logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

avatar_ab_01
Hooverphonic

Raidnight

Leroy Jenkins/Chains Of The Windseeker

Geschreven door

Raidnight is een nieuwe powerfolk-metalband rond het thema World of Warcraft. De eerste single en video is Leroy Jenkins en die verwijst naar een heel bekende meme over dit online-spel. De singles “Leroy Jenkins” en “Chains Of The Windseeker” zijn digitale releases met telkens een leuke video. Muzikaal betreden deze singles de al lang begane paden van power- en (iets minder nadrukkelijk aanwezig) folkmetal, maar met de originaliteit van het thema erbij zijn ze in hoge mate catchy en doen ze verlangen naar meer.
Raidnight werd eind 2024 gestart door Kevin De Brauwer (gitarist geweest bij Painted Scars, Heavenqueen en Circle Unbroken en nu bij Anna KiAra) die de nummers schrijft en inzingt en als producer optreedt. Vorig jaar nam hij een eerste demo op en omdat die een goede respons kreeg, ging hij door met dit project. Raidnight is ook een live-band en zoekt nog een nieuwe bassist om later dit jaar een paar try outs te spelen en daarna nog meer concerten te doen.
Raidnight heeft al een aantal singles klaar die binnenkort hun release krijgen. Tegen het einde van de zomer moet dan het album ‘LFG’ uitkomen.
https://www.youtube.com/watch?v=TaxYiZK6woI
https://www.youtube.com/watch?v=siGoiMzv0oE

MURI

Dromen –single-

Geschreven door

MURI is de band rond Muriel Boulanger. MURI is een fusion-cocktail van genres en in het Nederlands.
Met “Dromen” brengt MURI een single uit die aansluit bij het centrale thema van hun aankomende debuutalbum ‘Tussen Zinnen’: het leven komt zelden netjes in de gewenste volgorde. Dingen gebeuren tegelijk, plannen verschuiven, de wereld is voortdurend in beweging. Soms lijkt alles vanzelf te gaan, soms voelt het alsof je voortdurend moet bijsturen en op nog andere momenten wil je gewoon op pauze drukken.
In “Dromen” gaat het over de vandaag overal aanwezige afleiding. Aandacht wordt versnipperd en wat echt belangrijk is, raakt ondergesneeuwd. De tekst cirkelt rond een eenvoudige en tegelijk herkenbare vraag: waarom doe ik wat ik doe, en doet het er eigenlijk toe?
Zowel het thema van de single als dat van het album zijn mooie en uitdagende onderwerpen, maar niet voor de hand liggend om er muzikaal iets mee te doen. En al zeker niet in het Nederlands. Als je vragen van een dergelijk niveau opwerpt, heb je als luisteraar graag een antwoord of een begin van een antwoord, terwijl dat op deze single helemaal open blijft. Met de strijkersarrangementen erbij wordt de lat door MURI nog hoger gelegd. En dan zit er nog een soort handpan/steeldrum-geluid in het ritme (ik kan het niet beter omschrijven) dat we in de jaren ’70 en ’80 als lichtvoetig exotisch bestempelden, maar waar ik hier geen verbinding mee voel tot de thematiek.
Deze “Dromen” gaat op heel wat punten mooi over de lat die ze zelf hoog gelegd hebben. Op een paar puntjes gaan ze daar niet over, maar deze durvers verdienen alvast enthousiast applaus.

Dromen - song and lyrics by Muri | Spotify

LuSid

Like A Sulky Girl –single-

Geschreven door

LuSid is een relatief nieuwe band rond zangeres Sid. “Like A Sulky Girl” is hun tweede digitale single.
Het ontstaan van de band is wel leuk en bijzonder. Sid and the Kroeseband werd opgericht in 2025 ter gelegenheid van de Chrysostomos-show van de laatstejaars op het Pius X - Instituut in Antwerpen (Chrysostomos is de Antwerpse variant op de Honderd Dagen). Het is een jaarlijkse traditie dat er op die show een optreden is van een band gevormd door leerlingen en leraren. Leerlinge Sid trad toen op met 3 leraren: Jan (drum), Michiel (gitaar) en Stefan (bas). Het optreden viel zodanig in de smaak dat er besloten werd om in te schrijven voor de preselecties van het Eurofusie Songfestival in Kruibeke. Ook hier wist de band het publiek en de jury te overtuigen. Er volgden meer optredens – met covers van The White Stripes en The Clash – en een naamsverandering in LuSid.
Sinds dit jaar worden de zaken met nog wat meer ambitie aangepakt en er kwamen al twee digitale singles uit: “Stella” en “Like A Sulky Girl”. Muzikaal en als geheel doet deze band mij wat denken aan de indierock uit de jaren ’90. Denk aan Juliana Hatfield, Eden, early Throwing Muses en heel wat bandjes die toen op het 4AD-label zaten. Sterke composities en goed ingezongen met een zweem van treurende dreampop en mysterie.
En, wat goed is voor een beginnende band, hiermee kunnen ze nog alle kanten uit. Bijvoorbeeld meer naar de noiserock, of meer naar een Beth Gibbons of SX, of naar een Lana Del Rey-sound. Als deze band de tijd neemt om te groeien en een eigen geluid te vinden, dan kan dit wel iets moois worden.

https://www.youtube.com/watch?v=2ogYp4N4vs8

U2

Days of Ash EP

Geschreven door

U2 is terug met de EP ‘Days of Ash’. Het is het eerste nieuwe studiomateriaal sinds de release van ‘Songs of Experience’ uit 2017. Dat was een vervolg op ‘Songs of Innocence’ uit 2014.

Het kan zijn dat u maar weinig herinneringen heeft aan ‘Songs of Experience’ of zijn voorganger. Beiden heel degelijke albums, maar de singles (“Get Out Of Your Own Way”, “American Soul”, …) hebben niet echt brokken gemaakt. Toch niet in verhouding tot het oudste werk van U2.

‘Days of Ash’ is een EP die ‘moest’ gemaakt worden. Bono heeft heel wat om zich druk over te maken. De president van de Verenigde Staten, oorlogen en ander onrecht in Minneapolis, Iran, Palestina, Oekraïne, … Sommigen zijn het belerende vingertje van Bono en U2 al lang beu en wijzen naar de ‘dubbele persoonlijkheid’ van de poenscheppende band die anderen de les spelt. De meesten beseffen dat moraliteit altijd al het handelsmerk geweest is van deze band en dat dit zelfs in het dna van de band zit. Het is vandaag bovendien misschien ook wel nodig dat een rockband de wereld een spiegel voorhoudt. Niet dat muziek de wereld zal veranderen – en al zeker deze EP niet – maar waar het schuurt ontstaat glans.

Naar de nummers van deze EP dan. Muzikaal liggen de tracks jammer genoeg in het verlengde van ‘Songs of Experience’. Gezapig en heel herkenbaar. De nadruk lijkt te liggen op de lyrics over oorlog en onrecht en minder op de muziek. Er zijn enkele leuke samenwerkingen. De Ierse producer Jacknife Lee en de Nigeriaanse Adeola  doen mee op “Wildpeace” (vooral een lange, gesproken rede van Adeola) en Ed Sheeran en Taras Topolia uit Oekraïne zijn te horen op “Yours Eternally”.

De beste nummers van de zes op deze EP zijn voor mij het aangrijpende “The Tears of Things” en het rockende “American Obituary”. En Bono heeft nog steeds het talent om een goede catchphrase te lanceren, zoals in “American Obituary”: the power of the people is so much stronger than the people in power. ‘Days of Ash’ heeft enkele leuke en interessante momenten. Het is een veelbelovend teken van leven van een band die zich te lang op de achtergrond heeft gehouden.

https://www.youtube.com/watch?v=Y3ziTSYyook

Promise Down

Promise Down - Wij zijn Promise Down, wij spelen f*king rock’n’roll!

Geschreven door

Promise Down - Wij zijn Promise Down, wij spelen f*king rock’n’roll!

Op de vraag 'Wie is de meest pure rock-'n-roll band die ooit heeft bestaan? ' komen wellicht uiteenlopende antwoorden. Maar  één  band springt er toch helemaal bovenuit, m.i., en dat is Motorhead.
In de Geest van Lemmy ging in het supergezellige Crossover Music Pub een cd voorstelling door van de Belgische rock formatie Promise Down (*****). Het werd een feestelijke avond waar ook Lemmy 'himself' zich rot zou hebben geamuseerd.
In navolging van de gekende uitspraak ''We are Motorhead, we play f*king rock'n'roll' bracht ook Promise Down de meest pure rock set met alles wat erbij hoort. In hun geval whisky, bier en muzikaal een dosis virtuositeit en uitzinnige speelsheid.

Bang Bang Firecracker (*****) mocht de avond openen. Dis is een Britse hardrock/heavy metalband afkomstig uit Stoke-on-Trent,  de geboorteplaats van Lemmy, Verenigd Koninkrijk.
De band is ontstaan als een project van gitarist Kieron 'K' Berry, na een tournee met Chris Holmes (W.A.S.P.) in 2017.
De band bracht een vuurkrachtige set, met verpletterende riffs en bouwde een ondoordringbare geluidsmuur op. Vanaf de eerste tonen voelde je al 'puurder dan dit kan rock-'n-roll haast niet zijn toch?’.
Uiteraard staan hier drie puike muzikanten op het podium, en puur technisch erg sterk. Verder een pluim voor de geluidsmix.
Hoedanook , een muzikaal feest door het enthousiasme en overgave. De frontman was een gezellige teddybeer, die zijn publiek voortdurend aanporde ,en de twee muzikanten haalden alles uit de kast om die puurheid van rock’n’roll te laten weerklinken 'on stage'.
Een klein uur lang werd het gaspedaal compleet ingedrukt. Mooi overtuigend.

Het vuur aan de lont steken, Promise Down kon zich geen beter voorprogramma dromen dan hun Engelse vrienden. Amicaal, gemoedelijk ging het er trouwens de hele avond aan toe, de bandleden en fans verbroederden alsof ze elkaar al 50 jaar kenden en dat is altijd mooi. Het bier vloeide tierig, en vanaf “Crashing down”, “Go fucking wild” en “Grazy Bitch” greep Promise Down zijn publiek liefelijk bij de keel. Alle registers werden gewoonweg open gegooid. Een wervelende set bijgevolg.
De muzikanten weten vlijmscherp uit tehalen. Het was toch vooral die charismatische , spraakzame knuffel beer van een frontman die de aandacht naar zich toetrok. Al gauw ging hij het publiek opzoeken, en porde hen voortdurend aan. De verbluffende riffs, de capriolen, en de krachtige drums, het knetterde.
Als klap op de vuurpijl volgde een verjaardagsfeest voor Bang Bang Firecracker drummer Bobby Ansell. Er kwam zelfs een soort lichtgevende snoep taart aan te pas, en de fles whisky ging broederlijk rond in de zaal. “Whiskey Johny” is een song die perfect paste bij deze gelegenheid. Een beter verjaardagsfeestje had Bobby hem wellicht  niet kunnen dromen.
De pletwals draaide door tot het eind met songs als “Russian roulette”.
Het publiek wou meer en kreeg dat ook. Op “Furious Mastrubator” stond zanger William 'Lawson' als het ware te masturberen met een fles water en spoot die over het publiek heen, tot jolijt van de menigte. Het release feestje was bij deze compleet!
"Promise Down denderde als een wilde bulldozer op los zoals alleen Lemmy en c° dit konden. Met een wervelende finale tot gevolg. Pure, oprechte rock-'n-roll dus. " schreven we over het optreden van de band op het festival Devils Rock For An Angel 2023.
Bij hen is dat nog steeds de drijfveer. Promise Down doet niet mee aan moeilijkdoenerij. Geen gebruik van ingewikkelde muzikale paden bewandelen,  nee, wel gewoonweg een eerlijk, oprecht avondje in de meeste zin van pure rock-'n-roll …

Wij zijn Promise down, we spelen f*king rock’n’roll'. Zondermeer een knal en veel whisky voor een feestje!

Pics homepag @Eric Vandenbroek

Organisatie: Promise Down + Crossover Music Pub, Gentbrugge

Nabou

Indigo

Geschreven door

NABOU is als trombone speelster uitgegroeid tot een topper binnen de jazz scene. Op Brussels Jazz Festival zagen we haar nog live. We waren onder de indruk van haar wervelende mooie performance. ''NABOU bewijst dat ze als trombonespeelster de grenzen durft te verleggen, geeft er een vernieuwde wending aan, wat haar sowieso een bijzondere muzikante en performerster maakt. We zien vooral  een muzikale bloem die is ontluikt tot een zelfverzekerde mooie roos op het podium'', schreven we over haar optreden.
Eind januari bracht ze een nieuwe plaat uit 'Indigo', die dezelfde veelzijdigheid, weemoed en warmte uitstraalt.
Qua sound is er in navolging van de vorige albums niet zo veel veranderd, songs als “Consent” is best emotioneel beladen, als ode aan Stijn; of “Flux Bloom” laat de virtuositeit, weemoed en warme klankenpracht horen.
NABOU laat zich omringen door muzikanten die haar live, maar dus ook op plaat, meer dan zomaar aanvullen. Ze leggen er evenveel gevoel in, en dat maakt de plaat overtuigend fijn. NABOU heeft, door allerlei verlieservaringen een moeilijke tijd achter de rug en dat sluipt ook in haar songs die opvallend meer emoties van pijn en vertwijfeling bevatten.
Maar verder is dit gewoon de NABOU die we al zovele jaren kennen, en daar is totaal niks mis mee. Songs als “Unpersuadable Extern” en “Echo” weten te raken. De instrumentatie spreekt tot de verbeelding.
NABOU is een voorname parel binnen de jazzscene. De weemoed sluimert in haar materiaal. “Light blue shwal is opnieuw een ode aan Stijn. Op “Lost 'Soul” horen we net die kenmerkende warm klank die een zekere gemoedsrust uitstraalt, in een wereld van vertwijfeling.
NABOU blijft haar roots trouw, maar de virtuositeit, de intensiteit en de improvisatie van de songs sieren. Eentje om te koesteren.

Tracklist: Consent (for Stijn) 02:31 Parallellepipedum 05:27 Flux Bloom 06:05 Unpersuadable Extern 07:26 Echo I 01:32 Torch 06:00 Light Blue Shawl (for Stijn) 04:41 Lost Soul 03:03 Echo II 02:14 Johanna 06:04 Echo III 01:00 Ruin & Redemption 02:15

De Delvers

Doemdenkers -single-

Geschreven door

Het Nederlandstalig nachtorkest De Delvers laat terug een nadenkertje op ons los in de vorm van de single “Doemdenkers”. Daarin wordt een (herkenbare) wereld vol complottheorieën, duisternis  en gevaar geschetst. Het is niet de bedoeling om met deze single een klaagzang af te steken maar wel om een wake-up call te veroorzaken en zo wat tegengas te geven. Het blijkt nog maar eens dat deze thema’s de sterkte is van De Delvers. Daarbij wordt hier alles verpakt in een catchy en uptempo nummer. Een heerlijke en meezingbare song!
Youtube: https://www.youtube.com/watch?v=szW6IglDM-4&list=RDszW6IglDM-4&start_radio=1

De Delvers:
Dries Emmerechts: Zang, Bas, Beats
Laurens Primusz; Gitaar, synth, Zang
Tom Kets: Teksten, Bas
Menno Buggenhout:Gitaar

Honey Rebel

Storm -single-

Geschreven door

Er beweegt wat in Roeselare op muzikaal vlak. Sister May deed laatst hun albumrelease, Subatomic Strangers brachten vorige jaar hun album uit en zo kunnen we nog enkele opnoemen. Zoals nu ook,  deze Honey Rebel: een gloednieuwe vijfkoppige band uit Roeselare die met deze single de aandacht probeert te trekken. Gitarist Nicolas Vermeersch van Subatomic Strangers en Duvve is hier ook present.
Hun single is, zoals veel hedendaagse muziek, een blend van stijlen: je hoort er rock, indie en nog wel wat andere elementen uit verschillende genres in doorklinken. Zangeres Kyleen heeft een stem waar ze vele kanten mee uit kan: ze klinkt warm, ze kan uithalen en haar stem bezit voldoende body om live indruk te maken. We horen een mooi uitgebalanceerde sound. Een rock/pop nummer dat radio vriendelijk is maar genoeg rockt om live gensters te slaan. Ik denk dan een beetje richting Krezip, Anouk etc…

Storm - song and lyrics by Honey Rebel | Spotify

Fijne single in elk geval.

Satellites

Satellites - De verrijzenis van Lou Reed

Geschreven door

Satellites - De verrijzenis van Lou Reed

Na tien jaar en in een deels vernieuwde bezetting staat de Lou Reed-tributeband Satelittes er terug. Het publiek in @ The Finish verwelkomt de heren en dame met open armen. Van heinde en verre (zelfs uit Izegem!) is men gekomen om dit concert live bij te wonen.
“Vijf rock-minnende zestigers en één frivole zangeres”, zo omschrijven ze zichzelf, en meer heeft deze band ook niet nodig om het werk van Lou Reed opnieuw tot leven te wekken. Wat ooit begon als een spontaan idee in een rokerig repetitie-kot, is uitgegroeid tot een hechte band die met zichtbaar plezier en overtuiging het podium opstapt. Geen verkleedpartij of gratuite imitatie, maar een oprechte muzikale buiging voor een icoon.

De setlist is rijk en gevarieerd: startend met “Real Good Time Together” en “Sweet Jane” gaat het vloeiend over naar “Femme Fatale”. Die femme, frontvrouw Marie, speelt een cruciale rol. Niet alleen geven haar stem en présence extra kleur aan het geheel, haar métier als kinesiste kan zeker van pas komen om de krakende knoken van de andere bandleden na de show te helpen herstellen. Ze zat met een hoestje – een fan van het eerste uur fluisterde ons in dat ze de hele week ziek was en nog tot ’s middags koorts had – maar dat deerde niet. Naast haar staat Koen D’haene, die met zijn karakterstem de nummers meedraagt. Hij zoekt niet naar een perfecte kopie, maar naar de juiste sfeer - en vindt die ook!
De gitaren zijn in handen van Lode “Lou” Van Assche en Koen Derieuw (die laatste bij sommigen ook bekend als de vader van boks-sensatie Oshin), en samen zorgen ze voor het snedige, soms schurende geluid dat deze muziek nodig heeft.
Met “Stephanie Says” (later herwerkt als “Caroline Says”) en ook “Sally Lane” wordt nog maar eens duidelijk hoeveel vrouwen een prominente plaats innemen in Reeds repertoire. “Waiting for the Man” en “Pale Blue Eyes” tonen dan weer dat zowel de klassiekers en als de minder evidente parels van The Velvet Underground een plaats krijgen. Ook John Cale wordt geëerd vanwege zijn onmiskenbare rol in de sound van de nummers.
Wat opvalt, is de vanzelfsprekendheid waarmee de band zich door dat immense oeuvre beweegt. Luk De Byttebier legt met zijn bas een solide fundament, terwijl Geert Almeye achter de drums de motor draaiende houdt. De sluwe zilveren vos wou blijkbaar vroeg naar huis en probeerde “Satellite of Love” over te slaan, maar dat plan werd snel afgevoerd. Sommige evergreens laat je nu eenmaal niet liggen.
De muzikanten houden duidelijk van wat ze spelen, en dat enthousiasme werkt aanstekelijk: het publiek wordt moeiteloos meegezogen in een avond die draait om liefde, vakmanschap, en de tijdloze kracht van goede songs en “propere nummers”.
Slotakkoord “White Light / White Heat” wordt begeleid door een nietsontziende stroboscoop die de grijze haren in de zaal fel doet oplichten en de intensiteit de hoogte in stuwt.
Als bisnummer krijgen we nog het romantische “Oh! Sweet Nuthin’”, opgedragen door gitarist Lode aan zijn partner Marijke, de fonkel in haar ogen duidelijk zichtbaar.
Onder luid applaus wordt de avond verdergezet aan de bar, waar er nog duchtig wordt gekeuveld over de strak gespeelde en goed gerepeteerde ode aan een eigenzinnige man en dito band.

Wie ze ook eens aan het werk wil zien, heeft nog een kans op zaterdag 21 maart in DE L!NK Sint-Eloois-Winkel, maar ’t is voor de rappe, mail naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. voor info en tickets!

Neem gerust een kijkje naar de pics @Daan Vanassche 
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9045-the-satellites-21-02-2026?Itemid=0

Organisatie: Satellites ism The Finish, Zwevegem

Live Is Live 2026 – Volledige line-up voor Nick Cave & The Bad Seeds

Geschreven door

Live Is Live 2026 – Volledige line-up voor Nick Cave & The Bad Seeds

VOLLEDIGE LINE-UP VOOR ZONDAG 28 JUNI ONTHULD!

De line-up van Live is Live 2026 krijgt een adembenemende boost: Lykke Li, Johnny Marr, Benjamin Clementine, Anna von Hausswolff en het Belgische Das Pop vervoegen op zondag 28 juni de al aangekondigde headliner Nick Cave & The Bad Seeds. Tickets zijn verkrijgbaar via www.liveislive.be

Nick Cave & The Bad Seeds brengen een intense, avondvullende show die vier decennia aan muzikale hoogtepunten omspant. De setlist combineert tijdloze klassiekers met nummers uit hun recente studioalbum Wild God (2024), dat geprezen werd om zijn spirituele kracht en hernieuwde energie. Die krachtige live-reputatie werd bovendien vastgelegd op het live-album Live God (2025), een registratie van de wereldtournee. In 2026 trekt de Wild God Tour verder langs Europese festivals en openluchtpodia, met Antwerpen als één van de hoogtepunten.

Lykke Li betovert het publiek met haar dromerige, hypnotiserende melodieën en intieme teksten. Ze brak internationaal door met haar debuutalbum Youth Novels (2008) en groeide uit tot publiekslieveling met nummers als I Follow Rivers, Possibility en No Rest For The Wicked. Met haar zesde studioalbum The Afterparty, dat verschijnt op 8 mei 2026, presenteert ze nieuw werk dat Belgische fans een van de eerste kansen biedt om het live te beleven, naast het repertoire dat haar tot een internationale ster maakte.

Johnny Marr wordt algemeen beschouwd als een van de meest invloedrijke gitaristen van zijn generatie. Als medeoprichter van The Smiths schreef hij iconische riffs en melodieën voor klassiekers als This Charming Man, How Soon Is Now? en There Is a Light That Never Goes Out. Ook als soloartiest bouwde hij een indrukwekkende carrière uit met nummers als The Messenger, Easy Money en Spirit Power. Zijn recente verzamelalbum Spirit Power: The Best of Johnny Marr bundelt de hoogtepunten van zijn solowerk, aangevuld met nieuw materiaal, een krachtig bewijs van zijn blijvende relevantie binnen de alternatieve muziek.

Benjamin Clementine imponeert met zijn poëtische vertelkunst en intense podiumaanwezigheid. Zijn debuutalbum At Least for Now werd in 2015 bekroond met de Mercury Prize en betekende zijn internationale doorbraak. Nummers als Nemesis, Condolence en London tonen zijn dramatische pianospel en krachtige, emotionele stem. Zijn muziek vond wereldwijd weerklank, onder meer via de soundtrack van de serie The Morning Show. Recente releases en indrukwekkende live-optredens bevestigen zijn status als een van de meest unieke en geprezen artiesten van deze generatie.

Anna von Hausswolff brengt haar hypnotiserende en duistere universum tot leven op het podium van Middenvijver Park. De Zweedse artieste staat bekend om haar monumentale orgelklanken, experimentele composities en krachtige stem, waarmee ze internationaal lof oogstte. Met haar meest recente album Iconoclasts (2025) verkent ze opnieuw bredere en intensere klankwerelden. Op deze plaat werkt ze samen met onder anderen Ethel Cain, Iggy Pop, Maria von Hausswolff en saxofonist Otis Sandsjö. De singles Stardust en The Whole Woman, een duet met Iggy Pop, onderstrepen haar talent om rauwe emotie te verbinden met groots en filmisch geluid.

Das Pop laat het publiek genieten van hun kenmerkende mix van pop en rock. Door de jaren heen scoorde de band hits als You, Never Get Enough en Wings. Sinds 2024 is Das Pop opnieuw actief met live-optredens én nieuw werk, waaronder recente singles zoals Slow Motion Soul en Lay Of The Land, die hun vertrouwde sound een frisse, hedendaagse invulling geven. Met hun jubileumshows vieren ze 25 jaar muziekgeschiedenis, waarbij klassiekers moeiteloos samengaan met nieuw materiaal. 

Op zondag 28 juni verandert het Middenvijver Park in een podium van internationale allure. Nick Cave & The Bad Seeds sluiten de avond af, terwijl Lykke Li, Johnny Marr, Benjamin Clementine, Anna von Hausswolff en Das Pop elk hun stempel drukken op een dag die uitgroeit tot een hoogdag voor muziekliefhebbers.

Met de aankondigingen van Robbie Williams (27 juni), Nick Cave & The Bad Seeds (28 juni) en Iron Maiden (29 juni) is de volledige drie dagen tellende line-up van Live is Live 2026 nu compleet. 

Zaterdag 27 juni - Robbie Williams
Robbie Williams - Sugababes - Suzan & Freek - Ozark Henry - Davina Michelle - Bart Peeters & De Ideale Mannen - Cleymans & Vangeel
Zondag 28 juni - Nick Cave & The Bad Seeds
Nick Cave & The Bad Seeds - Lykke Li - Johnny Marr - Benjamin Clementine - Anna von Hausswolff - Das Pop
Maandag 29 juni - Iron Maiden
Iron Maiden - Epica - Testament - Doro - Fleddy Melculy

Drie dagen, drie iconen, een festival dat nergens mee te vergelijken is: Live is Live 2026 belooft een onvergetelijke zomerervaring.

Praktische info
Datum: zondag 28 juni 2026
Locatie: Middenvijver Park, Antwerpen

Pagina 14 van 963