Trio Asad Nathan Simon - livestream - Een magische jamsessie die je tot complete 'zen' drijft
We citeren: ''Dit bijzondere trio is het resultaat van een onvermijdelijke ontmoeting van 3 straffe Brusselse muzikanten. Onvermijdelijk omdat ze aan elkaar gewaagd zijn, omdat ze in dezelfde stad wonen en de liefde voor Indische en Pakistaanse muziek delen.''
Deze streaming van Trio Asad Nathan Simon had reeds plaats in maart in De Centrale, Gent, in kader van de 'Heartbeat Sessions' . We kregen deze tip na een recent interview met saxofoon speler Nathan Daems; hij maakte ons nieuwsgierig en besloten om uitgesteld de livestream te bekijken een kijkje te gaan nemen.
Elk van hen interpreteert de traditionele én eigen composities met zijn eigen improvisatorische identiteit en ervaring. Maestro Asad Qizilbash deelt zijn liefde voor Indische klassieke muziek en meer dansbare Pakistaanse folkloremelodieën genereus met Nathan en Simon. Nathan niet op de Indische bansurifluit maar op de tenorsax, en Simon niet op de Indische tablas maar op de doholla.
Asad Qizilbash: Nathan Daems en Simon Leleux zijn getalenteerde muzikanten die de grenzen aftasten en ze verheffen tot kunst. Er ontstaat een soort magie die de culturen met elkaar verbindt en hun virtuositeit onderstreept .
Trio Asad Nathan Simon legt de lat heel hoog. Ze stralen een soort spelplezier uit van gretige jonge wolven en dat siert hen . Het is mooi om zien hoe zij op speelse wijze improviseren en plagend elkaar aanvullen. We wanen ons in een sprookjesachtig kader door het warme klankentapijt. Het is een intense hypnotiserende trip door de jazzy aanvoelende jamsessie .
Het geheel werkt aanstekelijk en we worden tot complete ‘zen’ gedreven.
https://www.youtube.com/watch?v=LctUgdzwf0Q
Organisatie: Trio Asad Nathan Simon + De Centrale, Gent
'Dreamin'' is het debuutalbum van Q-Some BigBand met origineel werk uit eigen rangen: Manten Van Gils, Gabriele di Franco, Robbe Willems en Pierre-Antoine Savoyat; de Q- Some Composer Hub. Het 18-koppige jazzorkest is sinds 2020 officiële kunstenpartner van de stad Mechelen en wil met deze plaat een stevige stap zetten als hedendaags ensemble. Het orkest is in 2015 opgericht met de bedoeling een stem te geven aan een nieuwe generatie jazzmuzikanten.
"Q-Some BigBand wil een huis zijn waar ruimte is voor ontwikkeling, waar met een open geest naar compositorische inventiviteit wordt geluisterd en waar jonge mensen samenwerken en voor elkaar kansen creëren." Zegt Manten Van Gils daar zelf over.
We zagen het gezelschap in februari, via streaming, het beste van zichzelf geven. De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen
Hoog tijd om ook die plaat 'Dreamin'’ eens onder de loep te nemen. Over het optreden schreven we nog: '' Q-some BigBand brengt jazz in een breed kader , doet de grens vervagen en spreekt bewust andere stijlen aan . Op basis van deze streaming zien we een big band met enorm veel potentieel. Live ervaarden we het zeer zeker. Wat een klankenspectrum en totaalbeleven in emoties!"
We krijgen een uiteenlopende sound van blazers, trompet, sax, viool en contrabas over bedwelmende drums en gitaar virtuositeit. Het zit allemaal fijn verweven in dit filmisch totaalpakket dat Q-Some BigBand ons aanbiedt. O.m. het kleurrijke “Portotype” en “Square Planet” .
Eens lekker durven experimenteren en improvisatie is de volgende stap. De “Raw I” en “Raw II” bewijzen dat Q-Some Big Band je meeneemt op reis in een land waar jazz wordt verbonden met zoveel muziekstijlen. Een vleugje melancholie en gemoedsrust ervaren we door intens mooie piano klanken. Of het trompetgeschal wordt gecombineerd met songs die je tot dansen aanzet. Het ontroerende “For Klaus”, opgedragen aan een dakloze uit de geboortestad van trompettist Pierre Antoine Savoya , gaat letterlijk door merg en been.
Algemeen kom je terecht van de ene in de andere verrassing en ontdek je nieuwe dingen .
De band is al aan een nieuwe plaat bezig, die in september op de markt zal komen; een doelstelling die ze al hadden in 2019 om twee jaar later een nieuwe plaat uit te brengen.
Er is ook een samenwerking in de steigers met Claire Parsons, een Luxemburgse zangeres die waanzinnige muziek maakt; in november op de planning.
Ook hier in Mechelen zitten enkele dingen in de pipeline. En uiteraard gaan we onze release tournee sowieso doen dit jaar, zei Manten van Gils ons in een interview.
Het volledig interview kun je hier nog eens nalezen:
Afsluiten doet Q-some Big Band met het extatische “Powerful People” en het weemoedige “Soft Viking”. Melancholie en vreugde zijn de twee belangvolle elementen in de sound.
Line-up: Ruben Vanacker, Jany van Lul, Thadeus Jolie, Marthe Van Droogenbroeck en Pierre-Antoine Savoyat trompet; Marten van Gils, Kristof Decoster, Roel Vanacker en Els Verbruggen trombones; Dieter Vaganee, Artur Hirtz. Marjan van Rompay, Tobias Volckaert en Tom Cautaerts saxofoons; Gabriele di Franco gitaar; Robbe Willems piano; Wim Ramon contrabas; Brecht Adriaenssens drums; Dunja Mees zang.
Tracklist: Prototype 05:13 Square Planet 05:11 Raw - part I 02:13 Raw - part II 04:19 Blues for F 06:29 Playful 04:19 A Girl Named Eddie 06:47 Flugled 06:20 For Klaus 04:21 Powerful People 05:14 Soft Viking 06:38
Fijn dat er nog bandjes zijn die de volumeknop genadeloos in het rood draaien en zonder omkijken de gitaren door een bos van noise en distortion jagen. Pink Room zal daarom met het overstuurde ‘Putain Royale’ geen nominatie voor de Mia’s binnenrijven, dat kunnen we u al vertellen. Deze plaat is immers mijlenver verwijderd van de gangbare mainstream bagger. Om maar te zeggen, dit is niet de nieuwe Foo Fighters.
Dit scheurt, bijt en jaagt een gespleten boorhamer door uw hersenpan. ‘Putain Royale’ is het soort album dat je best niet opzet als oma met haar gepimpte poedel op bezoek komt, het arme beest zou wel eens een beroerte kunnen krijgen. Als oma het al niet is voor geweest.
“Losing” zet er meteen stevig de hakbijl in, een motherfucker van een song die uit de startblokken schiet als stomende Viagra Boys. Klinkt alvast veelbelovend. Van dan af wordt het alleen maar sneller en vettiger. “Hail Satan” is een beuker met een ultrasmerige riff die heeft liggen rijpen in een bad van slangenbloed en rattenvergif. Op “Colin” komen Viagra Boys nog eens langs de achterdeur naar binnen en elders dwalen onze gedachten wel eens af naar Pissed Jeans en het prille werk van Fucked Up. En niet zelden neigt Pink Room naar het onvolprezen en fantastische Mclusky, een waanzinnig furieus driftkoptrio dat nooit de aandacht kreeg die het verdiende. Onze grenzeloze bewondering voor Mclusky in acht genomen, mogen die van Pink Room dit als een joekel van een compliment beschouwen.
Lang duurt het allemaal niet, de songs op ‘Putain Royale’ zijn kort, smerig, pisnijdig en ze rammen dat het geen naam heeft. Noem het noise-punk voor ons part, het klinkt alleszins vuil, oprecht en kwaad.
Afsluiter “Stay Black”, een hardcore splinterbommetje, knalt met waarlijkse Black Flag allure nog een keertje dwars door de geluidsmuur en dan is het na amper een dikke twintig minuutjes al gedaan. Een onbetwistbare knock-out na 9 welgemikte muilperen, dat kan tellen.
Pink Room - Losing - YouTube
Het Belgische Dead High Wire wist ons in 2018 te verrassen met het fijne postpunk-album ‘Pray For Us’. Dat konden ze gaan promoten in eigen land, Nederland en Duitsland. Toch mooi dat een Belgische band over de landsgrenzen kan kijken. En inzake postpunk hebben we toch een zekere reputatie hoog te houden.
Het trio van Dead High Wire nam tijdens de viruscrisis nieuwe nummers op en deze “Hide” is de eerste single die wordt losgelaten op de mensheid. Het is lekker uptempo en heeft een paar zinnen die je lekker kan meezingen, iets dat we al eens missen bij een Whispering Sons. De sound is op deze single overigens een heel knappe blend van rock en postpunk die zeker internationaal zal gesmaakt worden.
Dead High Wire speelt in het najaar op Sinner’s Day. Hopelijk hebben we tegen dan nog een paar van die straffe singles of misschien al een nieuw album.
https://www.youtube.com/watch?v=uZbgCHjP0oU
Mooneye - Fix the Heater - Meesterlijke Popsong en Arrangementen
De veelbelovende Zwevegemse dorpsgenoot gooide al hoge ogen in de Nieuwe Lichting, werd hoog geprezen door Oor en dook samen met Jo Francken (Admiral en Zesde Metaal) en PJ Maertens (Tamino) om in september het debuutalbum op ons los te laten.
We zijn het al gewoon van het pareltje “Bright Lights”: poppy akkoordenschematjes, verfrissende arrangementen en een fluwelen stem staan ook hier op het tweede voorproefje “Fix the Heater”. Benieuwd of dit ook een oorwurm zal worden.
Na de albumrelease volgt dit najaar een eersteklas clubtour die Mooneye (met nieuwe leden Jesse Maes, Ramses Van Den Eede en Guillaume Navarro) langs de mooiste zalen van Nederland en België gaat brengen.
Kennis maken met Mooneye 2.0 kan op hun live stream concert in Transfo/Zwevegem (zondag 21 maart). Meer info op Mayway Records www.maywayrecords.com
Het Braziliaanse progressieve rock/metal trio Pentral bracht de debuutsingle “Silent Trees” uit. Het is een voorproefje van het debuutalbum van de band, 'What Lies Ahead of Us', dat in mei 2021 zal verschijnen.
De Zuid-Amerikaanse invloeden keren terug in de single, maar het is vooral de energieke aanpak die eerst ingetogen openbarst. Hun muzikale oerkracht is iets naturels , het wondermooie, prachtige landschap krijgt wervelstormen en -uitbarstingen te verduren. Een gevarieerde sound dus die zachtmoedigheid en extravertie bij elkaar brengt.
De single wordt vergezeld van een prachtige video, gefilmd in de wildernis van het Amazonewoud. De sfeer keert hier dus terug in woord en beeld.
'What Lies Ahead of us' komt uit in mei; op basis van deze single hopen we dat de lijn van de schoonheid en de overweldigende natuurkracht kan worden doorgetrokken.
Para Lia komt oorspronkelijk uit Falkenberg en is een indierockduo, dat nu vanuit Cottbus (bij Berlijn) opereert. Beïnvloed door de ritmes en de tunes van de 90s alt-rock, de synths van '80s darkwave, brengen ze een eigen geluid van melodieuze gitaren en een resonerende synth. ‘Gone With The Flow' is het tweede album van de band en de titel van een nieuwe online mixed art tentoonstelling.
Met 11 nieuwe tracks, zijn de kernthema's de relatie en de muze, een strijd van lagen geluid en arrangementen die balanceren tussen licht en donker.
Deze plaat kwam al uit in oktober vorig jaar digitaal, en werd nu pas op de markt gebracht.
Die nostalgische trip intrigeert ons. Uiteraard grasduint het duo in dat verleden. Donkere melancholische songs als “Riders on the Dike” of “Kassandra” doen je wegdromen naar die '80s. De kruisbestuiving van de vocals, gecombineerd met knetterende postpunk en een streepje weemoed, zorgen voor een donker badje elektronisch vernuft.
Artiesten als Kim Sanderson, Terry Wgmore -bij het pakkende mooie “Fools”- en Fady Haddad zijn binnen die context zeker een meerwaarde. Het duo Rene Methner (vocals, all instruments), Cindy Methner (vocals) houdt de teugels stevig in handen.. Hun darkwave/alt-rock weten ze heruit te vinden op deze prachtige schijf. Het is een pareltje van een plaat waarbij elke song een even diepe indruk op ons achterlaat. Het totaalpakket bekoort ons.
'Gone With the Flow' is dan ook een erg mooi divers plaatje van verschillende muziekstijlen , darkwave als rode draad, en intrigeert vocaal als instrumentaal.
Tracklist: My Muse 04:27 Fade To Grey 03:55 Children Of The Flood (feat. Fady Haddad) 03:43 Kassandra 04:09 Riders On The Dike (feat. Amanda Kim Sanderson) 03:26 Fools (feat. Terry Wigmore) 05:01 Fire (My Chemical Imbalance) (feat. Fady Haddad) 04:13 Time And Again 04:49 Kaleidoscope 04:09 The Painter 03:53 No Time For Butterflies 04:42
indie/darkwave/alt-rock
Gone With The Flow
Para Lia
We doen het niet altijd, maar steeds vaker. Terugkeren in de tijd. Omdat kwaliteit aandacht verdient. Neem nu You Nervous? De plaatselijke punkrockers brachten in mei 2020 hun tweede schijf 'True Believe' uit. Een knaller van een punkrock plaat. Nummers die bijblijven en bewijzen uit het goede punkrockhout gesneden te zijn.
‘Furry Tales’ is alvast een heel overtuigend visitekaartje van een band aan het begin van een hopelijk veelbelovende muzikale opmars en carrière.", schreef onze recensent over het debuut. De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen.
En eigenlijk kunnen we die lijn gewoon doortrekken van deze opvolger. You Nervous? brengt punkvarianten, ook al profileren ze zich als skapunk. Doet You Nervous? iets vernieuwends? Nee. Ze brengen wel kwalitatief technische hoogstaande punkrock; vanaf de eerste song “New Start”, een knallende mokerslag in het gezicht, valt dit al op. You Nervous? behoudt dit op de volgende songs “Empty Feelings” , “The Cause”, “Hollywood” ,“Freedom” en “Eleven”.
Ze moeten niet onderdoen voor grotere bands in het genre; verschroeiend klinkt het allemaal. Knappe plaat dus.
Punkrock vanuit het hart, rauw, knallend en catchy, zonder enige scrupules. Wat moet dit live een beleving zijn.
Tracklist: New Start 04:00 True Belief 03:17 Empty Feelings 03:12 It's You 03:42 The Cause 02:25 Hollywood 02:34 Nightstalker 03:01 Freedom 02:57 Differences 02:51 ACB 02:33 Eleven 03:24
Punkrock
True believe
You Nervous?
Daemonia Nymphe - It is a struggle working on a new project but it’s such a satisfaction when something is completed that it makes us seek for more inspiration
Daemonia Nymphe’s music for the Shakespearean play ‘Macbeth’ composed in 2016 for the National Theatre of Northern Greece, certainly goes beyond the rest of their works, however their own particular style is still evident throughout the album. One of the compositions that stood out is “Witches’ Lullaby” which, in this new project, serves as an inspiration and a starting point for collaborations with female vocal artists from around the world with whom the band shares the same artistic vision. Japanese Hatis Noit, Spanish Priscilla Hernandez, British Victoria Couper and Rey Yusuf improvise on the same melody creating an artistic piece that captures their unique interpretation of “Witches’ Lullaby”. We wanted to find out more about this special project, as well as this new release, and had a nice conversation with the band about it. Read all about it below:
First of all, tell us a little bit about yourselves; who are Daemonia Nymphe? How did everything start and when
It all started back in 1994 by me and my brother Pantelis, when we decided to give a ‘specific’ stigma of our identity through the remains of our city’s ancient culture. Mythology and art of ancient Greece always fascinated us and the way that it was ‘touched’ by contemporary Greeks was not something that appealed to us, we felt that there was space for something new, this investigating and studying the past became a means of creating something contemporary, an attempt to continue a fascinating culture or even re-create a modern approach from the ashes of it’s past. Of course, through the course of time and while working on various different projects, with artists of different cultures, our inspiration grew more and more, incorporating new elements from various sources.
Does the name 'Daemonia Nymphe' have an underlying meaning?
Daemonia Nymphe means Divine Nymph as ‘Daemon’ (Δαίμων) in ancient Greek means God, deity, divine. We wanted to connect the feminine power with the ancient meaning of the notion of the divine.
What are the highs (and lows) over the years?
Well, I can’t say what the highs and lows are specifically; all I can say is that creating a work of art takes a lot of struggle and pain for its completion. However, it is worth taking the journey (of art), as the experience of life grows longer. The longer the journey is, the better experience you get through the course of your life.
Going back to 1998 and the "Bacchus' dance of the Nymphs", we see clearly the ancient Greek element. Elefsina and Delphi are the most respected sites in Greek territory, as highlighted after the end of the Persian wars. What is your relationship with the ancient Greek religion?
We are interested in the religion in terms of its practice because it defines the artistic aspect of any particular era especially in the West. We wouldn’t inherit these majestic temples and glorious sculptures, stadiums and theatres if there wasn’t an organized religion taking place in ancient times. Then again life would find a way for its miracles so I can’t say that it wouldn’t happen otherwise but it definitely adds up to the whole mosaic of the miracle of art.
Daemonia Nymphe's music for the Shakespearean play 'Macbeth' composed in 2016 for the National Theatre of Northern Greece, certainly goes beyond the rest of their works, however their own particular style is still evident throughout the album? Is this statement correct or is it also a bit simplistic?
Although Daemonia Nymphe are part of our culture as our identity is Greek and thus everything we do is defined by our identity, we occasionally find ways to escape it and move further to other fields. The play ‘Macbeth’ was one of these occasions where we had to position ourselves in the fantastic as well as realistic fields of Scotland, in a tragedy written by William Shakespeare who is widely regarded as the greatest writer in the English language.
In general there are many occult aspects in your music? Right? Or am I wrong?
I would say that we are very much interested in the afterlife and the journey that one has to make until his final destination as it is explored through our “Psychostasia” work: https://www.youtube.com/watch?v=m-dRm8Hx-uI
The reason of this interview is the new album 'Witches' Lullaby', is it some kind of concept album? What can we expect?
Besides, our ‘regular’ albums, we always work on various other projects whether they are side-projects, music for theatre or solo work. In this case we wanted to invite female artists of different cultures to interpret their own lullaby based on our “Witches’ Lullaby” which we composed for the play ‘Macbeth’ thus creating an album of female lullabies from around the world. We are interested in the work that speaks to people from around the world rather than music that would only appeal to a specific ethnic group such as our own.
This EP is actually a collaboration based on an old melody so not a completely new work but a re-work with other artists? Can u tell me more about it?
Yes, as I said before, it is a collection of lullabies sung by female artists, a new side-project that we wanted to work on, as we regularly do, in between the main albums of Daemonia Nymphe. For this project we invited the Japanese vocal artist Hatis Noit, the British/Portuguese singer/musician Victoria Couper, The Spanish singer/songwriter Priscilla Hernández and the British/Cypriot singer/songwriter Rey Yusuf. Evi Stergiou of Daemonia Nymphe participates with her own version of the lullaby.
Let's also talk about this pandemic we are still living in, are there any plans that can't go ahead?
If you mean regarding our work with Daemonia Nymphe, it’s of course the live shows that can’t go ahead at the moment.
I've heard in interviews that these times have been a rest for musicians, where they found strength to write new music. Is it the same for you guys?
Well, I can’t say that it helped us to compose more music as this is something that we do on a regular basis whether we are working on a specific project or just gathering ideas. It definitely helped us to develop our home studio though as it is easier to work at home these days.
When I listen to your music, I long to see it live. Does your music come out even better on stage?
Well, you have to experience that yourself, ,as I can’t speak on behalf of our audience. There are quite a few videos that may help you with your quest though. I would suggest to watch the following: https://www.youtube.com/watch?v=rjjxtDQOn1o
https://www.youtube.com/watch?v=xTM2Zn-9b0c
https://www.youtube.com/watch?v=QGP8h8_uD5M
Playing live is not an option for the time being, not even for the release of your new album. Are there any plans for streaming?
No, not really, we were approached by various festivals but it’s not something that we want to do, at least not at the moment.
What are the further plans for the band actually?
Well, after the release of the “Witches’ Lullaby” EP, I am going to focus on my solo album under my name. We have been working for a long time for the next official Daemonia Nymphe album but it seems that it will take even more time for its completion, as we still haven’t finished composing the work.
Are there still goals or ambitions after all these years? Something you absolutely want to achieve as a band and as a musician?
Well, the journey is always the goal so it is a never-ending experience really. It is a struggle working on a new project but it’s such a satisfaction when something is completed that it makes us seek for more inspiration. Working with other artists, collaborating on different projects is always something that fascinates us.
To conclude, where and how can people buy your merchandiser? please put some links below, and thanks for the nice chat
Well, we are very slow regarding this process as we have always been working with other labels that settled the merchandise for us. It is definitely something that we need to set up soon; for now though people can connect with us via: https://daemonianymphe.bandcamp.com/
All news about the band can be found on our official fb page https://www.facebook.com/DaemoniaNympheOfficial
InHuman - If you made something happen, you want something else. And keep going. That’s an ambition to keep going this way, and keep going in this process …
Anwynn is dead. Long live InHuman! After years of polishing their music, style and performance, the project « Anwynn » has matured into a punching, dark and ambitious new outfit. Furthering the groundwork laid on tracks like « Keratin », « Shrine » and the acclaimed symphonic cover of Machine Head’s « Now I Lay Thee Down », a new direction seemed as natural as it was inevitable. With a new album, featuring fresh lyrical themes, orchestral grandeur and a core more deeply rooted in death metal, flying the same banner as the more folkloristic tunes of the past did not feel quite right. Inspired by the human condition itself, from its moments of utter splendor to its deepest regrets : enter « InHuman ». Both a new beginning, as a continuing inspiration for an exciting future.
The new album was recorded & mixed at Nomad Studio by Julien Huyssens while the vocals were recorded at the Vamacara Studio in France. The album also features magnificent choral contributions by the Ghent University Choir. Virtual Orchestrations were devised by Eerik Maurage. (Bron: https://inhumanmetal.com/ ).
Following the name change, and of course the release of the debut album 'InHuman' and further plans for the future, we had a nice talk with Keyboard player Astrid .
I would like to start with a personal question, who are your great sources of inspiration and influences in music? And to what extent , did they influence you to write and create your own music? Because I found out you influence is also very important in the band and it was in Anwynn?
That is true in a part. For this new album the influence from the other members is also very important. Together with my personal influence I think it come more together then earlier. But from my direction? I listen to a lot things. I listen to progressive metal, Devin Townsend. listen to heavier bands like Machine Head who are one of my favourites Most of us listen to symphonic metal but in very different styles, Eerik who composed our orchestrations is very influenced by Dimmu Borgir, for me it’s more SepticFlesh And I also like pop music like Beyonce en things like that And also film music.
I feel most comfortable in the dark corner of the room, so I prefer to listen to dark music with a macabre touch to it. Do you also have a preference for darkness? And if so, why (or why not?)
Soo you think our music is dark?( haha) If it’s about the more emotional part of darkness, yes I agree. But that also can be joyful music to where people dance, make fun and things. Where is much energy and a lot people jumping , singing the choruses. Mostly it depends on the mood of the day, or the person.
I just think your music is very intensive that’s the kind of darkness I like.
Yes, but you can see this in different ways. If it’s intensive and the emotions come true? I think we did a good job.
InHuman is actually the ‘Anwynn’ project in a sort of new outfit …
Anwynn started a long time ago. In 2010 and there where much lineup changes. But also our music changed together with new members. In the meantime it felt like a complete different time, and also I’m a complete different person. Slowly we release an album and EP. And things like the Folk music was changed together with new members , and also new influence. Soo this ‘InHuman’ concept is a complete different band, in a complete different direction then Anwynn. There are more symphonic influence in this band too give a example . Soo, time after time I felt not only we changed our style, but it was time for changing the name as well. Soo it become a new project, with new name and also a new line up.
Why the name change? And does it mean literally what it says ?
We were moving away from the folk and Keltic lyrics. We were free do anything we want with the music and the lyrics. In fact is rather psychologic and emotional. Soo it’s a metaphor for the evolution we going true. The whole thing is started about what it is to be human, and what too love human. And that’s acutely what we all wanted to say in ‘InHuman’ it says what it means.
In some way you already have answered this question. But. I also read ''a core that is more deeply rooted in death metal, didn't quite feel it was right to fly the same flag as the more Folkloric tunes of the past'' Is there nothing left of that Folkloric, or is that part being looked at from a different 'human' point of view? In other words, how should we view InHuman as a fan?
I just want to say, from the Folk metal we are really going away from that direction. That’s for sure. It’s still one of many influences, but it’s defiantly not how we going to present it right now.
How were the reactions in general to that turnaround?
We were only able to play three times with this new name InHuman. It was much fun, and the reactions where pretty good acutely. A big change, but still the fans where very enthusiast about this new project. Especially with Kelly Thaans who stepped in on vocals alongside Eline for those shows - the dynamic was fun and very well received.
A big change but it still feels like a ‘comfortable part of the dark side of music’ to put it this way. It’s not a big change to me, but just an other change
Agree with that (haha) Sounds fine to me.
Do you get your inspiration from things in daily life, I thought you worked in Psychiatry and are confronted with what is going on with 'people'? Was your job a kind of inspiration for the band name and the music on this debut or am I wrong?
Yes , defiantly. Next to how I think about the health of my patients I sure care about how they feel. And that’ s a big part of the lyrics and a big part of the music.
InHuman will release its debut on 26 February, what are your personal expectations?
Expectations with the whole crisis where we live in? it’s difficult. Because we don’t know what it is when we have a new album in this times. But I try not to think about have any expectations at all. I hope we can play the release dates that are planned in May or something. Is it going to be live shows? Or streaming? Nobody knows, so I not try to have expectations in this times we live in.
Unfortunately, it will be difficult to present that record live, except through streaming. It’s not the same it all, but are there any plans in that direction?
We have thought about it of course, Like you said it’s not the same thing at all Our music is very cinematic, it’s technical something you can only feel when you are there. Not when you see it on a screen or something. Soo, if that’s the only thing we can do. But otherwise we prefer to play it for a crowd of people.
I do streaming concerts all the time these days (because it's the only way to show yourself in this days). How do you personally feel about that concept?
Yes it’s true, it’s the only way to put the band in the picture. We have a gig planned soon in May, we will see how it goes. We really do hope we can just play for a crowd of people, because of that technical reason and what I said before.
Like everyone a little bit, this pandemic we are still living in , has a huge impact on a lot of people. How did you get through these times as a musician (and a human being)?
Some things went good, other things went bad. Defiantly I had to take a break what the band ‘InHuman’ . But it worked out good for me, because I found more time to play piano again, I not always find time for that before. Soo, for me it was a process that could do more things, where I not found time for before.
Were these times that we live in also an inspiration for new music?
No, Because everything was already recorded and mixt before the lockdown. Soo no.
How do you personally think that music and culture (but also other affected sectors such as the hospitality industry) will survive this crisis?
That’ s a difficult question. I think it will be reinventing itself. In the good or bad way, I don’t know. The one thing it would reinventing itself sooner or later, there been changes all the time. The music itself have to reinvent itself anyway, like it always have been. More, maybe this crisis is a trigger for the music industry to reinvent itself, who know. Is it a good thing? I don’t know, maybe it will not as good as it was before. But I think we will survive, just because music always had to reinvent itself, in the past, so it will be like that now to.
What are your future plans for this year, as far as perspectives go of course?
Well the release that coming up, and a punch of release concerts. We not want to focus on online concerts, but maybe we have to focus on it now .. don’t know. But if there is perspectives I do hope we can do some shows with crowd. We sure have plans, but how we going do it I don’t know, but nobody does. But we want to keep making music anyway.
What are your actual ambitions with the band (but also for you as a musician)? Is there something like an end goal?
Honestly I don’t think so. Our goal was to release a album, and that’s going to happen now. Soo we need a other goal, and that’s just a endless evolving process, that keeps going and going. If you made something happen, you want something else. And keep going. That’s a ambition to keep going this way, and keep going in this process.
So, where do you see yourself (and the band) in 10 years then?
Personally I see myself in a bunch of different kinds of music, in different kinds of styles. Metal or not metal. For InHuman I hope we still can make music with the band, and record music. And , like I said, that the process where we step in now keep going on. In the style where we now working in. Soo, always keep make new music and never stop.
Thanks for this nice interview, if you guys doing a streaming contact me and I will write a review about it. I also hope we can see you on stage soon, it can be coronaproof to ?
De componiste/pianiste Eve Beuvens drukt al veel jaar haar stempel op de Belgische jazz. Ze gaat met haar piano met zoveel virtuositeit om, dat je onder hypnose en diepe trance wordt gebracht. Haar optreden op Bell Jazz Fest 2020 is er een voorbeeld van. Het recente optreden op het festival Flagey Piano Days was opnieuw een bijzonder intens , bedwelmend, kortom een intiem piano concert. Een muzikaal avontuur in jazz en klassieke piano kregen we. Voldoende reden om Eve Beuvens wat beter te leren kennen; we telden haar enkele vragen over haar verleden, en keken ook naar de toekomst.
Het verslag van Flagey Piano Days 2021 kun je hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/81002-flagey-piano-days-2021-een-avondje-piano-virtuositeit-op-het-netvlies-gebrand.html
Eve, de reden van dit interview is dat de mensen je nog beter leren kennen, dus laten we terugkeren in de tijd. Hoe is alles begonnen en waarom piano?
Ik ben eigenlijk met contrabas begonnen. Dat was het instrument van mijn vader, die als liefhebber contrabas speelde. Ik wilde dat ook leren spelen maar besefte na een paar maanden dat dit toch een zwaar instrument is, en heb toch twee jaar geprobeerd. Er was ook een piano thuis en begon daar zowat op te tokkelen en vond het als 13 jarige gewoon gemakkelijker om op te spelen, de contrabas weegt vooral zwaar toch. Daardoor ben ik overgestapt op piano omdat ik het gemakkelijker vond dan contrabas.
Je ging in de leer bij de meest diverse muzikanten waaronder Nathalie Loriers en Kris Defoort maar tevens bij John Taylor, John Ruocco en Garrett List. Dat is een hele rits virtuozen; hoe is die samenwerking ontstaan? Vertel gerust over de leerschool
Toen ik met piano begon , was ik direct door jazz aangetrokken. Ik ben in de muziekschool van mijn dorp Auvelais jazz lessen beginnen volgen. Na een paar jaar ben ik naar de lessen van Nathalie Loriers getrokken, ik had toen nog niet het niveau om naar het conservatorium te gaan , dus ben ik naar de universiteit gegaan om filosofie te studeren. Vlak na het behalen van mijn diploma ben ik naar het conservatorium getrokken bij Nathalie Loriers en Diederik Wissels. Kris Defoort was een van de combo leraren in het conservatorium. In mijn laatste jaar ben ik naar Keulen gegaan als Erasmus student, en daar heb ik les gehad van John Taylor.
Je hebt ondertussen een zeer lange weg afgelegd, wat zijn de hoogte- en diepte punten?
Ik ben daar nooit echt mee bezig geweest, ik volg gewoon mijn eigen weg. Ik heb niet de indruk dat ik hoogtepunten of dieptepunten heb in mijn loopbaan. Soms vraagt een project tijd om te rijpen. Iets waar ik zeer blij en fier over ben, is wel de samenwerking met saxofonist Mikael Godée.
Je ging inderdaad het al snel zoeken in de Scandinavische contreien want met de Zweedse saxofonist Mikael Godée vorm je het MEQ. In het Cezariusz Gadzina Quartet speel je een bepalende rol. Hoe is die samenwerking ontstaan en hoe is het je bevallen?
Die samenwerking is eigenlijk louter toevallig ontstaan. Mikael Godée was hier in België om op te treden , hij kwam ook regelmatig naar ons land omdat zijn dochter in België woont. Hij was gewoon aan het kijken wat er op het programma stond in Brussel en kwam een flyer tegen van een optreden van mij. Hij was eigenlijk ook op zoek naar samenwerkingen met Belgische muzikanten, en hij heeft me achteraf via Myspace gecontacteerd. Toen ik op dat platform naar zijn muziek luisterde, was ik heel onder de indruk van zijn muziek, ik heb altijd een voorliefde gehad voor de Europese jazz. Componisten als Bobo Stenson, Jan Garbarek, Lars Danielsson spreken me dan ook enorm aan
Je debuut-cd ‘Noordzee’ verscheen in 2009. Heeft dat bepaalde deuren geopend voor jou? Hoe waren de algemene reacties
De reacties waren heel positief, ik heb een Jazz Lab tour gehad in die periode, en heb ook op Gaume Jazz festival gespeeld in 2009. In de zaal zaten enkele organisatoren uit Duitsland en dergelijke meer. En dat was meteen mijn eerste kennismaking met de Buitenlandse jazz podia.
Dat was een toffe tijd, en een springplank. Maar dat is deze periode nog steeds
Om in te pikken op Gaume Jazz festival. In 2014 kreeg je tijdens het Gaume Jazz festival carte blanche. Het concrete resultaat verscheen onder de titel ‘Heptatomic’. Met in je groep Laurent Blondiau, Grégoire Tirtiaux, Sylvain Debaisieux, Benjamin Sauzereau, Manolo Cabras en je broer Lionel , kon je rekenen op improvisatie en op topmuzikanten uit de Belgische jazz. Kunnen we daar spreken van de grootste mijlpaal in je carrière? Of is dat wat kort door de bocht?
Ik wou al lang voor een breder publiek schrijven. Wat heel boeiend is als componist en arrangeur om daarin je grenzen te verleggen, dat was sowieso mijn bedoeling. Voor deze mensen schrijven is op zich al zeer interessant, omdat alles perfect klinkt. Het fijne aan die groep was de zoektocht tussen vrije improvisatie en geschreven arrangement. Ook het mengen van toch wel uiteenlopende persoonlijkheden was iets fijn om te doen. Ja, dit was zeker een bijzonder leerzaam en fijn project. Ik heb er heel veel uit geleerd, en ook een groep leiden van zeven mensen. Een leerschool op zich dus. Ik heb dat project vier jaar geleid en er eigenlijk, mede na het uitbrengen van een plaat, er alles uitgehaald wat er uit te halen was. Een tweede plaat had me gewoon teveel energie gevraagd.
Heb je daardoor een groter publiek kunnen bereiken of was dat voordien ook al?
Ik denk dat het voor het publiek zeer integrerend was om plots zo een grote groep voor zich te zien.
Een vraag die ik veel stel tegenwoordig aan jazz muzikanten, waarom jazz? Wat is voor jou zo bijzonder aan jazz?
(haha) inderdaad een moeilijke vraag eigenlijk. Jazz bestaat een groot deel aan improvisatie, dat vind ik zo mooi aan het genre. Vooral dat je binnen deze stijl de vrijheid hebt om muziek anders te kunnen doen klinken dan het zou moeten zijn, dus dat oneindig daarmee kunnen improviseren. Dat is wat Jazz voor mij betekenisvol maakt. Niet dat het bij andere muziekstijlen niet zo is, zoals pop muziek. Maar soms als ik naar Arthur Rubinstein die de ‘Nocturen’ van Chopin speelt , heb ik ook bijna de indruk dat ik naar jazz zit te luisteren, Het naturel en spontane vind je daar ook dus.
Ik heb je helaas nog niet echt live gezien, maar de twee streamings waren voor mij een muzikaal avontuur in jazz en klassieke piano. Hoe denk je daar zelf over? Over die link tussen klassiek en jazz
Ik heb niet zoveel klassiek gespeeld of geluisterd, wel heel veel naar jazz. Binnen de harmonie van mijn muziek, ben ik steeds op zoek naar een vorm dubbelzinnigheid , heel bewust eigenlijk. Ik vind het gewoon niet fijn als het te evident is. Om het te proberen uit te leggen zou ik zeggen dat in het leven zijn er veel ambivalente dingen, ik vond mooi als de muziek dat aspect van het leven afschildert. Maar het mag ook niet te moeilijk gaan worden ook, vandaar dus die link tussen klassiek en jazz. Ik heb de indruk dat ik Impressionistische jazz breng.
Wat me vooral opvalt als ik je zie spelen, en dat zie je door die camera’s nu beter, is die expressie in je gezicht, je straalt enorm veel emotie uit en het lijkt alsof die piano een onderdeel van jezelf wordt, dat kom ik zelden tegen. Een andere voorbeeld is Bram De Looze. Je mening graag
Als ik naar mezelf kijken in die streaming concerten zou ik liever iets minder expressieve gezichtsuitdrukkingen hebben op dat podium. Het is gewoon als ik muziek speel, wil gewoon ondergedompeld worden in de klanken die ik uit mijn instrument haal, en ja dan komen die gezichtsuitdrukkingen onbewust boven drijven. Ik probeer ook zo weinig mogelijk erbij na te denken, en te voelen wat moet nu komen.
Ik vind dat vooral zeer positief, zeker niet mee stoppen hoor!
Iets wat me toch ook bezighoud … Er zijn enkele pianisten die ik onder ‘wereldcategorie’ reken als Bram De Looze , jou en Alex Koo. Denk je niet, moesten jullie Amerikanen zijn , dat jullie veel meer succes zouden hebben? Is de Belgische markt te klein of wat loopt hier ‘verkeerd ? Of zie je dat niet zo?
Ik denk dat het voor iedereen, ook voor die Amerikaan, moeilijk is om naar een ruim publiek door te breken. Omdat er gewoon zoveel muzikanten zijn. Dat heeft dus niet persé iets te maken met nationaliteit. Wat maakt dat iemand wel doorbreekt? Dat is als je, zoals we eerder aangaven, de juiste personen op de juiste moment kunt ontmoeten . Dat heeft uiteraard met talent te maken, maar je hebt even goed talentvolle topmuzikanten als Erik Vermeulen, dat is echt absolute wereld top wat mij betreft. Die voorlopig enkel hier bekend is. Maar ik denk dat nationaliteit daar weinig mee te maken heeft.
Zoals we aangaven, echt live optreden is er nog steeds niet in, hoe voelt het om voor een lege zaal op te treden?
Ik was eigenlijk zo blij dat ik terug een doel had om naartoe te werken, dat optreden dus. Waardoor ik daar niet zo bij stil stond. Het moment vlak voor je begint aan zo een optreden voelt het wel wat onwennig aan zo zonder publiek. Op dat moment mis je natuurlijk die interactie met je publiek eigenlijk. Je moet daardoor wat meer in jezelf gaan graven, om de juiste vibe te vinden maar eens dat lukt vallen alle puzzelstukken op hun plaats. Je speelt om te delen, dat gebeurt door streaming niet op het moment zelf, maar je weet dat er een publiek kijkt. Dus zet je je daar gemakkelijk over. Ik bekijk het als een hele ervaring, minder leuk dan voor een publiek, maar zeker nog steeds leuk om te doen.
Hoe sta je tegenover die streaming als alternatief? Of toch maar liever live voor een publiek?
Ik hoop dat het bij dat voorlopig blijft die streaming. Dat we niet in een situatie terecht komen waarbij alles per se moet gefilmd worden of zo. Als voorlopige oplossing vind ik het als muzikant heel leuk, om je op die wijze toch te kunnen tonen aan een publiek. Ik heb naar streaming concerten gekeken, vond het wel tof maar je wordt toch minder diep geraakt dan dat je zelf in de zaal zou zitten. Maar wat wel belangrijk is in beweging blijven, en dat kan dan weer wel door via streaming je muziek naar voor te brengen. Zowel als muzikant, maar ook als muziek fan. Dat alles blijft draaien.
Deze coronatijden raken iedereen. Hoe heb je zelf die periode ‘overleefd’, ik hoor van sommige muzikanten dat het hen zelfs tot een zekere rust bracht waardoor ze meer gingen componeren en zo, dat ze meer tijd hadden daarvoor. Vertel maar
Ik maak me natuurlijk zorgen in de gezondheid van de mensen en de maatschappij rondom me heen. Maar langs de andere kant heb ik toch ook genoten van die rust die op me afkwam door deze tijden. Ik heb tijdens de eerste lockdown mijn volgende plaat opgenomen, een solo album. Die tijd heb ik dus benut om nieuwe songs te schrijven. Na de zomer vond ik het iets moeilijker, maar in de herfst terug beginnen componeren. Het is een beetje in ups en downs. Maar op creatief vlak was dit zeker geen slecht jaar, eerlijk gezegd.
Hoe denk je persoonlijk dat de cultuur en dergelijke deze crisis zal overleven?
Persoonlijk denk ik, als het terug opstart, dat het wel leuk zal zijn en je financiële steun krijgt. Maar zodra alles goed draait zal cultuur helaas het eerste zijn waar men zal op gaan besparen, dat is altijd zo geweest. Maar misschien dat nu, door de crisis en hoe o.a. de cultuur sector daar toch interactief is mee om gesprongen, dat mensen meer dan ooit beseffen hoe belangrijk cultuur is voor iedereen. En als mensen beseffen, na al dat gemis, hoe belangrijk het is dat men wat meer begrip opbrengt voor cultuur dan voorheen. Laat het ons hopen.
Eve, je gaf aan dat er een nieuwe release aankomt? Maar wat zijn de verdere plannen? Vertel wat meer over de nabije toekomst
Ik ben in de herfst een nieuw trio opgestart met Lynn Cassiers en Lennart Heyndels Piano, zang en contrabas. We hebben daarmee als iets klaar, en gaan dat brengen op 20 april via streaming: https://www.facebook.com/events/133203308466165/
Verder nog een streaming concert op 27 maart in Leuven op Leuven Jazz: https://www.leuvenjazz.be/en/programme/detail/eve-beuvens-solo
Voor de rest van dit seizoen staat de agenda dus eigenlijk leeg (haha) Misschien een paar festivals, zoals vorige zomer (coronaproof) maar het is dus allemaal koffiedik kijken.
Om af te sluiten, wat zijn je verdere ambities als muzikant, doelstellingen de je absoluut wil bereiken? Of ben je daar niet bewust mee bezig?
Zoals ik al zei, ik volg gewoon mijn weg. Ik bekijk alles heel bewust , dag per dag, maand per maand, jaar per jaar. Ik kijk ook niet te ver vooruit. Nu op het moment ga ik gewoon zoveel mogelijk spelen met mijn solo project en het trio. En dan zien we wel verder, ik probeer gewoon elke dag een betere pianist te worden. Blijven evolueren in mijn kunnen.
Pics homepag @Philippe Lambert
Dank voor dit fijne gesprek, en hopelijk zien we je snel live (voor publiek) en uiteraard veel succes in alles wat je nog doet.
HimShe - livestream - Filmische totaalbeleving in een spookachtig kader
Voor de omschrijving van de Gentse band HimShe citeren we uit de biografie op de bandcamp pagina van de band: ''Het Gentse gekartelde poprockkwartet HimShe verkleedt zijn muziek graag in een sfeervolle wereld waar David Lynch pater Theresa ontmoet.''
Een omschrijving die de lading dekt, want inderdaad , deze band klinkt zeer sprookjesachtig, filmisch en dat is niet alleen de verdienste van de instrumentale omkadering; ook de vocale inbreng voert je weg naar mysterieuze oorden die de fantasie van de luisteraar prikkelt. Op de EP 'Stay', in 2020 uitgebracht, wordt dat mooi in de verf gezet.
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78925-stay-ep.html
Ondertussen hadden we ook een fijn gesprek met de band
http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/79471-himshe-selien-hoessen-cultuur-is-noodzakelijk-voor-maatschappijkritiek-voor-persoonlijke-ontwikkeling-en-voor-ons-mentale-welzijn-het-maakt-ons-persoonlijk-rijker-neemt-onze-stress-weg-houdt-ons-een-spiegel-voor-laat-ons-genieten-en-brengt-mensen.html
Hoog tijd om deze band, die toch heel visuele muziek maakt, eens live te zien. Helaas. Enkele optredens, o.a. in het voorprogramma van Fulco in N9 werden uitgesteld.
Echter blijft HimShe (*****) niet bij de pakken zitten, en stelt hun werk onlangs via livestreaming voor.
Het filmische, sprookjesachtige blijft live ook overeind, soms lichtjes dreigend, soms zalvend je hart beroerend, flirt de band tussen licht en duisternis. De band staat in een sobere verlichting en er schijnt een spot binnen, als een zonnestraal , aan het eind van de donkere tunnel. Het duidt aan hoe HimShe op uitgekiende wijze tewerk gaat.
Elke schakel is even belangrijk. De stem van zangeres Selien Hoessen doet denken aan Kate Bush en de backing vocals van Naomi ‘Reena Riot’ is een minstens even grote meerwaarde. Sensualiteit in een weemoedig , bevreemdend en donker kader wordt verder ingekleurd door bedwelmende baslijnen , elektronisch vernuft en zalvende drums . Stephan Van Meirhaeghe (bas), Dries Nauwynck (drums) en Jeroen Boone (gitaar) hebben dus een belangvolle inbreng.
Het is een wondermooie kruisbestuiving, die je onder hypnose brengt.
Na een ingetogen intro, worden de registers vaak open getrokken. De zeemzoetigheid in een weemoedig, donker kader, wordt ingeruild door een potje postpunk gerelateerde songs. Een veelzijdigheid die HimShe siert. Als een zacht deken of als mokerslagen. De band durft een stapje verder te gaan en kan experimenteren met die klanken en vocals. Klasse!
Ook Jeroen, een begenadigde gitaarvirtuoos, blijkt over een warme stem te beschikken die de sound intenser maakt.
In de sound verschijnt een spookachtig beeld die refereert aan de sprookjes van Grimm. De spanning is te snijden door die intens filmische aanpak.
Na ongeveer veertig minuten was het al voorbij; dit smaakte dus naar meer, veel meer …
Dit is filmische muziek voor wie graag vertoeft in een sprookjesachtige omgeving waar lichtvoetigheid en angst met licht en duisternis samengaan. Diep onder de indruk waren we; met een zaalconcert zou je nog meer worden geconfronteerd met wat rond jou gebeurt en dat grimmig doomy sp®ook(jes)achtig kader!
Organisatie: HimShe
Gabriel Rios - showcase livestream ‘Flore’ - Een ultieme cultuurschok, vanuit persoonlijk en emotioneel oogpunt
Als inleiding op de showcase van Gabriel Rios (****), zijn nieuwste album 'Flore', citeren we even: 'Na 7 jaar stilte, is Gabriel Rios terug! In februari bracht hij zijn vijfde studio album ‘Flore’ uit, een ode aan de muziek van Latijns-Amerika en de Caraïben, maar ook een ode aan zijn vader, die aan Alzheimer lijdt.’
‘Flore’ brengt een aantal Latijns-Amerikaanse klassiekers in combinatie met originele nummers van de man zelf. ‘Flore’ is een latin album geworden waarin Rio terugblikt naar zijn roots. Tijdens de livestream probeerde Rios een aantal nummers voor het eerst live uit in een akoestische setting; hij ging ook dieper in op het album; hoe het tot stand is gekomen en wat de verschillende ‘classics’ voor hem betekenden.
Uit het interview blijkt de liefde voor zijn vader en voor zijn vaderland. Hij heeft het over hoe hij omgaat met de ziekte van zijn vader, verhalen uit zijn verleden , maar ook van het verleden van zijn land.
De samenstelling van de songs geeft, naast de ode aan zijn jeugd, een mooi beeld van de Latijns Amerikaanse cultuur, die voor ons in het Westen vaak een ver-van-mijn-bed show is. Verleden en heden verbinden met elkaar in de Spaanse taal , het is de rode draad van de nieuwe plaat. Gabriel Rios weet het te vermengen met Westerse elementen, wat een interessante cultuurschok oplevert. Dat blijkt uit het handvol nummers op akoestische gitaar en uit het interview.
Na zeven jaar brengt Gabriel Rios dus één van zijn meest persoonlijke platen uit; ook de liefde voor zijn Latijns-Amerikaanse roots nemen een belangvolle plaats in, gedragen door z’n warme , zwoele vocals. De songs worden echter gezongen worden in de Spaanse taal.
Zelden heeft Gabriel Rios zich zo bloot gegeven door de themata van de brug die gemaakt wordt tussen verleden en heden, de Spaans gezongen teksten en z’n persoonlijk verhaal. De warmte, de emoties, de humor en de pijn komen hier aan bod
Het is een wonderbaarlijke muzikale cultuurschok dus, gezien en beleefd door iemand die de Latijns- Amerikaanse cultuur echt kent en heeft meegemaakt; dat blijkt zowel op plaat als uit die overtuigende akoestische voorstelling van deze mooie streaming.
Organisatie: Sony Music + Gabriel Rios
Cloudsurfers is een Nederlandse band die de inspiratie haalt bij bands uit de Californische garagerock en nog meer bij de Australische psychrock. King Gizzard zal bij het horen van debuutalbum ‘Don't Know What Hit Me’ qua sound zeker een bron geweest zijn, al blijven deze Nederlanders veel dichter bij de klassieke songstructuren dan die Australische band. Tame Impala en Together Pangea misschien ook, maar zeker ook de slacker-grunge van pakweg Teenage Fanclub. Voor referenties dicht bij huis denk ik meteen aan The Glücks.
Inhoudelijk is ‘Don't Know What Hit Me’ een persoonlijke en emotionele plaat geworden voor zanger/tekstschrijver Thom Liesting. Maar: wel op een optimistische en gevatte manier. Er komen onderwerpen aan bod zoals psychoses, angststoornissen, verwarrende relaties, psychiatrie, medicatie, ziekenhuistaferelen en de mentale strijd met jezelf. Maar ook fijne jeugdherinneringen, reisherinneringen en de verwarring die bij lust en liefde komen kijken.
Het album komt uit op geel vinyl met op de A-kant het lekker meezingbare beukanthem “Surf The Cloud” en catchy psychedelische titeltrack met opnieuw een pakkend refrein. Dan is er het meer punky “Prices” en sloophamer “Sweet Tooth”om af te sluiten met het mysterieuze “My Body Is Weak”, muzikaal een beetje een slome lo-fi Pixies (dan met Kim Deal nog op de backings).
Cloudsurfers klinkt het hardst op de B-kant, met o.m. “Samples” en het schreeuerige “Shrink”, die worden gevolgd door het mid-tempo van “Dad’s Advice”. Op “Pancreas Infection” is de Gizzard-invloed het sterkst aanwezig in het leadgitaarwerk. Op de slottrack “Sincere” laat de band een andere kant horen: een mellow man/vrouw-duet/ballad met ook nog een cello? Ze komen er niet alleen mee weg, het is meteen één van de beste tracks van dit album.
Het rammelt een klein beetje, niet elke verkeerde noot werd netjes opnieuw ingespeeld, het is geen massieve wall of sound met eindeloos laagjes gitaar boven elkaar, …
Dit album ruikt duidelijk nog wat naar het repetitiehok, maar dat geeft een debuutalbum ook net wat extra charme. Je krijgt het gevoel van ‘ik heb ze toch maar mooi ontdekt nog voor ze verneukt werden door een door het label opgedrongen gladde producer’. Laten we die laatste gedachte vasthouden.
Nederlands 
Français 
