Twee jaar geleden charmeerden de Spaanse Dry Martina samen met het Duitse latin jazz-producersduo Mo’ Horizons ons reeds met het aanstekelijke “Te Quiero Mambo” en dit jaar doen ze dat nog eens vlotjes over met “Lo Mejor”. Het is opnieuw aanstekelijke, dansbare, zomerse en vrolijke retropop. De lyrics van Dry Martina gaan erover dat de liefde en genieten van het leven de beste medicijnen zijn, beter dan wat dokters en dieetgoeroes in hun vermogen hebben. Deze “Lo Mejor” is net iets minder retro dan de meeste vorige singles van Dry Martina, maar het Duitse producersduo van Agogo Records heeft hier opnieuw goud in de vingers.
We konden dit jaar in februari reeds de bbq aansteken. Voor elke volgende keer mogen Dry Martina en Mo’ Horizons daarvoor de bijhorende soundtrack leveren. Ook de uit de losse pols geschoten en ontwapenende clip geeft je een boost waar zelfs het strafste vitaminepreparaat niet tegen op kan.
Lo Mejor -single-
Dry Martina featuring Mo’ Horizons
https://www.youtube.com/watch?v=HP0GfypZrxo
The Picturebooks brengen rauwe, primitieve rock ’n roll met flinke scheuten garage en blues. Vooral de drummer van het Duitse duo valt op omdat hij zonder cymbalen speelt, maar wel de term slagwerk in al zijn betekenissen inzet.
The Picturebooks houden van eindeloos touren langs de kleinere clubs, maar door de viruscrisis hebben ze die tactiek moeten bijsturen. Een eerste samenwerking voor een single, met Chrissie Hynde van de Pretenders, leverde hen inmiddels een ruimere bekendheid op. Voor hun tweede samenwerking komen ze uit bij de Zweed Dennis Lyxzen (van Refused! en van The International Noise Conspiracy). In het begin van hun carrière speelden The Picturebooks al eens als support van The International Noise Conspiracy in Berlijn en sindsdien zijn ze elkaar blijven tegenkomen.
Het is meer geworden dan een vriendendienst. Lyxzen smijt zich helemaal en laat zijn kenmerkende vocalen heel organisch opgaan in de primitieve rock van The Picturebooks. Fynn van The Picturebooks krijgt vocaal de tweede stem. Veel lyrics komen er overigens niet aan te pas, maar het zijn er genoeg om een prima single uit te laten ontspruiten die zowel de kwaliteiten van de Duitsers als die van de Zweed in de bloemetjes zetten.
Here’s To Magic -single-
The Picturebooks & The Major Minor Collective feat Dennis Lyxzen
Century Media
Brent Beukelaer ken je vooral als zanger van The Radar Station. “De Uitgelezen Man” is een single onder zijn eigen naam en in het Nederlands. Je herkent zijn stem van bij The Radar Station, maar de muziek klinkt heel anders. Ergens tussen pop en wat we vroeger kleinkunst noemden. Brent’s stem gaat - zeker in het Nederlands - een beetje in de richting van Zjef Vanuytsel. Het gaat op deze single ook wat in de richting van een Augustijn en een Kobe Sercu.
Het is vooral een heel intrigerende single. Zowel in de muziek als in de lyrics ontdekken we facetten die we nog niet kenden. Benieuwd naar het vervolg hierop.
https://www.youtube.com/watch?v=kUqBqyfZkg8
Holy Monitor is een Griekse psychedelische rockband die al een tijdje aan de deur staat te kloppen. Hun jongste album heet ‘Southern Lights’ en bestaat uit heerlijke psychedelische rock met veel gitaren en een retro orgeltje. Het klinkt bijzonder zomers, loom, geïmproviseerd en transcendent. Alsof de band goed licht beneveld de studio is ingedoken. Referenties liggen dan voor de hand: Pink Floyd, Ozric Tentacles en Grateful Dead, maar ook recentere als King Gizzard, The Spacelords, Electric Moon, Wheel Of Smoke, Narcotic Daffodils en Stone Golem.
Elke track heeft een andere sfeer. In titeltrack “Southern Lights” zitten uiteraard hints naar de Amerikaanse southern rock, in “Blue Whale” zitten wat retro water-elementjes, …
Eén van de beste tracks om te beluisteren is “The Sky Is Falling Down”, vanwege de verschillende richtingen die de band op deze track uitgaat. Het begint psychedelisch-progressief, gaat dan naar de retropop, stopt ergens halfweg en herbegint bij het psychedelisch-progressieve, maar dan met iets meer agressie in de gitaren, om dan in het laatste bedrijf te eindigen met een lome, door de zon gebrande, vertraagde retropop.
In psychedelische rock is het een erezaak om te blijven verrassen. Dat is iets wat Holy Monitor helemaal lukt op ‘Southern Lights’. Als Holy Mother aan de deur klopt, doe dan zeker open.
https://holymonitor.bandcamp.com/album/southern-lights
70’s-icoon Suzi Quatro maakt nog steeds nieuwe muziek. Goeie muziek zelfs. Haar levensverhaal gaan we hier niet uit de doeken doen. Daarvoor kijk je het beste naar de documentaire Suzi Q. Suzi wordt dit jaar 71 en het nieuwe album schreef ze grotendeels samen met haar zoon tijdens de lockdown.
Haar nieuwe album heet ‘The Devil In Me’ en bevat ear candy voor iedereen die op een bepaald moment fan van is geweest. Voor de rockers zijn er de titeltrack “The Devil In Me”, meezinger “Hey Queenie” en “Betty Who”. Die songs kunnen zich meten met haar oudste hits als “Can The Can” en “48 Crash”. Niet vernieuwend en wel heel voorspelbare classic rock en hardrock, maar voor iemand die het genre mee uitgevonden en mee vormgegeven heeft, knijpen we een oogje toe. En zelden iemand van die leeftijd nog met zoveel enthousiasme horen zingen en musiceren.
Het catchy “You Can’t Dream It” heeft een lichte dreiging en zit ergens tussen Pat Benatar en The Runaways in. “Get Outa Jail” is ook al een stevige rocker, met een paar clichés in de lyrics, maar ze werken wel. “My Heart And Soul” is een stroperige ballade met meer piano dan gitaar en zelfs een verwijzing naar Kerstmis. Dat Suzy tegen de kerstperiode nog eens langs de kassa wil passeren, ook dat zien we tussen de vingers. “Do You Dance” heeft een funky vibe, maar is minder dansbaar dan de titel laat vermoeden. “Isolation Blues” is een klassieke pubrocksong over de eenzaamheid tijdens de lockdown. Ook bij “Love’s Gone Bad” laat de songtitel al meteen in zijn kaarten kijken: dit kan moeilijk iets anders dan de blues zijn. “In The Dark” opent met piano en kantelt dan naar klassieke 80’s-pop. Het album sluit af met het ruig rockende “Motor City Riders” dat na de intro toch wat tempo en grinta mist.
Op “The Devil In Me” laat Suzi Quatro horen dat rockiconen ook waardig ouder kunnen worden. Daarvoor moet ze zichzelf niet zo nodig heruit vinden. Ze laat horen wat ze altijd al gedaan heeft en waar ze ook bijzonder goed in is. Wie de Suzi Quatro van de jaren ’70 nog moet ontdekken, begint misschien net zo goed bij dit nieuwe album.
Het was liefst vijf jaar wachten op een nieuw album van de Kings Of Leon. Singles als “100.000 people” deden het ergste vermoeden. Zelden zo’n fut- en zoutloze ballade gehoord. “The Bandit” was een iets leukere single, maar nog lang niet het niveau van een “Sex On Fire” of “Use Somebody”. De Amerikaanse band is al sinds een paar albums op zoek naar het succes dat ze in 2008 haalden en het jongste album, ‘When You See Yourself’, zal daar niet in slagen. Maar dat maakt het nog geen slecht album.
“Echoing” is een sterke song en heel herkenbaar als Kings Of Leon-song. Hij heeft wat meer peper en zout dan “The Bandit” en zou zowel op StuBru als Radio 1 op de playlist moeten kunnen geraken. Bij een songtitel als “Stormy Weather” denken wij aan donderende drums en bliksemende gitaren. Die van Kings Of Leon denken eerder aan de stilte vóór (of na) de storm. Opnieuw geen slechte song en heel herkenbaar, maar veel te gezapig om de volle speelduur te boeien.
Wel zeker de moeite is de titeltrack ‘”When You See Yourself, Are You Far Away” omdat de band hier een beetje buiten de lijntjes durft te kleuren en vertrekkend vanuit hun eigen sound uitkomen bij een loungy, zomerse en lichtvoetige variant van Coldplay. Misschien niet waar de fans op zitten wachten, maar wel een leuke song. Ook leuk zijn het braaf-rockende “Golden Restless Age” en de melancholische Tom Petty-rocker “Time In Disguise”.
De versterkers gaan niet meer op 11 bij de Kings Of Leon. De trefwoorden voor ‘When You See Yourself’ zijn gezapig en braaf. Voor een band die een wereldhit scoorde met “Sex On Fire” liggen de verwachtingen toch ergens anders.
Tolga Özbey kon tijdens de vriuscrisis niet op tournee met zijn Reptilians From Andromeda en dus werkte hij voort aan zijn zijproject Diabolico Delirium. Daarvan kregen we vorig jaar reeds een EP te horen. De hoes van het nieuwe album is opnieuw een collage van figuren uit oude (Amerikaanse) horror-strips en de twaalf tracks op ‘Satanico Pandemonium’ moet je opvatten als de soundtrack bij een B-movie in datzelfde horror-genre.
Speelde Tolga op die EP uit 2020 nog alle instrumenten volledig zelf in (tot en met de theremin), dan gaat hij hier ‘next level’ met voor bijna elke track gastmuzikanten. En daar zijn liefst drie Belgen bij: de saxofonisten Johan Ruyters van o.m. Speedball Jr en Wouter De Smet van Mise-en-Scene en dan nog Nolf Kaka (die heel mooie dingen doet met een oude Moog).
Voorts zijn er nog bijdrages van Yayoi Tsushima van TsuShiMaMiRe (Japanse band die beetje lijkt op Shonen Knife), Thea Faulds van de Canadese Night Chill Band, Kenneth Highland van The Gizmos, de Russische band Al Tornado en Bülent Kabas van de Turkse punkband Rashit (waar Tolga Özbey ook deel van uitmaakte). Een heel bont gezelschap en dat zorgt voor flink wat variatie.
Als soundtrack zijn de twaalf instrumentale composities zeker geslaagd. Aan de opnamekwaliteit had misschien nog wat langer geschaafd kunnen worden, maar de lo-fi-aanpak geeft deze muziek een zeker retro-gevoel dat heel goed past bij het concept.
Het is niet uit vaderlandsliefde, maar de tracks met Belgen behoren tot de betere van dit digitale album: “Dragstrip Monsters” met Ruyters en De Smet en “Neighbour Terror”, “Drive In Horror” en “Martian Pasta” met Nolf Kaka. Andere tracks die er een beetje bovenuit steken zijn “Kiss To KIll” en “La Invasion De Los Muertos”.
Een fijne soundtrack. Benieuwd wat hierna komt. Nog meer exotische gastmuzikanten? Zangers en zangeressen? Covers in een retro-horror-jasje? De soundtrack bij een oude/nieuwe film? Wie zal het zeggen?
https://kafadankontak.bandcamp.com/album/diabloico-delirium-satanico-pandemonium
Lisa Gerrard en Jules Maxwell zaten samen in de legendarische band Dead Can Dance. Hun nieuwe single als duo ademt dan ook zeker de sfeer van die band, maar in een meer moderne sfeer en met huiveringwekkende vocalen. Het is geen track die je koud laat, wel eentje waarvan je kippenvel krijgt. Het is elektronisch, dreigend, haunting en het heeft vaag een vleugje Vangelis. IJzingwekkend mooi.
Noyalain -single-
Lisa Gerrard & Jules Maxwell
Atlantic Curve/Schubert Music Europe
Het album volgt in mei
https://www.youtube.com/watch?v=13HWFBUOIWU
Goldkimono, dat is Nederlander Martijn Konijnenburg. Hij schreef al hits voor anderen (Kygo) en voor zichzelf. Zijn nieuwste single is “Morning Sun”, hij schreef ‘m naar verluidt op een strand in Amerika en hij gaat over de dag aanvatten met veel vertrouwen. Een gevoel dat we sinds de viruscrisis al eens moeten missen. “Morning Sun” is fris, zomers en dansbaar. En het klinkt vooral een beetje als (onze) Gabriel Rios ten tijde van “Broad Daylight”. Geen ripp-off, wel bijna dezelfde vibe.
Zet deze “Morning Sun” in je Spotify-playlist en speel het elke morgen en je dag zal goed begonnen zijn.
https://www.youtube.com/watch?v=Qapc55GTJi4
Flagey Piano Days 2021 - livestream - Een avondje piano virtuositeit op het netvlies gebrand!
Flagey Piano Days 2021
Flagey
Brussel
Date: 2021-02-27
Erik Vandamme
Als introductie van het festival Flagey Piano Days citeren we even: '' Voor het eerst in zijn geschiedenis zullen de Flagey Pianodagen plaatsvinden als een speciale streaming editie! Geïnspireerd door de 200ste geboortedag van Gustave Flaubert, auteur van de iconische roman Madame Bovary, verkennen de Flagey Pianodagen het thema van de dromen. Elke artiest neemt je door zijn programmering, composities en improvisaties mee naar een andere wereld, ver weg van het nogal onthutsende nieuwe normaal dat we momenteel meemaken.''
Op het programma staan enkele piano virtuozen van uitzonderlijke klasse, die elk op hun eigen wijze de lat zeer hoog weten te leggen, om emoties door de typische piano klanken om te zetten in beelden …
David Kadouch (****) - Als winnaar van de Koningin Elisabethwedstrijd in 2010 en als artiest in residentie bij Flagey , ontpopt David Kadouch zich ondertussen tot een graag geziene gast op nationale en internationale podia. "Hij neemt ons mee op een ontdekkingsreis in de wondere wereld van de jonge wiskundige en componist Alexey Shor, gevolgd door een interpretatie van Schumanns evocatieve pianocollectie Kinderszenen en Ravels speelse Sonatine.", lezen we in de biografie op de website; dat klinkt alvast veelbelovend.
David Kadouch combineert dat speelse met dromerige soundscapes, in de stijl van Chopin, wat zorgt voor een warme gloed . Het speelse en het weemoedige wordt kleurrijk uitgetekend. Zijn virtuositeit is grenzeloos. Het dromerige en warmhartige aspect is erg mooi. Hij spreekt zijn publiek aan door het vertellen van poëtische teksten, die perfect aansluiten bij de muziek.
Alexandre Kantorow (*****) - De jonge pianosensatie Alexandre Kantorow is de volgende. Hij was pas 22 toen hij in 2019 als eerste Fransman ooit de Eerste Prijs won van het befaamde Tsjaikovski Concours, en wordt vaak omschreven als 'reïncarnatie van Liszt’. Hij brengt in Flagey een adembenemend mooi voorproefje van zijn aanstaand album, ‘Brahms' poëtische Ballades nr. 1 en 2’, een ontluikende genegenheid van de componist aan Clara Schumann, en de grootse ‘Pianosonate nr. 3’, een meesterwerk dat hij schreef als eerbetoon aan zijn illustere voorganger Ludwig van Beethoven, lezen we in de biografie. Alexandre wordt een gouden toekomst voorspeld, net door die uitzonderlijke virtuositeit.
En wat blijkt? De man is een uniek talent , met een knipoog naar de componisten Liszt, Brahms en Beethoven. Hij steekt enorm veel gevoel in zijn spel. Het is een onaards mooie performance, een delicatesse, een oerkracht. Hij neemt je mee naar een sprookjesachtige wereld, van bedwelmende piano klanken, die een hypnotiserende invloed hebben op je gemoed. Hij kan het tempo opdrijven , of hij kan het zo intiem laten klinken . Wat een golvende beweging in uitersten.
Het is een pianist die prachtige klanken tovert; van een verstilde, intieme sfeer gaat het over tot een soort vulkaanuitbarsting om dan opnieuw integer te klinken.
Denis Kozhukhin (****) - We citeren: 'Verwondering ligt aan de basis van dit recital van pianist Denis Kozhukhin, winnaar van de Koningin Elisabethwedstrijd in 2010 en artiest in residentie bij Flagey. Hij neemt ons mee op een ontdekkingsreis in de wondere wereld van de jonge wiskundige en componist Alexey Shor, gevolgd door een interpretatie van Schumanns evocatieve pianocollectie Kinderszenen en Ravels speelse Sonatine.' . De speelsheid, gedrenkt in een mooi badje van melancholie en weemoed, vonden we al bij David Kadouch. Hij weet op dromerig, intense wijze je mee te nemen naar die sprookjesachtige , kleurrijke wereld. Wat een magie , schoonheid horen we. Klasse!
Anthony Romaniuk (*****) - De Australisch-Belgische pianist Anthony Romaniuk is een muzikale veelvraat. Na de intense samenwerking met violiste Patricia Kopatchinskaja, het vocaal ensemble Vox Luminis en tenor Reinoud Van Mechelen , presenteert hij nu zijn allereerste soloalbum ‘Bells’: ‘Een weerspiegeling van zijn passie voor klassieke muziek, rock en elektronische muziek, die ruimte biedt voor improvisatie. Bijna tien eeuwen muziek passeren de revue in dit fascinerend programma waarin hij muziek van Jean-Philippe Rameau en Wolfgang Amadeus Mozart moeiteloos laat contrasteren met pianowerken van George Crumb en Chick Corea.’, lezen we in de biografie.
Hij houdt van experiment en intrigeert , boeit op elk moment. Hij heeft een breed spel, om elk aspect aan bod te laten komen, van klassieke piano naar een elektronisch huzarenstuk over aanstekelijke deuntjes tot dromerige soundscapes. Een kleurrijk palet dus .
Anthony Romaniuk is een pianist die de grenzen van zijn instrument, de piano, verkent; hij brengt allerlei trucs aan zijn klavier , wat de sound uitermate spannend maakt . Op elk moment ben je verbaasd van wat hij doet . Sterk.
Eve Beuvens (*****) - De componiste/pianiste Eve Beuvens drukt haar stempel op de Belgische jazz. Ze gaat met haar piano met zoveel virtuositeit om dat je onder hypnose en diepe trance wordt gebracht. Haar optreden op Bell Jazz Fest 2020 is er een voorbeeld van. Het optreden nu is opnieuw een bijzonder intens , bedwelmend, intiem piano concert; een muzikaal avontuur in jazz en klassieke piano. Ademloos en wondermooi.
Intimiteit is ook nu weer de rode draad, en ze houdt van improvisatie en het aftasten van grenzen. Haar dromerige, zalvende, wondermooi variërende piano set brengt je tot gemoedsrust. Een uiterst geslaagde virtuositeit dus van deze componiste!
Organisatie: Flagey, Brussel
Koninklijke Muziekkapel van de Gidsen - Sound of Ghent - Kleurrijke blazers zorgen voor een feestelijke stemming in de huiskamer
De symfonieën van Beethoven werden op Musiczine.net intens opgevolgd via streaming. Er is nu een einde gekomen aan de reeks met de befaamde 9de symfonie van Beethoven, uitgevoerd deze keer door Koninklijke Muziekkapel van de Gidsen.
We citeren: "Met zijn negende symfonie slaagt de onvermoeibare Beethoven er, na alle vernieuwingen die hij al had ingevoerd, nogmaals in de muziekgeschiedenis een revolutionaire draai te geven. De dimensie van het werk, en met name het spectaculaire slotdeel met de beroemde ‘Ode an die Freude’ op tekst van Schiller verzetten voorgoed de bakens van het genre."
Dit concert werd opgenomen op 25 september in de Oude Vismijn, Gent. De uitzending kon nu online bekeken worden.
Is het nu zo dat de 9de symfonie van Beethoven zijn meest toegankelijke is naar een breed publiek toe? Wellicht is dit toch wat kort door de bocht. We kregen toch een 'aha dit herken ik'- gevoel bij deze voorstelling. De blaasinstrumentatie staat hier centraal. De Koninklijke Muziekkapel van De Gidsen weet perfect de sfeer te vatten, die Beethoven wellicht ook bedoelde toen hij deze compositie schreef. Olv de dirigent ontstaat een botsing tussen verleden en heden, waaruit niet alleen blijkt dat Beethoven, met elk van zijn composities maar zeker met deze 'Ode An Die Freude', zijn tijd ver vooruit was. We sluiten de ogen en wanen ons weer in die 18de eeuw, met decadente feestjes van de hogere klasse waarbij altijd wel een dansfestijn hoorde.
Naast de traditionele blaasinstrumentatie wordt bovendien ook gebruik gemaakt van de bassethoorn , wat zorgt voor een zachte botsing tussen nu en toen. Een oorgasme van blazers dus, dat aanstekelijk werkt op de dansspieren of je onderdompelt in een weemoedig sfeertje. Deze symfonie straalt enorm veel positieve energie uit, wat werd overgedragen door dit gezelschap op het podium van de Oude Vismijn.
De Koninklijk Muziekkapel van de Gidsen zorgt voor een intens mooi , kleurrijk tapijt. De reeks symfonieën van Beethoven werden op die manier op een aandoenlijke wijze afgesloten binnen een feestelijke stemming.
Line Up:
Wim Vandenbossche (Fluit) // Veerle Huskens (Hobo) // Dymphna Vandenabeele (Hobo) // Eva Saliën (Klarinet) // Bart Watté (Klarinet)// Katrien Noël (Bassethoorn) //Johan Schols (Bassethoorn)// Marc Peremans (Hoorn)// Marc Weyers (Hoorn) // Thomas Gustin (Hoorn)// Peter Van Montford (Hoorn)// Gerrit Peeten (Hoorn) // Bruno Ricci (Fagot) // Jean-Francois Calier (Fagot)// Eva Bekaert (dubbel bas)
Om af te sluiten geven we nog een overzicht van de verslagen van de concertreeks 'De negen symfonieën van Beethoven'
Symfonie 1: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80375-b-rock-orchestra-sound-of-ghent-de-magische-kruisbestuiving-tussen-cello-viool-en-blaasinstrumenten.html
Symfonie 2: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80438-anima-eterna-sound-of-ghent-beethoven-wordt-ontleed-van-een-dunne-lijn-tussen-intense-stilte-en-geluidsmuren-omver-blazen.html
Symfonie 3: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80495-casco-phil-sound-of-ghent-een-opbouwende-sound-in-uiteenlopende-laagjes-binnen-een-veelkleurig-kader.html
Symfonie 4: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80542-orchestre-philharmonique-royal-de-liege-sound-of-ghent-oogstrelende-taferelen-die-vreugde-brengen-in-donkere-tijden.html
Symfonie 6: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80699-symfonieorkest-vlaanderen-sound-of-ghent-voortdurend-spelen-met-emoties.html
Symfonie 7: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80800-symfonisch-orkest-van-opera-ballet-vlaanderen-sound-of-ghent-uitbundige-klanktapijten-uit-het-leven-gegrepen.html
Symfonie 8: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80915-belgian-national-orchestra-sound-of-ghent-zorgt-voor-een-deugddoende-roes-waaruit-ontsnappen-onmogelijk-is.html
Organisatie: Festival van Vlaanderen, Gent ism Sound of Ghent
Introspection Music Experience 2021 - livestream - Klankentapijtjes die troost bieden voor kwetsbare mensen
Introspection Music Experience 2021
Museum Dr. Guislain
Gent
2021-02-25
Erik Vandamme
De Belgische vzw KAOS is één van drie partners van de 'Introspection Music Experience', een internationaal muziekproject ondersteund door het Creative Europe programma van de Europese Unie, rond het thema psychische kwetsbaarheid.
De bedoeling is een album met zestien nummers uit te brengen, gevolgd door een internationale toer van concerten in België, Griekenland en Spanje. Voor België werden Korneel Muylle, Chloë Nols en KRANKLAND geselecteerd uit vijftig inzendingen.
Op 25 februari ging een online optreden Introspection Music Experience door vanuit Museum Dr Guislain, Gent.
In een interview vertelden Korneel Muylle en Mike Michiels (KAOS) over het project en het optreden. Het interview kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/80920-kunstorganisatie-kaos-mike-michiels-kaos-en-korneel-muylle-ambitie-met-kaos-blijven-verder-werken-aan-residenties-en-andere-kunstprojecten-het-stigma-van-mensen-met-een-psychische-kwetsbaarheid-wegwerken.html
Een overzicht van het festival
In de eerste plaats willen we het even hebben over de locatie. Het ontwerp is goed gekozen alvast door het brede gamma aan foto’s aan de wand, verwant aan wat de artiesten brengen. Het draait rond emoties van kwetsbaarheid en pijn.
Beeld en klank zijn met elkaar verbonden. Je krijgt een hartverwarmend, visueel totaalspektakel . Een intens klankentapijt in een emotioneel kader. Een avond waarbij de drie artiesten Korneel Muylle, Chloë Nols en KRANKLAND, elk op hun eigen manier een stempel drukken. Met als doel het stigma tav mensen met psychische kwetsbaarheid op deze wijze te doorbreken. De organisatie, en de artiesten zijn er met brio in geslaagd.
Chloë Nols (*****) mag de spits afbijten brengt, begeleid door een pianist die haar breekbare, bedwelmende stem perfect aanvoelt en aanvult; het zijn aangrijpende songs met een boodschap. Chloë speelt in op het thema van de avond. Dat komt tot uiting in het korte interview na haar optreden, hoe ze haar angst van haar problemen heeft overwonnen. De pijn en de vertwijfeling klinkt letterlijk uit haar stem. Alsof ze elke mens die het moeilijk heeft zichzelf uit te drukken in woorden, een hart onder de riem biedt . Dit was een hartverwarmende performance .
Korneel Muylle (****) biedt evenzeer warmte in z’n folky gedrenkte muziek. Oorspronkelijk zou hij met band optreden, nu deed hij solo zijn ding. Ook hij wil vooral de angst van mensen met psychische problemen ontkrachten door zijn muziek en teksten. Hij doet het op de wijze van een Bob Dylan. Hij raakt met zijn akoestische gitaar en natuurlijk ook met z’n aangrijpende , pakkende vocals . Korneel vertelt zijn verhaal dat je als luisteraar gaat nadenken. En zeker hoe je kijkt naar mensen (met een psychische kwetsbaarheid). Het ware gelaat tonen dus. Die naaktheid van het leven raakt. Korneel weet puur subtiel een spiegel voor te houden van jouw eigen leven. Dit maakt deze mooie performance bijzonder en tijdloos. Het was een set van intens genieten.
KRANKLAND (*****) maakt gebruik van samples waarbij elke cassette een persoon voorstelt waarmee hij opnames maakte , opnames die hij dan ook in zijn songs verwerkt heeft; elk krijgt een bijzondere plaats in het geheel .
Door de fantasieprikkelende klank zorgt hij voor een visuele totaalbeleving. Klank en beeld gaan hier dus samen. De samples en vocals sluiten erop aan.
KRANKLAND verstaat die unieke kunst om binnen een bepaald concept grenzen te verleggen; als luisteraar word je onder hypnose gebracht en zweef je volledig weg van deze wereld …
Het bedroefde laat een diepe indruk na. 'We eindigen met een feestje' is wellicht een beetje kort door de bocht, maar KRANKLAND zorgt in elk geval voor een groovy, zweverig, dansbaar einde. Met als boodschap dat het, ondanks alles, altijd goed komt … We duimen ervoor …
Organisatie: Kunstorganisatie KAOS/Introspection Music Experience
Splendidula is een doom/sludge/post metal band uit Temse/Genk die sinds 2008 aan de weg timmert. In 2019 bracht Splendidula een nieuwe schijf uit 'Post Mortem'.
We schreven: ''Qua intensiteit doen deze songs subtiel denken aan een band als Moonspell, die je doen wegdrijven naar verre oorden . Echter is deze band eigenlijk met geen enkele andere band of genre te vergelijken … Splendidula verlegt de grens binnen duisternis en donkere melancholie, waarbij doom en gothic elkaar vinden, - in een specifiek kader die je als luisteraar tot tranen toe beweegt. Letterlijk"
Ondertussen deed de band ons live naar adem happen, door die demonische kruisbestuiving van zangeres Kristien Cools en top muzikanten die je onderdompelen in een intens duister sfeertje. Vorig jaar bracht de band nog een single op de markt “Somnia”, een voorbode op wat komen zou?! … De recensie kun je nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79708-somnia-single.html
Nu kwam eindelijk de langverwachte nieuwe schijf op de markt, 'Somnus'. Een plaat die aan alle verwachtingen voldoet, ja zelfs, overschrijdt.
In een interview dat we in 2019 hadden met Kristien en partner Joachim vertelden ze ons: ''We willen vooral verder blijven evolueren, muzikale grenzen aftasten en experimenteren, zodat we niet ter plaatse blijven trappelen. Dit is voor ons heel belangrijk, aangezien dit de gemeenschappelijke visie binnen de band is. We hopen dus in de komende jaren te blijven groeien en hopen dat ons publiek daar ook in meegaat, zodat we ook op grotere podia kunnen staan.''
Dit gebeurt zeerzeker op deze nieuwe plaat. Splendidula blijft zijn doom roots trouw, maar treedt ook buiten de comfortzone. Niet enkel zijn er Nederlandstalige teksten, vooral hoor je een band waar iedereen diezelfde duistere kant uitkijkt. Intens en grauw, een focus op het occulte en het mysterieuze.
Bij elke song worden we weer aangenaam verrast. O.m. de traag, slepende opbouw naar een verschroeiende climax toe op “Incubus”; hier valt de combinatie van de Nederlandse-Engelse taal en de vocals van Kristien en Pieter op, die elkaar perfect aanvoelen.
Of een song als “Drocht” die aan de ribben kleeft als een demonisch wezen, we voelen de donkere klauwen die de keel dichtknijpen. Een zalig gevoel. Pas bij afsluiter “When God Comes Down” wordt het even rustig in ons hoofd. De kers op de taart.
'Somnus' is een gevarieerd meesterwerk van grauwheid, verdorvenheid en donkere zachtmoedigheid, muzikaal verwezenlijkt in trage opbouwende tempo’s en wervelstormen. De band kleurt buiten de lijntjes van de doom/sludge metal. Dat bleek al uit die single vorig jaar.
Splendidula is al een tijdje aan een ware opmars bezig, zowel qua instrument , vocals en visueel. Splendidula is klaar om de donkere metal wereld te veroveren , nu zeker, gezien iedereen dezelfde richting uitkijkt . Het is een knaller van een duistere plaat, die grenzen durft te verleggen.
Kortom, voor wie houdt van een intense duisternis , zit bij Splendidula op het juiste adres.
Tracklist: Somnia 08:41 Void 05:19 Incubus 08:22 Oculus 04:23 Drocht 06:44 When God Comes Down 09:26
Doom
Somnus
Splendidula
De Zeeuwse singer-songwriter Ellen Shae is al van haar 7de actief met muziek bezig, te beginnen met de lokale fanfare, op dwarsfluit. Ze vond haar eigen weg in de muziekwereld, waarbij haar stem en akoestische gitaar de elementen waren om de wereld te veroveren. Na het debuut 'My Widow' (2014) en de opvolger 'Clouds' (2017) was het vorig jaar tijd voor een nieuw hoofdstuk. 'Caged Bird' was het resultaat , haar indrukken en ervaringen horen we op een intiem breekbare wijze .
“Caged Bird”, de titelsong geeft al aan welke richting deze plaat uitgaat. Ellen heeft een hartverwarmende mooie stem. Muzikaal klinkt ze erg divers, het breekbare, broze treedt op het voorplan. De zalvende klank van celliste Sera Smolen zorgt voor een folks sfeertje . Ook de andere muzikanten hebben een sterke inbreng.
Ellen Shae raakt met haar variërende vocals. Luister maar eens naar het ontroerende “Toby”. Op subtiele wijze weet ze ook de dansspieren te prikkelen als op “Rhyme” .
Ze schittert in eenvoud. “Dive in the dark” en “Salt” zijn twee songs die overtuigen door haar loepzuivere stem . Hartenbreker “Judging” en het afsluitende “Homesick” onderstrepen haar muzikaal talent.
Ellen Shae staat op scherp in het betere folk/singer-songwriting. Ze laat zich omringen door muzikanten die haar muziek optillen naar het hoogste niveau. Haar warme, soulvolle stem ontroert en biedt een melancholisch kader, dat gemoedsrust brengt.
Een artieste om te koesteren dus.
Folk/singer-songwriter/country
Caged Bird
Ellen Shae
Tracklist: Caged Bird - Polluted Air - Open Road - Rhyme - Toby - Dive in the dark - Salt - Judging - Homesick
Nederlands 
Français 
