Van de doden niets dan goeds. Ook zonder dat gezegde kan niets anders dan goede dingen gezegd worden over ‘In The End’, het achtste en laatste album van de Ierse band The Cranberries. Dolores O’Riordan stierf onverwacht begin vorig jaar terwijl de band bezig was met de opnames van dit album. De band besliste om er als band mee te stoppen, maar wel nog dit album af te werken, op basis van de demoversies.
De songs op ‘In The End’ komen heel dicht in de buurt van het materiaal op de eerste twee albums van The Cranberries. Ze hebben dezelfde eenvoud van compositie en Dolores zingt bij momenten heel zacht met haar heel herkenbare stem. Knappe tracks, mooie productie van Stephen Street (die ook de eerste albums deed) en alles klinkt as vintage-Cranberries.
Hitmateriaal als “Linger” of “Zombie” staat er misschien niet op. “Catch Me If You Can” en “Got It” zouden het als degelijke maar niet indrukwekkende single goed kunnen doen op pakweg Radio 1 of Nostalgie, maar voor de Stubru van vandaag is dit allemaal net iets te klassiek. Het zit te dicht bij de sound die in de jaren ’90 populair was. Goed nieuws voor de fans van het eerste uur, dat wel.
Fans zullen troost vinden in “All Over Now” en “In The End” en kracht putten uit “Summer Song”. Jammer dat we dit niet meer live zullen horen.
‘In The End’ is een mooi en respectvol afscheid van Dolores. Nog één keer schitteren in de schijnwerpers, nog één keer haar louterende, melancholische stem, …
Voor de opvolger van hun debuut ‘Thousand Sons of Sleep’ uit 2016 heeft de Griekse band Godsleep een nieuwe zangeres ingelijfd. Amie Makris (ex-Pretty Retards) neemt hier de honours waar. Ditmaal een zangeres ipv een zanger maar wees niet ongerust: Amie vervult die rol met verve. Haar stem past bij deze muziek. Daarnaast heeft ze de uitstraling en de attitude van een echte rockchick. Denk maar aan bv Chrissie Hynde (qua attitude) in haar jonge jaren.
Net als op hun debuut horen we hier een stonerband die weet waar het om draait. Heerlijke groovy en fuzzy gitaarriffs samen met een boeiende ritmesectie. Luister maar eens naar “Ex-Nowhere Man” die de nodige weerhaken en overgangen bevat. Een heerlijke opener. Daarboven de heerlijke uithalen van Makris. Het verschil met hun debuut is dat Amie hier zowel rockend als melodieus kan zingen. Ze heeft ook een groter bereik dan de vorige zanger. Haar aanwinst is echt een stap vooruit voor de band. Muzikaal behoren ze tot de meer traditionele stonerrock (ergens tussen Kyuss en Monster Magnet in) en is heel goed gemaakt.
‘Coming of Age’ staat muzikaal op hetzelfde niveau als hun uitstekende debuutplaat. Persoonlijk vind ik dat de vocals van Amie het niveau van dit album nog een stukje omhoog trekt. Godsleep is klaar voor meer en hoger. A fucking goede plaat.
De Brit Bill Pritchard werd in het begin van zijn carrière wereldberoemd in Frankrijk vanwege het album ‘Parce Que’, dat hij samen met de legendarische Fransman Daniel Darc componeerde en inspeelde. Dat album uit 1988 heeft inmiddels een cultstatus en het zorgt er nog steeds voor dat Pritchard van nabij gevolgd wordt in Frankrijk en ook in België.
Op zijn nieuwe album ‘Midland Lullabies’ is nochtans geen woord Frans meer te horen, hoewel de Brit er jarenlang gewoond en gewerkt heeft. Wel is het album de vertaling van hoe hij vanuit Groot-Brittannië naar het vasteland kijkt, zonder politiek te worden. Daarvoor graaft de Brit te diep in zijn eigen en andermans verleden.
Ook muzikaal staat ‘Midland Lullabies’ heel ver van zijn samenwerking met Daniel Darc. Het donkere, larger than life-singer-songwriter-verhaal werd ingeruild voor een schijnbaar onbezorgd croonen. Werd hij vroeger vergeleken met Morrissey en Lloyd Cole, dan vallen die vandaag toch af als referentie. Muzikaal leunt dit op de erfenis van de periode van Frank Sinatra en Dean Martin, met Pritchard die zichzelf begeleidt op piano, soms aangevuld met somptueuze strijkarrangementen.
De Pritchard van vroeger herken je wel nog in het songschrijven en de onderwerpen die hij aanraakt. “Iolanda” is een tragisch verhaal over een heroïneverslaafde in Parijs die rondhangt op een kerkhof. De andere personages in Pritchard’s verhalen zijn er doorgaans niet veel beter aan toe. “The Last Temptation Of Brussels” gaat over de Nihilisten (de culturele stroming), maar we krijgen slechts flarden van het verhaal te horen, zodat we toch wat op onze honger blijven.
Dat ‘op je honger blijven’ is overigens een vaker opduikende gedachte. Als stijloefening is het croonen over de spaarzame pianotoetsen geslaagd in het opzet. Tegelijk stel je vast dat deze aanpak de songs en de mystieke, nostalgische weemoed die daarvan uitgaat niet altijd recht aandoet.
De beste tracks zijn zonder meer die die het sterkst aanleunen bij de poprock die Pritchard vroeger bracht, zoals “Tuesday Morning”, “Forever” en “The Last Temptation Of Brussels” (alledrie met een heerlijk gitaartje en een basic drumritme erbij) en het in zijn eenvoud schitterende “Mother Town”.
… Neneh Cherry spreekt de dansheupen aan, raakt harten op gevoelige plaatsen en verdooft AB volledig met een eigenzinnige set die aan de ribben kleeft …
Het viel ons bij het binnenwandelen al op dat op deze zaterdagavond een gevarieerd publiek was afgezakt naar de Ancienne Belgique voor een nostalgie trip die eigenlijk geen echte nostalgie trip zou worden. Zo zagen we zowel prille veertigers tot vijftigers, maar ook dertigers of jonger al dan niet met kinderen.
Zo verwonderlijk is dat niet. Na al die jaren spreekt voormalig popicoon Neneh Cherry een heel ruim publiek aan. De tijd van haar grote hits is voorbij, maar met haar nieuwste schijf 'Broken Politics' bewijst de artieste dat ze nog steeds toonaangevende en grensverleggende platen blijft uitbrengen en bovendien blijft evolueren en zichzelf heruitvinden. Dat het zou draaien rond de voorstelling van die nieuwste plaat liet ze in het begin van de set al weten, het resultaat mocht er zijn …
Een voorprogramma is doorgaans het uitgelezen moment om even te genieten van een frisse pint terwijl je de muziek van die laatste als soort achtergrondmuziek op u laat afkomen. Echter zijn er altijd uitzonderingen op deze regel waarbij dat voorprogramma je even diep raakt dan de hoofdact. Dat was dankzij Kelsey Lu (*****) het geval. Kelsey Lu is een jonge, beloftevolle en getalenteerde celliste die stijlen als R&B weet te combineren met bevreemdend aanvoelende dreampop en de aanhoorder zodanig hypnotiseert dat ze een volledige zaal muisstil kan krijgen. Want ja, die zaal was al aardig vol gelopen voor dit voorprogramma, iets dat ook niet al te vaak voorkomt. Kelsey Lu deed iedereen uit haar hand eten, en elke song zorgde weer voor een even daverend applaus als de vorige. Niet zo verwonderlijk, want door haar bijzonder intens stembereik en toch wat mysterieuze uitstraling op dat podium , zorgt deze jonge artieste voor een onaards aanvoelende atmosfeer die je ademloos achter doet blijven, met de krop in de keel. Nee, angst bezorgt ze u niet door die wat vreemd aanvoelende performance, eerder voelt haar set aan als een warm deken dat je beschermt tegen koude winternachten.
Besluit: Kelsey Lu raakt niet zomaar een gevoelige snaar, ze bezorgt ons een oorgasme waardoor we prompt beginnen te zweven over de dansvloer. En dan moest de al even betoverende hoofdact nog komen.
Want, ja ook Neneh Cherry (*****) bewandelt door middel van een tot de verbeelding sprekende set, de lijn tussen de dansspieren en de traanklieren. Neneh Chrerry gaf - zoals we aangaven - in het begin van de set al aan hier vooral te staan om haar nieuwste plaat voor te stellen, treurig waren we daar naderhand niet om.
Dat Neneh niet doet aan een gemakkelijke nostalgie trip, maar eigenzinnig haar eigen ding doet, zorgt zelfs voor een sterretje extra. Want wat blijkt? Die nieuwe songs zijn één voor één verrassende parels die gevoelige snaren raken waarop je prompt dus ook gaat dansen in een overvol gelopen AB Box. De enorm goed bij stem zijnde Neneh Cherry bezorgt ons bij “Fallen Leave” alvast een eerste krop in de keel, het zou niet het laatste zijn.
De artieste doet trouwens niet aan routineklussen afleveren, ze spreekt haar publiek voortdurend aan. Met een brede glimlach staat ze op het podium, en doet door haar bijzonder charismatische uitstraling de volledige AB dan ook met het grootste gemak uit haar hand eten. Die nieuwe nummers blijken dus ook live het publiek te kunnen bekoren. Want er wordt voortdurend enthousiast gereageerd op lekker aanstekelijke en aan de ribben klevende songs als “Deep Vein Thrombosis” tot het breekbare en wondermooie “Kong”.
Vuurpijl na vuurpijl schiet Neneh Cherry op het publiek af waardoor je geen moment stil staat, maar je hart ook steeds sneller gaat slaan. We pinken dan ook meermaals, al dansende en heupwiegend, een traan weg bij zoveel intensieve emoties die de artieste gerugsteund door top muzikanten, op ons afvuurt. Muzikanten die ook maar mensen blijken te zijn, als het even mis loopt bij “Manchild”.
Dat euvel wordt trouwens opgevangen door een kwinkslag om daarna ervoor te zorgen dat deze song een hoogtepunt van jewelste zou worden. De zaal ontplofte al een paar keer, maar bij deze meezinger van formaat ging het dak er compleet af.
Neneh Cherry bleef maar doorgaan met uppercuts uitdelen, tot iedereen verweesd achterblijft na zoveel mokerslagen met veel liefde uitgedeeld. Bij de bisronde doet Neneh Cherry en haar gevolg er gewoon een paar schepjes bovenop bij kleppers als “Buffalo Stance”. Een kers op de taart leverde Neneh af met het heel aanstekelijke “I've Got u under my skin”, een Cole Porter cover die er ingaat als zoet broodjes. Meteen ook de perfecte afsluiter, van een perfecte avond tot in de toppen van onze tenen!
Besluit: We houden van artiesten die, ondanks het feit dat ze gezien hun iconisch statuut niets meer hoeven te bewijzen, niet achteruit maar vooruit kijken. Neneh Cherry levert geen gemakzuchtige nostalgietrip af, en kleurt anno 2019 totaal niet binnen de lijntjes. Ze maakt het zichzelf daardoor wellicht niet gemakkelijk, maar door deze aanpak blijft ze wel toonaangevende platen uitbrengen, en live shows brengen die verleden, heden en toekomst zodanig perfect met elkaar verbinden, dat zowel de oudere als nieuwe fans aan hun trekken komen.
De nieuwe nummers doen je net als oudere kleppers eveneens dansen in de zaal, bevatten enorm veel verrassende wendingen en raken je hart op meerdere gevoelige plaatsen waardoor je compleet verdooft in de hoek van de kamer achterblijft. Het zorgde er zelfs voor dat we niet treurig waren om het feit dat Neneh Cherry haar grote hits bewaarde tot het einde van de set en zelfs enigszins beperkte. Integendeel zelfs.
Pure klasse maal twee kregen we voorgeschoteld op deze zachte zaterdagavond.
Voor wie dit optreden heeft gemist. Op zondag 7 juli staat Neneh Cherry op het Cactusfestival, we zijn er nu al zeker van dat dit zal zorgen voor een zwoel, zuiders dansfestijn, dat niemand onberoerd zal laten. Neneh is namelijk in bloedvorm, dat bewees ze in de Ancienne Belgique uitvoerig.
Setlist: Fallen Leaves - Shotgun Shack - Deep Vein Thrombosis – Kong - Blank Project - Sycnhronized Devotion - Black Monday - Natural Skin Deep – Manchild – Soldier
BIS: Faster Than The Truth - 7 Seconds - Buffalo Stance - I've Got U Under My Skin (Cole Porter cover)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/neneh-cherry-02-03-2019
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Wie aan de Vlaamse Showbizz denkt, zal zeker en vast Bart Peeters aankaarten. Deze 60-jarige Vlaming bezit hetgeen wat een echte presentator, muzikant of omroeper zou moeten hebben, nl. durf, verborgen humor, hyperactief en veel creativiteit. Op vlak van televisie kennen wij hem alleszins van topprogramma’s als De Droomfabriek, Het Peulengaleis, Mag ik u kussen of Dag Sinterklaas. Op muzikaal genot heeft hij zijn startende roem gemaakt als drummer bij The Radios en CPEX. Maar pas op latere tijdstip creëerde hij zijn werkelijke muzikale stempel via zijn theatershows, Bart Peeters & De Ideale Mannen. Zijn nieuwste show, Brood voor Morgenvroeg, mocht ik met plezier bijwonen in het Depot, Leuven.
Het is zaterdagavond. Een uitverkochte zaal van jong en oud geweld wacht vol ongeduld op de zomerse meezingnummers van Bart Peeters. De spotlights dimmen en de 5 ideale mannen begeven zich op het podium en wachten op de dansgekke frontman, die zijn show opent met een uptempo nummer. Vanaf begin tot eind nemen de artiesten je mee in een zomerse, zwoele vibe met hier en daar een op-adem-komend nummer, waarbij de hitte onmiddellijk stijgt.
De muziek van Bart Peeters is moeilijk te omschrijven. Het is een unieke belevenis van muzikaal talent dat zelden zo gevarieerd wordt getoond in Vlaanderen. Een fruitige milkshake aan folk, latino en slavische muziek wordt door Bart Peeters en zijn Ideale Mannen als de beste beheerst. Door de uitgebreide kennis van de muzikanten kunnen zij deze genres ook levendig spelen. Daarbij bracht percussionist, gitarist en backing vocal, Piet Van den Heuvel, een fenomenale zangsolo tijdens het nummer “Als je met je billen en heupen shaket”. Buiten de bekende meezingers en nieuwe nummers als “Konijneneten”, “Twijfel niet” en “Kies mij”, plezierde hij zijn publiek ook met covers van Celine Dion en Earth, Wind & Fire, vertaald naar het Nederlands. Bovendien kon de muziek niet zo zuiver klinken zonder de technici van het Depot. Deze concertzaal heeft zo een sublieme geluidskwaliteit waardoor het optreden nog beter tot zijn recht komt.
Als je graag een avondje wilt genieten van een brede waaier aan platen, dan raad ik Bart Peeters en De Idiale Mannen zeker en vast aan. Hij heeft een werkelijke passie voor muziek en deelt dit ook graag met zijn publiek door heen en weer te huppelen van plezier. Bovendien is hij een niet-te-missen artiest in de Nederlandstalige muziek en maakt dus 100% deel uit van het muzikaal genot van Vlaanderen.
Organisatie: Depot, Leuven
Het lijkt een beetje een rare vergelijking. Maar het mooiste dat elke ouder kan meemaken is zijn of haar kinderen zien uitgroeien tot volwassenen die heel zelfverzekerd , succesvol en gelukkig in het leven staan. Het is een beetje het gevoel dat me op deze 1 maart in JH Okapi tijdens de EP voorstelling van Neo Minor eveneens overviel.
Toen we begin 2018 deze knappe band ontdekten waren we direct verkocht. We schreven over het optreden van Neo Minor op het openingsweekend van Vagevuur het volgende: 'Neo Minor brengt aanstekelijke dreampop die aan de ribben blijft kleven. Het soort muziek waarop je enerzijds zweeft over de dansvloer. En anderzijds in diepe ontroering geraakt, en zelfs een traan wegpinkt van innerlijk genot.
We zijn Neo Minor in het jaar 2018 op de voet blijven volgen, hadden een interview met hen en zagen hen live op Fonnefeesten en Veldrock in Temse. Telkens was ik onder de indruk van die kristalheldere stem van Astrid die me in zodanig vervoering bracht dat ze me tot tranen toe bedwong. Ver verwijderd van de realiteit en het geroezemoes rondom mij, vertoefde ik telkens opnieuw even in een andere wereld.
We zijn nu 2019 en Neo Minor kwam in een overvol JH Okapi zijn eerste EP voorstellen. Wij waren daar uiteraard ook bij, en zagen een band die ondertussen is geëvolueerd, zijn grenzen aftast, verlegt en zelfs lichtjes experimenteert.
Het nadeel om voorprogramma te zijn op een EP of CD voorstelling is dat de aanwezigen puur en alleen komen voor de band die zijn plaat voorstelt. Als je als artieste dan ook breekbare muziek brengt, met enkel gewapend met een gitaar en heel mooie tot zachte stem, dan is het hek helaas volledig van de dam. Jane Roberts (***) deed o.m. met heel knappe covers haar uiterste best om de aanwezigen te bekoren en slaagde daar wat de eerste rijen betreft ook in. Deze talentvolle zangeres beschikt over een fragiele stem die je een krop in de keel bezorgt, en dus ook het potentieel om binnen het singer-songwriter of breekbare muziekgebeuren potten te breken. Helaas ging haar wondermooie stem verloren in het geroezemoes in het jeugdhuis. Maar hou Jane Robers en haar fragiele stem zeker in het oog, we gaan er nog van horen.
Ook Neo Minor (*****) heeft redelijk wat songs die eveneens in een verstilde, intieme atmosfeer worden gebracht, maar wonder bij wonder konden zij het publiek op die momenten wel zo goed als stil krijgen. Dat is niet alleen de verdienste van de band zelf. De geluidsman van dienst kreeg het geluid in Okapi zodanig goed dat er geen speld valt tussen te krijgen, en dat is gezien de vol gelopen zaal, waar hij zelf haast geen plaats had om deftig te staan aan zijn knoppen, een enorm sterke prestatie.
De band zelf stond heel zelfverzekerd op dat podium. Astrid straalt meer dan ooit charisma uit, spreekt haar publiek aan maar raakt dus wederom die enorm gevoelige snaar door haar toch heel bijzonder, uiteenlopend stembereik. Is dat bij eerder up tempo en sfeervolle songs, op die pakkende mooie momenten onder begeleiding van enkele piano klanken, telkens slaagt Astrid erin ons letterlijk te hypnotiseren en weer naar andere oorden door te verwijzen.
Ik moet echter weer eens mijn excuses aanbieden aan de topmuzikanten binnen Neo Minor voor het wat overmatig bewieroken van hun knappe frontvrouw. Want ik zag en hoorde ook instrumentaal enkele gedurfde soundscapes waarbij subtiel zelfs wat werd geëxperimenteerd, of naar andere muziekstijlen werd gekeken. Kwestie van zich niet te laten wegduwen in dat 'dreampop' hokje kon dat wel tellen. Een mooi voorbeeld is de inbreng van knappe trompet klanken, die zorgde voor een Jazz vibe binnen die song, eigenlijk wel knap gevonden.
Een ander mooi moment was toen bij een ingetogen song de smartphone lichtjes prompt de lucht in gingen, wat zorgde voor een magische sfeer in het jeugdhuis. Telkens viel ons op hoe Neo Minor langzaam maar zeker volwassen is geworden, en is gegroeid in zijn kunnen. De perfectie wordt daarbij benaderd, zonder de spontaniteit uit het oog te verliezen.
Besluit: Meer dan ooit is Neo Minor een goed geoliede machine geworden waar iedereen dezelfde kant uitkijkt. De muzikanten en vocalist vinden elkaar blindelings, iedereen straalt enorm veel spelplezier uit. Maar vooral hoor en zie je een band die duidelijk vooruit kijkt, ook naar andere muziekstijlen en genres toe. Waardoor we enerzijds, binnen zwevende atmosferen, stonden te dansen - in zoverre daar plaats voor was. Anderzijds geraakte ik wederom in zodanige ontroering dat ik, gehypnotiseerd door dat magisch klankenbord en die kristalheldere stem van Astrid, ver verwijderd van de realiteit rondom mij vertoefde in het Hemels paradijs. Of het verhaal van de wondermooie rups die is uitgegroeid tot een beeldschone vlinder.
Setlist
Intro - Run - What's Going on? - Take Them Home - Peace of Mind - Do I wanna Know (Artic Monkeys) - Nightmare - The More (I Try) -How To Be Me - Back To Reality
Organisatie: Neo Minor ism JH Okapi, Lokeren
Vergezeld van gifgroene laserstralen verscheen er eerst met B. Polar & The Spacefuckers een erg bizar gezelschap op het Pit’s podium. Rechtstreeks van Uranus of was het dan toch Doornik? B. Polar, ook wel Lord Sanchax The Destructor genoemd, half mens half alien en bewoond door een dodelijk parasitaire robot kwam met zijn troepen, getooid met bivakmutsen en maskers, de Pit’s veroveren. Zo’n vaart liep het echter niet. Daarvoor was het beestje, ondanks de hulp van een Marvin Gay, muzikaal wat te mager. Sanchax gebruikte de ene microfoon om er brute hardcore door te brullen, met de andere klonk zijn stem als een vooroorlogse robot: blikkerig, monotoon en vooral vervelend. Een paar keer wisten ze zich toch te onderscheiden maar meestal klonk hun “space punk” gewoon als doordeweekse hardcore.
Erg productief kan je The Anomalys niet noemen. De gelijknamige debuutplaat uit 2010 op Slovenly Recordings en een handvol singles, dat zal het zowat zijn. Maar The Anomalys zijn vooral een liveband en dat bewezen ze nog maar eens in de Pit’s. Zanger-gitarist Bone uit Amsterdam, die je ook zou kunnen kennen als de penis bij Sex Organs, is het enige overgebleven originele lid. De twee vacante plaatsen werden ingevuld door twee toppers uit het Franse rock-‘n-roll wereldje: gitarist Looch Vibrato van The Magnetix en Rémi Lucas die ook actief is bij Escobar en Weird Omen (op 28/03 in de Pit’s te zien). Bone verontschuldigde zich omdat zijn stem het liet afweten maar dat vormde geen enkel probleem. Zijn hees gehuil kwam zelfs aardig dicht in de buurt van Mick Collins. Met een zelden geziene verbetenheid ramde hij op zijn gitaar terwijl hij zijn lange lijf, die aan hevige spasmen ten prooi viel, mee de strijd in gooide. Perfect geruggensteund door de twee Fransen resulteerde dat in psychotische rock-‘n-roll in de beste traditie van The Cramps en de Oblivians. Songs als korte, krachtige explosies waarbij het stof geen kans kreeg om te gaan liggen. Ook al omdat er intussen een vervaarlijke pogo was ingezet waarbij ondergetekende enkele rake elleboogstoten mocht incasseren. Eén keer mocht de voet van het gaspedaal en kreeg Bone de kans om, al wandelend op de toog, te scheuren op mondharmonica.
The Anomalys zijn nog lang niet uitgeteld. Integendeel, met het verse Franse bloed klonken ze misschien wel beter dan ooit.
Organisatie: Pit’s Kortrijk
Bijna exact een jaar geleden stond Ry X in België, toen met het Brussels Philharmonic Orchestra. Vandaag deed hij het met zijn eigen band, want hij moest een nieuwe plaat voorstellen. Zijn tweede album ‘Unfurl’, waarop de man duidelijk op zoek gaat naar de limieten van zijn muziek. Ook live doet hij dit, want we kregen slechts tien songs van de man. Toch wist hij daarmee anderhalf uur te boeien. Dat doet hij aan de hand van zijn betoverende stem, maar evengoed de magische opbouw in ieder van zijn songs. Ry X is niet minder dan een tovenaar die ieder hart in het Koninklijk Circus omtoverde in een knuffelbare variant die iedereen liefheeft.
Openen mocht zijn vaste support Hannah Epperson. Aan haar is helemaal niets veranderd. Nog steeds staat ze alleen met haar viool op het podium en brengt ze experimentele folk dat naar het klassieke genre neigt. Aan de hand van loops weet ze toch een soort van melodie in haar muziek te krijgen. Drie nummers speelde ze op een halfuur, de opbouw vergt dus heel wat werk. Dat het publiek het na één nummer al gehoord had, bleek al snel doordat er wat gepraat opdook. Jammer, maar niet verwonderlijk. Dit soort muziek is moeilijk te verteren.
Ry X zelf had kaarsen staan op het podium. Riskant, als je weet dat er onlangs nog een zwembad in de fik vloog in Kortrijk. Gelukkig zijn we hier niet in een zwembad, en al zeker niet in Kortrijk, maar gewoon in het Koninklijk Circus, Brussel. Een brand was er niet, al voelden we ons wel innerlijk opgewarmd door de muziek van Ry X. De kaarsen op de achtergrond zorgen tevens voor een heel unieke sfeer, zoiets zie je ook niet veel op een podium. Ook het brandalarm moest er even aan wennen. Zelf zag hij er uit als een predikant, een predikant van liefde en emotie.
Over naar het muzikale dan maar, en dat was smullen. Ry X had zijn set namelijk opgebouwd in twee delen. In het eerste deel stond zijn akoestische gitaar centraal en hield hij het nog allemaal heel rustig. Nummers zoals “Sweat” en “Salt” zijn hier het perfecte voorbeeld van. Een gezapige opbouw rond zijn dromerige vocals en instrumenten die langzaam maar zeker zich in het geheel begonnen moeien. Al mogen we dat zo niet noemen. Ieder instrument had zijn plekje in de wereld die Ry Cumming op het podium wilde creëren. En daarin schuilt de pracht van zijn muziek, ieder detail is belangrijk en essentieel voor het grotere geheel. Dat een song daardoor iets meer tijd had om zich te ontplooien, vergeven we hem maar al te graag. De prachtige opbouw en de magische apotheose waren twee dingen waar iedereen met volle teugen van genoot.
Het tweede deel van de set ging Ry X iets meer aan het experimenteren. Dat gebeurde vanaf dat het verplichte nummertje “Berlin” was gepasseerd. Die song, zijn grootste hit, was meteen ook het kortste nummer in zijn set. Het leek er niet echt in te passen, maar dan toch net weer wel doordat Ry het zo kort hield. Slimme zet, want een aanstekelijk nummer past niet in een show van Ry X. “Body Sun” verwelkomde Epperson terug op het podium en met haar viool verzorgde ze een extra dimensie aan het nummer. De zweverige samenzang en hemelse piano waren allemaal sfeerscheppend en konden zo uit een film komen. Dat is de muziek van Ry X ook, heel filmisch.
Maar vanaf “Untold” verschenen er meer beats ten tonele. Plots mocht je aan het dansen gaan, al is dat natuurlijk relatief. Het is niet zo dat we hier op een techno rave waren, nee er waren experimentele elektronische geluiden te horen. En ook het heel relaxte tempo zorgt ervoor dat je vooral meewiegt. Bij “The Water” daarentegen hoorden we naar het einde wel enkele ferme technobeats. Het leek een beetje alsof we hier Caribou aan het werk zagen. De beats kwamen aan en nu kon iedereen wel een beetje dansen. Uniek, maar wel heel fijn en een slotstuk dat binnenkwam. De beats onder de stem van Ry Cumming doen ook wat denken aan zijn eigen electroproject Howling, en zo kwam alles een beetje samen. In tegenstelling tot de opname op plaat, kregen we hier vijf minuten aan outro voorgeschoteld, en dat was zalig. Iedere luidere beat voelde je ook in het publiek harder worden en iedereen wilde ook gewoon meer. Een luid applaus nadien, sprak dan ook boekdelen.
Maar er mocht ook interactie zijn met het publiek en bij afsluiter “Howling” riep hij iedereen op om recht te staan. Het publiek luisterde gedwee en al snel volgde een meeklapmoment, iets wat we tot dusver nog niet gehoord hadden. Het publiek was namelijk in trance en bleef gedurende ieder nummer muisstil, respect. Het optimistisch nummer zorgde dan ook voor een positieve apotheose aan de fantastische set. Bisnummer “Only” was zelfs een kleine bijkomstigheid. Ook Ry had het tijdens die laatste trouwens warm gekregen, zijn groots gewaad had hij afgedaan en hij stond in zijn frisse T-shirt om ons nog een laatste keer te betoveren met zijn fantastische stem.
Ry X staat deze zomer op Rock Werchter en wij zijn er zeker van dat hij ook daar heel wat zieltjes zal winnen. Het zal riskant zijn om dit soort muziek op een festival te brengen, maar hij pakt een publiek wel mee in zijn emotionele trip en met de meer dansbare nummers kan hij een festivalpubliek wel inpakken. In het Koninklijk Circus testte hij dat namelijk al eens uit. Zijn falsetstem, het epische opbouwwerk in de instrumentatie en vooral de wondermooie en eerlijke songs maken van Ry X een opmerkelijk figuur. Hij was nadien dan ook heel dankbaar voor het stille publiek, en wij waren hem dankbaar om ons voor een avond te betoveren met zijn magische muziek.
Setlist: Sweat – Salt – Shortline – Yayaya – Berlin - Body Sun – Untold - The Water – Howling – Only
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
Bij blues denk ik prompt aan oude, gezellige pubs waar een wat oudere muzikant aan de piano of op zijn gitaar lekker aanstekelijke bluessongs brengt, terwijl de geur van sigaren en whisky je tegemoetkomt. Het bluesgenre leek wat dood te bloeden, maar er is nog steeds jong bloed dat de fakkel al enkele jaren aan het overnemen is. Eentje daarvan is Tiny Legs Tim ofwel Tim De Graeve, een talentvolle jonge muzikant met een oud hart - en dat is als compliment bedoeld. Op 1 februari bracht Tiny Legs Tim een gloednieuw schijfje op de markt, 'Elsewhere Bound', dat die typische blues-sfeer uit de oude dagen uitstraalt, maar met beide voeten in het heden staat.
Samen met zijn kompaan Steven Troch zorgde Tim in het verleden al voor adembenemend mooie bluesmomenten, die elk beetje fan van het genre een oorgasme bezorgde. Op de nieuwste schijf worden er weer eens grenzen verlegd. Het is dus niet zo dat het duo gewoon zichzelf blijft kopiëren. En dat laatste is een enorm pluspunt aan songs als “Elsewhere Bound”, “One More Change” en 'Still In Love”. De warme gloed, zo eigen aan blues, komt op jou af maar de band klinkt duidelijk nog meer volwassen dan voorheen.
De prachtige mondharmonica inbreng van Steven sluit nog steeds perfect aan op de bijzonder warme stem van Tim, die bovendien met zijn gitaarspel de haren op je armen doet rechtkomen. Maar daar houdt het dus niet mee op. De inbreng van blazers, percussie, contrabas en piano zorgt anno 2019 voor een duidelijk voller geluid. Een nieuwe bladzijde omdraaien, met respect voor het verleden, noemen we dat. Zo klinken de daarop volgende songs als “Nowhere My Home”, “Dont' Be Sorry” en afsluiter “I Ain’t Ready”: het ene meesterwerk na het andere schiet Tiny Legs Tim op ons af.
Oude blues in nieuwe zakken, door elkaar geschud en gerecycleerd alsof de heren de blues hebben heruitgevonden. Dat is hoe we deze nieuwe plaat nog het beste kunnen omschrijven. Nog steeds vertoeven we in diezelfde rokerig pub, maar deze keer zien we een jonge man op het podium staan die met zijn warme stem en gerugsteund door een complete band die door middel van een vol geluid met blazers, gitaar, piano - gebracht door klassemuzikanten - je in vervoering brengt. Terwijl je nog eens nipt van je glas whisky doet Tiny Legs Tim je dan ook vertoeven in heel andere werelden, ver verwijderd van de harde realiteit. Dat is hoe onze boterham blues moet klinken. Als daarbij grenzen worden verlegd en nieuwe wendingen worden aan gegeven die ons hart nog meer beroeren, dan blijven we rustig zitten en bestellen nog een nieuwe borrel tot het sluitingsuur is aangebroken. Diep onder de indruk van zoveel virtuositeit die de temperatuur in ons blueshart naar een kookpunt doet stijgen.
Tracklist: Elsewhere Bound, One More Change, Still In Love, In The Morning, Nowhere My Home, The Lovin' Kind, Don't Be Sorry, The Game, New Place,I Ain't Ready
Blues/Jazz
Elsewhere Bound
Tiny Legs Tim
Sing My Title/N.E.W.S.
De Nederlandse singer-songwriter Stephanie Struijk begon eigenlijk haar carrière onder de naam Stevie Ann. Tussen 2005 en 2013 bracht ze onder die artiestennaam zeer knappe platen uit. In 2016 schreef ze, volgens de biografie, samen met Daniël Lohues een eerste album in het Nederlands tijdens een roadtrip door Amerika. Liedjes die gaan over nieuwe bladzijden omdraaien, verlangen naar thuis en de magie van gelukmomenten in het leven. In 2018 verscheen dan de EP 'Daar'. Stephanie laat, wat brengen van haar muziek betreft, het midden tussen een poëtische klasse verteller en een ware troubadour. Het vertellen van haar persoonlijke verhaal gaat namelijk ook over uw en mijn leven. Net zoals die voormalige troubadours raakt ze daardoor een zeer gevoelige snaar. Begin dit jaar kwam een nieuwe schijf uit 'Liedjes Van Een Ander' waarbij ze songs van o.a. Bram Vermeulen en Luc De Vos in een nieuw kleedje steekt.
Het idee voor ‘Liedjes van een ander’ ontstond toen Stephanie op NPO Radio 2 een cover bracht van Rowwen Hèze’s ‘De Peel In Brand’. Van het ene kwam het andere. En eerlijk, het resultaat mag er zijn. Met respect voor het origineel gooit Stephanie haar kristalheldere stem in de strijd om de aanhoorder een traan te doen wegpinken. 'Verlegen' van Bram Vermeulen is naar mijn mening zo een song waarop het label 'niet aankomen' staat gekleefd. Maar Stephanie slaagt er wonderwel in die song nieuw leven in te blazen. We zijn er zeker van dat Bram, met een brede glimlach op de lippen ergens hierboven, zit te luisteren en genieten. Ons bezorgt ze een enorme krop in de keel, en weer pinken we een traan weg met eveneens een glimlach op de lippen. De poëtische wijze waarop Stephanie het verhaal vertelt, raakt je dan ook enorm diep.
“Verliefd” is zo pakkend mooi dat je prompt je geliefde omhelst en gaat dansen door de woonkamer. “Wat Voor Weer Is Het In Den Haag?” is wederom een hoogtepunt. Maar het mooiste moment komt toch op het einde als Stephanie aan “We Zijn Zo Jong” van Luc De Vos een eigen vrouwelijke draai geeft, op een zodanig intensief mooie wijze dat we weer worden getroffen door de bliksem. Stephanie beschikt over een heel originele stem waardoor ze covers niet zomaar lukraak brengt, maar die songs doet herleven. Zoals enkele grote troubadours dat kunnen. Zo laat ze een diepe indruk achter, net doordat ze ook met songs waar je best niet teveel aankomt, haar persoonlijk verhaal vertelt.
Tracklist: De Peel In Brand - Jack Poels; Verlegen - Bram Vermeulen; Verliefd - Daniel Lohues; Wat Voor Weer Zou Het Zijn In Den Haag? - Annie M.G. Schmidt/Harry Banninck; We Zijn Zo Jong - Luc De Vos
Voor zijn tweede plaat koos Stefaan Tubex ervoor om in zijn moedertaal te zingen in plaats van in het Engels. En dat loont ergens wel, want zo klinken zijn nummers nog dichter bij de luisteraar. Ze zijn begrijpelijker en toegankelijker. De plaat werd geproduceerd door Robin Aerts (Het Zesde Metaal).
Wat krijgen we nu op ‘Ego’? Zeven folknummers die heel sfeervol klinken. Ze hebben bijna een poppy karakter. Het geheel klinkt heel warm en dat is deels te danken aan de warme elektrische gitaarklanken. Ook het feit dat ze bijna alles live opgenomen hebben in de thuisstudio van Nicolas Rombouts (ex-Dez Mona) geeft het album een bepaalde vibe. Daarnaast is er ook de samenzang met Sarah Budts (ex-Koala en backings bij Het Zesde Metaal), zoals in het refrein van “Barricaden”, die zorgt voor die warmte. Stefaan Tubex heeft, net als de manier waarop hij zingt, een heel karakteristieke stem. Dat zorgt voor een eigen geluid maar ik kan mij voorstellen dat het voor sommigen wat wennen is.
Zijn muziek zit goed in elkaar. Alles lijkt zo simpel maar is toch vrij gelaagd. Daarnaast werd er ook gebruik gemaakt van de mellotron en piano. De baspartijen werden door Nicolas Rombouts ingespeeld en de drums door Maarten Moesen. “Uitweg” is een aantrekkelijk uptempo liedje. Op “Samen Alleen” mag Sarah haar ding doen en tonen wat ze in haar mars heeft. Afsluiter “Weeral Ik” is een heel intiem klinkend nummer. Je hoort hem zijn gitaar vastpakken en beginnen zingen. Met bijna niets meer dan dat maakt hij een mooie uitgeleide voor zijn album.
‘Ego’ is een geslaagd album met een warme sound. Geschreven door Tubex en opgenomen door muzikanten die al elders hun sporen hebben verdiend. Hier en daar kan de zangstem van Tubex nog een beetje bijgeschaafd worden. Het feit dat hij overgeschakeld is van het Engels naar het Nederlands geeft nog een beetje meer eigenheid aan het album.
Uma Chine is niet éénduidig te omschrijven. Van bij de eerste track, “A Cake Spell”,zit je constant op het verkeerde been. Het begint met een soundscape en een rafelige lick op een akoestische gitaar en daar worden steeds laagjes aan toegevoegd: ijl meerstemmig harmonisch gezang dat ergens tussen This Mortal Coil en Enya hangt, handgeklap, dan een drumroffel die vrij klassiek opbouwt en zich dan achteraan in de mix nestelt, enz. Daarmee is “A Cake Spell” een goed visitekaartje voor de rest van het album. De ingrediënten verschillen al eens, maar het recept blijft telkens om instrumenten, stemmen en ritmes heel uitbundig te combineren.
“Lonely Giant” doet iets verfrissend met elektro-jazz en (naar het einde toe) overstuurde gitaren. Het nummer doet mij als oude, grijze muziekreviewer wat denken aan Pas De Deux, maar misschien zoek ik het dan wat te ver terug in de tijd om aanknopingspunten te vinden voor deze bende jongelingen. Pas De Deux waren overigens hun tijd ver vooruit, in 1983, maar vandaag is dit minder exuberant. IJsland is eveneens een referentie die een paar keer spontaan opduikt op dit album als geheel. Denk aan The Sugarcubes, ADHD (de band dan), Aristidir en Sigur Ros. “Heights” heeft – waarschijnlijk onbewust – roots in de experimentele Belgische elektroscene van begin jaren ’80. Denk aan 2Belgen zonder de hits. “Heights” drijft op een onbehaaglijke sound die zo uit de coldwave geplukt is, maar dan met een modern ritme zoals bij SX of Oscar & The Wolf.
“A Tribe” heeft bij momenten een ritme dat je eerder verwacht in de sludgemetal dan in de synthjazz. Ook “Bagman” heeft stonerfragmenten met ruige gitaren en drums die je eerder aan The Girl Who Cried Wolf zou toeschrijven. Het leuke is dat elke track uit heel diverse etappes bestaat, waarbij het gaat van drones naar dromerige pop, van (de late) Radiohead naar Mauro Pawloski, van mysterieus naar eigenwijs, van Frank Zappa naar Air, en van elektronoise naar psychedelica. En toch hangt alles mooi organisch aan elkaar, zonder bruuske zijsprongen of overgangen. Het intrigeert van begin tot eind. Het zijn songs die je als luisteraar niet laten ontsnappen. Ook als je na zeventien luisterbeurten al goed weet wat er waar komt, blijven de songs van Uma Chine je hersenen kietelen.
Referenties geven is dan ook niet makkelijk, maar als je een paar namen herkent uit het rijtje Beach House, Uncle Wellington, Nova Flares, Feliz, Fortress, Aristidir, Future Old People Are Wizards en DaDaWaves, zal je dit vast ook weten te smaken.
Eén van de opkomende talenten in ons landje is Jaguar Jaguar . Het vijftal brengt een speelse, bezwerende mengeling van elektronisch vernuft , pop , psychedelica, lounge en funk. Een klein uur werden we ondergedompeld in hun muzikale wereld van afwisselend materiaal die de dansspieren prikkelt.
Jaguar Jaguar is een kwintet , bestaande uit leden van Lohaus, Soldier’s Heart en Tamino/Faces on TV . Ze brachten in november de EP ‘Montjoi ‘uit . Een band zonder uitgesproken frontman, de nummers staan hier centraal , zijn belangrijker dan de persoonlijkheden, een samensmelting van vijf stemmen, die één cathy zanglijn vormen . Heerlijk genietbaar klinkt het allemaal dus, bepaald door fijne, zalvende gitaarlijnen, dromerige synths en groovy drums . We hoorden een achttal songs. Opener was “You got me” , die “So long” opvolgt als single en ons meteen deed heupwiegen. Wat een geoliede machine is de eerste indruk, die vijf zijn sterk op elkaar ingespeeld . Ergens borrelt Jungle , Prince en Thievery Corporation op . “Midnight blue” , “Never took time” is aangenaam luistervoer .
Een mishmash aan stijlen die aangenaam , radiovriendelijk, toegankelijk klinkt. Op “Tricks”, de kennismaking met deze band , worden we meegevoerd , -gezogen in hun muzikale golven. Een instrumental volgt . “Fever” laat een wavesound horen en “Tease”, een volledig nieuw nummer , is er eentje die richting Jungle gaat. Natuurlijk kon doorbraak “So long” niet ontbreken , je hart bonkte en je Jaguarcar snelt vooruit .
Hier hadden we een lekker zomers , sensueel, zwoel , warm , ontspannend gevoel, vrolijk, aangenaam, dansbaar . Tot slot speelden ze “Kind” , hun eerste nummer ooit , relaxt en groovy.
Jaguar Jaguar creëert een dampend sfeertje, hun muziek werkt aanstekelijk, zorgt voor de nodige smileys en bracht het publiek in beweging. Hun clubtournee belooft!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Toen ik in mijn omgeving vertelde dat ik op zondagavond 24 februari naar Ancienne Belgique zou afzakken voor Maggie Rogers kreeg ik vaak als antwoord: ''Wie?'' Vooralsnog is deze Amerikaanse artieste, voor een ruim publiek althans, inderdaad min of meer een nobele onbekende. We zijn er na dit optreden in de AB echter zeker van, dat is gewoon een kwestie van tijd. Maggie Rogers werd ontdekt door Pharrell Williams, stond ondertussen op Rock Werchter en speelde eerder de AB Club volledig plat met een set boordevol emoties die uitmonden in een dansfestijn.
Maggie Rogers stelde haar debuut 'Heard It In A Past Life' voor in een goed vol gelopen AB Ballroom. Hoewel dat laatste niet volledig blijkt te kloppen. De artieste bracht namelijk in eigen beheer al werk uit in 2012 en 2014, die albums zijn , volgens we hebben vernomen echter niet meer te verkrijgen. Met 'Heard It In A Past life' zet ze dus eindelijk haar eerste stappen om de wereld te veroveren.
Ook openingsact Mallrat (***1/2) beschikt over potentieel om binnen de kortste keren potten te gaan breken. Deze piepjonge rap artieste beschikt over een stem en uitstraling waarmee ze nu al de eerste rijen, tot aan de PA, uit haar hand kan doen eten. Door middel van een aanstekelijk op de dansspieren werkende set, waarbij de beminnelijk glimlachende frontvrouw zich laat flankeren door een al even talentvolle artieste aan de knopjes, ontstaat een eerste klein feestje in een dik half uur vooraleer de hoofdact het podium betreedt.
Besluit: Als de bedoeling van een voorprogramma is om de lont aan het vuur te steken om de boel te doen ontploffen, dan is Mallrat met brio in die opdracht geslaagd. Maar we zien dus vooral dat er veel meer inzit in deze artieste, dan er nu is uitgekomen. Een naam om op basis van dit bijzonder aanstekelijke optreden, binnen rap , hip hop en R&B middens, in het oog te houden dus!
Luister ondertussen naar die heel aanstekelijke EP van Mallrat 'In The Sky': https://mallrat.lnk.to/InTheSky Eveneens een aanrader.
We houden van artiesten die zich binnen de muziekwereld eigenzinnig opstellen, en zonder verpinken hun eigen weg gaan, of songs uitbrengen die vanuit het hart komen. Toen Maggie Rogers (****) het podium met veel enthousiasme betrad, voelden we al direct aan dat hier een artieste staat die haar muziek inderdaad brengt vanuit het buikgevoel. Vanaf de eerste song legt Maggie Rogers de lat enorm hoog. Niet alleen beschikt ze over een bijzonder veelzijdig stembereik, ze staat enorm beweeglijk op dat podium en geeft haar bandleden voldoende ruimte om zich te ontplooien. Bovendien spreekt ze voortdurend oprecht haar dank uit naar het publiek. Maar vooral doet Maggie Rogers dus een aanstekelijk dansfeest ontstaan, waarbij toch ook veel intense emoties naar boven komen. Haar songs zijn dan ook geschreven vanuit datzelfde buikgevoel, waardoor enerzijds de dansspieren worden aangesproken, en anderzijds met een krop in de keel een traantje wegpinkt.
De oprechtheid in haar stem en uitstraling komt naar voor in zowel de up tempo songs, als heel breekbare momenten waardoor ze het publiek - dat eerder lekker stond mee te springen en te dansen - zelfs muisstil kan krijgen. Om zoiets tot stand te kunnen brengen, moet je als artieste enorm sterk in je schoenen staan.
Een magisch mooi moment tussen al die vele hoogtepunten was toen bij “Back in my body” spontaan de smartphone lichtjes de lucht in gingen, wat ook Maggie Rogers niet is ontgaan die diep ontroerd hierop reageerde. Na de regulaire set is er nog plaats voor een ingetogen, akoestische versie van “I Wanne Dance With Somebody” van Whitney Houston. Een cover die op zo emotionele wijze wordt gebracht dat de zaal die eerst borrelde van enthousiasme er even stil van wordt.
De ontroering uit haar stem en uitstraling combineert Maggie Rogers met tonnen charisma, en vooral doet ze een wervelend dansfeest ontstaan dat niet alleen deugd doet aan je hart. Stilstaan was eveneens onmogelijk.
Conclusie - Houd deze talentvolle artieste in het oog, want voor je het weet zorgt ze voor hetzelfde soort aanstekelijk dansfestijn, boordevol oprechte emoties, in een overvol Sportpaleis.
Setlist: Give A Little – Burning - Say It - Dog Years - Overnight - Light On - On + Off - Alaska - The Knife - Tim McGraw (Taylor Swift cover) - Retrogade - Back In My Body - Falling Water - I Wanna Dance With Somebody (Whitney Houston Cover)
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
