De Berlijnse krautrockband Camera bestaat al tien jaar en heeft met ‘Prosthuman’ een fijn, nieuw album uit bij Bureau B, hun vertrouwde label. Bij Krautrock draait alles om de ritmes en dat is inderdaad de grootste sterkte van deze Berlijnse instrumentale band. Soms gaat het wat naar de spacy en progressive Pink Floyd-atmosferen (zoals op “A2”), maar de grootste gemene deler van de tien tracks op ‘Prosthuman’ zijn toch de referenties naar Can, Neu en La Duesseldorf.
Vanaf openingstrack “Kartoffelstampf” goochelen ze met ritmes en patronen dat het een lieve lust is. Op “Alar Alar” wordt dan weer feestelijk geëxperimenteerd alsof de jaren ’70 en vooral ’80 van vorige eeuw nog steeds niet voorbij zijn. Het klinkt een beetje als een Egyptian of Ethiopian reggae/ska op acid. Doe Maar in groene nevelen en zonder teksten. Bij de intro van “Prosthuman/Apptime” gaan mijn gedachten onbewust naar “Aurora” van Nova, maar daarna belanden we eerder bij Ozric Tentacles. Ook “El Ley” heeft referenties naar die experimentele synths van begin jaren ’80.
“Schmwarf” is misschien nog het meest intrigerend. Er zitten flarden vocalen in, waarvan moeilijk uit te maken is of het soundbites zijn of er iemand van de band achter een microfoon staat. Maar het werkt. Het nummer heeft iets van een vertimmerde EBM- of coldwave-track. Ook “Freundschaft” (wat klinkt dat in het Duits toch veel strenger dan in eerder welke andere taal) en “Harmonite” zijn hoogtepunten van progressieve en overstuurde krautrock.
‘Prosthuman’ is een topalbum maar het duurt wel even voor je als luisteraar de puzzle gelegd hebt.
https://camerawithin.bandcamp.com/album/prosthuman
Nederlander Etan Huijs bracht sinds begin 2013 al een reeks albums en EP’s uit die hier grotendeels onder de radar passeerden. Nochtans heeft Etan heel wat te bieden, met zijn mix van americana, folkpop en countryblues. Melodie, harmonieën en melancholie vullen elkaar perfect aan en het songsmeden doet hij nog artisanaal, in de traditie van de groten: Cash, Cohen, Dylan, Nick Drake, … De productie is – zoals bij zowat alles wat Etan Huijs reeds uitbracht – in handen van de gerenommeerde Nederlandse producer BJ Baartmans. Die zat bv. zopas ook nog mee in de studio met Jack Poels, van Rowwen Heze, voor zijn solo-debuutalbum, maar evengoed was hij producer voor Iain Matthews of Matthews’ Southern Comfort. De begeleidingsband is ongeveer dezelfde als die van Huijs’ EP’s die vorig jaar in aanloop naar dit album uitgebracht werden.
Murderballad “Josephine”, één van de prijsbeesten op het nieuwe album ‘The Monochrome Veil’ is op dezelfde leest geschoeid als “Where The Wild Roses Grow” van Nick Cave en Kylie Minogue, met hetzelfde gevoel voor drama en pathos. Jori Van Gemert krijgt hier de rol van La Minogue en overtuigt meteen als ‘belle’ tegen het ‘beest’. Een ander bijzonder sterk nummer is de countryblues van “Ghosttown”. Die track is gesneden koek voor fans van bv. Handkerchief of Mary’s Little Lamb.
Andere knappe songs zijn het soepele en swampy “Cautionary Tales”, dat vaag wat aan CCR doet denken, en het verscheurende “Wild Are The Waves”. Je hoort Etan’s hart bloeden. “Last Train Home” rust voor mij wat te hard op clichés in de lyrics, maar in dit genre van muziek moet dat eigenlijk wel kunnen. Heel erg non-cliché is dan bv. “The Arc”, met een tekst die vragen stelt over het persoonlijk beleven van migratie, gedrapeerd over een vrolijke melodie. De afsluiter is “The Passenger”. Opnieuw een thema dat zeker niet nieuw is, maar Etan weet het – in twee bedrijven nog wel – mooi naar zijn hand te zetten.
Zo sterk als zijn grote voorbeelden Dylan en Cash is Etan Huijs niet, maar hij komt bij momenten wel dicht in de buurt op dit fijne album. ‘The Monochrome Veil’ is zo’n album waar je je tijd voor neemt. Je kiest een rustig moment en je laat je meedrijven op zijn reeks ‘handcrafted’ verhalen. Ideaal om de dag vredig mee af te sluiten.
https://www.youtube.com/watch?v=GOn73QkWx8Q
Samsara Blues Experiment is een Duitse band die zich al sinds hun eerste album ‘Long Distance Trip’ (2010) geen zak aantrekt van de gangbare trends in de rockmuziek. Het maakt hen niet uit dat een ander hun sound oubollig, ouderwets of eindeloos langdradig vindt. Ze doen wat ze willen en smeden hun muziek alsof de seventies, de psychedelica en de papavervelden nooit zijn weggeweest.
Samsara Blues Experiment zweert bij songs die niet zelden boven de 10 minuten uitstijgen, die de verre ruimte intrekken zonder te weten waar ze uiteindelijk zullen uitkomen, songs die zich als slangen voortbewegen doorheen een stelsel van ruimtekokers waar maar geen einde aan komt. Keyboards trekken het mushroom-bos in, gitaren treden gewillig buiten hun oevers. En daar hebben wij nu eens helemaal niets op tegen. Wij zetten met name geregeld ook iets op van Earthless en daar duren de gitaarsolo’s zowat een etmaal. Niet te geloven hoe heerlijk dat zoiets klinkt.
Deze keer lijkt Samsara Blues Eperiment zich wel te hebben verdiept in ‘Meddle’ van Pink Floyd. Opener “Second Birth”, al meteen een joekel van 11 minuten, laat zich immers na 5 minuten vermengen met een goedje dat verdacht veel naar Floyd’s “Echoes” ruikt. Maar geen probleem, het werkt, en hoe. Pink Floyd met Kyuss in een stoombad, moet kunnen.
Ze zijn nog niet helemaal het bad uit en kruipen al met Santana de sauna in, de intro van “Southern Sunset” swaffelt zo wel heel nadrukkelijk tegen “Soul Sacrifice” aan.
Verder is Smasara Blues Experiment vooral zijn eigenste zelf, een trippende stonerband waarbij het op geen kwartiertje steekt. De groep moet het niet zozeer hebben van de loodzware riffs zoals de doombands die ze wel eens tegenkomen op festivals als Roadburn of Desertfest, de Duitsers laten de gitaren en keyboards liever rondzweven op een vliegend Indisch tapijt dat hen naar hogere oorden brengt. Denk aan verwante bands als Weedpecker, Yuri Gagarin, My Sleeping Karma of Monkey3.
De titelsong “End Of Forever” zou niet misstaan op een plaat van All Them Witches en “Orchid Annie” ontpopt zich als een harmonieus bloementapijt met heerlijke gitaren en dito keyboards, maar nergens wordt het klef. Met “Jumbo Mumbo Jumbo” heeft dit album ook een stevige instrumentale afsluiter in huis, kwestie van er nog een monumentale stonerlap op te geven.
Lekker album alweer van deze hallucinerende Duitsers. Komt sterk in de buurt van het ongenaakbare “Long Distance Trip”.
In de buurt, begrijpt u, waarmee we willen zeggen dat die debuutplaat toch nog altijd iets straffer is.
Julien Tassin Trio - livestream - Een warme walm van blues en jazz
Julien Tassin is een jazz muzikant uit Charleroi die over de taalgrens zijn stempel heeft gedrukt op de jazz. De man improviseert in het genre en voegt er graag blues aan toe, wat ‘em een creatieve parel maakt in dat wereldje, iets om te koesteren. In Vlaanderen is hij beduidend minder bekend is, maar ok , zo’n verhaal kennen we wel meer in ons landje …
Sinds 2015 toert hij met twee andere virtuozen rond, contrabassist Nicolas Thys en drummer Dré Pallemaerts. Het vormt Julien Tassin Trio (****). In 2018 kwam de eerste plaat 'Sweet Tension' uit. Na een solo plaat 'Momentum' stelde het trio vorig jaar een nieuwe plaat voor, 'Moondancer'. Een warme schijf van groovy jazz en blueselementen , perfect met elkaar verbonden.
Live optreden zit er helaas nog niet in, maar in het kader van 'De Week van De Belgische muziek' stelde Kunstencentrum Nona, Mechelen en Inside Jazz een streaming van hun optreden aan het publiek voor. Het is een opname die Robbe Maes er vorige maand maakte. Een warme sound , die onze Valentijn kleurde …
De aanstekelijke gitaarriedels van Julien Tassin, die galmt als een warme golf, wordt aangevuld met fijne baslijntjes van Nicolas Thys, die als puur goud klinken . Dré Pallemaerts mept op en streelt z’n drumstel, als een zachtmoedige zalving of een knetterend bommetje . Vaak worden de registers open getrokken; headbangend in de zetel kun je genieten van die dosis rock-'n-roll van het trio. Mooi hoe jazz, rock en blues elkaar vinden. Een mooi, veelzijdig, intens geluid, warm en knus, door de groovy lijntjes, de lekker catchy tussenstukken en het bedwelmend klankentapijt . Uiterst genietbaar door het gezapige karakter en de tempowissels . Het enige gemis is dat er na elke song een akelige stilte valt, die gelukkig snel wordt opgevuld door een aanstekelijk of integer gitaarlijntje .
Julien Tassin Trio is een hartverwarmende kruisbestuiving van drums, contrabas en gitaar. Huiskamermuziek met een kampvuurgevoel, die je diep ontroert of waar je even je rock’n’roll hart kan op doen uitleven met luchtgitaar spelen. Fijne variaties dus in jazz , blues met pure rock’n’roll, wat het trio zo bijzonder maakt.
Voor meer informatie over Julien Tassin Trio verwijzen we jullie graag door naar volgende link: https://www.insidejazz.be/portfolio_page/julientassintrio/
Organisatie: Inside Jazz + Kunstencentrum Nona, Mechelen
AMMAR 808 - Sound of Ghent - Een leuk, ontspannend, wervelend kleurrijk dansfeestje die verschillende culturen samenbrengt.
Op deze laatste avond, in het kader van 'De Week van de Belgische Muziek', volgden we de streaming van het concert van AMMAR 808 (****) in De Centrale, Gent . We citeren even uit de informatie van 'Sound of Ghent': '' Met het toonaangevende debuutalbum 'Maghreb United' (Glitterbeat, 2018) leverde hij al een opzwepende soundtrack af met een hypnotiserende mix van Noord-Afrikaanse muziek en diepe grooves, afkomstig van de legendarische Roland TR-808-drummachines die de inspiratie vormde voor de artiestennaam van Sofyann Ben Youssef. De soundscapes waren zwaar en bruisend, rauw en boeiend. Terwijl de muziek het muzikale erfgoed van Noord-Afrika cultiveerde en de artiest reflecteerde over de turbulente tijd in zijn thuisland Tunesië , brengt hij hits op de dansvloer.''
Voor de Week van de Belgische Muziek presenteert hij zijn CD vanuit zijn thuisbasis, live gestreamd via Sound of Ghent en De Centrale.
Ammar 808, de Tunesische producer en musicoloog , brengt draaitafel en combo samen in dreunende bassdrums , stevige beats en authentieke geluiden die net die muzikale culturen samenbrengt in een futuristisch, dansbaar sfeertje … Een kruising van culturen van vooral Westerse en Afrikaanse. Klank en beeld zorgen voor een schokgolf. Een hypnotiserende inwerking zonder inmenging van geestverruimende middelen om in een hogere sfeer te geraken.
Het draait dus hier om de sfeerbeleving door clips en een mooi kleurrijk klankentapijt. Een intense vibe die schippert tussen psychedelica en de Afrikaanse roots. Een vreemde voodoo klank zit er zelfs in vervat.
We worden in feestmodus gebracht door de opzwepende , hypnotiserende klankenwereld. De kleurrijke soundscape zorgt voor een wervelend dansfeestje in onze eigen bubbel. Spijtig dat we dit niet in een zaaltje konden meemaken.
AMMAR 808 tekent hier voor de dansfestivals , eentje als Tomorrowland zou zeker niet misstaan bij een zwoele valavond. Je energie laten onderdompelen in een Afrikaans getint dansfeestje.
Dit was een leuk , ontspannend , wervelend , kleurrijk dansfeestje die verschillende culturen samenbracht. Wat een feestelijk einde van deze De Week van de Belgische Muziek …
Organisatie: De Centrale, Gent ism Sound of Ghent
Zandland - livestream - Het raakvlak tussen poëzie, kleinkunst en jazz
We citeren de uiteenzetting op de website van CC de Ververij, Ronse ''Wat gebeurt er wanneer je opwindende jazz mengt met mijmerende Nederlandstalige teksten? Omdat niemand een eenduidig antwoord kon verzinnen, besloten vijf muzikanten uit verschillende windrichtingen de krachten te bundelen en het eens te proberen. Het resultaat? Zandland."
Vorig jaar hadden we nog een fijn gesprek met de band, dat je hier nog eens kunt nalezen, http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/78291-zandland-het-probleem-is-vooral-dat-zandland-in-zijn-geheel-een-sound-vormt-die-we-enkel-kunnen-creeren-als-we-samen-in-een-ruimte-zitten-en-dat-is-nu-natuurlijk-onmogelijk.html
Eind januari kon men, naar aanleiding van ‘Gedichten dag’, de live stream volgen van Zandland. Ter gelegenheid van de Week van de Belgische Muziek stelt Inside Jazz dit streaming concert terug voor via het facebook event: https://www.facebook.com/events/490999121886741
Frontman en zanger/verteller Niels Boutsen omschrijft al in het begin van dit korte maar mooie concert waar het om draait: 'het raakvlak vinden tussen poëzie en jazz' . Wij voegen er graag de term ‘kleinkunst’ aan toe. Het optreden van Zandland (****) bevat net die kruisbestuiving van de drie elementen.
De korte gedichten die door Niels worden voorgedragen, sluiten zeer mooi aan bij de gezongen teksten die gaan over de eenvoudige dingen des leven, een belangrijk item binnen de kleinkunst.
Door die gezapige wijze van vertellen, raakt Niels de gevoelige snaar. De uiteenlopende jazz klank door de groovy sax van Marjan Van Rompay, de lekker aanstekelijke bas en de gitaarriedels van Roeland Van Noten en Geert Hendrixkx, worden aangevuld met de bedwelmende drums van Jonas Boutsen.
Je wordt meegenomen naar een plekje, waar het altijd fijn vertoeven is; o.m. in de huiselijke sfeer , in je eigen huiskamer, achter gesloten vensters en deuren als de drukte van een werkdag voorbij is; de rust en de kalmte die over je heen valt als je binnen komt in een omgeving die 'thuis' wordt genoemd … Een warme thuis … Zo voelt dit fijne optreden van Zandland aan.
Geniet net van de manier waarop deze band de term 'schitteren in eenvoud' omzet en innerlijk geluk ervaart door die prachtige driehoek poëzie, kleinkunst en jazz .
Line Up: Marjan Van Rompay - Comp., Sax; Niels Boutsen - Lyrics, Voice (STOOMBOOT); Geert Hendrickx - Comp., Elektrische Guitar, Acoustic Guitar; Jonas Boutsen - Drums; Roeland Van Noten - Electric Bass
Organisatie: Inside Jazz ism CC De Ververij, Ronse
Pentadox - livestream - Grootmeesters in improvisatie vinden zichzelf steeds uit
La Conserve + Gent Jazz
Leuven + Gent
Eén jaar geleden net, zakten we af naar een fijn concert in De Casino, Sint-Niklaas van Natashia Kelly. In het voorprogramma stond het Belgische jazz fenomeen Pentadox. We schreven daarover: '' De heren zitten gewoon in een rij naast elkaar, om aan te duiden dat elke schakel even belangrijk is binnen dit project. Want inderdaad, ondanks de individuele virtuositeit, is het net die samensmelting van die elementen, die zorgt voor een uur pure magie.
De heren stralen enorm veel spelplezier uit, improviseren voortdurend, en vinden ter plaatse een nieuw klankentapijt uit. Je wordt meegezogen naar een kleurrijke jazz wereld. Door die frisse en bijzonder avontuurlijke aanpak intrigeert Pentadox ons sterk. Het daverende applaus na de set, toont aan dat we niet alleen waren met die mening.''
Het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/77369-natashia-kelly-group-pentadox-magie-en-virtuositeit-in-twee-keer-het-drievoud.html
In het kader van 'De Week van de Belgische Muziek' zet Inside jazz een hele week live streams op poten om de pijn van live optredens te verzachten. Ook Pentadox mag hier niet ontbreken. We kregen zelfs twee live streams! Een eerste als opname van de band als trio in La Conserve, en het tweede deel als hun optreden op Gent Jazz als Sextet.
Pentadox (*****) is geen band die op zijn lauweren rust, of voor de gemakkelijkste weg kiest. Deze grootmeesters in improvisatietechniek houden ervan zichzelf voortdurend heruit te vinden.
Het eerste deel omvat een reeks onuitgebrachte songs van de band in de ‘La Conserve studio’. Ook uit die nieuwe songs blijkt dat onze stelling niet uit de lucht gegrepen is. Wie dacht dat Pentadox ondertussen wel zijn grens heeft bereikt in het improviseren tot het oneindige, heeft het verkeerd voor . Meer nog, op het einde van de set stel je vast dat ze zelfs nu al naar de toekomst kijken. Het drietal beheerst hun instrumenten op ingenieuze wijze, en voegt daar voortdurend klanken aan toe die je niet meteen zou toeschrijven aan het geluid van een piano, saxofoon of drum.
Het trio verstaat de kunst om ons steeds te verbazen en te verwonderen . Een klankentapijt wordt op piano uitgekleed, er worden geluiden aan toegevoegd, enz. Terwijl de drumspartijen veelzijdig klinken, zachtmoedig de vellen strelen of de geluidsnorm proberen te overschrijden. En tot slot biedt de saxofoon op z’n beurt een adembenemende schoonheid.
Het tweede deel bestaat uit een concert van de band als sextet op het festival Gent Jazz. Wie had gedacht dat de band als drietal zichzelf overtrof , staat nog vol bewondering hoe deze band als sextet de grens kan verleggen. Binnen een ingetogen sfeertje, drukt ook de dubbel bas van Nick Dunston en de trombone van Weston Olencki - die zelfs op een bepaald moment een soort wedstrijdje ‘elkaar overtroeven’ uitvoeren op het podium - hun stempel op het geheel. De cello van Lester St- Louis wordt hier gecombineerd met de fijne tenor sax van Sylvain Debaisieux. Bram De Looze op zijn piano en Samuel Ber op drums zijn er bij om de ritmiek te optimaliseren . Ontroerend allemaal . Sjiek .
Als trio en als sextet weet Pentadox te improviseren met klank en geluid. Ze tasten grenzen af en vinden zichzelf uit met hun klankentapijt. Resultaat is telkens een adembenemende streaming. Het eindpunt van deze grootmeesters in improvisatietechniek is nog niet bereikt. Klasse!
Sylvain Debaisieux (B) - Tenor Saxophone; Bram De Looze (B) – Piano; Samuel Ber (B) – Drums; Nick Dunston (US) - Double Bass; Weston Olencki (US) - Electronics, Trombone; Lester St-Louis (US) - Cello
Organisatie: Inside Jazz
Q-some BigBand - Manten Van Gils - We geloven in ons product, we geloven ook dat daar een publiek voor bestaat, en deze stream was een stap in de goeie richting!
We citeren: 'Dreamin'' is het debuutalbum van Q-Some Big Band met origineel werk uit eigen rangen: Manten Van Gils, Gabriele di Franco, Robbe Willems en Pierre-Antoine Savoyat; de Q- Some Composer Hub. Het 18-koppige jazzorkest is sinds 2020 officiële kunstenpartner van de stad Mechelen en wil met deze plaat een eerste stevige stap zetten als hedendaags ensemble.'
Het volledige nieuws artikel kun je hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/news/item/80721-even-voorstellen-q-some-big-band-release-dreamin.html .
Laten we de clichés rondom big bands maar overboord gooien. Momenteel weten zij elkaar te ontmoeten vanuit uiteenlopende stijlen en genres om zo muziek te brengen binnen een erg breed kader. Jazz overheerst bij Q-some BigBand . De band stelde zijn debuut 'Dreaming' voor in de Bijloke, Gent Wij genoten met volle teugen van het magisch samenspel en de prachtige klankenwereld. Een intens totaalbeleven!
Het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/80801-q-some-bigband-een-intens-totaalbeleven-uiteenlopende-emoties-door-een-magisch-samenspel.html
Naar aanleiding van die streaming, de release van het debuut en de verdere toekomstplannen hadden we een fijn gesprek met bezieler en oprichter Manten Van Gils.
Laten we beginnen met een persoonlijke vraag. Wie zijn je grote invloeden? Waarom een Bigband?
Ik speel al jaren trombone en ben eveneens in aanraking gekomen met het fenomeen big band. Sinds mijn 16de ongeveer, via de plaatselijke harmonie, ben ik eigenlijk daar wat in gesleurd, en daar ben ik niet meer van losgeraakt. Het is gewoon zeer leuk om, met 4 in een sectie en bij uitbreiding met 16 of meer , in een big band samen groove te maken, muziek tot leven te brengen. Echt teamwerk is dat.
Wat de vraag betreft, wie zijn mijn grote invloeden? Persoonlijk luister ik vooral veel klassieke muziek eigenlijk. Componisten als Beethoven, Chopin, Händel.
Wat de jazz betreft Chet Baker, en ook artiesten als onze eigen Bert Joris. Ook muzikanten als Toots Thielemans bijvoorbeeld.
Wat de Belgische jazz betreft , hoor ik de naam Bert Joris veel de revue passeren
Terecht ook, als ik mijn top tien big band albums bekijk staat bvb het album ‘The music of Bert Joris’ met het BJO, of de 'September Sessions' van BJO daar zeker in.. Bert Joris schrijft geniale melodieën, die een ongeëvenaarde flow en drive hebben. Bovendien kiest Bert daarbij ook altijd het elegantste harmonische pad, zonder onnodige complexiteit maar daarom lang niet altijd zo eenvoudig als het lijkt als hij of het BJO het speelt. Hij is zo’n bijzondere parel binnen de scene – om te koesteren!
Voor wie jullie nog niet kent, wie zijn Q-some BigBand? Vertel ons meer over jullie ontstaan?
De big band is eigenlijk ontstaan onder een andere naam, Quintessence Bigband, in 2015. Vooral omdat ik op zoek was naar een forum om mijn eigen muziek te spelen. Het niet zo eenvoudig om mensen te vinden die jouw composities willen spelen, en willen meegaan in jouw verhaal. Dat verhaal is ook met de jaren gegroeid en uitgekristalliseerd,. Het is ook niet het idee geweest om alles alleen te schrijven, en als vanzelf kwamen er ook andere componisten met hun inbreng. Er staan dus ook enkele composities van andere componisten op, naast de mijne, op onze plaat.
Q-some BigBand bestaat uit een voor een topmuzikanten . Hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Dat is een kwestie van een netwerk opbouwen eigenlijk. Ik heb bijvoorbeeld een trompetspeler opgebeld en die heeft op zijn beurt vier andere opgebeld. Zo ontstaat een geleidelijke wisselwerking waardoor je meer en meer kan aanvullen en tot een geheel komen. Uiteraard lukt dat niet direct, je hebt altijd mensen die zich toch niet kunnen vinden in het aanbod, of andere bezigheden hebben. Maar dat is bij elke band zo eigenlijk.
Soms worden jullie in een adem genoemd met Brussels Jazz Orchestra? Hoe sta je daar tegenover?
We doen sowieso andere dingen, maar momenteel kunnen we niet tippen aan BJO. Brussel Jazz Orchestra is gewoon absolute top, en zijn bovendien al zo lang bezig. Dat zal in het begin ook niet vanzelf zijn gegaan, maar nu hebben die toch een enorme reputatie opgebouwd waar wij nog veraf zitten eigenlijk. Het is leuk om daarmee te worden geassocieerd, maar langs de andere kant is het toch ook allemaal erg relatief.
‘Jazz’ is een rode draad in jullie muziek, maar er schuilen toch meer muziekstijlen in het geheel. Klopt dat?
We zijn daar eigenlijk niet zo mee bezig. Het is niet fout om te denken in welk vakje het thuishoort, maar het is niet zo dat we een stuk schrijven en daarbij nadenken of dat nu ja dan nee aanleunt bij jazz. Ik ben nu bijvoorbeeld bezig aan een stuk ergens in de lijn van ‘Norwegian Woods’ zoals Buddy Rich het deed, of 'La Fiesta' van Chick Corea. Als je dat begint te schrijven , kom je natuurlijk andere dingen tegen, maar ik sta daar niet bij stil of zo. Ik ben dus ook niet bezig in de trend van ‘’oei nu is het geen jazz’’ meer ofzo. Binnen onze big band vullen we elkaar ook aan. Een van onze muzikanten geeft les en is met gaming bezig en spreekt met zijn leerlingen over pop – een andere heeft affiliaties met brass band. Elk van die invloeden zit verweven binnen onze muziek, maar we zijn er dus niet bewust mee bezig of dat nu ja dan nee aanleunt bij jazz of niet.
Wat is jazz eigenlijk tegenwoordig?
Ik heb ergens een definitie gelezen ‘jazz is elke keer iets anders’, of in de woorden van David Byrne: “als je iets gezegd hebt, waarom zou je het dan herhalen?” en dan heb ik het vooral over het improvisatorische gedeelte binnen jazz. Een klassiek orkest probeert telkens de partituur zo goed mogelijk te benaderen, en binnen dat concept telkens diezelfde top kwaliteit te leveren. Daar is erg weinig speelruimte t.o.v. het ideaal.
Terwijl bij jazz er al eens iets mag gebeuren, of het een andere kant mag uitgaan. Bij een big band ligt dat iets complexer: als je met 18 man op het podium staat moet je meer afspraken maken, een lijn trekken, dan kun je minder improviseren en is het minder evident om iets te laten gebeuren in vergelijking met een kwartet bvb. Er worden dus meer afspraken gemaakt daaromtrent met elkaar. Zoals: iemand die klaar is met zijn solo, geeft een signaal en dan kan de rest daar op inpikken.
Om terug op uw vraag in te gaan: er wordt nog steeds te veel in vastgeroeste frames gedacht. Op dat vlak is het bvb jammer dat er in veel conservatoria nog steeds een betonnen muur staat tussen jazz en klassiek . Het zou bijvoorbeeld een verrijking zijn moest een klassieke muziek leerling ook eens blues kunnen spelen, of dat een jazz pianist ook Bach in zijn vingers krijgt. Dat gebeurt sporadisch maar nog veel te weinig en vaak op initiatief van de muzikant zelf ...
Maar dus wat is jazz, eigenlijk zijn we daar dus, zoals uitgelegd, niet echt mee bezig..
Ik heb ook het gevoel dat jazz tegenwoordig zelfs bij jongeren 'in' is , vooral omdat 'die op zoek zijn naar prikkels', wist de bezieler van Inside jazz Jens me te vertellen. Komt er een jong publiek naar jullie optredens? En klopt die stelling?
Niet per se denk ik. Het is ook al een hele tijd geleden dat we nog eens publiek hebben gezien (haha).
Echt data daarover heb ik niet, ik moet toegeven, er zit iets in mijn hoofd om iets te maken specifiek voor kinderen. Een soort jazz opera, je kunt daar al iets van vinden: http://www.aminorella.com/ Dat is dus iets waar ik echt zit op te broeden om te doen. Ik geloof er dus sterk in dat jazz ook bij jongeren en kinderen kan aanslaan. En eigenlijk blijven ook die dingen die een ouder publiek aanspreken toch ook nog steeds draaien, denk aan de Lindy Hop, dus ja.
Wat die prikkels betreft. Dat is ook een tijdelijk fenomeen denk ik. Je kunt niet blijvend geprikkeld worden. Ik ben er zeker van dat er ooit een periode komt dat mensen terug met een boek in de zetel willen zitten en hun GSM opzij leggen. Dingen veranderen. En evolueren.
Ik heb jullie live streaming gezien, en was danig onder de indruk over hoe jullie elkaar perfect aanvullen en aanvoelen. Het applaus in onze huiskamer was vanuit het hart. Toch moet het onwezenlijk hebben aangevoeld na elke song geen applaus te horen. Hoe voelt het om voor een lege zaal te spelen?
Je voelt dat vooral in de stilte net na een stuk. Met een live publiek wil je, tussen het stuk en het applaus, die ingehouden adem, vol van emotie, zo lang mogelijk ‘horen’… Degene die als eerste het applaus aanzet, verbreekt die magie, en dat wil je als muzikant zo lang mogelijk uitstellen!
Dan als in de presentatie diezelfde persoon de stilte doorbreekt, dat voelt raar aan. Maar ik, en de 17 muzikanten rondom mij, zaten zo vol adrenaline en we hadden zoveel plezier in het spelen op een podium dat dit eigenlijk, zeker tijdens het spelen, niet zo erg stoorde. Het heeft ons dus om die reden zeker niet tegengehouden om dit te doen, mede omdat streaming nog het beste is dat we kunnen doen om ons te tonen aan het publiek en samen te kunnen spelen. Uiteraard willen we live spelen, voor publiek. Daar bestaat geen discussie over. Maar eigenlijk is een live stream gewoon een visitekaartje, om uiteindelijk live te gaan spelen.
Dus ja, terwijl je aan het spelen bent, ben je gewoon 100% bezig met de muziek en met wat je bezig bent, waardoor je daar niet aan denkt voor een lege zaal te spelen.
Al bij al kunnen we concluderen, het is nog steeds live stream , het zal nooit de live ervaring vervangen. Niet voor de muzikanten, niet voor het publiek. Zoveel is zeker.
Die stiltes heb je eigenlijk wel goed opgevangen door te praten tegen het publiek thuis, vond ik
Ja, dat mag ook niet overdreven zijn omdat het anders te onnatuurlijk over komt. We hebben vooral het beste product proberen neerzetten, dan hoort daar wel wat interactie naar de mensen thuis bij om het toch een tikje persoonlijk te maken.
Hoe sta je tegenover live streaming na deze ervaring? Voor herhaling vatbaar?
Ik denk dat het woord kunstmatig hier echt van toepassing is. Maar heel deze corona dwingt ons gewoon tot een kunstmatige afstand naar onze medemens toe. Wat voor ieder van ons als onnatuurlijk aanvoelt. Er zijn wel mensen die dat zelfs prima vinden, en zich daar op hun gemak bij voelen. Maar muzikanten zijn per definitie beter als ze gewoon kunnen spelen voor publiek. We hebben dat contact en interactie hard nodig, maar dat is omgekeerd ook zo van publiek naar muzikant toe denk ik.
Dus om de vraag te beantwoorden is zo een streaming voor herhaling vatbaar? Zeker wel als het nodig is, zeker niet als het niet nodig is.
De reden van dit interview is uiteraard de release van jullie debuut ‘'Dreamin'', een plaat die de jazz in een breed kader brengt , de grens doet vervagen en andere stijlen worden aangesproken. Wat is je mening?
Het resultaat is gewoon het werk van vier verschillende componisten. Dat gevarieerde gaat nog sterker zijn in de tweede plaat , gewoon omdat op ‘dreamin’' nog vooral composities van mij staan, dat is historisch nu eenmaal zo gegroeid.
Op onze volgende plaat gaat dat evenwichtiger zijn en gaan we elkaar - ook bewust - meer beïnvloeden. Dus ik ben heel benieuwd naar het resultaat. En we zijn ook een masterclass met Michael Abene aan het organiseren, een Amerikaanse topcomponist en Grammy-winnaar. Dat gaat ook zijn invloed hebben op de tweede plaat. Maar zoals eerder aangegeven, we zijn niet erg bewust bezig met welk etiket we daar gaan opplakken. Dat is de job van de recensent he (lacht)
Wat zijn de verwachtingen van deze plaat?
Vooral tonen aan de wereld dat we er zijn, wat we waard zijn, het afleveren van een visitekaartje naar de buitenwereld toe. Tonen aan de wereld wat we doen. En ik denk dat we daar ook in geslaagd zijn eigenlijk. Het resultaat mag er zijn vind ik. En dat is ook wat er aan het gebeuren is, dat deze release ons op de kaart zet binnen dit wereldje… het afleveren van een visitekaartje naar de buitenwereld, de promotie en het publiek. Ons eerste kindje heeft een naam… en een karakter! (lacht)
Ik veronderstel dat door deze corona crisis ook voor jullie dingen in het water zijn gevallen, zo ja welke?
Ons release concert ging echt live gebeuren op 14 maart, dat is dus niet doorgegaan. Dat is ondertussen al ik weet niet hoeveel keer verzet, we zijn nu al aanbeland in ergens in mei dit jaar. Laten we ons hopen dat we rond die periode dus weer iets kunnen doen, en allemaal een vaccin hebben gekregen. Die hardnekkigheid om het vooral te doen blijft wel overeind staan, en niet alleen bij ons, maar ook bij de organisatoren van die concerten.
Hoe ben je als collectief, muzikant en ook als mens omgegaan met deze crisis waarin we nog steeds leven?
Vooral in het begin was dat heel moeilijk, ik kan er zelf niet goed tegen dat ik niets om handen heb. Ik heb ondertussen andere bezigheden waar ik kan op inzetten. Ik ben ondertussen vader geworden, op tien maart is mijn zoon geboren. Dat zorgt meteen voor een extra bezigheid, een toffe zelfs.
Ik ben ook aan verbouwingen begonnen. Ik heb ook een nieuw type trombone uitgevonden en gepatenteerd, en ben bezig om die op de markt te brengen.
Dus ja, ondertussen heb ik mijn handen vol. Ik denk dat iedereen zijn manier heeft om daarmee om te gaan. En dan zijn die streams wel goed om je terug bij de les te brengen, wat optreden en muziek spelen betreft. Vooral het gevoel , we zijn nog één band, we zijn er nog allemaal, en we zijn niet vergeten waarom we dit doen…
Er zijn nog weinig perspectieven. Maar hoe ziet de toekomst voor Q-some BigBanderuit?
Er zijn zeker perspectieven. We hadden in 2019 al beslist om een tweede cd op te nemen twee jaar later. Die komt er dus ook aan in september van dit jaar. We zitten dus op planning. We hebben ook een samenwerking in de steigers staan met Claire Parsons, een Luxemburgse zangeres die waanzinnige muziek maakt. Dat gaat door in november. Ook hier in Mechelen zitten enkele dingen in de pipeline. En uiteraard gaan we onze release tournee sowieso doen dit jaar.
Deze Zomer? Eventueel corona proof?
Zelfs dat wordt wellicht niet gemakkelijk, er zijn al enkele festivals die niet doorgaan. De Gentse Feesten bijvoorbeeld zoals ik hoor. En coronaproof is ook niet hetzelfde natuurlijk, maar ieder alternatief voor een streaming zullen we omarmen.
Wat Mechelen betreft, is er iets als een cultuur beleving in Mechelen? Ik dacht van wel ..
Er zijn in Mechelen absoluut fantastische initiatieven . Dat is ook al relatief lang bezig. We krijgen ook een ondersteuning van deze stad en dat is ook heel hard nodig. Cultuur leeft dus echt in Mechelen, en ik zie dat ook nog sterk evolueren Dus ja Mechelen zit cultureel nog steeds in de lift, zoveel is duidelijk
Om af te sluiten , wat zijn je verdere ambities met Q-some BigBand maar ook als muzikant? Is er een soort ‘einddoel’ dat je voor ogen hebt?
De ambitie is om ons zo goed mogelijk op kaart te zetten met kwalitatieve, eigen producties en toffe samenwerkingen. We geloven in ons product, we geloven ook dat daar een publiek voor bestaat, en deze stream was een stap in de goeie richting!
Dank voor dit fijne gesprek, hopelijk zien we jullie gauw live en kunnen die gesprek eens face to face over doen…
Minifestival Belgie Boven 2021 - Sound of Ghent - Bram De Looze Trio + Antoine Pierre Urbex: Improvisatie tot hemelse kunst verheven
Minifestival Belgie Boven 2021
Date: 2021-02-12
De Bijloke
Gent
Erik Vandamme
Als inleiding citeren we even: '' Een jazzy double bill om duimen en vingers bij af te likken: het is de bijdrage van De Bijloke aan de Week van de Belgische Muziek. Pianist Bram De Looze, hét talent van het moment, stelt in wereldpremière zijn internationale trio voor (met drummer Eric McPherson en contrabassist Felix Henkelhausen).
En drummer Antoine Pierre Urbex focussen zich op Miles Davis' 'Bitches Brew'.
Dat de Belgen goed bezig zijn!''
Beide muzikanten, Bram De Looze op zijn piano en drummer Antoine Pierre, zijn uitzonderlijke virtuozen, die buiten de landsgrenzen evenzeer erkenning hebben. Helemaal terecht overigens, want op hun talent staat geen grens.
We maakten ons op voor een magische jazz avond …
Bram De Looze Trio (****) - Binnen de Champions League van de Jazz is Bram De Looze als pianist absolute wereldklasse. Dat bewees hij solo als in zijn samenwerking met andere top muzikanten. In het project 'Bram De Looze Trio' gaat hij een samenwerking aan met drummer Eric McPherson , een man met tonnen ervaring in het vak, die met de grote jazz muzikanten zijn ding heeft gedaan. Ook de Duitse contrabassist Felix Henkelhausen staat hoog op de ladder in het genre.
Magie is het centrale woord. Het is hier de kunst van het improviseren, een uur lang - zo eigen aan alles rond jazz - op een intense, doordachte wijze. Hun instrumenten beheersen ze perfect. Ze voelen elkaar aan en het spelplezier druipt er van af . Wat een uitermate verrassende set.
Antoine Pierre Urbex (*****) - Een sterk schouwspel kregen we van dit collectief. Elke regel van improvisatie wordt door hen , één voor één top muzikanten, nog meer weergegeven; het geluid van hun trompet , sax en piano is een toverkunst en aangesterkt door percussie en drums, die tot de verbeelding spreken. Een muzikale wervelstorm, waarbij elke geluidsnorm eraan moet geloven. Verrassende en onverwachtse wendingen in één nummer noteren we, in die zin ingetogenheid , een versnelling hoger gaan om dan te eindigen in een klankenspectrum, een climax die oorverdovend kan klinken . Wat een innerlijk genot .
Elke schakel is even belangrijk. Antoine Pierre Urbex biedt een wervelende finale. Indrukwekkend hoe al deze muzikanten hun eigen ding doen, elkaar aanvoelen en aanvullen om een uur lang tot het uiterste te gaan om die climax te bereiken. Wat een jazzmagie.
Bij beide concerten is ‘Improvisatie tot Hemelse Kunst verheven’. Zowel Bram De Looze Trio als Antoine Pierre Urbex profileren zich op deze avond tot klanken tovenaars , die subtiel, doordacht zachtmoedig je hart bereiken, of door een oorverdovende versmelting een ware jazz tsunami veroorzaken …
Organisatie: De Bijloke, Gent ism Sound of Ghent
Kosmo sound - livestream - Een aangename psychedelische space groovy jazzdub trip!
Kosmo sound is één van die vernieuwers uit Gent en omstreken , die jazz als houvast hebben en er een muzikale potpourri van maken . Hun plaat ‘Antenna’ is een eigenzinnige interpretatie van het genre, een organische trip met pop, spacedub, psychedelica door innemende, aanstekelijke, opwindende grooves, die live een schop onder de kont krijgen, en prikkelend, borrelend , extravert geïnjecteerd worden.
We werden een uurtje lang uitnodigend, heupwiegend, meegevoerd in hun muzikaal dromerig landschap. Dit zat verdomd goed in elkaar; fonkelende sterretjes zweefden om ons heen. Live kregen ze al lovende recensies , de livestream kon dit enkel maar bevestigen en was dus overtuigend en won nieuwe zieltjes bij als wij …
Kosmo sound kunnen we plaatsen binnen een aanstormende generatie jonge muzikale vernieuwers die muzikaal boeiend, intrigerend , interessant zijn. Het is een sextet die we ook in andere (jazz) bandjes vinden als Nordmann; Compro Oro, Pura Vida enz . De jazz, als uitgangspunt, wordt in de betonmolen gemixt met andere genres . Resultaat: ‘a dub experiment’ , zoals ze het zelf noemen, en dit kunnen we maar onderstrepen .
Een intens , broeierige, zweverige , dynamische (dub) sound, en surplus zware baslijnen, strakke drums , moddervette grooves, spacey melodieën en effects.
Invloedrijk zijn Adrian Sherwood , Lee Scratch Perry , The Congos, Gary Clail en het project Little Axe. ‘Antenna’ werd trouwens geproduced door Koen Gisen.
Meteen werden we ondergedompeld in dit uniek sfeertje van dobberende, stuiterende, klotsende geluidjes en klanken … De ‘On-U Sound System’ fungeert als een mistig muzikaal decor . De brede instrumentatie van dubbele percussie, synths , sax , gitaargrooves, bas en het knoppengefreak zoeken zich kronkelend een geplaveide weg. De instrumentale nummers worden uitgediept , klinken aangenaam , zwoel (na)zomers en staan open voor experiment . Het onderstreept de virtuositeit van het combo .
De eerste nummers, “Aunt sister Lydia” , “Booth” en “Teddy dub” bouwen op in diverse lagen, (traag) (mee) slepend op een lounge psychedelica basis. Een fris, vertrouwd én origineel geluid.
Die ‘psychedelische space groovy jazzdub’ mondt uit in de aanstekelijke “Fortune” en “Rank”, twee songs die op plaat uitsteken en live ongelofelijke kleppers zijn; alles past hier perfect in elkaar , de repetitieve opbouw , de laagjes , de diepe grooves , de zware basses , het knopgefreak. Het prikkelt de dansspieren en stilstaan lijkt onmogelijk . Deze zitten vernuftig, subtiel in elkaar en tekenen voor een prachtjam! Wat een apotheose. Het zindert na en wordt opgevangen door het dubby zwevende “Yeasterdaydub” en het nieuw “Furious“, die ons de ogen doen sluiten en wegdromen in een fantasiewereld om tot slot wakker te worden geschud in de harde realiteit…
Kosmo sound spreekt tot de verbeelding met hun unieke , aparte sound. Een kleurrijk landschap creëren ze. We worden moeiteloos meegevoerd in hun muzikale droomwereld, de dansspieren worden geprikkeld en er heerst een feestelijke stemming door die aangename, opbouwende groovy melodieën. Het combo is goed op elkaar ingespeeld en klinkt beloftevol sterk!
Organisatie: N9, Eeklo
Slow Pilot - Slow Pilot plays Jeff Buckley - livestream - Een perfect eerbetoon aan Jeff Buckley
We maakten kennis met Slow Pilot (*****) in 2015 , toen de band het voorprogramma verzorgde van K's Choice in De Casino, Sint-Niklaas. We schreven daarover: ''Slow Pilot, de band rond de talentvolle singer-songwriter Pieter Peirsman, speelde een erg gedreven set. Zijn zangtalent kwam hier naar voor, de jonge gast had een begenadigde gitarist mee, maar speelde zelf ook een potje gitaar en piano."
Eind maart 2018 bracht Slow Pilot hun debuut album uit via Starman Records. ‘Gentle Intruder’ viel vooral op door de combinatie hartverwarmende melancholie en broeierige aanstekelijkheid.
Ondertussen is de band rond Pieter Peirsman sterk bezig. Onder de noemer 'Slow Pilot Plays Jeff Buckley' stonden er in 2019 enkele concerten op het programma; een mijlpaal alvast in de carrière van de band, gezien je eigenlijk net die magie van een Buckley terugvindt bij de band.
Slow Pilot brengt in het kader van De Week van de Belgische Muziek, de muziek van de grootmeester weer tot leven via streaming in Cultuurcentrum Brugge.
Naast het concert zelf waren er fragmenten te zien uit interviews van Jeff Buckley, een terugblik over zijn concert op Rock Werchter 1995 en interviews die Sofie Engelen achter de schermen had met o.a. Pieter Peirsman zelf, en vele andere muzikanten.
Op deze wijze werd een ware ‘Rockumentaire’ gepresenteerd over de man zelf en uiteraard over het album 'Grace'.
De manier waarop Slow Pilot de muziek van Buckley tot leven wekt op het podium van CC Brugge, zorgde voor kippenvelmomenten. Pieter heeft een breed stembereik en kan vocaal de grens verleggen; Met name hier de gevoelige Buckley, waarbij Pieter’s stem breekbaar klinkt, maar ook in het energieke door een forse, krachtige, trillende stem.
De muzikanten beheersen perfect hun instrument. De sound is spannend, vlijmscherp en integer, emotioneel.
Ze spelen een gevarieerde set, die ons sterk raakt. Een uur lang zijn we onder de indruk en worden we bij het nekvel gegrepen. Wat een dosis vuurkracht en intensiteit straalt deze band uit, die de grootmeester eert .
Een mooier eerbetoon konden de fans van de veel te vroeg gestorven held zich niet voorstellen. Geen routineuze set van het gezelschap , nee, hier was er sprake van bezieling, nauw verbonden aan de muzikant en de performer Buckley zelve! Innerlijk genot ervaarden we door deze topmuzikanten zowel op de ingetogen als energieke momenten; alle registers durfden ze open te trekken. De vocals van Pieter , zachtmoedig als krachtdadig, zijn even cruciaal. De geest van Jeff dook op …
Alles werd trouwens zeer mooi aan elkaar gepraat door Sofie Engelen, die niet alleen interviews voor haar rekening nam, maar ook haar aanstekelijk enthousiasme , een prachtige bijdrage leverde aan het concept.
Slow Pilot leverde dus een prachtig eerbetoon aan Jeff Buckley. Innemend, aanstekelijk en hartstochtelijk . Er hing magie in de lucht . Zoals Buckley de liefhebbers raakte, benadert Slow Pilot het materiaal, van én de artiest zelf, zielsmatig sterk in een overtuigende set.
Organisatie: Cultuurcentrum Brugge
PAARD - Sound of Ghent - Experimenteren tot het oneindige in muziek met een hoek af
Even ter info van het event: ‘PAARD. is een zo goed als instrumentaal trio uit Gent, met vibrafonist Wim Segers (Flat Earth Society, Compro Oro), bassist Owen Perry Weston (Coely) en drummer Sigfried Burroughs (Kapitan Korsakov). Hun experimentele mish mash slingert vrolijk heen en weer tussen eclectische hiphop grooves en freestyle funk, met een paar onverwachte haltes onderweg. ''
Toen we dit trio zagen in de Trix in kader van het 'We Are Open' festival vorig jaar - nét vóór de lockdown van de covid-doorbraak, schreven we over het optreden: "het knettergekke gezelschap PAARD. dreef het tempo zodanig hoog op dat er barsten ontstonden in de muur van de Trix; door de geschifte drums, percussie, lekker energieke riffs en de beats werd op een intense wijze een oorverdovend klankentapijt uitgespreid in de kelder. Mokerslagen en uppercuts, een schokgolf door de Trix, vergelijkbaar met een tsunami of vulkaanuitbarsting. Even tot bezinning komen is er trouwens niet bij, want PAARD. blijft op dat verschroeiende tempo gewoon tot het einde van de set doorgaan. Tot daadwerkelijk niemand meer stil staat."
Ondertussen heeft PAARD (*****) een nieuw meesterwerk uit, 'Zalm' , en bewezen dat ze zonder meer tot de top behoren van ‘experimenteren tot het oneindige in muziek met een hoek af’. Of ze via de live streaming ons datzelfde gevoel konden geven, was de vraag die we ons stelden … Even ons antwoord …
Een intens spel van een oorverdovend geluid en ingetogenheid in een bevreemdende omgeving komt boven drijven, net door het samenspel van die verschroeiende percussie , de klankenwereld en het gitaarspel; een grens van uitersten wordt benaderd en afgetast. De sobere vocale inbreng doet de haren rijzen; ze werken naar een climax toe in instrumentatie en vocals.
Er is echter ook het visuele aspect. Een man en vrouw in danspartijen vullen de muziek aan; het leunt aan bij het betere theater. Mooi alvast.
Muzikaal hebben we hier een overtuigend trio dat een lekker, aanstekelijk klankentapijt uitspreidt en durft te experimenteren. Tja, opnieuw, het is experimenteren tot het oneindige eigenlijk, in muziek met een hoek af …
Ook humor is niet veraf bij PAARD. Het spelplezier en de anekdotes bieden een soort absurditeit die tot kunstvorm wordt verheven. We worden ondergedompeld in een aangename, leuke, feestelijke stemming. De dansspieren worden geprikkeld door het aanstekelijke samenspel van de riffs, de klanken , de percussie en de drums. De toevoeging van raps en hiphop is duidelijk een meerwaarde in het kleurrijke palet van PAARD. Een goed uur worden we bij de bek gegrepen …
PAARD. gaat erg creatief om met hun sound , ze zetten ons graag op het verkeerde been en experimenteren maar al te graag … Een muzikaal doolhof door de verrassende, onverwachtse wendingen, de wissels en de klankenwereld . Het is een langgerekte muzikale trip, een soort roetsjbaan, waarvan je even moet bekomen.
Wat een beleven van het trio … ze zorgen voor muzikale gekte en een verslavend schouwspel. Een ‘neverending’ rollercoaster, die je steeds opnieuw wil beleven.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in De Casino, Sint-Niklaas van september 2020
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/paard-06-09-2020.html @Wim Heirbaut
Organisatie: Democrazy, Gent + Vooruit , Gent ism Sound of Ghent
An Pierlé Quartet - Sound of Ghent - Sprookjesachtige tocht in de wereld van pop en jazz
An Pierlé is al vele jaren verdienstelijk als songschrijfster en performerster. Zowel op als naast het podium weet ze ons telkens te verrassen. Elke plaat of concertreeks biedt een andere kijk op de bijzonder avonturen van deze talentvolle artieste. Haar partner Koen Gisen is een topproducer die eveneens van vele markten thuis is; Hendrik Lasure en Casper Van de Velde (samen SCHNTZL) behoren tot een sterke jonge garde jazzmuzikanten.
Samen vormen ze An Pierlé Quartet (****) . Wat een kruisbestuiving!
Want ook 'Wiga Waga' is opnieuw zo'n voorbeeld van de veelzijdige aanpak van deze onwaarschijnlijke talenten die ze één voor één zijn. .
Het debuut van An Pierlé Quartet kwam op de markt via W.E.R.F Records.
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/80811-wiga-waga.html
Op 10 februari werd deze schijf voorgesteld in de Handelsbeurs, Gent, via streaming.
‘An Pierlé Quartet heeft een magisch debuut uit, een veelzijdig gevarieerd album dat kleurrijk, aanstekelijk klinkt waaruit blijkt dat deze band niet vies is van experimentjes ; de grens tussen pop en jazz wordt daarbij voortdurend afgetast.’
Ook live krijgen we een uiteenlopend kleurenpalet aangeboden. We maken ons dan ook op voor een sprookjesachtige tocht in de kleurrijke, bonte wereld van pop en jazz.
An Pierlé start de set aan haar piano , haar zalvende stem bepaalt. De sax van partner Koen Gisen begeleidt haar, waarna lekker knetterende drumpartijen van Casper Van De Velde je koude rillingen bezorgt. Hendrik Lasure vult aan op keys. De bubbel van vier bouwt op , barst los en er ontstaat een schouwspel van sprankelende klanken en vocals, de leidraad van het concert.
Het experimentele karakter van de plaat komt bovendien naar boven drijven. Hendrik ontpopt zich als een ware klankentovenaar, een 'Wizard of Oz' aan z’n keys, die een onaardse magie doet ontstaan. Casper vult hem perfect met energieke drums aan.
De vuurkracht van deze jonge wolven maken de brug naar de veelzijdige sax van Koen en An’s virtuositeit , magische stem en piano. Het tempo wordt naar een zekere climax gedreven, die ergens blijft hangen tussen een oorverdovende en bevreemdende schoonheid, gedrenkt in weemoed of een knetterend haardvuur.
Het is een perfect huwelijk tussen jazz en pop op plaat als live. De lekkere, groovy klanken zijn vervat in aanstekelijke popmelodietjes.
De opstelling van het podium refereert aan een sprookjesbos. Mooi om naar te kijken dus. In het bos kom je liefelijke wezens als vervaarlijke wolven tegen, die je dreigen te verscheuren. Die sfeer van dit sprookjesbos van het leven, ervaarden we in de live set.
De gevarieerde aanpak boeit en intrigeert. Een magisch vuurwerk, die licht en duisternis met elkaar verbinden. Geen makkelijke aanpak trouwens, gezien het samenspel ruimte laat voor experiment , vreemd aanvoelende klanken en vocals, zowel live dus , als op de plaat ‘Wiga Waga’, die het specifieke sprookjesbos van An Pierlé Quartet benadrukt.
Organisatie: Handelsbeurs, Gent (ism Sound of Ghent)
In het kader van De Week van de Belgische Muziek stelt Inside Jazz enkele opkomende Belgische jazz talenten voor. Eén daarvan is de gloednieuwe band rond bassiste Lara Rosseel In verband met het streaming concert van Lara Rosseel Band citeren we even: ‘Bassiste Lara Rosseel (Zap Mama, Chris Joris, Pierre Vaiana, Pierre Van Dormael, Naima Joris) zorgt met haar nieuwe band voor een speels repertoire. Op het album 'De Grote Vrouw' presenteerde ze al dansmelodieën met verrassende ritmes: filmische jazz en Afrikaanse traditionele roots zijn nooit veraf. Haar nieuwe band met Sam Vloemans (trompet, bugel), Sep François (vibrafoon, marimba, percussie), Vitja Pauwels (gitaar) en Angelo Moustapha (percussie) zet dit muzikale avontuur voort. Het kwintet resideerde heel recent nog in Kunstencentrum Nona.’
In het eerste deel kwam enkele de artieste zelf aan bod, met haar band kwam ze in de twee volgende delen aan bod, met ietwat achtergrond informatie en gesprekken met Lara en de bandleden.
We genoten een klein uur lang van een fijn concert van deze ontluikende artieste en haar band die nu zelf in de schijnwerpers staat.
Lara Rosseel Band (*****)
Deel 1 - Op 'Portrait of Lara' krijgen we een mooi beeld van de artieste Lara Rosseel, haar omgeving en haar muziek. We keken binnen in haar leven op een boot, of op een stille plek, gelegen in een bosrijke omgeving.
We genoten van haar contrabas spel , een soort magie is het solo , die ze op pakkende en gevarieerde wijze speelt. Uit haar medewerking met zoveel artiesten en top muzikanten , bleek al hoeveel uiteenlopende klanken ze uit haar double bas kon toveren. Een onbeschrijfelijke virtuositeit.
Nu ze in de schijnwerpers kan en mag staan, zet ze dat nog meer in de verf. Een half uur lang werden we gewillig meegevoerd door haar baslijnen. Op de laatste song “Summertime” zorgen haar vocals voor een warme schoonheid aan die double bas.
Een aangename kennismaking alvast om Lara Rosseel nog beter te leren kennen , zoals dat zal gebeuren in het derde deel …
Deel 2 - In het tweede deel krijgen we inkijk hoe het optreden in elkaar zal steken en het ontstaan van de band. In de gesprekken met de muzikanten en Lara , blijkt dat het de bedoeling is om ieder deeltje van de band in de spotlight te plaatsen. Eén voor één worden de muzikanten voorgesteld, die een uitzonderlijk talent hebben. Eénmaal samen hebben we een magie van zelden kaliber.
"From the very beginning, over the first acquaintance between the musicians, to the birth of fresh new music.”, lazen we op de facebook pagina. Waar dat uitkomt? Dat blijkt uit het derde deel.
Band: Sam Vloemans (trumpet, flugelhorn), Sep François (vibes, marimba, percussion), Vitja Pauwels (guitar), Angelo Moustapha (percussion), Lara Rosseel (double bass)
Deel 3 - Deel drie bestaat dus uit het concert zelf in Kunstencentrum Nona , Mechelen. We stellen vast dat Lara een enorm talent is als bassiste, en ja , zelfs een zangeres is met een breed stembereik. We hoorden het op het eind van het eerste deel. De dromerige soundscapes van haar muzikanten vullen sterk aan.
In de set horen en voelen we dat Lara Rosseel verbonden is met de natuur. Alsof we een wandeling maken in het bos , zo voelt de muziek aan … Een sprookjesachtige decor en de prikkels die we krijgen . Je geraakt in vervoering van de scherpe trompet van Sam, de percussie en vibrafoon van Angelo en Sep geven het ritme aan op uitgekiende wijze, en Vitja drijft het tempo met zijn gitaarriedels verder op, opgezweept door die lekker aanstekelijke baslijnen van Lara zelf.
Indrukwekkend hoe dit gezelschap hun sound laag per laag op intense wijze opbouwt en je hart sneller doet slaan. Inderdaad, dit is hét gevoel dat je krijgt als je vol bewondering geniet van de natuur . Een bedwelmend klankentapijt horen we. Maar er is ook een donker mysterieus sfeertje door een licht dreigende bas; gitaar, drums en percussie bouwen verder op en veroorzaken een muzikale wervelstorm; tot slot mondt het uit in een tsunami van warme klanken, waaroverheen trompet geschal zweeft. We krijgen dus heel wat variaties door de tempowissels. Wat een kleurenpalet.
Lara Rosseel Band klinkt intens mooi , zwoel en neemt je mee in hun sprookjesachtig kader en muzikale leefwereld tot je helemaal ‘zen’ bent .
Meer informatie over Lara Rosseel vind je via volgende link: https://lararosseel-be.webnode.nl/
Luister maar eens naar de prachtige plaat 'De grote vrouw' , in coronatijden een mijlpaal. Live komt er nog meer magie en schoonheid naar boven.
Lara Rosseel is een basvirtuoze en samen met haar band is ze meer dan het ontdekken waard!
Organisatie: Inside Jazz ism Kunstencentrum Nona, Mechelen
Nederlands 
Français 
