His Trust Fund - livestream - Dansen door het leven, in een badje van weemoed en melancholie

His Trust Fund is het geesteskind van songwriter Philippe François. De man is al ruimschoots 18 jaar met muziek bezig en speelde bij verschillende bandjes waaronder The Bony King Of Nowhere.
His Trust Fund's eerste EP kwam in het najaar 2018 uit en de band stelde deze voor in De Studio (Antwerpen), Het Bos (Antwerpen) en Cactus Club (Brugge).

Eind januari bracht  His Trust Fund een gloednieuwe schijf uit 'The Free Market Love You'. Een plaat waar Philippe zijn adoratie voor zijn helden uit de doeken doet, en die bedekt met de nodige melancholie.  We hadden hierover een fijn gesprek met Philippe , en uiteraard werden ook de toekomstplannen uitgerold. http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/80654-his-trust-fund-ik-hoop-dat-deze-plaat-een-begin-is-om-ook-de-trouwe-volgers-te-vinden-die-ons-blijven-koesteren.html  

His Trust Fund (****) stelde deze plaat voor in Trix, Café Soirée, Antwerpen , helaas niet aan een publiek. Maar via streaming kon dit optreden wel worden gevolgd …
Nadat Philippe; helemaal alleen op het podium, de eerste song op gevoelige wijze speelde, kwamen de overige bandleden op het podium. “Love is a disease” laat al aanvoelen welke kant het zal uitgaan. Gedrenkt in een badje van melancholie en weemoed, vertelt His Trust Fund een verhaal over de dingen des leven; op een wijze zoals grootheid Leonard Cohen dat ook deed, raakt Philippe - zijn stem schippert ergens tussen Cave en Cohen in -  de gevoelige snaar.
Gerugsteund door muzikanten die hun warme klanken gemoedelijk je hart in vuur en vlam zetten. Het is een wonderbaarlijke gewaarwording die een gemoedsrust over jou doet neerdalen.
Er mag ook gedanst worden. His Trust Fund varieert in hun sound; pijn wordt omgebogen naar de geneugtes van het leven. 
Zeemzoeterigheid met een subtiel donker kantje, horen we ook op sommige nummers. De prachtige muzikale omlijsting en die warme stem van Philippe brengt je 'closer to the bone', zoals een song het zelf zegt. Indrukwekkende schoonheid die je hart doorboort.
His Trust Fund balanceert tussen twee polen  tot je helemaal zen bent, met een glimlach op de lippen en/of een traantje dat kan worden weggepinkt o.m. op “The Glory of you Body”. Aanstekelijke folk songs, met een Latijns-Amerikaans tintje, zijn omgeven van gevoelige warmte. Eindigen doen ze met een lekker aanstekelijke reggae song , die doet verlangen naar een zwoele zomeravond aan het strand. De rest kun je je wel inbeelden …
Tijdens de livestream spreekt Philippe zijn ‘afwezige’ publiek aan .Sjiek.
De dingen des levens worden  door His Trust Fund benadrukt, in een badje van weemoed en melancholie zonder al te klef te gaan klinken ; ook de dansspieren worden aangesproken. We zweven weg naar betere oorden in ons onderbewustzijn.

Op de vraag die in het interview werd gesteld, ‘is hier een publiek voor?’ Zeker en vast! Muziekliefhebbers die houden van  typisch weemoedige folk of een Latijns-Amerikaans en Reggae sfeertje , vinden zich dus terug in dit Belgisch talent! .

Organisatie: Trix, (Café Soirée), Antwerpen

Kunstorganisatie KAOS - Mike Michiels (KAOS) en Korneel Muylle - Ambitie? - Met KAOS blijven verder werken aan residenties en andere kunstprojecten; het stigma van mensen met een psychische kwetsbaarheid wegwerken


De Belgische vzw KAOS is één van drie partners van de 'Introspection Music Experience', een internationaal muziekproject ondersteund door het Creative Europe programma van de Europese Unie, rond het thema psychische kwetsbaarheid.
De bedoeling was een album met zestien nummers uit te brengen, gevolgd door een internationale toer van concerten in België, Griekenland en Spanje. Voor België werden Korneel Muylle, Chloë Nols en KRANKLAND geselecteerd uit vijftig inzendingen. Op 25 februari gaat een online optreden Introspection Music Experience vanuit Museum Dr Guislain, Gent door
Meer informatie
https://soundofghent.be/event/soundofghent/introspection-music-experience/login
Facebook event  https://www.facebook.com/events/248321093496824/
Wij hadden hieromtrent een fijn gesprek met Mike Michiels (KAOS) en Korneel Muylle.

Laten we met de deur in huis vallen, wat houdt dit project in?
Mike Michiels: KAOS, de organisatie waar ik voor werk als coördinator, behartigt het Belgische luik van het Europese Introspection Music Experience project. In het kort: KAOS is een organisatie uit Brussel die projecten doet met kunstenaars die al dan niet een psychische kwetsbaarheid hebben. Vanuit hun werk bekijken we hoe we kunnen samenwerken. Dat kan door middel van tentoonstellingen, dat was de eerste insteek toen we in 2011 van start gingen, maar soms ook via concerten en dergelijke. We werken vanuit een gedeeld atelier. Het doel is  ontmoetingen op te zetten tussen mensen met en zonder psychische kwetsbaarheid. ‘Introspection Music Experience’ is een Europees project, ondersteund door het Creatieve Europe programma van de Europese commissie, samen met Intras (Spanje) en EDRA (Griekenland). Er was oorspronkelijk ook een Britse partner maar die is er omwille van Brexit uitgestapt. Oorspronkelijk was het de bedoeling jonge muzikanten samen te brengen met mensen met een psychische kwetsbaarheid en die als songwriter te laten deelnemen. Wij hebben gekozen om muzikanten uit te nodigen die zowel muziek schrijven, maken en uitvoeren. Dankzij een open call via VI.BE hebben we daar vijftig reacties op gekregen, waarna we drie muzikanten selecteerden : Korneel Muylle van de band Slow Lee,  Chloë Nols en KRANKLAND. Vorig jaar zijn zij in februari nog naar Valladolid in Spanje geweest waar ze alle andere muzikanten van Griekenland en Spanje hebben ontmoet, workshops hebben gevolgd en jam sessies hebben gedaan.

Dat project is dus eigenlijk al voor de corona gestart, of heb ik het mis?
Mike: Dit project is inderdaad al langer bezig. Eind 2018 zijn we gestart met de samenwerking met de partnerorganisaties. In 2019 hebben we alles voorbereid en de open call gelanceerd op VI.BE. Thomas Werbrouck (KRANKLAND) is eind 2019 bij ons in residentie geweest en die heeft toen concreet met een aantal mensen samengewerkt en opnames gemaakt. Chloë en Korneel deden dat ook, maar dan in 2020.
Korneel Muylle: Ik had mooie plannen en vooruitzichten toen ik in november 2019 instapte in het project. Het plan was om verschillende residenties te doen in maart, april en mei 2020. Zonder alle beperkingen van de lockdown. Maar dat draaide, zoals iedereen weet, geheel anders uit.

Ik heb de (online) KAOS Talk (=gespreksavonden die georganiseerd worden in het kader van alle residenties bij KAOS) die jij mee organiseerde (19/02/2021) helaas niet volledig kunnen volgen; kun je misschien in het kort eens vertellen waar het over ging?
Korneel: Die avond stond in het teken van de vraag of er een link is tussen psychische kwetsbaarheid en creativiteit. Mensen met verschillende achtergronden kwamen hun kennis en ervaringen delen. Die link is er zeker! Maar in hoofde van veel mensen en media leeft nog altijd een soort van minachting of clichématig idee t.o.v. kunstenaars of creatieveling met een psychische kwetsbaarheid. We spraken vroeger en nu soms nog over insider en outsider kunst of over ArtBrut. Die opsplitsing en die manier van in hokjes denken, is passé en absoluut niet nodig!

Muziek creëren met als thema's stigma en psychische kwetsbaarheid en alzo de dialoog hierover aan te zwengelen is de belangrijkste reden van dit project,  lees ik. Welke impact hopen jullie dat het project zal hebben?
Korneel: In deze bijzondere tijden is het voor de culturele sector sowieso moeilijk om zich te tonen aan het publiek. Het is ook moeilijk om repetities in te plannen of op te nemen in de studio. Ook duidt de huidige periode aan hoe kwetsbaar mensen zijn. En hoe hard ze nood hebben aan steun. Er is niet iets als mensen zonder kwetsbaarheden, dus dit project kan zeker een soort impact hebben op deze mensen.

Kunnen we dan stellen, dat dit project op de juiste plaats en het juiste moment komt eigenlijk? Of is dat te ver gezocht.
Mike: Op de juiste plaats en het juiste moment: dat wil ik toch wat nuanceren. We zijn met KAOS actief sinds 2011. Het is niet iets nieuws voor ons. Laat dit toch duidelijk zijn. Als we bijvoorbeeld in contact komen met mensen met een psychotische kwetsbaarheid stellen we toch vast dat er veel mensen zijn die daar al veel langer mee kampen. Dat is niet veranderd door corona, of zo. Er is in deze tijden wellicht wel een grotere gevoeligheid, dat weet ik niet precies. Uiteraard heeft deze periode wel een invloed op sectoren als cultuur en horeca of zo. Maar wat ons project betreft hebben we dit al voor de ganse corona periode uitgetekend. Het Introspection Music Experience project is geen nieuw gegeven dat een specifieke link heeft met corona. Het is wel zo dat alles anders is verlopen dan gepland. Zowel de residenties zelf, de mogelijkheden qua ontmoetingen en het opnameproces voor de muzikanten. Het echte live gegeven hebben we moeten annuleren. De geplande live concerten en de KAOS talk zijn uiteindelijk een digitaal verhaal geworden via online streams.

Hoe belangrijk is muziek  op zich voor jullie in deze tijden?
Korneel: Ik voel mijzelf verstrengeld met muziek. Naar muziek luisteren of zelf muziek schrijven, is even belangrijk voor me. Ik zou niet weten hoe ik me zou voelen als ik niet bezig kan zijn met gitaar spelen, zingen en schrijven. Het is een uitlaatklep en het geeft zin aan mijn leven. Nu we amper kunnen repeteren en er geen optredens mogelijk zijn, hunker ik naar die warme momenten waarbij we samen met andere muzikanten en het publiek kunnen opgaan in magische muziek.
Mike: Ik denk dat we daar geen onderscheid mogen maken tussen mensen met of zonder een psychische kwetsbaarheid. In deze vreemde tijden kan muziek wel mensen helpen die eenzaam zijn, om zo gezelschap te vinden daarin. Maar eigenlijk is muziek gewoon altijd belangrijk. Met of zonder een corona crisis.

Deze corona heeft jullie wel verplicht anders te werk te gaan. Vertel er eens wat meer over?
Korneel: Het was enig gepruts met mondmaskers in de studio en het organische aspect van muziek creëren was soms wat zoek. We konden niet allemaal tegelijkertijd in de studio aanwezig zijn. Zo te werk gaan, was niet evident. Maar uit respect voor elkaar en de regels hadden we geen andere keuze dan deze restricties te respecteren.

Wat is volgens jullie de maatschappelijke impact op de cultuur in deze coronatijden?
Korneel: Ik denk dat veel muzikanten en mensen die in de cultuursector werken zich afgesneden voelen van hun eigen muzikale universum. Er is een groot gemis. Veel gevloek ook. De verschraling van de maatschappij door enkel economische belangen te laten primeren is wederom een feit. De veelzijdigheid die elke individu in zicht heeft, krijgt een plaats door een song, een creatie, een theaterstuk, een gedicht of wat dan ook. Creatieve mensen moeten echter ook hun kinderen eten geven en de huur betalen. Velen zitten in de penarie of hebben een andere job moet zoeken. De verrijking van het leven gaat hier onder lijden. De gages en budgetten waren al niet vet, en zo te horen worden die nog kleiner… . Hopelijk wordt de cultuursector gereanimeerd en opgewaardeerd.

De cijfers van de geestelijke gezondheid zijn naar mijn mening een taboe geworden, je leest er weinig over, tenzij in de kantlijn of zo.. maar ze stijgen wel enorm. Klopt dat?
Mike: Over de cijfers zelf kan ik geen uitspraken doen, omdat ik dat niet weet. We vangen wel signalen op uiteraard. Die stelling lijkt wel te kloppen als ik spreek vanuit de plek waar we gevestigd zijn.  Langs de ene kant zijn er mensen die net nu meer ontspannen in het leven staan, door deze crisis. Omdat ze zich nu even kunnen terugtrekken. Door meer geïsoleerd te zitten, valt er soms een druk weg. Anderzijds zijn er anderen  -die komen nu meer en meer om de hoek kijken- die altijd wel nood hebben aan net dat sociaal contact en het nu door die maatregelen veel moeilijker hebben. Maar los daarvan zijn er altijd wachtlijsten, dat was ook al zo voor corona. Het gaat eigenlijk meer om de juiste zorg. Mensen die het voordien al psychisch moeilijk hadden, zitten door deze periode nog dieper in de put. Het is nog duidelijker geworden dat ze het moeilijk hebben. Het is te hopen dat dit na deze vreemde corona tijden toch ook opgepikt wordt, dat het probleem er al was. En dus niet voorbij is na de corona crisis. Maar dat is dus niet de insteek waaruit we werken. Met KAOS en het IME project werken we op vooroordelen en het stigma waar mensen met een psychische kwetsbaarheid mee geconfronteerd worden. We doen dit vanuit kunst. Door mensen met en zonder psychische problemen samen te brengen.

Ik had ook een vraag specifiek voor Korneel over de songkeuze. Spreek je – wat de teksten betreft – vanuit een persoonlijke ervaring? En is dat bij de andere ook zo?
Korneel: Ik heb geprobeerd het stigma te ontkrachten. Mijn ene song “Holding The Line” gaat over het idee dat we als mens sterk moeten zijn en overeind dienen te blijven ondanks het feit dat het soms allemaal te veel wordt. Met dat nummer nodig ik alle mensen uit om ook hun minder leuke emoties te tonen en te vertellen. Ik ben zelf hoog sensitief en ervaar nog altijd drempels als ik mij iets minder voel om daarover te praten. Laten we beginnen met eerlijk te antwoorden als mensen vragen hoe het gaat. Zeg dan hoe je je echt voelt. We kunnen ons niet altijd even sterk voelen. Dat is een misvatting waar de ene persoon al meer onder lijdt  dan de andere.
Het andere nummer  “Hello Jesus” gaat over iemand met een psychose die denkt dat hij Jezus is. In een song vergroot ik natuurlijk alles wat uit, zoals de meeste songwriters neem ik aan, Het refrein - “Oh, take your helmet off, put your baseballbatt aside and let the fear just go away  - probeert een karikatuur te maken van een man die denkt dat we schrik moeten hebben en ons maar beter wapenen tegen mensen met een psychose. Dat is een misvatting die ongelukkig uitgedragen door vele mensen en media.

De reden van dit interview is de organisatie van het streaming optreden op 25/02. Waar mogen we ons aan verwachten?
Mike: Om die vraag te beantwoorden raad ik aan om gewoon te kijken (haha). Het is ook gratis. Wat we geprobeerd hebben, nu we niet live kunnen spelen, is om een interessante locatie te hebben. In dit geval is dat Museum Dr. Guislain in Gent. Een prachtige locatie. De optredens zijn vanuit de expo zalen, tussen de werken die daar staan. Chloë treedt op met haar pianist, Korneel zou normaal met zijn band optreden maar dat ging nu niet. En KRANKLAND (thomas) maakt gebruik van cassettes en samples waarbij elke cassette een persoon voorstelt waarmee hij opnames maakte die hij in zijn songs verwerkt heeft. Er worden tussendoor ook interviews gedaan..

Videoclip KRANKLAND: 'Esperance #1' https://youtu.be/yGXsUY1INBw
Videoclip Chloë Nols: 'Sky High' https://youtu.be/tB1m9yq32Kw
Videoclip Korneel Muylle 'Hello Jesus' https://youtu.be/XY1q1HAr3Sg
Lyric videos:
https://youtu.be/hcwFhh_ZVO8 / KRANKLAND - 'Sulekho #2'
https://youtu.be/Ua4Zl7DSYI8 / Chloë Nols - 'Cassandra'
https://youtu.be/r2ceYHLNgfo / Korneel Muylle - 'Holding The Line'

Wat ‘streaming’ betreft, ik doe de laatste tijd er veel: er staat steeds ‘live streaming’, al krijg ik dus de indruk, aangezien je ook zegt ‘Montage’, dat van ‘live’ niet veel sprake is.
Mike: Daarom noemen we het ook een streaming en geen live streaming. Wat wel live was, waren de drie KAOS Talks vanuit Museum Dr. Guislain. We zijn ook een kleine organisatie, en het is moeilijk om die dingen echt live te doen. De podiumwissels na de optredens van de verschillende artiesten zijn praktisch gezien al moeilijk bijvoorbeeld.

Wat hopen jullie hiermee te bereiken? Of beter nog: wie?
Korneel: Iedereen en in het bijzonder mensen die de stigma’s als voor waar aannemen. Ik denk dat het een deel is van onze cultuur en manier van denken. Net zoals velen bang zijn van spinnen of het donker. Als we de zaken bespreekbaar maken, hoop ik dat mensen reflecteren over hun eigen denken.

Heeft dat eigenlijk nog zin? Wordt dat echt bekeken? Is het niet beter gewoon te wachten tot echt optreden weer kan? Je mening over Streaming graag
Mike: het is voorlopig dit of stilstaan, vrees ik. Zelf heb ik wel enkele malen een (betaald) online concert gevolgd. Dat is op een bepaalde manier vreemd maar het is toch ook fijn om te merken dat er op dat moment nog andere mensen genieten van een stream en er toch een soort spanning in de lucht hangt als alles gaat beginnen. Maar het is natuurlijk in de verste verte niet te vergelijken met het echte werk.

Laten we het hebben over de toekomst. Zijn er nog andere plannen?
Mike: Het was de bedoeling om na deze Belgische editie met alle muzikanten van het project via een Europese tour met in Valladolid, Athene en Brussel te passeren. Maar dat gaat dus niet. We hebben bekeken of we het konden uitstellen maar dat lijkt ook niet realistisch. Concreet kunnen we er nog niet veel over zeggen maar we zijn aan het bekijken of we ook iets online kunnen doen. Normaal gezien komt dat nog voor de zomer. Er is ook een documentaire gemaakt rond het proces. Hoe alles is gelopen. In het geval van het Belgische luik van het IME project zijn dat interviews en de voorbereidingen van het optreden zelf. Tenslotte komt er ook een e-book met het oog op het reproduceren van het project door andere organisaties. Met mogelijk een ander ‘doelpubliek’.

Wat zijn de verdere ambities van KAOS, Mike? En als muzikant, Korneel? Is er iets als een ‘’einddoel’ , of zijn jullie daar niet mee bezig?
Mike: Met KAOS blijven we verder werken aan residenties en andere kunstprojecten in verschillende disciplines maar steeds met de link naar het stigma ten opzichte van mensen met een psychische kwetsbaarheid. Ontmoeting blijven opzetten om van daaruit iets aan de beeldvorming te doen. We gaan zeker ook exploreren hoe we de online component in onze werking kunnen integreren omdat we merken dat we op deze manier toch ook andere mensen kunnen bereiken die anders moeilijker tot bij onze projecten geraken.
Korneel: Ik vond het zeer leuk om muziek te mogen maken voor zo’n mooi project. Het was wel een uitdaging omdat ik het stigma wil ontkrachten en niet bekrachtigen. Door aan het project deel te nemen, besef ik hoe ongenuanceerd onze blik op de wereld soms is. Ik ben er nog altijd niet echt uit hoe we het stigma uit de wereld kunnen bannen en of ik zelf wel vrij ben van stigmatiseren. Deze reflectie en ervaring neem ik dan ook mee als muzikant naar andere thema’s en zaken waarover ik songs zal schrijven. Dat wil ik ook uitdragen op het podium. Met Slow Lee wil ik nog meer songs maken, maar nummers schrijven kan ik niet vastpinnen op één missie of visie. Zoals veel muzikanten het reeds stelden: “muziek is als kakken en daar heb je niet in te kiezen.” Mooie songs maken en magische momenten proberen te vatten op een podium, in een repetitieruimte of in een opnamestudio. Daar draait het om. De energie ervaren van een nieuwe song of een magisch optreden: daar kan niet veel tegen op.

Bedankt voor het fijne gesprek.. hopelijk kunnen we dit binnenkort toch eens face to face voeren tussen pot en pint.

Belgian National Orchestra - Sound of Ghent - zorgt voor een deugddoende roes waaruit ontsnappen onmogelijk is

De voorstelling van de 8ste symfonie van Beethoven werd opgenomen op 26 september in het Industriemuseum in Gent. De uitzending kon nu online bekeken worden. Wij waren er ook bij.
Als introductie van deze symfonie citeren we : "Met zijn achtste symfonie lijkt Beethoven na het geweld van de nummers drie tot en met zeven even terug te keren naar de verlichte 18e eeuw, alsof hij vóór zijn baanbrekende laatste bijdrage aan het genre, nog even wilde stilstaan bij het muzikale landschap waarin hij opgroeide. Het extreem charmante werk wordt in deze reeks gespeeld door musici van het Belgian National Orchestra in een anonieme bewerking voor strijkkwintet.”

‘Bedoeling is even stil te staan en achterop te kijken’, da 's wat Beethoven met deze 8ste symfonie wilde bereiken. Het thema keert ook terug in wat de vijf muzikanten naar voren brengen. Uiteraard komen er veel emoties bij te pas, o.m. door de intensiteit van de viool, dat verbluffend mooi is .
De Belgian National Orchestra brengt dus eenvoud van de compositie in de schijnwerpers. Het vijftal realiseert het  op gezapige , serene wijze; je komt er volledig stil van. Je zakt weg in een deugddoende roes, een welgekomen rustpunt tav de vroegere symfonieënn , die meer adrenaline in zich hebben .
De set eindigt uiterst spannend ; het tempo wordt even naar een hoogtepunt gedreven, om dan die zalige rust te doen weerkeren. De Belgian National Orchestra slaagt erin, door de tempo opbouw, naar een climax te gaan en te  flirten met de geluidsnormen; de lijn van een oorverdovende viool en cello klank wordt overschreden, om dan terug te keren naar gezapig- en zachtmoedigheid. Het maakt de compositie zo bijzonder. Een bewijs te meer van de onaardse virtuositeit van Beethoven zelf én van een orkest die grenzen aftast en ze toetst in een hedendaags kader.

De Belgian National Orchestra benadert deze symfonie uiterst origineel en brengt het in een eigentijds kader . Klasse. We genieten van begin tot eind en laten ons meevoeren in een deugddoende roes , waaruit ontsnappen onmogelijk, is . Sjiek!

Organisatie: Festival Van Vlaanderen, Gent ism Sound of Ghent

The Telescopes zijn typisch het sort band die je moeilijk in een hokje kan duwen. In het begin werden ze aangeduid als fuzzy garage, daarna was iedereen het eens dat ze postrock speelden en nu zet hun label het nieuwe album in de markt als prog/spacerock. Die twee etiketten zou ik na een paar luisterbeurten van ‘Songs Of Love And Revolution’ niet meteen bovenhalen.
Hoe omschrijf ik het dan wel: de fuzz is hier zover doorgeslagen dat het voor mij herinneringen oproept aan de ‘stofzuiger’-postpunk-sound van The Jesus And Mary Chain, al klinkt het soms net zo goed psychedelisch. De ritmes en de eindeloze herhalingen doen mij denken aan mantra’s en drone-muziek. Slechts op één of twee tracks ontwaar ik een break in het drummen, voorts lijkt er wel een mechanische metronoom aan te pas te komen. De veelal onder de fuzz verstopte en nauwelijks te ontcijferen vocalen duwen het dan weer in de richting van de postrock en My Bloody Valentine. Mijn favoriete tracks zijn “Strange Waves” en “Mesmerised”.
The Telescopes bestaan al een paar decennia en vinden zichzelf bij elk album opnieuw uit. Toch is hun sound uit duizenden herkenbaar. ‘Songs Of Love And Revolution’ is intens, zwoel, zweverig-mysterieus en postapocalytisch.