Niemand die beter begrijpt dan Chan Marshall hoe minder meer kan zijn. Ze is op haar best wanneer haar stem onbevangen en zuiver je oren bereikt. Met het 10de Cat Power album ‘Wanderer’ - meteen ook het eerste sinds ze haar label Matador verliet - is ze opnieuw op tour. Na Parijs was het de beurt aan Brussel, waar ze in een uitverkochte Ancienne Belgique haar nieuwe album ‘Wanderer’ kwam voorstellen (label: Domino - release date: 05/10/2018).

Na het relatief klankvolle Sun keert Cat Power 6 jaar later terug naar haar vertrouwd minimalisme. Vorige succesplaten zoals ‘Moon Pix’ en ‘The Greatest’ werden gekenmerkt door een perfecte balans tussen een uitstekende band enerzijds en een ongestoorde, karaktervolle zang anderzijds. Ditmaal tilt Cat Power dat minimalisme echter tot een nieuw niveau, want de kracht van ‘Wanderer’ zit in zijn schaarsheid. De muziek wordt in dit album uitgekleed tot slechts enkele metronomische en repetitieve piano of gitaarakkoorden, met af en toe misschien nog wat occasioneel gedrum. In de plaats krijg je sterke lyrics, vol emotie en kwetsbaarheid, die de bijzondere kwaliteit van Cat Power majestueus belichten: het hese timbre van Marshall’s betoverende stem.
Die avond in de AB gaf Chan Marshall zelf ook een ‘zwervende’ indruk. Hoewel ze erom gekend is onvoorspelbaar te zijn, had ze er dit keer wel duidelijk zin in, ook al was er nauwelijks interactie met het publiek. Introvert en zweverig ging ze helemaal op in haar eigen performance volgens een toewijding die charmeerde. Dat resulteerde wel in een enigszins onverdienstelijke rol voor haar drieledige band - met drumster Alianna Kalaba, gitariste en bassiste Adeline Jason en Erik Paparazzi op de toetsen - die gerust wat meer op de voorgrond had mogen treden. Om de een of andere reden was Marshall ook continu in conflict met de geluidstechnicus en naar mijn indruk onterecht. Doorheen de hele set had ze een sterke stem, krachtig maar tegelijk fragiel en rustgevend, waarmee ze moeiteloos de hoge noten nam.
We kregen ongeveer de helft van de nummers uit ‘Wanderer’ te horen, met onder meer “Horizon”, “Robin Hood”, “Woman” en “Me Voy” (het had gerust wat meer mogen zijn). Daarnaast zong ze enkele covers zoals “Into My Arms” van Nick Cave en ook een knappe versie van “These Days”, een Jackson Brown-nummer op Nico’s debuut solo-album ‘Chelsea Girl’.
Met “Cross Bones Styles” and “Good Woman” greep Marshall terug naar haar oudere werk. Haar sets zijn dan ook steeds een verrassing. Als afsluiter kregen we een gestripte versie van “The Moon” die recht door het hart ging. Ook al was de uitvoering zo basic als het maar kon, het klonk heerlijk warm en paste zo perfect in de intimiteit als rode draad doorheen het hele optreden. Marshall is een gevoelsmens. Het zal daarom uit eigen ervaring en nog niet volledig verwerkte issues zijn dat ze Brussel ten slotte moed insprak met de woorden “For everyone trying to love those that don’t love you back, I wish you strenght in letting go”.

Cat Power heeft er nooit voor teruggedeinsd om te ontleden wat rommelig, emotioneel of kwetsbaar is. ‘Wanderer’ mist de gepolijste fijnheid van een popalbum, maar weerspiegelt Marshall’s vermogen om te confronteren en kritisch te kijken op een manier die haar muziek vereeuwigt als een weerspiegeling van het leven en de realiteit. Daarom kregen we dit keer niet die extraverte soulzangeres te zien. Wel een fragiele singer-songwriter die je raakte met haar intieme simpliciteit. Maar wat ze ook brengt, vanaf het moment Marshall haar robuuste stem op je loslaat, begint de epifanie en is dat het enige wat je nog wil horen.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ism Greenhouse Talent

Buda Kunstencentrum: Een brok Kortrijkse geschiedenis
We werden door de Doom metal band Loose License uitgenodigd om exclusief de voorstelling mee te maken van de band zijn gloednieuwe video 'The Coronation of the Lizard'. Deze gloednieuwe single werd eveneens op demo uitgebracht, met daarop 'The Utopian Journey' (2017) en 'Inferno' (2016). Deze voorstelling ging door in Buda Kunstencentrum, en dat is toch een brok geschiedenis uit Kortrijk waar we niet zomaar willen en kunnen aan voorbij gaan. Dit kunstencentrum is namelijk gevestigd in het centrum van Kortrijk en verwijst naar het buda-Eiland, een eeuwenoude wijk in Kortrijk. Op deze historische site bevond zich o.a. het Broelmuseum. Dit monument uit de 18ste eeuw werd omgevormd tot Buda Kunstencentrum. Waar met de regelmaat van de klok theater en andere voorstellingen, tot festivals doorgaan. Zoals NEXT festival dat doorgaat van 8 november tot 1 december 2018 (Info: http://www.budakortrijk.be/nl/festivals/next-festival-2018 )

Nauw verbonden met Buda Kunstencentrum is de Budascoop. Deze bevindt zich in de gebouwen van de voormalige Pentascoop (1975). Dit was een cinema complex met vijf zalen, als onderdeel van de Kinepolis-groep. Nadat diezelfde groep een nieuw complex had gebouwd in Hoog-Kortrijk, medio 1990, werd de toekomst van Pentascoop plots onzeker. Als onderdeel van kunstencentrum BUDA werd de voormalige Pentascoop begin jaren 2000 omgebouwd tot een cruciale schakel binnen de werking van dit kunstencentrum. De focus ligt op films uit het eerder alternatieve filmcircuit. Dit uit binnen en buitenland. Op de bovenverdieping werden bovendien twee filmzalen omgebouwd tot podia, waar theatervoorstellingen worden gegeven. Meer informatie betreffende Buda Kunstencentrum en Budascoop, vinden jullie via de website: http://www.budakortrijk.be/nl

‘The Cornonation of the Lizard’ (video)
Nadat de voltallige band een korte toespraak had gehouden, gaan de lichten uit, en komt een dreigend geluid uit de donkerste hoek van de zaal. Binnen een duistere doom sfeer, zoals we dat van Loose License ondertussen gewoon zijn, komt een al even duistere gedaante uit het bos tevoorschijn. Getooid in monnikspij en met een zeis, gaat de dood op zoek naar een verloren ziel. Op de grond ligt een half naakte man, die prompt wordt meegenomen en aan een boom vastgebonden. Gekruisigd als Christus. In een oerschreeuw vanuit het duister roept die persoon zijn woede, frustratie en pijn uit waardoor demonische wezens uit datzelfde bos ontwaken. Het meest opvallende aan deze nieuwe song, en video, is dat Loose License zijn roots als doom metal band nog steeds trouw is gebleven, de intro doet me nog steeds denken aan Black Sabbath, maar ondertussen ook andere muziekstijl - die minstens even donker en dreigend zijn - daaraan toevoegt. Want na die dreigende traag op gang komende ondertoon worden alle registers, zowel vocaal als instrumentaal, compleet open gegooid. Na een verschroeiende climax blijft enkel chaos, leed, dood en pijn over. Beeld en muziek vloeien bovendien zodanig perfect in elkaar, dat het lijkt alsof je naar een spannende Horror film kijkt. Althans de intro daarvan. Want in die circa veertien minuten wordt een beeld opgehangen die ons doet uitziet naar meer duistere krachten, die aanvoelen als klauwen die je de adem ontnemen.

Optreden Metalbar 'Den Deugniet' – Verslag
Na de voorstelling van de nieuwe video zakten we af naar Metalbar 'Den Deugniet'. Een zeer gezellig café gevestigd midden het centrum, nabij de parking Houtmarkt. Zeer centraal gelegen, en dus heel goed bereikbaar. Maar vooral een uiterst gezellig metal café, waar een gezellige atmosfeer heerst. Loose License (*****) bewees in het verleden reeds dat ze veel meer zijn dan een zoveelste doom metal parel in een lange rij. Op basis van die nieuwe video/single stellen we al vast dat de band verder blijft evolueren. Dat blijkt dus ook live het geval te zijn.
We zien een band waarvan de bandleden meer dan ooit dezelfde richting uitkijken, dat kan ook niet anders als je zoveel tijd samen doorbrengt. Maar je hoort en ziet dat hier eveneens een vriendschapsband is gesmeed door de jaren, die zorgt dan weer voor een kruisbestuiving waarbij grenzen worden verlegd. Die typische doom metal elementen komen nog steeds boven drijven bij Loose License. Maar daar waar in het verleden nogal vaak uit datzelfde intensieve vaatje werd getapt - waar niets mis mee is uiteraard -, hoor ik dus duidelijk een band die veel meer variatie steekt in zijn muziek. Tempowisselingen en verschroeiende climaxen die de haren op onze armen doen recht komen volgen elkaar met de regelmaat van de klok op. Meermaals krijgen we koude rillingen doordat de al even verschroeiende riffs en drumsalvo's, gecombineerd met een veelzijdige vocale aankleding, de poorten van de Hel letterlijk open zetten.
Kortom, Loose License is anno 2018 vooral een goed geoliede machine, die vooruit kijkt, evolueert en zichzelf blijft heruitvinden. Met respect voor hun doom verleden.

Typische doom metal, die je de ademt beneemt en totaal verweesd doet achterblijven in de meest donkere hoek van de kamer
Van een gevarieerde set, waar doom elementen worden vermengd met andere donkere muziekstijlen (we horen subtiel zelfs streepjes black tot death metal boven komen) gaan we over naar een doom metal act in zijn meest pure vorm. Hooded Priest (****). Deze Nederlandse Occulte Doom metal band ontstond in 2006. Ondertussen heeft Hooded Priest zijn sporen verdiend binnen het doom metal gebeuren, en daarop ook zijn stempel gedrukt. Het meest in het oog springende element binnen deze band is de tot de verbeelding sprekende frontman Luther 'Finlay' Veldmark, die met lange baard, grijze haren en monnikspij lijkt op een hogepriester uit horror verhalen waar satanische taferelen plaats grijpen. De theatrale manier van doen, blijkt dan ook een meerwaarde bij Hooded Priest. Dat is op de plaat zo, dat blijkt live ook het geval te zijn. Ook wat muziek betreft blijft Hooded Priest bewust dwalen binnen die typische doom atmosferen.
Het wiel opnieuw uitvinden, daar doet de band niet aan. Pure doom metal brengen die je koude rillingen bezorgt weer wel. Daardoor worden voorheen geopende poorten van de Hel pas echt compleet open gezet. Met een stem die klinkt als een oerkreet uit diezelfde Hel, doet Luther, gerugsteund door muzikanten die tovenaars zijn met riffs, een aardbeving ontstaan. Waardoor demonische wezens het prompt overnemen. En je letterlijk bij de keel grijpen tot je, compleet waanzinnig geworden, uw eigen demonen strak in de ogen kijkt. Nee, bijster origineel is dat inderdaad allemaal niet. Hooded Priest is dan ook een typische doom metal act, zoals we er veel tegen komen. Maar de band straalt wel die duisternis uit, die je de adem ontneemt en totaal verweesd doet achterblijven in de donkerste hoek van de kamer. En dat is nog steeds hoe we onze boterham doom het liefst eten.

We keerden dan ook tevreden, met een krop in de keel, naar huis terug. Na wat een avond kan genoemd worden waar we weer eens een mijlpaal hebben meegemaakt binnen Nederlands en Belgische doom metal.

Organisatie: Vzw de Lizard + Loose License