Counterparts + guests, Trix, Antwerpen op 11 februari 2026 – Pics
Deze Canadese hardcoreband staat bekend om hun strakke riffs en energieke liveoptredens. Met zeven albums en meerdere EP's zijn ze uitgegroeid tot een vaste waarde in de hardcore- en metalcore scene.

COUNTERPARTS
Counterparts kwam terug naar België voor hun "Heaven Let Them Die 2026 tour" en stond op 11 februari in Trix. Een energieke show van deze Canadese hardcore punks bijgevolg!
Vorig jaar brachten ze hun vierde EP "Heaven Let Them Die" uit; daarnaast verschenen er ook al zeven studioalbums. Counterparts is ondertussen uitgegroeid tot een vaste waarde in de hardcore- en metalcore scene.

Special guests die avond zijn Sunami, One Step Closer en het Britse God Complex. Klaar voor vier keiharde sets …
SUNAMI
Uit Californië en keihard: SUNAMI brengt pure beatdown hardcore met een nietsontziende aanpak. Hun explosieve liveshows maken hen tot een van de meest spraakmakende namen van het moment.
ONE STEP CLOSER
Melodische hardcore uit Pennsylvania die gevoelige teksten koppelt aan krachtige riffs. Ze blinken uit in meeslepende shows en een frisse benadering van traditionele hardcore.
GOD COMPLEX
Hard, duister en compromisloos: het Britse God Complex mixt hardcore, metal en industriële invloeden tot een snoeihard geheel. Verwacht intensiteit van begin tot eind.

VOOR FANS VAN
Architects, Knocked Loose, Defeater, Being As An Ocean

(bron: Trix/Biebob)

Neem gerust een kijkje naar de pics
Counterparts
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9028-counterparts-11-02-2026
Sunami
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9027-sunami-11-02-2026
One Step Closer
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9026-one-step-closer-11-02-2026
God Complex
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9025-god-complex-11-02-2026

Org: Biebob (ism Trix, Antwerpen)

Brihang – Theatertour solo ‘Cut op de set’ – Een emotionele observatie van knip-plakwerk analyses in woord en muziek

Brihang, voor hij even de pauzeknop induwt en zich voor een hele tijd terugtrekt om in stilte te werken aan nieuw materiaal, onderneemt onze West-Vlaamse rapper/woordkunstenaar nog een heuse theatertournee, die definitief z’n derde album ‘Droomvoeding’ uitwuift. Anderhalf uur werden  we meegesleept in mans emotionele observatie van knip-plakwerk analyses in woord en muziek, wat suucesvol werd onthaald.
 
In tien jaar tijd is Brihang uitgegroeid tot een groots artiest in ons landje. Drie albums lang (‘Zolangmogelijk’, ‘Casco’ en ‘Droomvoeding’) weet hij ons al te begeesteren. Hij wist wel elke club uit te verkopen en was op elk festival te zien . Hij omfloerst z’n integere hippop met zijn poëzie, zijn verhalen en spaarzame sounds. Hij heeft een groot observatie vermogen, bekijkt, beluistert de omgeving waarin hij zich bevindt en maakt de link naar eigen ‘uit het leven gegrepen’ levens- reiservaringen, hij staat stil bij de evoluties in het leven en specifiek bij de uitbreiding van z’n gezin en z’n rol als vader. We hebben hier het vaderschap, de relatie (verandering) met de mama en de dagdagelijkse warme zorg met het opvoeden van z’n kindje.
Hij is een beetje ons Belgische Spinvis als filosoferend woordkunstenaar. Hij is er één die speelt met woorden en brengt persoonlijke verhalen onder in een maatschappijkritische bril.
Tijdens de theatertournee werpt hij een blik op z’n werkkamertje waar een bureau, stoel, lamp en z’n laptop staat. Hij voelt en creëert geluidjes en knutselt ze aan elkaar, hier gebeurt het allemaal solo. En op het podium dan, krijgen we net de inkijk in dat kamertje en hoe de songs groeien en evolueren.
Hij trekt ons moeiteloos in alle intimiteit grappig mee in z’n muzikaal verhaal. Sober elegant sprak hij alle leeftijden aan. Een geslaagde succesvolle theatertour als slotakkoord van z’n recentste plaat, die sterk singlemateriaal had als “Berg”, ”Rommel” en “Telefoontje”.
De songs worden melodieus, gevoelig, creatief voorgesteld door de sounds op z’n laptop en z’n zegzang/raps. Een vormgeving met allerlei geluidjes en sampletjes met voorgeprogrammeerde pianoloops, keys en beats. Kleur krijgt het met wat verbeeldingskracht en een showtje die hij maakt met z’n draaiende bureaustoel en z’n ‘tillift-ende’ bureau, die letterlijk de hoogtes en laagtes van het leven verkent.
Leuk om te zien en te horen allemaal. Hij is bezig op z’n toetsenbord, veert/springt recht, zingt/rapt -intiem/uitbundig-,stapt en hotst heen en weer op het podium of doet een zwierige zwaai op z’n bureaustoel of hij gaat de hoogte in op z’n bureau. Hij boeit het publiek en grossiert in z’n oeuvre van tien jaar hard werk. Op die manier wordt de aandacht sterk behouden.
De songcreatie is als de groei van de foetus in “Mama’s buik”, die de set in alle donkerte start. “Accepteren” en “Kleine dagen” volgt. De eigen ervaringen, gevoelens uit het leven gegrepen, deelt hij met liefde met ons. Het publiek voelt zich aangesproken en voelt de connectie met zichzelf en met Brihang.
Hij wordt warm ontvangen. Brihang houdt van z’n publiek en het publiek van hem. Het is uitermate genieten, even stilstaan bij jezelf en de omgeving, in de spiegel kijken van wat je allemaal-doormaakt.
Het brengt ons bij het sfeervolle “Berg”, die ons letterlijk doet wegzweven van de realiteit door de psychedelica geluidjes en met de omhoog getilde bureau. Ook “Alles loopt anders” brengt diezelfde ludieke insteek. “Rommel” op z’n beurt mag een beetje als rommel klinken met die ‘ge-autotunede’ zangpartijen.
Het publiek krijgt hier zelfs wat ruimte om een nieuwe song mee uit te werken, “Magazijn(ier)”. Een tekstvel wordt door ons ingepraat en ingezongen. Hij verwerkt het in het nummer dat nu in volle ontwikkeling is. Hij knutselt en creëert het in elkaar met omgevingsgeluidjes van zo’n groot magazijn die je ‘s avonds alleen betreedt door het echoënde gestap en gepraat tegen jezelf, en waar de lichten aanfloepen. Met een knipoog verhaalt hij het hier als volgt ‘al die nummers van Brihang, die zijn zo irritant, wie verlost ons van de pijn’ . Een mooie muzikale vondst.
“Steentje” heelt de pijn door de ‘aiaiai’s. “Ver weg” doet ons nog eens in en boven de wolken zweven. “Telefoontje”, tot slot, weet ons diep te raken, met een verhaallijn van mensen die iets meemaakten en het op een bandje vertellen. Het klinkt integer, pakkend, donker, emotievol; en net op het moment dat we naar adem happen, weet hij met een humoristische kwinkslag het naar een ander niveau te brengen, leuk, ontspannend, door allerlei wc geluidjes of bel/gong geluidjes (bij aanvang van een concert in de theaters) die hij opnam in de verschillende zalen. En dan legt hij er tot slot nog ne lap op met het verbeten, vingerwijzende, maatschappijkritische “Cut op de set” , de titel trouwens van deze theatertour. De set wordt overtuigend afgesloten. De lichtinval op de persoon Brihang deed de rest.
Hij kon nog wel een tijdje doorgaan met ander en bekend materiaal als “Zee van tijd” of “Binnenkant”, maar in dit anderhalf uur konden we even stilstaan bij de persoon en z’n unieke (muzikale) leefwereld . De rust is ‘em nu eventjes gegund …

Organisatie: Fake records ism Leietheater, Deinze

Ozark Henry – ‘August Parker’, andere werkwijze, andere persoon!
Ozark Henry, Marigo Bay

Een kleine twee uur lang werden we ondergedompeld in de huidige muzikale leefwereld van Ozark Henry, het alterego van Piet Goddaer. Na 8 jaar stilte is er een nieuw album uit ‘August Parker’, die een andere werkwijze en persoon inluidt. Muziek herleiden tot pure essentie , minder effecten en samples, maar het mooi sober, spaarzaam -gevoelig-uitbundig, kil-warm houden .
 
In die 8 jaar heeft hij niet stilgezeten, werkte hij aan allerhande projecten, samen met modeontwerpers, bedrijven, enz, zette hij zich in voor allerlei campagnes, stampte in de kuststreek Koksijde, waar de Kortrijkse West-Vlaming nu gehuisvest is, mee het festival ‘At sea’ uit de grond en werd ‘Birthmarks’, doorbraak album bij uitstek in 2001, een paar jaar terug even terug in de spotlight geplaatst .
Plaatwerk is er dus nu opnieuw uit , ‘August Parker’, verschenen in het najaar van 2025. Een ander persoon, een andere werkwijze ; hij is iemand die extraverter voor de dag komt op het podium, het publiek nauwer betrekt bij de songs en die hebben nu net een intens mooi, gevoelig, sober, breed klankenspectrum. De bescheiden, zachtaardige mens, de zanger-multi-instrumentalist, nam het album op in ‘Immersive Sound’, een format waarmee je muziek in 3D ervaart, in z’n Ozark Henry studio. Goddaer ziet het als Muziek en Ruimte herleiden in z’n pure essentie. Een nieuwe emotionele dimensie, een soort beeldhouwen met kunst.
Een rijkelijk gevuld oeuvre in dertig jaar, die het oude met het nieuwe verbindt. Het gaat van een ‘This last warm solitude’, ‘Birthmarks’, ‘The sailor not the sea’, ‘The soft machine’ naar ‘Hvelreki’ en ‘Us’, die de link maken naar ‘het nu’, muziek die de brug vormt tussen kwetsbaarheid en kracht, verandering en veerkracht; ‘barsten vertellen verhalen’ zijn de thema’s, die het heerlijke afwisselende materiaal van ‘August Parker bepaalt.
En jawel, als je doorheen die dertig jaar grossiert, kom je aan een klankbord sfeervolle, dromerige, melancholische pop met orkestraties, doorspekt met een vleugje electro, trippop en jazz, vocaal gedragen door z’n warme, innemende, indringende, heldere stem. Of er was de radiovriendelijkheid met z’n plaatwerk. Melodie, durf en experiment vonden elkaar in deze muzikale duizendpoot op z’n Becks.
We horen groovy, knusse songs en er is de meer intense, directe, dynamische, dansbare aanpak. Een goede spannende opbouw, ingenomen, filmisch als meeslepend, pittig, met weerhaken.
Goddaer treedt nu meer op het voorplan, durft expressief, energiek te zijn en krijgt het publiek mee in z’n verhaal.

Met vier staan ze op het podium, o.m. de dames Hanne Torfs (kennen we van School is cool) en Sarah Pepels (kennen we voorheen van Portland). Als (backing) vocalistes, keys en cello geven ze het melancho – soundscape materiaal een andere sobere, spaarzame als bredere insteek. Geen gitaar of baswerk te vinden deze keer.
“Don’t go Jerusalem” opent de set en je wordt opgenomen in die allesbepalende sfeervolle groove die de set herbergt. Ergens het Hoge Noorden in klimaat-opwarming, beeldrijk van aard door de elektronica, percussie met de bijhorende instrumentatie en de kenmerkende vocals.
Trouwens, het is er eentje die we koesteren in het oeuvre, gezien de song nergens op plaat terug te vinden is.
“In the wild” en “La donna e mobile” volgden, emotievolle popelektronica. Herkenbaarheid hadden we eventjes met de gekende single “Word up” , om dan echt avontuurlijk te werk te gaan, met huiverende screamo’s, verrassende wendingen, electro experimentjes en die popelektronische melodie. Alternatief melodieus sterk en sfeervol, broeierig, licht dansbaar, etherisch donker. Een sfeer die hangt over de nieuwe “Eight”, “Pharoah” en het ietwat oudere “Sun dance”.
Er mag ook wat mee electro en beats zijn in een zweem van Daan en Daft Punk., o.m. op “Memento” en “Interesexual”. De dansspieren worden geprikkeld.
De huidige single “Light” klinkt zomers, zwoel, wereldlijk met een Caribbean inslag; het geeft een warm lounge gevoel.
De mime speelt een meer belangvolle rol op het avontuurlijke “Learn to love me”. Het is de aanzet naar puik single materiaal , sterkhouders door de jaren heen als “Out of this world”, “At sea”, “Sweet instigator”, “Indian summer”, “This one’s for you” en “It’s be your sacrifice”. De songs zijn wat aangepast door de jaren. De dames krijgen meer ademruimte in hun spel en vocale inbreng.
Hij was ook te zien in ‘Liefde voor Muziek’ en het wordt niet vergeten; Goddaer heeft met “Heroes”, z’n hero in David Bowie, die hier spaarzaam elegant gehouden wordt door cello en piano loops.
In de bis is er nog “The end” (van The Doors) met talrijke zwaarbewolkte soundscapes. Het besluit de set. En even ervoor kregen we het even sober gehouden, “We will meet again” en “Martyr”, die andere single van ‘August Parker’.
Het materiaal kreeg een fraaie insteek. Goddaer mag zich centraal positioneren en voegt er in die popelektronische aanpak bevreemdende geluidjes aan toe. Door de drums, de synth/keys, cello en de vrouwelijke (backing) vocals, is de sound afwisselend innemend als opengetrokken. Een ander persoon, een andere werkwijze dus.

De set van Ozark Henry zat goed in elkaar, de nummers kregen een nieuw jasje aangemeten, zonder het popmelodieus effect uit het oog te verliezen. Goddaer is meer dan z’n vroegere ‘merci’ geworden, een sing/songwriter die dirigeert, delegeert en z’n publiek amicaal met de glimlach
inpalmt. Deze muzikale ervaringen ervaren we positief en worden even positief onthaald.

Ook de support act houden we in het oog, Marigo Bay, een Belgisch-Amerikaanse singer-songwritster uit Brussel, die haar popelektronisch materiaal solo brengt met voorgeprogrammeerde sounds. Met haar variërende warme, zwoele, ingetogen stem brengt ze een positive vibe. Ze debuteerde reeds in ‘the voice of vlaanderen’ en kreeg met Goddaer een goede hulp . Met de vrouwelijke boom aan artiesten kan ze in 2026 definitief doorbreken.

Neem gerust een kijkje naar de pics van de set @Cactus Club, Brugge op 20 februari 2026
@Kristof Acke
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9036-ozark-henry-20-02-2026?Itemid=0
(Cactus Club ism Stricto Tempo)

Organisatie: Ha Concerts, Gent ism Democrazy, Gent

Midlake - Een concert dat er boenk op was

De drie succesingrediënten van Midlake - De Texaanse folkrockband Midlake streek neer in het Wintercircus in Gent voor een avond die aanvoelde als een warme omhelzing in winterse tijden. “Gent is altijd een beetje thuiskomen”, klonk het vanop het podium, en zelden voelde een concert zo terecht als een thuiskomst.

Hieronder een overzicht van de drie kernformules van hun unieke recept
Hemelse stem en filmische sfeer
Vanaf opener “Bethel Woods” werd duidelijk hoe hecht dit zestal speelt. Drummer McKenzie Smith, medeoprichter van de band, dreef de songs met vaste hand vooruit. De zang van Eric Pulido klonk zuiver en gedragen, bijna kerkelijk bij momenten. Die hemelse stemmengloed werd versterkt door atmosferische projecties op de achtergrond die de muziek netjes visueel vertaalden. “Children of the Grounds” en “Young Bride” bevestigden wat we al wisten: Midlake schrijft perfect afgewerkte popsongs die nooit opzichtig worden, maar zich langzaam onder je huid nestelen. Bij “The Ghouls” en “It Covers the Hillsides” werd het geluid weidser, heerlijk om de nummers van de nieuwe plaat “A Bridge to Far” live te horen.
Melancholie als bindmiddel
Een van de hoogtepunten van de avond was zonder twijfel “We Gathered in Spring”: melancholisch, breekbaar, en intens. Je kon een speld horen vallen in de zaal. Ook de titeltrack “A Bridge to Far” werd opvallend warm onthaald: er werd zowaar mee geneuried door het publiek, dat volgens een kwinkslag van de band ‘gemiddeld net iets ouder’  was dan ze zich herinnerden. Het grapje werd met veel zelfrelativering gebracht en leverde een collectieve glimlach op. Bij “Acts of Man” en “Antiphon” viel opnieuw op hoe trefzeker de arrangementen zijn: subtiele dynamiek, gelaagde gitaren en ruimte voor detail. “Roscoe” (nog steeds de grote publieksfavoriet) werd luid meegezongen en zorgde voor een eerste uitbarsting van pure euforie.
Dwarsfluit en monstersolo
Eerder op de avond was er ook ruimte voor de promotie van solowerk en kleurde een dwarsfluit soms subtiel het geluid, een detail dat de songs extra adem gaf, maar nooit opdringerig. De afsluiter “The Old and the Young” (tijdens de encore) mondde uit in een monstersolo die gerust naast die van Lynyrd Skynyrd’s “Free Bird” mag staan: lang uitgesponnen, meeslepend, en bij momenten bombastisch! Het was zo’n moment waarop de tijd even ophoudt te bestaan en muziek het volledig overneemt. Na de gitaarsolo kreeg het publiek bovendien nog een krachtige drumsolo voorgeschoteld, een knipoog naar het ritmische fundament waarop Midlake al jaren bouwt.

Midlake een bracht mooie dwarsdoorsnede van hun oeuvre. De band bewees in Gent dat ze nog altijd meesters zijn in het scheppen van sfeer: tijdloze songs, een hechte band en een publiek dat (ongeacht, of eigenlijk desondanks, de gemiddelde leeftijd) elk woord en elke noot koestert. Een concert dat er boenk op was.

Organisatie: Democrazy, Gent