nummers een intrigerend klanklandschap dat tegelijk traditioneel als nieuw aanvoelt. Zijn stem is een mes dat door melodie en stilte snijdt. Elk nummer is een verhaal dat blijft nagalmen. Zoals The Guardian het treffend omschreef: zijn liedjes zijn “wringende verhalen vol angst en frustratie” - onvergetelijk en diep doordringend. Junior Brother is een van de bands die kadert in Focus Ierland.
Thalas is het nieuwe duo van Guus Herremans en Ward Dhoore, twee vertrouwde namen uit het Belgische (bal)folkcircuit die na jaren samenwerken hun krachten bundelen in één helder verhaal.
Met hun debuutalbum As It Comes brengen ze muziek die groeit uit geduld, vertrouwen en een diepe artistieke connectie en kregen ze Flanders Folk Awards 2026 voor Beste Album. Thalas nodigt uit: om te luisteren, te voelen, te dansen en je mee te laten voeren door muziek die recht uit het hart komt.
Dé Academie Ieper is intussen een vaste waarde op het festivalprogramma. De jongeren uit de wereld- en folkafdeling van de muziekacademie brengen, onder begeleiding van hun docenten, een bonte selectie van gekende en minder gekende trad tunes. Wat je hoort, is de toekomst van folk: divers, fris en vooral vol speelvreugde.
Na Alabadine (2024) keert bvba Vandamme dit jaar terug met Waterlanders, een tweede album vol akoestische arrangementen en herkenbare teksten in West-Vlaams. Dit keer vormt de zee het kloppend hart: muziek die meebeweegt met eb en vloed, tussen weemoed en lichtheid. Met Sam Vandamme en zijn vaste kompanen ontstaat een warme mix van kleinkunst en speelse Vlaamse folk, tegelijk intiem en meeslepend.
Dublin-based The Deadlians zijn de alternative folk band die je niet wist dat je nodig had. Bulderende drums, hypnotiserende synth, evocatieve gitaren en poëtische vocals doen denken aan IDLES of Fontaines DC. Sinds hun start in 2017 veroverde de band hun eigen plek in de alt-folk scene. Hun cult following weet al dat deze band fenomenaal is - en wie ze live meemaakt, begrijpt meteen waarom. Een van Ierlands best bewaarde geheimen. The Deadlians is een van de bands die kadert in Focus Ierland.
Cardboard Cabin nodigt je uit in hun denkbeeldige hut, waar warme, dansbare folk moeiteloos schakelt tussen intimiteit en uitbundige powerfolk. Met eigen nummers balanceren ze tussen klassieke baldansen en speels experiment. Drum en bas zorgen voor groovy sound met body, terwijl de melodielijnen van sax en accordeon uitnodigen om te bewegen. Dansen, dansen, dansen!
Uma Chine uit Gent balanceert moeiteloos tussen roots en elektronica, tussen het menselijke en het machinale. Het spelplezier spat van het podium, gedragen door frontvrouw Nele De Gussem en de zwoele, dromerige stemmen van Rana en Sherien Holail Mohamed. Samen weven ze een betoverend klanktapijt vol rijke harmonieën en onverwachte wendingen. In hun eigenzinnige universum vloeien extremen naadloos samen en bewegen de songs zich tussen het toegankelijke en het ongrijpbare.
Gitarist Gilles Demolder, gekend van post-metal bands als Oathbreaker en Wiegedood, verwerkt met Siem Reap zijn dagelijkse gedachten en frustraties, als coping mechanisme met masculiniteit, alcoholisme, familie en relaties. Maar laat u niet misleiden door ’s mans muzikale CV. Met voornoemde bands deelt Siem Reap vooral zijn diepgaande intensiteit. Uitgebeende songs, met zachte melodieën, omzwachteld in dikke lagen van atmosferische soundscapes.
Sinds haar selectie als laureaat van Sound Track 2023 verovert Emma Hessels, show na show, harten over heel het land. Gewapend met niet meer dan haar stem en gitaar balanceert ze moeiteloos over de diepste kloven van verlangen, liefde en eenzaamheid. Haar uitstraling is tegelijk breekbaar en krachtig. Kortom: te mooi om te negeren!
Vanuit Dublin smelt Zoé Basha Ierse traditie, ragtime en Appalachian folk tot een speels, onweerstaanbaar geluid. Haar gitaar, fiddle, orgel en drums spinnen een wervelwind rond haar krachtige stem. Meer dan een muzikante is Zoé Basha een feministische kracht, een artieste die conventies tart. Songs die je voelt tot in elke vezel van je lijf. Voor fans van Aldous Harding en Rhiannon Giddens. Zoé Basha is een van de bands die kadert in Focus Ierland.
Gerijpt tot een een geoliede pop- folk- rockband. Variomatic schakelt al meer dan 15 jaar vloeiend van eigentijdse folk naar funky popmuziek, of van stevige rock richting intiemere blues. Bij de muzikanten veel bekende namen uit de Belgische folkscene: Koen Garriau (Living Roots), Guus Herremans (Airboxes/Thalas), Paul Garriau (Fluxus), Dirk Verhegge (De Garre), Koen Dewaele (Kadril), Stef Van Straelen (Yevgueni).
Muziekvakantie met ZAZ, Pommelien Thijs, The Kooks, Monza, ISE, HUMO's Comedy Club & meer
Festival Dranouter is een echte muziekvakantie, om te beleven samen met vrienden of familie. De vorige edities waren steeds volledig uitverkocht, goed voor maar liefst 55.000 festivalgangers.
Op de affiche dit jaar: The Kooks, Pommelien Thijs, ZAZ, Sylvie Kreusch, blackwave., ZAP Mama & K.ZIA, Gustave Brass Band, Talisk, Bart Peeters & De Ideale Mannen, Dressed Like Boys, Mentissa, Katherine Priddy, Thalas & meer. De food & drinks line-up, programma Buskerpodium, animatie & KIDS acts heb je nog tegoed.
www.festivaldranouter.be
Les Nuits Botanique 2026 – Eindbalans
LES NUITS BOTANIQUE 2026 – EINDBALANS
Wat een editie. We sluiten deze Les Nuits Botanique 2026 af met een brede glimlach en kriebels in de benen. Ook het weer was ronduit uitzonderlijk, en dat was dag na dag af te lezen op de gezichten van de festivalgangers.
Meer dan 18.500 muziekliefhebbers bezochten deze editie van de Nuits Botanique! Een beter resultaat dan in 2025 en het bewijs dat het nieuwe concept, van een festival dat zichzelf na meer dan dertig edities opnieuw heeft uitgevonden, gesmaakt wordt. Drie van de twaalf avonden waren uitverkocht.
Directeur Frédéric Maréchal: "We hebben de organisatie van het festival vorig jaar aangepast (één ticket per dag) en zijn erg tevreden over hoe het werkt. Elke dag heeft zijn eigen esthetiek, waardoor we dieper kunnen gaan en ons kunnen onderdompelen in een muzikale niche en alle nieuwe artiesten die daaruit voorkomen. Dat is precies de ziel van de Botanique."
Tot de hoogtepunten behoren de hypnotiserende performance van de Frans-Spaans-Marokkaanse rapper Ino Casablanca, de gigantische moshpits tijdens het concert van Shame, de overweldigende trance van producer Danny L Harle, de heerlijk soulvolle vibes van de Braziliaanse wereldster Liniker, de verbluffende set van Chassol, en de traan die het afsluitende optreden van Smerz ons ontlokte onder een gloeiend roze hemel.
Les Nuits blijven bovenal een ontdekkingsfestival, en ook deze editie bevestigde dat. We onthouden: de snijdende rap van Juste Shani, de betoverende beheersing van Anaiis, de orkestrale folk rock van Ugly, punchy cold pop van thredd, de onuitputbare energie van drummer-punk ZEP, een tijdloos moment uit de straten van Montréal met Les Louanges, en de onweerstaanbare pop van Camille Yembe. Ze onderstreepten eens te meer de rol van Botanique en Les Nuits in het doorbreken van nieuwe namen en nieuwe geluiden.
Een van de memorabele momenten van deze editie was ongetwijfeld de collectieve hysterie die het liveoptreden van Angine de Poitrine teweegbracht. We zijn er erg trots op dat het Québécois duo hun eerste festivalshow in België bij ons gaf. Op 28 mei gebeurde er iets zeldzaams op de Fountain Stage: een ware verbondenheid in polka duts tussen artiesten en een bijzonder divers publiek. De lijm was classic Botanique tegelijk complex en gelaagd, maar ook enorm meeslepend en toegankelijk.
Het eerste weekend van de Nuits stond in het teken van Obsidian Dust, voor het eerst twee dagen. In samenwerking met Metadrone (bekend van hun Desertfest) bekokstoofden we voor deze tweede editie van het festival binnen het festival een line-up voor liefhebbers van metal en heavy rock. Onder meer Earthless, Yob, Hermano en King Buffalo gaven memorabele shows. Obsidian Dust wordt zo een vaste afspraak voor fans van het genre.
Aan Belgische kant bevestigden artist in residence Alice George Perez, Stonks, Forsissies en Lipstick Music hun groei. Onder veel persaandacht zagen we ook Gala Dragot uitgroeien tot een nationale sensatie die de landsgrenzen ongetwijfeld zal overstijgen.
Al met al bevestigt deze editie van Nuits Botanique 2026 een eenvoudig evenwicht: een eclectische programmering waarin de podia elkaar eerder aanvullen dan contrasteren. En bovenal een editie die een zeer duidelijke indruk achterlaat, die door velen wordt gedeeld: die van een levendig, nieuwgierig festival dat zich richt op opkomend talent. Dit alles op een magische en unieke locatie.
En nu gaan we rusten. Of toch niet, want: Les Nuits Weekender komt er alweer snel aan, van vrijdag 30 oktober tot zondag 1 november.
www.lesnuits.be
www.botanique.be
Emmy d’Arc en TEUN Veroveren de Grote Zaal - Magische Hoogtepunten in de AB
Het was een avond die al maanden met stip in de agenda van menig fan stond genoteerd: de headline-show van Emmy d’Arc in de Brusselse Ancienne Belgique. Aanvankelijk stond de singer-songwriter geprogrammeerd in de intieme Club (de kleine zaal), maar nadat die tickets in een mum van tijd de deur uitvlogen, werd beslist om de show te verhuizen naar de Grote Zaal. Hoewel het net niet helemaal was uitverkocht, stond de zaal wel zo goed als vol. Tussen de enthousiaste menigte waren bovendien opvallend veel bekende gezichten te spotten, die allemaal getuige wilden zijn van dit concert.
Als support act mocht TEUN (het alter ego van de in Maastricht getogen en in Antwerpen neergestreken Teun Truijen) de spits afbijten. De zangeres, songwriter, producer en multi-instrumentaliste die in 2024 nog de zilveren medaille wegkaapte tijdens Humo’s Rock Rally, bewees meteen waarom haar ster snel rijzende is.
Gewapend met nummers van haar pas uitgebrachte debuut-EP ‘Home is growing on me’, bracht ze een mix van dromerige indiepop en kwetsbare emoties. Haar achtergrond als professioneel danseres en haar ervaring bij Eefje de Visser waren duidelijk merkbaar in haar gracieuze podiumaanwezigheid. Het AB-publiek liet zich gewillig meeslepen in haar unieke universum van euforie en melancholie. Een ijzersterke opener.
Wat volgde was een masterclass in hoe je in je eentje een grote zaal volledig naar je hand zet. Emmy d”Arc heeft geen bombastische band nodig, gewapend met enkel een akoestische gitaar, mondharmonica, piano en een loopstation bouwde ze ter plekke gelaagde, dynamische arrangementen op.
Het publiek werd getrakteerd op een gebalanceerde set waarin publieksfavorieten en tracks van haar debuutalbum zoals het ijzersterke "Words", "Hit me", "The day", "Wish I'd never met you" en het breekbare "Frontline" luidkeels werden meegezongen.
Tussen de bekende songs door dropte Emmy ook een handvol gloednieuwe nummers. Wat daar meteen aan opviel, was de muzikale evolutie die ze doormaakt. De nieuwe composities klinken rijper, gelaagder en snijden thematisch dieper en matuurder in het vlees. De toekomst belooft heel veel goeds.
Een absolute kippenvelmoment van de reguliere set vond plaats toen niemand minder dan Admiral Freebee het podium opstapte. Samen brachten ze een bloedmooie uitvoering van diens klassieker "Rags 'n' Run", waarbij Emmy de backing vocals voor haar rekening nam, prachtig ondersteund door de melancholische klanken van een cellist.
Maar het slotakkoord moest toen nog komen. Als afsluiter bracht Emmy "Troy" van Sinead O’Connor. Een aartsmoeilijk nummer, maar ze bracht het met zoveel bezieling en emotie dat de grote zaal muisstil werd. Het was geen klinische, perfecte kopie, maar een eigen, doorleefde interpretatie die recht door de ziel sneed en menig toeschouwer (en BV) ontroerd achterliet.
Met deze succesvolle verhuizing naar de grote zaal van de AB bewijst Emmy d’Arc dat ze klaar is voor het hele grote werk. Wie er in Brussel niet bij kon zijn (of wie gewoon dringend nood heeft aan een herhaling), krijgt deze zomer gelukkig nog genoeg kansen om haar live te bewonderen op een aantal van de mooiste podia van het land zoals Werchter Boutique, Lokerse Feesten en Dranouter.
Neem gerust een kijkje naar de pics
TEUN
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9603-teun-29-05-2026?Itemid=0
Emmy d’Arc
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9604-emmy-d-arc-29-05-2026?Itemid=0
Fr review Intense, précis et chargé d’émotion…
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Surf Trash - Surf noch trash
De schrale zandgrond van de Kempen blijkt een vruchtbare voedingsbodem voor rock-'n-roll. In de schaduw van het onvergankelijke Sjockfestival schieten garagepunkbandjes als paddenstoelen uit de grond.
Zo ook Itches uit Vorselaar dat in 2020 de wereld kwam verblijden met 'carapunk'. Ik zag ze een paar jaar geleden in het voorprogramma van River City Tanlines in The Pit's maar toen konden ze me nog niet helemaal over de streep trekken.
Nu leek de band alleen maar gegroeid. Met ‘House animal included’, tegelijk verschenen bij het Nederlandse Wap Shoo Wap Records en Belly Button Records, hadden ze bovendien een fraaie tweede plaat onder de arm.
Itches opende meteen met mijn favoriete nummer van die plaat, "Indians", waarin de geest van de vroege The Kinks rondwaart. De toon was meteen gezet. Wat volgde was een ceremonie, zoals zanger-gitarist Philippe Aguilar Peeters het verwoordde, van eigentijdse fuzzy garagepunk met onmiskenbaar diepe wortels in de sixties.
Korte, onafgewerkte garagerockdiamantjes die onverbiddelijk op de heupen mikten waarbij ik een tevreden grijns op mijn gezicht onmogelijk kon verbergen.
Met de (nieuwe) bassist Hendrik Vanden Berk (Koala Disco) en drummer Arno Sels (Mitraille) aan zijn zijde vond Peeters de perfecte balans tussen de primitieve garagepunk van de 'Back from the grave'-bandjes en de psychedelische fuzz van Ty Segall en consorten. Hoogtepunt was voor mij zonder twijfel het oudere "Blur vision" dat opgeleukt werd met een dubieuze metalsolo waarna alle remmen werden losgegooid in een psychedelische freak-out. Dit was eigenlijk de perfecte afsluiter geweest, want de twee resterende nummers daarna konden plots heel wat minder boeien. Dat neemt echter niet weg dat dit een geweldige set was.
Surf Trash is een groep uit het Australische Lake Macquarie die in 2017 werd opgericht door de broers Andrew (zang/drums) en Nick (bas) Scott. Verder bestaat de band uit de twee gitaristen Lachlan ‘Jacko’ Jackson en Patrick Russell. Hun debuut, "The only place I know", bereikte in 2024 de hoogste plaats in de Australian Aria Charts, de belangrijkste charts down under.
Surf Trash is eigenlijk een wat misleidende bandnaam. Met surf zoals we die kennen van Dick Dale of The Ventures had de groep weinig gemeen maar misschien belichaamden de bandleden zelf het stereotype van de Australische surfer. Van 'trash' was al helemaal geen sprake, gelikter kon het nauwelijks.
Na een vluchtige beluistering vooraf had ik wel het vermoeden dat dit eens kon tegenvallen, maar ik vertrouwde op de doorgaans betrouwbare keuzes van De Zwerver. Bovendien hoopte ik op een Babe Rainbow-effect, ook dat is een Australische band die me op plaat niet echt weet te overtuigen, maar die op Leffingeleuren al twee keer de sterren van de hemel speelde.
Surf Trash opende zijn set, die grotendeels bestond uit nieuwe nummers van hun binnenkort te verschijnen tweede plaat, met een van hun allereerste nummers: "Over my shoulder". Meteen werd de oorzaak duidelijk waarom dit me niet volledig wist mee te slepen: de zang. Als zingende drummer begin je sowieso met een handicap: je zit achteraan op het podium en vanuit mijn positie was hij bovendien zowat tachtig procent van de tijd verborgen achter de rug van de bassist. Maar dat bleek niet eens het probleem. Het was simpelweg de zang zelf die me niet beviel. Andrew Scott klonk als een in galm gedrenkte, glad gepolijste versie van Tom Petty die bovendien geen boodschap had aan variatie. Een stem die geknipt leek voor grote stadions maar waar ik persoonlijk niet op zat te wachten.
De muziek dan maar? Daar had ik gelukkig minder problemen mee. Zorgeloze, zonovergoten gitaarrock waaraan ze zich nauwelijks een buil konden vallen. Surf Trash wordt meestal geklasseerd bij indie of alternatieve rock maar veel alternatiefs heb ik niet gehoord.
Eenmaal kwamen ze in de buurt van rock-'n-roll, tijdens het oudere "Wave M8", maar voor de rest bleef het bij veilige, zij het best genietbare, classic rock.
Toen bleek dat het applaus na het laatste nummer niet meteen oorverdovend zou worden, gooiden ze hun bis er meteen achteraan. "Friends" bleek zowaar een romantische uitsmijter mede dankzij de oproep van de bassist om je maat eens stevig vast te pakken of samen een dansje te wagen, een suggestie die minstens door twee meisjes werd opgevolgd. Die twee waren daar trouwens zeker niet alleen.
Tijdens de set van Surf Trash stond het vooraan plots vol jonge meisjes die me tijdens het voorprogramma niet waren opgevallen. Zij zullen hier ongetwijfeld met volle teugen van hebben genoten. Wie ben ik dan om te oordelen.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Les Nuits Botanique 2026 - Global scene - Nachtegalen, hartenbrekers én opzwepende feestjes
Les Nuits Botanique
Botanique (alle zalen)
Brussel
2026-05-29
Erik Vandamme
Toen de organisatie van Les Nuits Botanique besloot om voortaan 'thema avonden' te organiseren , gespreid over bepaalde locaties in en rond Botanique i.p.v. elke zaal apart iets te organiseren, bleken sommigen er zich toch vragen over te stellen. De opstelling van de mooie Fontain stage, en concerten in de Orangerie en het Museum bleken echter wel degelijk een schot in de roos te zijn.
Ook dit jaar kwam er heel wat publiek op af. Zo was er op vrijdagavond een 'poppier' -avond , gekaderd als ‘Global Scene’, waarbij nachtegalen, hartenbrekers én opzwepende feestjes de rode draad vormden.
Publiekstrekkers van dienst waren Iliona die duidelijk een steile opmars maakt. Verder ook het afsluitende Asfar Shamsi in een afgeladen volle Orangerie voor een ultiem dansfeestje. En toch waren het niet deze twee artiesten die tot ons persoonlijk hoogtepunt behoorden …
Het voordeel van een vroeg startuur is dat het eindigt op een 'deftig uur' voor mensen die met het openbaar vervoer naar Brussel afreizen. Het nadeel is dat bepaalde artiesten voor een handvol geïnteresseerden staan op te treden.
Dat bleek bij de eerste mooie nachtegaal op de Fontain stage het geval. Met een fluisterende mooie stem, tokkelend op haar piano, raakte Gala Dragot (****) alvast diep. Als een soort diva met zonnebril, doet ze de aanwezigen naar adem happen. Speels, ongedwongen gaat ze te werk, en dat siert haar. Naast de piano omgordt ze de gitaar en drijft het opzwepende karakter van de weemoed boven.
Op het einde van haar set gaat ze zelfs gewoon vooraan staan, en laat ze haar wondermooie vocals weerklinken. Huiveringwekkend, wellicht een beetje geholpen door sampling. Liggend op de grond, toonde ze haar kwetsbaarheid en haar kracht.
Een ontdekking waard deze Gala Dragot.
De concerten in het Museum en de Orangerie overlapten elkaar … We verkozen de Orangerie als ons tweede podium. We hebben wellicht knappe concerten gemist, maar we zagen ook enkele pareltjes de revue passeren.
Nachtegaal nummer twee Hohnen Ford (*****), eenzaam aan haar piano, zong als een sprookjesprinses. Ze hypnotiseerde iedereen om haar heen. Ook al klonk haar stem breekbaar en straalde ze een soort melancholie uit, we voelden de positieve energie op ons af. Ze sprak haar publiek gezapig mooi aan. De speelse aanpak deed ons verdwalen in haar mooie wereld. Ook al voelde het allemaal wat eentonig aan, we waren onder de indruk van Hohnen Ford. Leuk, magisch concertje!
Er kwam steeds meer publiek binnen sijpelen … Multi-instrumentalist Maddie Ashman (*****) kon, bijgestaan door een strak spelende drummer, op heel wat bijval rekenen. Ook zij moet het vooral hebben van ingetogenheid en hartenbreken. Ze speelt gitaar, piano als cello en beschikt over een breed stembereik. Het klinkt allemaal emotioneel beladen en dansbaar, tussen intimiteit en extravertie.
De diverse aanpak sierde in de instrumentatie als in de vocals en tekende een sterke performance van weemoed, groove en wegdromen.
Het leven vieren op een bijzondere wijze deed Sheng (****) in de Orangerie. De Frans-Chinese artieste brengt in haar muziek een emotioneel geladen beeldvorming, die het dagelijks leven van een 24-jarige jonge vrouw beschrijft. Ze spreekt hier een erg jong publiek aan. De set balanceert tussen tristesse en happiness, die de dansspieren prikkelt. Sheng weet het nog wat te kruiden, door haar Chinese background. Het intrigeerde en verbreedde de muzikale cultuur.
Helaas liep Orangerie wat leeg naar het einde van haar sprankelende set; het lag zeker niet aan haar sterke prestatie maar eerder aan de hoofd act op de Fontain stage, waarvoor de meeste aanwezigen naar Les Nuits Botanique waren afgezakt.
De Fontain stage stond plots overvol voor het fenomeen Iliona (****1/2), de Brusselse parel die in november vorig jaar nog de AB compleet uitverkochte. Ze bracht op bijzonder springerige wijze, haar songs, die diep wisten te raken.
Ze danst door haar emoties heen, en neemt iedereen mee in haar verhaal. Ze wordt bijgestaan door een gitarist en een drummer, met een gigantische Converse-schoen en een levensgrote groene iPod Nano. Het was wat theatraal allemaal.
Breekbaarheid en een dansbare groove wisselden elkaar af, al borrelde de droevige insteek soms boven, wat de aandacht kon verslappen. Het publiek zong de teksten echter uit volle borst mee, Illiona pikte er op het juiste moment op in, om het tempo wat op te drijven.
Haar grote sterkte was de brug slaan tussen intieme slaapkamerpop en opzwepende pop, die een zeker feestelijke stemming gaf. Ontroerend, overrompelend klonk het dus.
Het publiek had er nog niet genoeg van want ook de Orangerie liep overvol voor een ander fenomeen. Asfar Shamsi (****) is een Franse artieste die rap, urban pop en elektro in een mooi geheel samenbrengt, wat een ruim pop publiek aansprak.
Al van in ‘t begin gingen de gsms de lucht in; een muzikaal emotioneel, gevoelige zwoele golf ontstond. De positieve respons van het publiek deed Asfar Shamsi deugd.
‘Ze mengt op vakkundige wijze rap, pop en electro om verhalen uit het dagelijks leven te vertellen of de complexe dualiteiten van menselijke relaties te verkennen’, lazen we in de bio. Muzikaal meer dan de moeite.
Wij breien er echter nog een vervolg aan met Diego (****) in het Museum. Dit is een 21-jarige artiest uit Brussel , die een sound creëert uit pop, rap en electro. Hij voegt er nog een Zuiderse tint aan toe vanuit z’n roots. Dit was een perfect sluitstuk van een avondje ‘Nachtegalen, Hartenbrekers én Opzwepende Feestjes’.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Tim Ripper Owens, One Machine, DVG Club, Kortrijk op 27 mei 2026 – Pics
Ondanks de bescheiden opkomst werd het een avond om niet snel te vergeten in de DVG Club in Kortrijk.
Tim Ripper Owens bewees opnieuw waarom hij tot de meest indrukwekkende stemmen in de heavy metal behoort. Met een krachtige en energieke performance blies hij het publiek omver en ging figuurlijk het dak eraf.
Tijdens zijn set bracht Owens een reeks klassiekers van Judas Priest, aangevuld met nummers van KK's Priest. Zijn indrukwekkende stembereik en podiumprésence zorgden ervoor dat de aanwezige fans van begin tot eind werden meegesleept in een wervelwind van pure metalenergie.
Als voorprogramma mocht One Machine het publiek opwarmen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Tim Ripper Owens
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9606-tim-ripper-owens-27-05-2026?ltemid=0
One Machine
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9607-one-machine-27-05-2026?ltemid=0
Org: DVG Club, Kortrijk
LA Jungle en Ronker Zetten Cactus Club in Lichterlaaie - Verschroeiend Dubbelgoud in Brugge
LA Jungle - Ronker
Het kwik steeg naar zomerse hoogten buiten de Cactus Club in Brugge. Zo warm zelfs, dat de concertzaal vlak voor aanvang nog angstwekkend leeg oogde. Het publiek stelde het betreden van de ‘sauna’ zo lang mogelijk uit en genoot buiten van de koelte. Maar zodra de lichten doofden, stroomde de zaal vol voor wat een memorabele, loeihete double bill zou worden.
Wie LA Jungle al eerder live aan het werk zag, weet dat het Waalse duo garant staat voor een sonische pletwals. Normaal gesproken klaren Rémy Venant (aka Roxie Rookie op drums) en Mathieu Flasse (aka Jim Frisko Binwette op gitaar/vocals) de klus met hun tweetjes. Deze avond brachten stonden ze als trio op het podium, geflankeerd door een gloednieuwe, tweede drummer genaamd Da.
Dit bleek een meesterzet. Het dubbele drumstel zorgde voor een waanzinnig stereo-effect dat door de zaal denderde. De synergie tussen de twee drummers was voelbaar; alsof ze elkaars gedachten konden lezen, stuurden ze elkaar met een enkele blik feilloos bij. Hoewel het Brugse publiek aanvankelijk nog een ietwat afwachtende houding aannam, was er al snel geen houden meer aan. Iedereen werd onverbiddelijk meegezogen in de hypnotische, repetitieve ritmes. Het resultaat? Een kolkende massa en een band die aan het einde van de set letterlijk druipnat van het zweet stond.
Na deze uppercut vluchtte het publiek massaal weer naar buiten om naar adem te happen. De organisatie van de Cactus Club had een uitstekende reflex door de grote poorten achteraan het podium wijd open te zetten, zodat er wat frisse lucht door de zaal kon waaien tijdens de podiumwissel.
De lat lag aartshoog, maar het Denderleeuwse Ronker liet zich niet intimideren. Onder de tonen van Justin Timberlake’s “Sexyback” bestegen ze het podium. Wie dacht dat de Cactus Club na LA Jungle verzadigd was, kreeg direct ongelijk. Ronker vloog erin als een duivel uit een doosje.
De sfeer explodeerde onmiddellijk: crowdsurfers, stagedivers (volop aangemoedigd door de band zelf) en een circle pit transformeerden de zaal in een georganiseerde chaos. Het zweet gutste opnieuw van het plafond. De muren van de Cactus Club leken zélf wel te transpireren. Het absolute toppunt van ironie was dan ook het moment dat de band de ronkende track “No Sweat” inzette, een titel die op dat moment werkelijk haaks op de realiteit stond.
De set kende bovendien een paar bijzondere wendingen. Achter de drumkit zat niet de vaste drummer, maar de last-minute vervanger Tommy Tommy. Hij deed dat met zoveel verve en brute kracht dat je het verschil amper merkte.
Alsof dat nog niet genoeg was, kreeg de band voor twee nummers versterking van niemand minder dan Cis Deman (gitarist van STAKE), wat de intensiteit naar een nog hoger niveau tilde.
Wat deze avond, naast de verschroeiende muziek, écht afmaakte, was de sfeer na de show. Geen gehaaste aftocht naar de tourbus voor deze bands. Zowel de heren van LA Jungle als Ronker namen uitgebreid de tijd om tussen hun fans te duiken. Er werd duchtig nagebabbeld, selfies werden genomen, handtekeningen gezet en de merchtafel deed gouden zaken. Een perfect, sympathiek slot van een loeihete avond topnotch Belgische herrie.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Ronker
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9602-ronker-28-05-2026?Itemid=0
LA Jungle
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9601-la-jungle-28-05-2026?Itemid=0
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Channel Zero - Fucking hell, what a ride it was!
De fakkel van populairste zware jongens van eigen bodem mag dan al geruime tijd zijn doorgegeven aan Amenra, overal waar Channel Zero opduikt vliegen de metalen gensters nog altijd stevig in het rond. Met de aankondiging van hun ‘End of an Era Tour’ beslisten de veteranen twee jaar geleden zelf waar en wanneer ze definitief de stekker uit hun versterkers zouden trekken.
Afgelopen donderdag hield ’s lands metaltrots halt in de Gentse Ha Concerts, een zaal die met haar reputatie van muzikale verstilling en etherische schoonheid wellicht de meest opmerkelijke halte van deze afscheidstour vormt.
Twee overleden groepsleden en de exit van een derde wegens gehoorschade: weinig andere bands weten beter wat vallen en opstaan betekent dan Channel Zero. Voor sentiment over dat bewogen verleden is in Gent echter nauwelijks plaats. Het kerntrio Franky De Smet-Van Damme, Tino De Martino en Mikey Doling — aangevuld met twee andere bandleden — oogt zichtbaar ontspannen en lijkt vooral dankbaar dat het de fans van het eerste uur nog een laatste keer kan laten meebrullen met een tsunami aan groove-metal classics. Sterker nog, in de levendige herinnering van de immer sympathieke Franky DSVD heeft hij zijn muzikale leven voor een groot stuk te danken aan het Gentse publiek. Een uitverkochte show in de Vooruit in 1995 maakte destijds indruk op de juiste boekers en bleek enkele maanden later dé springplank naar een openingsslot van Torhout/Werchter. De rest is geschiedenis.
Dat doorbraakjaar 1995 blijft onlosmakelijk verbonden met ‘Unsafe’, Channel Zero’s derde album waar vanavond gretig op wordt teruggeblikt. Prijsbeesten als “Heroin”, “Help” en “Bad to the Bone” hebben nog niets van hun glans verloren. Hun tijdloze weerklank zit verankerd op een metalen fundering, met extra smeedwerk uit grunge en cross-over punk, de genres waarmee respectievelijk Alice in Chains en Biohazard destijds letterlijk en figuurlijk een zware stempel op de mid-90ies drukten.
‘Komaan Gent, ‘t is de laatste keer!’; als een volleerd marktkramer zweepte Franky DSVD tijdens “Suck My Energy” de wat ingedommelde veertigers en vijftigers weer op. Met zijn zwoele, wat onheilspellende spoken word intro en monolithische Black Sabbath-riff blijft dit festival anthem wellicht dé onbetwiste evergreen uit de Channel Zero catalogus.
In de periode vóór hun succesvolle transitie naar groove-metal masters werd Channel Zero wel eens in één adem genoemd met hun Brusselse hardcore vrienden van Deviate. Het siert de band dat brutale mash-ups van hardcore en thrash als “No Light (At The End of Their Tunnel”, “Tales Of Worship” en “Succeed Or Bleed” uit prille beginjaren waarin de debuterende groep vrede moest nemen met het onveilig maken van jeugdhuizen en parochiezalen, ook hun afscheidstour hebben gehaald. Heerlijk om te zien hoe drummer Seven Antonopoulos hier zijn kans schoon zag om zijn virtuoze capriolen te etaleren.
Materiaal uit de reünie albums die Channel Zero 2.0 sinds 2011 met mondjesmaat ophoestte, vormde vanavond niet meer dan een voetnoot. “Hot Summer” en “Dead Passenger” blinken vooral uit in radiovriendelijkheid en bezorgden de band destijds een tweede leven, maar verraden ook de eerste symptomen van creatieve bloedarmoede. Het contrast tussen die wat gladjes ingelepelde singles en het uit een ruwe blok graniet gehouwen “Black Fuel” kon moeilijk groter zijn. Tijdens die ultieme afsluiter vroeg en kreeg Franky DSVD de waardering waarvoor hij en zijn maats zich anderhalf uur lang in het zweet hadden gewerkt. Een “Wall of Deat”h in de statige Ha Concerts? Yes, die kunnen we ook weer van onze bucket list schrappen.
Channel Zero maakte vanavond een moedig statement waar veel bands een voorbeeld aan kunnen nemen. Voor fysieke aftakeling of artistieke meningsverschillen blijvende reputatieschade kunnen aanrichten, doet de groep binnenkort zelf het licht uit. Het laatste woord kwam uit het strot van Franky DSVD : ‘Fucking hell, what a ride it was!
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in Fabriekspand, Roeselare op 31 mei 2026 met volgende bands Cobra The Impaler en Sign Of Algorithm
@Geert De Dapper (Org: Btfly)
Channel Zero
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9611-channel-zero-31-05-2026?Itemid=0
Cobra The Impaler
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9612-cobra-the-impaler-31-05-2026?Itemid=0
Sign Of Algorithm
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9613-sign-of-algorithm-31-05-2026?Itemid=0
Organisatie: Democrazy ism Ha Concerts, Gent
Les Nuits Botanique 2026 – Rock-Punk Scene - Een uiterst genietbaar, prettig gestoord avondje!
Les Nuits Botanique 2026
Botanique (alle zalen)
Brussel
2026-05-28
Erik Vandamme
Altijd opletten als een groep wordt gehypt. Neem nu deze rond Angine de Poitrine , die bijna haast omschreven worden als het 8ste wereldwonder. Het is misschien wat overdreven, maar het duo is in elk geval op erg korte tijd aan een opmars bezig, met uitverkochte clubzalen. Langs alle kanten is er aandacht voor deze Canadezen, die net als The Residents hun identiteit niet prijsgeven, maar enkel hun aanstekelijke, opzwepende tegendraadse muziek.
Ze zijn reeds bezig van 2019. Hun nieuwste album 'Vol II' werd goed ontvangen, lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102585-vol-ii .
De twee treden op onder de pseudoniemen Khn de Poitrine en Klek de Poitrine. Hun muziek is een soort math-altrock, die de dansspieren prikkelt. Ze hadden dan ook moeiteloos het publiek mee in hun muzikaal verhaal van een uiterst genietbaar, prettig gestoord avondje!
We sloten aan bij het Amerikaanse Model/Actriz (****) die een mix van energieke postpunk, industrial en dance brachten. Frontman Cole Haden is een spring-in-het veld, een performer, die theatraal z’n publiek verovert, samen met de stuwende sound en de mechanische beats. Deze trip wist ons te bekoren.
In het Museum kregen we 3L3D3P (****) . 'Luid, Luider, Luidst’, klonk het. 3L3D3P is een producer en zangeres uit Los Angeles die een eigen wereld van punk-elektronische muziek creëert. Het debuutalbum "General!" werd sterk ontvangen, Live resulteert dit in een rauwe set, met felle lichtflitsen. Met de vervaarlijke beats en de krijsende vocals erbovenop, werden we in een weerzinwekkende wereld gedropt, met angstzweet op ons voorhoofd!
Gecontroleerde chaos, Angine de Poitrine (****) weet ons hoedanook te boeien met deze aparte sound, die math-altrock, met een dosis melodieuze tegendraadsheid in gitaarlijnen en opzwepende beats/percussie, speelt. Het klinkt broeierig, venijnig, vurig. En er wordt leuk, speels, deftig, gek geëxperimenteerd in hun klankentapijtjes, Humor en puur jolijt is niet veraf.
Grotendeels instrumentaal klinkt het. Af en toe maken ze gebruik van een soort talkbox en overgemoduleerde microfoon, waarbij je totaal niet weet waarover ze hebben door het gebrabbel. Ook de bindteksten zijn even onverstaanbaar.
De muziek, de act, de gimmick met een soort gespikkelde zotskoppen spreekt voor zich. Ze wringen zich muzikaal in allerlei bochten, prikkelen de dansspieren, en gaan in interactie met hun publiek. Ze porren hen aan met de vingers driehoekjes maken. Songs als “Angor”, “Mata Zyklek” en “Sarniezz” zijn de moeite, houden ons bij de leest en zetten aan tot een move. Het maakt hun mysterieuze kantje nog spannender. Soms ontstaat er een fijn, ontspannend, dansbaar moshpitje en crowdsurf.
Het publiek wordt meegesleurd en bedwelmd door hun intrigerende frisse hypnotiserende sound.
Hoe leuk, fijn ze het maken, hoe beheersbaar is hun instrumentatie. Wat een kunde en virtuositeit op gitaar/bas en percussie.
Dit was puur entertainenment met een hoek af, subtiel, uitgekiend, doordacht, speels. (On) Gecontroleerd vertier.
Set: Angor - Yor Zarad - Tamebsz - Mata Zyklek - Ababa Hotel - Sarniezz – Fabienk - Sherpa
Voor de volgende act stond het Museum eerst maar halfvol, door de stormloop aan de merchandise na het concert van Angine de Poitrine.
Maria Iskariot (****) hield het tempo hoog, beetje opgewarmd door hun Canadese voorgangers. De logslagen tijgerinnen deelden punk uppercuts uit en stortten zich op hun publiek. De beweeglijke zangeres dook al na twee nummers het publiek in.. Ook hier fun, pleasure, speelsheid, dynamiek, opwinding . De duivels werden ontbonden.
Maria Iskariot zorgde ook voor muzikaal vertier en een feestje. Zondermeer sterk overtuigend.
Wat was ons dat, deze acts, uiterst genietbaar, prettig gestoord!
Pics homepag Angine de Poitrine @Erik Vandamme
Neem gerust een kijkje naar de pics
Maria Iskariot
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9608-maria-iskariot-28-05-2026?Itemid=0
Angine de Poitrine
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9609-angine-de-poitrine-28-05-2026?Itemid=0
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
BRUIT ≤ en Kiss the Anus of a Black Cat, Club Wintercircus, Gent op 28 mei 2026 – Pics
Laat je meevoeren van de hypnotische melodieën van KTAOABC naar het krachtige, brullende geluid van BRUIT ≤ …
Meedogenloos virtuoos en diep gedreven: BRUIT ≤ heeft zich in een paar jaar tijd stevig op de kaart gezet binnen de Franse post-rockscene. De band slorpt het genre op, trekt het binnenstebuiten en duwt het telkens weer een stap verder.
Na een straffe sessie bij het legendarische KEXP in Seattle bracht het Franse viertal in 2025 ‘The Age of Ephemerality’ uit via Pelagic Records.
Een plaat die ze nu live komen verdedigen tijdens hun tour, mét een halt in België.
BRUIT ≤ \ˈbrü-ē\ (Frans voor “lawaai”) ontstond in 2016 uit de smeulende resten van verschillende Franse major label-popbands. Vier muzikanten die klaar waren met de logica van de grote muziekfabriek, en opnieuw wilden creëren zonder commerciële ruis of verwachtingen.
Na twee EP’s, een debuutalbum en een tour als liveband van M83, stelt BRUIT ≤ nu ‘The Age of Ephemerality’ voor: een nieuwe plaat die de horizon opent, maar stevig geworteld blijft in hun eigenzinnige sound.
Eén ding is in al die jaren nooit veranderd: hun overtuiging. Deze release is dan ook níét te vinden op de grote streamingplatformen die door “social predators” worden gedomineerd — BRUIT ≤ kiest z’n eigen pad, luid en helder.
Voor fans van Godspeed You! Black Emperor, Hans Zimmer, Mono
Gent krijgt een zeldzame kans om getuige te zijn van een bijzondere reünie: Kiss the Anus of a Black Cat (KTAOABC) komt terug met zijn originele folkensemble. Na een pauze van enkele jaren vieren ze de 15e verjaardag van hun meesterwerk ‘Hewers of Wood and Drawers of Water’.
Dit is de perfecte gelegenheid om de hypnotische folk van Stef Heeren live te ervaren: dronende harmoniums, ritmische percussie, akoestische gitaren en die intense, meeslepende stem die het album tot een cultklassieker maakte. Tegelijkertijd brengt de band een blik op hun volledige carrière, van de donkere folkroots tot hun latere elektronische en postpunk-invloeden.
Laat je hier meeslepen door een avond vol intensiteit, ritme en magie. Een unieke kans om een van de meest eigenzinnige Belgische acts van de afgelopen 20 jaar live te zien.
(bron: VierNulVier/Democrazy)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Bruit
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9600-bruit-28-05-2026
Kiss the Anus of a Black Cat
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9599-kiss-the-anus-of-a-black-cat-28-05-2026
Org: VierNulVier ism Democrazy, Gent
Not Mandatory – Heerlijk feestelijk divers
Onder 'Sin City Burning' organiseerde De Casino enkele optredens in het Café op woensdagavond. Voorheen stonden er al o.a. Rosemary, Lawijtstrijd winnares Finn, Daniel Hard, Titans en Vision.
Afgelopen woensdag was het de buurt aan Not Mandatory (*****) die al lang geen onbekende meer zijn voor ons.
De formatie ontstond in 2019 en bestaat uit doorwinterde muzikanten, die binnen dit project hun gezamenlijk ei kwijt kunnen. 'Progressive Alternative Dance Music' omschrijven ze zichzelf. In een interview dat we met hen hadden in 2021 (midden de COVID tijden) vertelden ze reeds hun verhaal. Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/79677-not-mandatory-sex-drugs-and-rock-n-roll-zoals-ian-dury-het-ons-al-voorzong
In hun muziek horen we zelf flarden punk, post-punk, new wave en jaren '80 dance met een knipoog naar de synthpop . Een diverse aanpak die live sterk tot uiting kwam.
In het begin moest Not Matadory nog wat op toerental komen. “Antartica” en “Planet Claire” klonken aanstekelijk. Het publiek op het terras genoot ervan tijdens deze zomerse avond. Met mondjesmaat ging het publiek naar binnen en kroop het wat dichter bij het podium aan op een “Public Image”. Op het formidabele “Transmission” en “Travel” was de band warmgedraaid en kreeg het de verdiende respons.
Een eerste echte mokerslag bleek de eigenzinnige cover van 'Vienna' van Ultravox, waarbij sinecure de vocals van Midge Ure benaderd werden. De song kreeg de nodige adrenalinestoten en energie-boosts; het refrein werd door iedereen meegebruld.
Not Mantadory voelde prompt aan dat ze het publiek voor zich hadden gewonnen.
De lat legden ze hoger. “Bella Lugosi” , “Gutta Cavat” en “I can't escape myself” deden de temperatuur stijgen. “I wanne Be your Dog” van Iggy Pop werd de absolute apotheose. De song klonk messcherp. Ook “Blitzkrieg Bop” zorgde voor een meebrul moment.
Er werden nog enkele energiebommetjes toegevoegd. Met “Bro Hymn” en in de bis - die eigenlijk geen echte bis was - kregen we nog ''Living Pretty Vacant' , waarbij zanger Tom Simoen iedereen opriep om nog één keer compleet uit de bol te gaan. Hij ging het publiek opzoeken, en ook bassist Thomas Van Iseghem en gitarist Ward Van Iseghem deden dat, met een compleet dansfeestje tot gevolg.
Not Mandatory klonk heerlijk feestelijk divers. Ze grijpen puur muzikaal terug naar de alternatieve dance en post-punk, die refereert aan de wilde jaren '80.
Nee , het was geen pure nostalgie trip. Hun speelsheid siert in de gebrachte covers, die in een eigenwijs, eigentijds en eigenzinnig jasje werd gestopt. Eens op toeren ging dit combo fors door, met een vet alternatief dansfeestje!
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Tarmak - We zijn een band die thuishoort in een donkere scene, en als we opgepikt worden binnen een eventueel breder kadering, zou het al heel mooi zijn
Dit is een post-rock/post-metal formatie die hun muziek bouwt rond een narratieve flow. Hun nieuwste album’ Delete to Proceed’ is geschreven als één doorlopend verhaal, opgebouwd uit zes met elkaar verweven hoofdstukken. De band bereidt een reeks shows voor waarin het volledige album van begin tot eind op het podium tot leven komt.
In een goed gevuld Café Charlatan, Gent speelden ze een heuse thuismatch.
Voor hun optreden hadden we een fijne babbel met de voltallige band
Lees gerust Tarmak - Tarmak houdt een confronterende spiegel voor op de wereld waarin we leven
Tarmak is een vrij nieuwe band; waar komt Tarmak boven het maaiveld van de scene uit?
Er zitten inderdaad veel sterke bands in dat genre, dus we proberen ook niet per se “de luidste” of “de zwaarste” te zijn. Ik denk dat wat ons onderscheidt vooral zit in de totaalervaring. We schrijven onze muziek heel narratief. ‘Delete to Proceed’ is opgevat als één doorlopend verhaal in zes hoofdstukken, waarbij de nummers ook muzikaal in elkaar overvloeien. Live proberen we dat nog te versterken met custom visuals en een audiovisuele aanpak die echt als één trip moet aanvoelen. Daarnaast zit er binnen de zware post-metal ook veel melodie en sfeer in onze muziek. We zoeken bewust die balans tussen massieve stukken en meer emotionele of filmische momenten.
Muzikaal is de vergelijking met bands als Russian Circles niet veraf, die zag ik op Dunk!festival, klopt die vergelijking of wat denk je zelf?
Nee, dat is zeker geen onlogische vergelijking. Russian Circles is absoluut een invloed, net zoals bands als Cult of Luna, Tool of zelfs meer atmosferische post-rockbands. Wat we vooral bewonderen aan Russian Circles is hoe zij met relatief eenvoudige motieven enorme spanningsbogen kunnen opbouwen. Dat cinematografisch aspect spreekt ons ook sterk aan. Maar tegelijk proberen we er wel onze eigen identiteit aan te geven, vooral door het conceptuele verhaal, de sci-fi thematiek en de combinatie van zware riffs met meer melancholische en melodieuze passages.
Zit er trouwens iets in het water in Gent, er ontspruiten daar nogal vaak post Metal bands?
Er zitten inderdaad nogal wat ‘post-metal ‘ gerelateerde bands in Gent, en die stimuleren elkaar vaak om hetzelfde te gaan doen. Wellicht speelt dat een rol. Een band die daar voor gezorgde heeft is o.a. STAKE. Gent is ook een levendige stad, iedereen kent iedereen. Dat speelt ook een rol. Dat is niet bij alle stijlen zo. De punk scene is wellicht een beetje verminderd, die zitten ook in een nog iets meer DIY scene en dat is niet altijd even gemakkelijk.
Jullie album ‘Delete To Proceed ‘ werd erg goed ontvangen, heeft het deuren kunnen openen?
Er kruipt veel werk en energie in, we zijn begin van dit jaar echt gestart met promoten. We zijn al dankbaar voor de reactie, we hebben een review in Rock Tribune gehad. Een interview bij Rock Portaal en ook een review op musiczine. Dat we de kans krijgen om in Charlatan ook visueel die plaat te mogen voorstellen is zeer mooi meegenomen . Er gaat duidelijk iets aan het rollen krijgen we de indruk. Zoveel is zeker
Het is ook een concept plaat, kun je er eens wat meer over vertellen?
Het gaat ook niet puur over “sciencefiction” of een verre toekomst. Veel thema’s op de plaat zijn eigenlijk gewoon uitvergrotingen van dingen die vandaag al bezig zijn: technologische afhankelijkheid, ecologische uitputting, sociale vervreemding, cyclussen die zich blijven herhalen… Daardoor voelt die wereld misschien soms futuristisch aan, maar tegelijk ook heel herkenbaar.
Wat mij verontrust is dat gedoe AI; bij mij komen scenario’s boven als de film ‘Terminator’ en ’I Robot’; is de angst ook een ontwerp op deze plaat?
Het is eigenlijk niet zo zwart/wit , maar dat ontwerp komt zeker naar boven. Eerder op een realistische wijze dan een puur negatieve wijze. Maar er wordt zeker verwezen naar die AI toestanden. Het is koffiedik kijken hoe dat AI zal gebruikt worden, het is wel een tool die gebruikt kan worden. Maar het wordt dus zeker belicht op die plaat ja.
Er zitten ook melodieuzere stukken tussen zoals het prachtige “Ark of Nowhere”, een donkere boodschap van hoop? Of hoe moet ik het zien?
Dat ontstaat eigenlijk vrij organisch tijdens het schrijfproces. Als je een plaat maakt die als één lange reis moet aanvoelen, dan heb je automatisch ook momenten van rust, ademruimte of melancholie nodig. Anders wordt het emotioneel nogal vlak. ‘Ark of Nowhere’ is inderdaad één van de meer melodieuze en kwetsbare momenten op de plaat. Maar zelfs daar blijft ergens een donkere onderlaag aanwezig. Ik denk dat die spanning tussen hoop en dreiging eigenlijk door heel het album loopt. We zien die nummers ook niet gewoon als losse songs, maar als hoofdstukken binnen één groter verhaal. Daardoor voelen die dynamische contrasten voor ons heel natuurlijk aan.
Het zijn ook vrij lange trips, maar ze vervelen nooit; ook hier een bewuste aanpak?
Die lengte is eigenlijk geen doel op zich. We maken nummers niet bewust langer “om prog te zijn” of zo. Het gebeurt vooral omdat we veel belang hechten aan spanningsopbouw, herhaling, sfeer en evolutie binnen een nummer. Sommige ideeën hebben gewoon tijd nodig om te groeien of emotioneel binnen te komen. Daarnaast is ‘Delete to Proceed’ geschreven als één doorlopende vertelling. Daardoor voelde het soms onnatuurlijk om dingen kort of compact te houden puur om aan een klassieke songstructuur te voldoen. Binnen post-rock en post-metal mag muziek meer ademen. Dat spreekt ons sterk aan.
Wat me ook opvalt, één voor één mooie songs maar naar mijn mening zijn de songs apart niet het meest belangrijke, wel de structuur en het eindwerk? Het sluit er dus op aan?
Ja, dat klopt eigenlijk wel. Natuurlijk moeten de individuele nummers ook sterk genoeg zijn op zichzelf, maar bij deze plaat lag de focus heel hard op de totaalervaring. De volgorde, de overgangen, de spanningsboog, de terugkerende thema’s… dat geheel was voor ons minstens even belangrijk als één afzonderlijke track. Daarom werkt de plaat waarschijnlijk ook het best als je ze van begin tot einde beluistert, eerder dan losse songs eruit te pikken.
Met de muziek kun je niet direct een ‘ruim publiek’ aanspreken , maar dat is vermoedelijk ook niet echt het doel?
We zitten een beetje in een ‘Cult scene’ en Cult is nooit echt iets dat je op grote podia ziet. We willen er uiteraard zoveel mogelijk mensen mee bereiken. Als je echt die grote podia wil bereiken, moet je commercieel beginnen schrijven en jezelf bij wijze van spreken verloochenen. En dat gaan we niet doen , nee. We zijn een band die thuishoort in een donkere scene, en als we daar opgepikt worden binnen een eventueel bredere omkadering zou al heel mooi zijn. We gaan echter niet, moest een label ons aanspreken om het roer om te slaan, dat dan wel gaan doen om toch op die grote podia te geraken. Dan zijn we onszelf niet meer.
Ik mis geen zang, jullie muziek spreekt voor zichzelf, maar is het de bedoeling hier ook vocaal iets mee te doen naar de toekomst toe?
We zijn in eerste instantie wel op zoek gegaan naar een zanger, maar zijn er uiteindelijk op uit gekomen dat niet te doen. wat niet wil zeggen dat we in de toekomst geen zang zouden toevoegen, als dat bij een bepaalde song zou passen. Maar voor deze plaat was dat dus niet het geval. We zijn al bezig met nieuwe nummers schrijven, en daar zit wel een zang in. die zal wel een andere richting uitgaan. Maar dat betekent niet dat we plots een klassieke vocale band worden. Instrumentale muziek blijft nog altijd de kern van wat we doen. Het dus zal nog steeds Tarmak zijn maar toch iets anders dan wat we nu doen. We kunnen niet steeds hetzelfde blijven doen, of hetzelfde concept kiezen natuurlijk.
Het nadeel van een concept veranderen, is dat je risico loopt fans van het eerste uur te verliezen, omdat je nu net een andere richting uitgaat?
Het is nu niet dat we plots een pop plaat gaan uitbrengen of zo, maar we kunnen niet steeds over datzelfde concept of onderwerp blijven palaveren. Nog eens een plaat maken over datzelfde lijkt ons dan ook niet logisch. Er zijn uiteraard bands die al veertig jaar of langer hetzelfde doen, en daar is ook niets mis mee. Maar wij willen toch ook andere bronnen aanboren.
Het is ook een bijzondere visuele plaat. Ook gedacht er iets mee te doen rond film of tv-series?
Er is zeker interesse om dat te doen. als je de plaat, zonder beeld beluisterd, spreekt het al tot de verbeelding. Dus onze muziek zou heel goed kunnen passen bij bepaalde genre van films, of tv-series zeker en vast! Het is een heel aparte wereld, het zou leuk zijn daar te kunnen en mogen instappen.
Het is inderdaad zo dat de plaat de verbeelding prikkelt; is Tarmak nu een band die naar jullie mening live toch nog beter kan overkomen dan op plaat?
Die visuals zijn niet zomaar “achtergrondbeelden”. We hebben die bewust opgebouwd om de totaalervaring nog meeslepender te maken. Het idee is dat mensen even volledig in die wereld kunnen verdwijnen, alsof ze een uur lang een andere realiteit binnentreden. De muziek, de narratieve opbouw en de beelden versterken elkaar daarin. Door dit allemaal live te brengen, worden onze songs dus vooral naar een ander niveau opgetild.
Er zijn al nieuwe nummers; is er al een nieuwe plaat ‘op komst’ en wat zijn de verdere plannen? Volgend jaar Dunk!festival aub!!
Volgend jaar Dunk!festival? graag! Een nieuwe plaat zal nog wel even duren, de nummers van deze plaat zijn geschreven tijdens de COVID periode, niet de beste tijd om iets uit te brengen; Het heeft vijf jaar geduurd om alles uit te werken tot wat het nu is. Dus we gaan geen datum kleven op ‘een nieuwe plaat’ maar we werken gewoon rustig verder aan nieuwe nummers…
En wat zijn dan de verdere plannen voor dit jaar?
Eerst willen we ‘Delete to Proceed nog verder live brengen. In het najaar verschijnt de plaat ook op vinyl, dus we hopen daar extra shows rond te kunnen bouwen. Het voelt toch anders aan wanneer mensen na een optreden ook echt een fysieke versie van die wereld mee naar huis kunnen nemen. Tegelijk blijft het wel een uitdaging om als DIY-band speelkansen te vinden. Zeker vandaag is er gewoon enorm veel aanbod en relatief weinig plaatsen om te spelen. Maar we hebben het gevoel dat de positieve reacties op de plaat, samen met de live reputatie die we momenteel proberen op te bouwen, stilaan deuren beginnen te openen. We geloven ook dat wat we doen vrij uniek is binnen het Belgische landschap, zeker die combinatie van post-metal, narratieve opbouw en audiovisuele live-ervaring. Hopelijk helpt dat om de komende periode nog meer mooie kansen te creëren.
Ik citeer even uit een ander interview hier ivm de ambities: ‘’Zowel een label vinden als festivals in binnen- en buitenland zijn mooie opties, maar ik denk dat we eerst zouden kiezen voor een mooie spot op een festivalaffiche. Live spelen is waar het uiteindelijk om draait,’’ dat lijken me realistische ambities; waar zie je jouzelf in dat verhaal binnen een paar jaar?
We hebben nu die tweede plaat afgewerkt, het zou dus leuk zijn om wat festivals te mogen doen. Dunk!festival is bijvoorbeeld een doel. In Nederland , Maastricht heb je nog wel festivals binnen de scene. Buitenland kan zeker lukken. We hopen in elk geval te kunnen blijven groeien. Dus ja, die ambitie blijft er zeker; Wat ook leuk zou zijn is zo van venue naar venue te rijden, of dat nu in een kleine club is of niet, dof dat nu voor tien man is of honderd dat is even romantisch om te doen. Underground bewegen in binnen en buitenland, zoals vanavond in Charlatan. Als we daar wat ervaring kunnen opdoen. Dat zou ook een mooie ervaring zijn om mee te maken. We willen vooral ook duurzaam kunnen blijven bestaan als band, blijven creëren en blijven spelen op plekken waar mensen echt openstaan voor wat we doen.
Pics homepag @Eline Swinnen
Bedankt voor de fijne babbel, hopelijk tot binnenkort en veel succes in alles wat jullie doen
EarthBall – Daar draait het echt om: spontaniteit, luisteren en kijken waar we met de muziek uitkomen, in de hoop het publiek mee te krijgen
EarthBall is een op Vancouver Island gevestigd, improviserend psychedelisch ensemble met een kernbezetting van vijf leden: Isabel Ford (zang, bas), Jeremy Van Wyck (zang, gitaar, trompet), John Brennan (drums, percussie), Kellan Maclaughlin (gitaar, talkbox) en Liam Murphy (saxofoon).
De band staat bekend om zijn spontaniteit in het uitwerken van hun composities en het uitbreiden van hun bezetting voor verschillende projecten. Ze hadden succes met hun album ‘It’s Yours’ en ook het derde album ‘Outside Over there’ opende enkele deuren.
We zagen ze live in AB Brussel, lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102653-earthball-een-rechte-lijn-vinden-in-een-chaotische-brij .
We hadden een leuk gesprek over dat concert, over de band, over de platen, over de plannen en de ambities van de band met drummer John Brennan en saxofonist Liam Murphy.
Zouden jullie ons allereerst wat meer over jullie kunnen vertellen? In een beschrijving van jullie muziek stond „psychedelische free jazz“
John: Ik denk dat het meer is dan dat. In zekere zin is er een invloed van free jazz, maar er spelen ook heel wat andere dingen mee. We hebben allemaal een andere muzikale achtergrond. Soms horen mensen er postpunk in, psychedelische rock, noise, krautrock… Ik bedoel, zelfs bands als Can zijn voor ons een relevant referentiepunt. Er zitten zoveel elementen in de muziek dat ik niet echt denk dat je er een strikt genre op kunt plakken.
Ik heb jullie live gezien in Brussel, en wat me opviel was de chaos (haha). Het gaat overal en nergens naartoe… Er is geen strikte lijn in jullie muziek ….
Liam: We proberen het niet expres moeilijk te maken of het publiek zomaar uit te dagen. Iedereen in de band probeert gewoon te doen wat hij of zij echt leuk vindt. We spelen de muziek die we zelf graag horen. Als sommige mensen het niet leuk vinden, is dat prima.
John: We weten eerlijk gezegd niet wat er gaat gebeuren als we het podium opgaan. We spelen ook nooit twee keer hetzelfde. Meestal is de eerste vraag voor een optreden gewoon: “Wie begint?” Veel hangt af van de zaal, het publiek, de energie, de akoestiek. We hebben eens in een kerk gespeeld en toen draaide het hele optreden om de interactie met de ruimte zelf. Het gaat er niet zozeer om iets met het publiek te doen, maar meer om dat we allemaal samen proberen te zijn en dingen op een natuurlijke manier tot stand laten komen. Daar draait het echt om: spontaniteit, luisteren en kijken waar de muziek uitkomt, in de hoop dat we het publiek meekrijgen
Ik had het gevoel dat er in alles wat jullie deden veel percussie zat… of is het verkeerd?
John: Als drummer denk ik daar eerlijk gezegd niet zo veel over na (haha). Ik zie mezelf vooral als iemand die ondersteunt wat de anderen doen en ritmisch ideeën inbrengt, waarbij ik dingen soms een andere richting op stuur. Het is voor mij als drummer makkelijk om de energie van iets vrij snel te veranderen. Maar ik zie mezelf dus niet echt als een entertainer of leider — meer als onderdeel van het ondersteuningssysteem voor de hele band.
Liam: Het is waar dat John de bus een beetje kan sturen, omdat drums van nature veel kracht hebben in de muziek, maar ik denk niet dat er echt een leider in de band is. Als iemand een goed idee heeft, volgen we dat, maar dat verandert voortdurend. Jeremy is ook drummer en hij springt soms ook op de percussie. Om maar iets te zegen. Dingen veranderen gewoonweg heel snel
“It’s Yours” (2024) was een succes. Was dat jullie eerste plaat, of heb ik iets gemist?
John: We hebben in 2020 eigenlijk al een DIY-album uitgebracht, ‘Go To Earth’, daarna een cassette genaamd ‘Fruiting Bodies’ in 2021 op Misophonia Records, en daarna nog een cassette, ‘Have One’, op Isolated Now Waves. De dingen begonnen in stroomversnelling te geraken nadat we in 2023 met Wolf Eyes in Vancouver hadden gespeeld. Daarna nam Chris van Upset The Rhythm contact met ons op en vroeg of we een plaat bij het label wilden uitbrengen. Dus ‘It’s Yours’ was onze eerste echte release bij hen, en dat was echt het begin van een opwaartse spiraal. Al onze studio-opnames zijn in feite geïmproviseerde jamsessies die zijn opgenomen in kelders en thuisstudio’s.
Ik hou van het experimentele karakter in de muziek. Sommige nummers hebben iets ‘griezeligs’, op een positieve manier, vooral het titelnummer “Outside Over There”. Was het de bedoeling?
Liam: Ik weet niet of ‘griezelig’ precies het woord is dat ik zou gebruiken, maar ik snap wat je bedoelt. We hebben vooral gewoon gevolgd wat voor ons spannend of interessant aanvoelde, en vervolgens geprobeerd het materiaal zo te arrangeren dat het als album klopte. Ik denk niet dat we er te veel over hebben nagedacht.
John: Er was veel heen en weer gepraat tijdens het maken van die plaat. Het meeste materiaal kwam rond september 2024 bij elkaar. We waren op zoek naar de juiste balans en sfeer. De eerste versie van het album was compleet anders – op een gegeven moment dachten we er zelfs over om er een dubbelalbum van te maken (haha), wat een vreselijk idee zou zijn geweest. Maar we bleven ons richten op bepaalde sferen en verbanden tussen nummers. Sommige oudere jams klonken ineens logisch naast nieuwer materiaal. Ik begrijp waarom mensen in sommige delen iets duisters of verontrustends horen, maar er zijn ook veel momenten op het album die een heel andere richting opgaan
Dus die plaat heeft deuren geopend?
John: Zeker weten. Daarna hebben we een reeks optredens gedaan in Café OTO, en dat heeft nog meer deuren geopend. De eerste tournee door het Verenigd Koninkrijk verliep heel goed, daarna kwam de volgende plaat uit en begonnen steeds meer mensen ons op te merken. Dus ja, ‘It’s Yours’ was echt de sneeuwbal die alles in gang heeft gezet.
In 2025 toerden jullie door Europa, met onder andere twee optredens op Le Guess Who? Hoe was die ervaring? En is het feit dat jullie door The Quietus werden uitgeroepen tot nummer 2 van de Album of the Year-lijst nog meer deuren geopend?
John: Ja, ‘Outside Over There’ heeft zeker meer deuren voor ons geopend, en dat we door The Quietus tot nummer 2 van de Albums van het Jaar werden verkozen, was eerlijk gezegd best onwerkelijk. Twee sets spelen op Le Guess Who? was ook geweldig. Veel mensen zagen ons daar voor het eerst, en de reacties waren heel positief.
Liam: John verwoordde het perfect. Het voelde echt alsof er een momentum aan het ontstaan was voor de band.
Wat ik live echt geweldig vond, was toen alle instrumenten perfect op elkaar waren afgestemd. Die momenten voelden bijna magisch aan
Liam: Ik denk dat dat precies is waarom deze band zo goed werkt. Iedereen is belangrijk. Iedereen is een stukje van de puzzel, en als alles op hetzelfde moment in elkaar valt, gebeurt er iets heel bijzonders. Dat is de magie ervan.
EarthBall speelde een erg filmische set zonder gebruik te maken van beeldmateriaal. Hebben jullie er ooit over nagedacht er iets mee te doen?
Liam: Dat is ons inderdaad al eens gevraagd. We hebben eens een lange improvisatie gedaan die iemand achteraf omschreef als een ‘filmische ervaring’. Ik zou dat graag eens doen, maar filmwerk kost ook veel tijd en energie.
John: We staan absoluut open voor het componeren van filmmuziek of het doen van geluidswerk voor videoprojecten. We hebben het er al eens over gehad. Als iemand ons zou vragen, zouden we zeker geïnteresseerd zijn.
Is het terecht om te zeggen dat ik in sommige zangpartijen (heel subtiel) een beetje David Bowie hoor? Of is het te vergezocht?
Liam: Een vriend zei onlangs dat hij invloeden van Bowie uit het Blackstar-tijdperk hoorde, en eerlijk gezegd hoor ik dat ook. Ik luisterde vroeger niet zo veel naar Bowie, maar nu ik die plaat opnieuw heb beluisterd, begrijp ik de vergelijking helemaal.
John: Ik denk dat we allemaal op verschillende manieren fan zijn van Bowie, vooral vanwege de diversiteit van zijn werk. Ik heb tijdens het maken van de muziek nooit bewust aan hem gedacht, maar de vergelijking klinkt logisch.
“And Music Shall Untune the Sky” voelt als een nummer waarin alles wat op het hele album gebeurt, samenkomt. Ben je het ermee eens?
John: Ja, eigenlijk wel. Er lopen zeker terugkerende ideeën en verwijzingen door dat nummer heen. Bepaalde drumpartijen sluiten aan bij eerdere nummers zoals “Helsinki”, en er zijn kleine rode draden die verschillende momenten op het album met elkaar verbinden. Dat was iets waar ik erg enthousiast over werd tijdens het samenstellen van de tracklist. Ik ben blij dat je dat hebt opgemerkt.
Jullie muziek is niet direct voor een breed publiek, en het is geen ‘easy listening music’. Ik vind het juist leuk, maar ik neem aan dat je waarschijnlijk niet op stadions mikken?
Liam: Eerlijk gezegd speel ik deze muziek omdat ik het oprecht geweldig vind om met deze mensen te spelen. Vanaf de allereerste jamsessie was ik al helemaal weg van wat iedereen in de band deed. Het is heel leuk dat andere mensen zich er ook in herkennen, maar wereldberoemd worden is nooit het doel geweest. Ik wil gewoon muziek blijven maken waar ik om geef, samen met mensen met wie ik graag speel.
John: Alles wat we doen is heel spontaan en eerlijk. Het gaat niet om roem. We bereiken op een natuurlijke manier meer mensen door dingen op onze eigen manier te doen, en dat voelt goed. We zullen waarschijnlijk nooit in stadions spelen, hahaha. Natuurlijk zouden we graag van de muziek kunnen leven, maar ik denk dat het belangrijker is dat de muziek mensen echt raakt. Vooral nu – mensen zijn op zoek naar iets echts. We proberen geen jazzband of rockband na te doen. Soms werkt het perfect, soms valt het helemaal uit elkaar, maar het is eerlijk. We vertrouwen elkaar, en we vertrouwen het publiek genoeg om die risico’s samen te nemen.
Experimentele muziek lijkt populair te zijn bij jongeren, maar een jonger publiek kan ook moeilijk te bereiken zijn. Wat denk je zelf?
John: Dat is moeilijk te zeggen. Toen we in Bergen speelden, kwamen er veel studenten van de muziekacademie naar het optreden. Een professor vertelde ons achteraf dat de studenten erg enthousiast waren omdat ze zoiets nodig hadden. Dus ik denk wel dat jongere mensen zich kunnen vinden in wat we doen. Maar over het algemeen varieert de gemiddelde leeftijd sterk van plaats tot plaats.
Liam: Ik ben zelf nog vrij jong – ik ben 25 – en ik vind het geweldig om in deze band te zitten met mensen die ouder zijn dan ik. In Bergen was het echt spannend om te zien dat er ook jongere mensen naar de shows kwamen. Iemand in het publiek merkte zelfs op hoe jong we waren voor dit soort muziek, wat ik grappig vond. Ik denk dat er wel een jonger publiek is, het kost alleen tijd om ze te bereiken.
België heeft een geweldige muziekscene, maar Belgische artiesten hebben vaak moeite om internationaal door te breken. Is het in Canada ook zo?
John: Zeker. Vreemd genoeg is EarthBall bekender in het Verenigd Koninkrijk en Europa dan in Canada. Waar wij wonen, aan de westkust, ligt alles erg afgelegen van de rest van het land. Door Canada toeren is duur en lastig. We hebben op festivals gespeeld in plaatsen als Montreal, maar het is veel moeilijker geweest om thuis momentum op te bouwen. Ondertussen heeft ons label in het Verenigd Koninkrijk ons echt geholpen om internationaal door te breken. Europa is eerlijk gezegd veel toegankelijker voor ons geweest dan de Verenigde Staten. De Amerikaanse grens oversteken is ingewikkeld en duur. We hebben talloze interviews gedaan in het Verenigd Koninkrijk en Europa en bijna geen enkele in Canada. Dit is eigenlijk ons eerste interview in België.
Liam: Ja, het is zeker een uitdaging. We zouden graag meer in de Verenigde Staten toeren omdat er daar zoveel geweldige plekken zijn, maar op dit moment is Europa gewoon makkelijker voor ons. Hopelijk verandert dat ooit.
Jullie hebben nu doorheen Europa en België getoerd. Wat staat er nu op het programma? Al plannen voor een volgend album?
Liam: We hebben een aantal spannende festivaloptredens op de agenda staan voor dit najaar.
John: Ja, we spelen op het Krakenhaus Festival in het Verenigd Koninkrijk, hebben nog een paar andere optredens in het VK en spelen op een aantal festivals in Oostenrijk en Polen. We werken ook samen met onze vrienden van PLF aan nieuw materiaal. Er zijn het Saalfelden Jazz Festival, het Unsafe+Sounds Festival en het Avant Art Festival. Wat een nieuw album betreft: we hebben al wat opnames gemaakt, maar we hebben nog niet echt gesproken over hoe het volgende album eruit gaat zien. We zullen zien hoe het vanzelf loopt.
Wat is het uiteindelijke doel voor EarthBall?
Liam: Eerlijk gezegd zou ik het geweldig vinden als deze band voor altijd zou blijven bestaan. Ik ben in de loop der jaren muzikaal miljoenen verschillende kanten opgegaan, maar deze band voelt goed. De muziek kunnen spelen waar ik van houd met mensen om wie ik geef – dat is echt de droom.
John: Ik denk dat ik voor iedereen spreek als ik zeg dat we allemaal ontzettend enthousiast zijn over dit project. Ons belangrijkste doel is simpelweg om hier zo lang mogelijk mee door te gaan. We maken behoorlijk vreemde en moeilijke tijden door, en het voelt belangrijk om eerlijke muziek met mensen te kunnen delen. Als we onszelf voldoende kunnen onderhouden om te blijven creëren, toeren en samenwerken – zonder dat we daarvoor enorm succes of materiële zaken nodig hebben – dan zou dat voor ons al alles betekenen.
Bedankt voor de fijne babbel en heel veel succes in alles wat jullie doen; we blijven het op de voet volgen
Nederlands 
Français 
