Borgerwood 2017 - Belgian ‘Borgerwood’ Pop!
Borgerwood 2017
Park Spoor Oost
Borgerhout
2017-07-22
Simon Van Herzele

We bevonden ons in Park Spoor Oost voor de derde editie van Borgerwood. Ondanks de vele regenvlagen dansten we ons een weg door de sterke line-up en maakten we een kleine oplijsting van de hoogtepunten.

Meest dansbare act: WWWater
Vorig jaar mocht ze de Red Bull Elektropedia award voor meest beloftevolle artiest in ontvangst nemen, sindsdien heeft frontvrouw Charlotte Adigéry niet echt stillgezeten. WWWater werd opgepikt door het Soulwax label, DEEWEE en samen brachten ze een straffe single uit. Met minimalistische synths en een prachtige stem probeerden ze gisteren Borgerwood aan het dansen te brengen. Jammer genoeg kwam er ook letterlijk water uit de lucht gevallen wat het opzet van de Gentse wat in gedrang bracht. Dansen moest plaats maken voor samen onder paraplu’s kruipen. WWWater moet het grotendeels van de beleving hebben en die viel gisteren letterlijk in het water.

Meest vreemde bandlid: Star Club West
Aangekondigd als ‘Eén van Antwerpen’s best bewaarde gitaargeheimen’ mocht Star Club West de zon verwelkomen. Frontman Nico Jacobs was zijn hyperactieve zelve en dat werkte aanstekelijk.
Even misten we de intrigerende diepgang die op hun nieuwste album ‘NIN’ te vinden is, maar nooit kregen we de kans om daar lang bij stil te staan. Het tempo lag hoog en de ervaren mannen rockten alsof hun leven ervan af hing. Een special rol was weggelegd voor een boomstam die het midden van het podium in beslag nam. Naar het einde van de set kwam er iemand in volledige veiligheidsoutfit met een kettingzaag de boomstam doorzagen, dit allemaal op het stevige ritme van Star Club West. Speciaal maar zeker even energetisch.

Meest energetische set: Equal Idiots
Na winst in de Nieuwe Lichting van Studio Brussel en wekenlang een vaste stek in de Afrekening brachten de twee jongens uit de Kempen vorige maand hun debuutalbum ‘Eagle Castle BBQ’ uit. Deze zomer stellen ze die plaat voor aan het festivalpubliek en zijn ze nog aan het werk te zien op onder andere Suikerrock, de Lokerse Feesten, Maanrock en Leffingeleuren.
Zoals gewoonlijk stond gitarist-zanger Thibault als een bezetene rond te springen en ramde drummer Pieter onvermoeibaar op zijn drumstel. De zon brak ondertussen eindelijk nog eens door en de energie die Equal Idiots uitstraalde, bracht een glimlach op de gezichten. Afsluiten doen ze met een cover van “ça plane pour moi” waarbij Borgerwood stevig uit zijn dak gaat. De verzonnen lyrics en het Frans met haar op tonen aan dat garagerock niet altijd even serieus moet zijn om goed te zijn.

Kleinste verrassing: Fake Indians
Tussen de acts op de mainstage door was er genoeg te beleven om de verveling tegen te gaan. Spoor Oost werd bezet door een designermarktje en een handvol foodtrucks. EDM-liefhebbers konden zich laten gaan in de dj-cage en er waren containers aanwezig die fungeerden als secret stages. Hier mocht Fake Indians tot tweemaal toe zijn opwachting maken. De containers kregen niet meteen grote aandacht maar toevallige voorbijgangers bleven al snel staan waardoor het drummen werd om een glimp van de band op te vangen. Met hun stevige, licht psychedelische, noise rock toonden de mannen uit Antwerpen dat ze evengoed een plekje op de mainstage hadden verdiend.

Grootste verrassing: BRNS
Na de stevige rock van Equal Idiots mocht BRNS de regen weer verwelkomen. Hoewel deze band voor het overgrote deel van het publiek vrijwel onbekend leek, was het meer als waard om in het natte weer te blijven staan. De jonge Brusselaars brachten een betoverende set vol samenzang, brede glimlachen, Nederlands met haar op en melodische pop. Licht heen en weer bewegend droomde het publiek weg zonder in slaap gewiegd te worden. In oktober brengen ze een nieuwe plaat uit waar wij alvast enorm naar uitkijken.

Meest sensuele moves:  J. Bernardt
Zoals we ondertussen al van Jinte Deprez gewoon zijn, kon de frontman van Balthazar met zijn sideproject het brave publiekje in een mum van tijd volledig ophitsen. Jinte zwaaide met een drumstok alsof hij een toverstaf vasthad en sprong al dansend heen en weer. Groteske synths en stevige bassen lieten de regen verdwijnen. Met “Calm Down” als tweede song en “The Other Man” als afsluiter hield J Bernardt het Antwerpse publiek van begin tot einde in zijn ban.

Meeste rock and roll gehalte: Millionaire
Wie nog durft te beweren dat rock dood is, was gisteren duidelijk niet in Borgerhout te vinden. Millionaire is terug, en hoe. Frontman Tim Vanhamel mocht solo openen maar al snel pakten de andere bandleden hun instrumenten op en werd er een stevige sound opgebouwd. Als een geoliede machine bliezen ze een uur lang het publiek volledig omver met “Champagne” als absoluut hoogtepunt. Ondanks dat ze sommige songs tot langer als tien minuten uitrokken, verveelde Millionaire ons geen moment. Dit was zo een optreden waar je achteraf even van moet bekomen. Deze zomer is Millionaire nog aan het werk te zien op de Lokerse Feesten. In november touren ze door België, Nederland en Frankrijk. Dit is een band die je aan het werk gezien moet hebben.

Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/borgerwood-festival-2017/
Organisatie: Borgerwood

Boomtown 2017 – van 17 t/m 22 juli 2017 - J. Bernardt + Gabriël Rios - Broeierig en intiem
Boomtown 2017
Handelsbeurs + Opera
Gent
2017-07-19
Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere

Op Boomtown staan altijd heel wat sterke namen op het programma. Wij pikten er onmiddellijk twee in één mee, en daar hadden we achteraf zeker geen spijt van!

Beginnen deden we met J. Bernardt. De nieuwe band van Jinte Deprez schoot stevig uit de startblokken dit jaar. Een nieuw album en aanwezig op zo goed als elk festival deze zomer. Terecht zo blijkt, want ook in de Handelsbeurs speelden ze een set van formaat. We kregen het allereerst “On Fire”, en ondanks de intieme intro van het nummer was het de voorbode van een hete set (vergeef ons het woordgrapje). Met een zalige grijns in de aanslag begroette hij daarna het publiek. Als een man die weet hoe hij zijn toehoorders moet bespelen, maar ook als een man die weet dat hij weer iets prachtigs in elkaar heeft geflanst.
De sound doet, hoe kan het ook anders, natuurlijk denken aan Balthazar. Maar Deprez maakte er wel zijn eigen ding van. Met “Calm Down” heeft hij natuurlijk een hit van formaat te pakken, die nog eens perfect werd gebracht. Onmiddellijk daarna ging J. Bernardt op z’n berbers in een leuk intermezzo met het steeds versnellende “The Question”. We kregen er “Running Days” achter geplakt, het nummer waarin de vergelijkingen met Chet Faker nog het meest opgaan. Een zwaar dreunende bas, traag je kop binnendringend en met genoeg leegte in de begeleiding om die fantastische stem te laten uitkomen. De subtiele gitaarstrelingen voor de hoge noten maken dit één van de hoogvliegers van de set. Maar geen tijd om er bij stil te staan, want we gingen al verder met een schitterende muzikale interlude, “Motel”. Een volwaardige aanvulling en rustmoment in de set, gelijkaardig aan de interludes die Alt-J brengt in hun optredens.
Dat er onmiddellijk daarna al in zwijm wordt gevallen bij de eerste tonen van “Wicked Streets”, bewijst de kracht van het soloproject van Jinte Deprez. De slenterende Jinte Deprez ontvlamde, wierp zijn armen in de lucht en deed de zaal genieten. Jammer genoeg zat het er toen al bijna op. Maar niet voor meneer Deprez nog eens zijn toer tussen het publiek ging gaan doen tijdens “The Other Man”. Het ritme kreeg ondertussen zelfs de meest hardnekkige stilstaander te pakken. En na bisnummer “My Own Game” moest J. Bernardt ons al verlaten. Logisch, meer songs staan er niet meer op het album. Maar stuk voor stuk hebben ze ons kunnen bekoren. Telkens schoot Jinte Deprez raak. Zweterig maar voldaan konden we de Handelsbeurs buiten stappen.

Van de Handelsbeurs naar de Opera. Van J. Bernardt naar Gabriël Rios. Een kleine stap voor een mens, maar een grote voor de muziekrecensent. De broeierige sfeer maakte plaats voor een intieme in de prachtige operazaal. Toen we binnenkwamen had Gabriël net de intro achter de rug, maar gelukkig waren we op tijd om “Straight Song” te horen. Blij dat we er waren, want we zagen onmiddellijk dat dit een ‘Rios Special’ ging worden. Niet alleen, niet met een echte band, wel met een contrabassist en celliste in de begeleiding. In “Straight Song” was het echt een spel tussen de bas en de gitaar van Gabriël Rios, en werden we in snelheid gepakt. Daarna kregen we zeer toepasselijk “Skip the Intro”, een heel ‘happy’ nummer, bijna weggelopen uit een Disney prinsessenfilm. Dat sprookjesachtige gaat trouwens nooit helemaal uit de intieme set van Rios. Hij vermijdt de totale stilte niet, zoals in “Madstone”, tot op het moment dat mensen zelfs al schuchter gaan klappen voor het nummer gedaan is. En dat maakt het net zo mooi om naar te luisteren: het klinkt heel eenvoudig, maar is het uiteraard niet. Breekbaar, heel gelijkaardig aan vele van de songs van Jack Johnson. Al moet gezegd, tussen de nummers door is Gabriël Rios een echte babbelkont. Voor sommigen komt het waarschijnlijk arrogant over, voor anderen gewoon ludiek en grappig.
Maar gelukkig blijft de muziek - uiteraard - centraal staan. We kregen een ‘uptempo’ “Broad Daylight”, tot op het punt dat het heel jazzy overkwam en hielden van de leuke deuntjes in “Song N°7”, begeleid door perfect fluitspel van de contrabassist. Met “Gold” en “Police Sounds” zaten er trouwens nog enkele oudere, maar steengoede songs in de set. Ook één nieuw nummer: “Hopelijk vinden jullie het goed, want ik heb er nog maar één gemaakt. Anders stop ik er beter mee”, vertelde Rios bij aanvang. Gelukkig is dat niet nodig, want met “Let the Gods Grow Jealous” heeft hij een topnummer vast. Het hoekige gitaarspel zorgde vreemd genoeg ook voor een zalig kabbelend liedje. Op het einde van de set kregen we nog een leuke extra met 3(!) bisnummers, waaronder twee in het Spaans. Eentje van Puerto Rico, “El Raton”, en eentje van Cuba, “El Carretero”. Perfect in de stijl van Rios. We waanden ons onmiddellijk in een rokerige bar daar, met een dikke sigaar en een glas rum in onze hand. We verlieten de zaal dus met een fantastisch gevoel, en een schitterend avondje Boomtown achter de rug.

Set J. Bernardt: On Fire - Lapse of Reason - The Direction - Calm Down - The Question - Running Days - Motel - Wicked Streets - The Other Man - My Own Game

Set Gabriël Rios: Intro - Straight Song - Skip the Intro - City Song - Madstone - Burning Son - Broad Daylight - Song N°7 - Let the Gods Grow Jealous - Gold - Work Song - Swing Low - Police Sounds - Young Gods - El Raton - El Carretero

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/gabriel-rios-3/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/j.-bernard-2/

Organisatie: Boomtown, Gent  

Boomtown 2017 – van 17 t/m 22 juli 2017 - Gabriël Rios + J. Bernardt – Intiem + broeierig
Boomtown 2017
Handelsbeurs + Opera
Gent
2017-07-19
Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere

Op Boomtown staan altijd heel wat sterke namen op het programma. Wij pikten er onmiddellijk twee in één mee, en daar hadden we achteraf zeker geen spijt van!

Beginnen deden we met J. Bernardt. De nieuwe band van Jinte Deprez schoot stevig uit de startblokken dit jaar. Een nieuw album en aanwezig op zo goed als elk festival deze zomer. Terecht zo blijkt, want ook in de Handelsbeurs speelden ze een set van formaat. We kregen het allereerst “On Fire”, en ondanks de intieme intro van het nummer was het de voorbode van een hete set (vergeef ons het woordgrapje). Met een zalige grijns in de aanslag begroette hij daarna het publiek. Als een man die weet hoe hij zijn toehoorders moet bespelen, maar ook als een man die weet dat hij weer iets prachtigs in elkaar heeft geflanst.
De sound doet, hoe kan het ook anders, natuurlijk denken aan Balthazar. Maar Deprez maakte er wel zijn eigen ding van. Met “Calm Down” heeft hij natuurlijk een hit van formaat te pakken, die nog eens perfect werd gebracht. Onmiddellijk daarna ging J. Bernardt op z’n berbers in een leuk intermezzo met het steeds versnellende “The Question”. We kregen er “Running Days” achter geplakt, het nummer waarin de vergelijkingen met Chet Faker nog het meest opgaan. Een zwaar dreunende bas, traag je kop binnendringend en met genoeg leegte in de begeleiding om die fantastische stem te laten uitkomen. De subtiele gitaarstrelingen voor de hoge noten maken dit één van de hoogvliegers van de set. Maar geen tijd om er bij stil te staan, want we gingen al verder met een schitterende muzikale interlude, “Motel”. Een volwaardige aanvulling en rustmoment in de set, gelijkaardig aan de interludes die Alt-J brengt in hun optredens.
Dat er onmiddellijk daarna al in zwijm wordt gevallen bij de eerste tonen van “Wicked Streets”, bewijst de kracht van het soloproject van Jinte Deprez. De slenterende Jinte Deprez ontvlamde, wierp zijn armen in de lucht en deed de zaal genieten. Jammer genoeg zat het er toen al bijna op. Maar niet voor meneer Deprez nog eens zijn toer tussen het publiek ging gaan doen tijdens “The Other Man”. Het ritme kreeg ondertussen zelfs de meest hardnekkige stilstaander te pakken. En na bisnummer “My Own Game” moest J. Bernardt ons al verlaten. Logisch, meer songs staan er niet meer op het album. Maar stuk voor stuk hebben ze ons kunnen bekoren. Telkens schoot Jinte Deprez raak. Zweterig maar voldaan konden we de Handelsbeurs buiten stappen.

Van de Handelsbeurs naar de Opera. Van J. Bernardt naar Gabriël Rios. Een kleine stap voor een mens, maar een grote voor de muziekrecensent. De broeierige sfeer maakte plaats voor een intieme in de prachtige operazaal. Toen we binnenkwamen had Gabriël net de intro achter de rug, maar gelukkig waren we op tijd om “Straight Song” te horen. Blij dat we er waren, want we zagen onmiddellijk dat dit een ‘Rios Special’ ging worden. Niet alleen, niet met een echte band, wel met een contrabassist en celliste in de begeleiding. In “Straight Song” was het echt een spel tussen de bas en de gitaar van Gabriël Rios, en werden we in snelheid gepakt. Daarna kregen we zeer toepasselijk “Skip the Intro”, een heel ‘happy’ nummer, bijna weggelopen uit een Disney prinsessenfilm. Dat sprookjesachtige gaat trouwens nooit helemaal uit de intieme set van Rios. Hij vermijdt de totale stilte niet, zoals in “Madstone”, tot op het moment dat mensen zelfs al schuchter gaan klappen voor het nummer gedaan is. En dat maakt het net zo mooi om naar te luisteren: het klinkt heel eenvoudig, maar is het uiteraard niet. Breekbaar, heel gelijkaardig aan vele van de songs van Jack Johnson. Al moet gezegd, tussen de nummers door is Gabriël Rios een echte babbelkont. Voor sommigen komt het waarschijnlijk arrogant over, voor anderen gewoon ludiek en grappig.
Maar gelukkig blijft de muziek - uiteraard - centraal staan. We kregen een ‘uptempo’ “Broad Daylight”, tot op het punt dat het heel jazzy overkwam en hielden van de leuke deuntjes in “Song N°7”, begeleid door perfect fluitspel van de contrabassist. Met “Gold” en “Police Sounds” zaten er trouwens nog enkele oudere, maar steengoede songs in de set. Ook één nieuw nummer: “Hopelijk vinden jullie het goed, want ik heb er nog maar één gemaakt. Anders stop ik er beter mee”, vertelde Rios bij aanvang. Gelukkig is dat niet nodig, want met “Let the Gods Grow Jealous” heeft hij een topnummer vast. Het hoekige gitaarspel zorgde vreemd genoeg ook voor een zalig kabbelend liedje. Op het einde van de set kregen we nog een leuke extra met 3(!) bisnummers, waaronder twee in het Spaans. Eentje van Puerto Rico, “El Raton”, en eentje van Cuba, “El Carretero”. Perfect in de stijl van Rios. We waanden ons onmiddellijk in een rokerige bar daar, met een dikke sigaar en een glas rum in onze hand. We verlieten de zaal dus met een fantastisch gevoel, en een schitterend avondje Boomtown achter de rug.

Set J. Bernardt: On Fire - Lapse of Reason - The Direction - Calm Down - The Question - Running Days - Motel - Wicked Streets - The Other Man - My Own Game

Set Gabriël Rios: Intro - Straight Song - Skip the Intro - City Song - Madstone - Burning Son - Broad Daylight - Song N°7 - Let the Gods Grow Jealous - Gold - Work Song - Swing Low - Police Sounds - Young Gods - El Raton - El Carretero

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/gabriel-rios-3/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/j.-bernard-2/
Organisatie: Boomtown, Gent  

Dourfestival Dour 2017 – van 12 t/m 16 juli 2017 – Een overzicht van onze vijfdaagse muzikale overlevingstocht
Dourfestival Dour 2017
Plaine de la Machine au Feu
Dour
2017-07-12 t/m 2017-07-16
Kimberley Haesendonck , Masja De Rijcke en Johan Meurisse

“Doureeeuuuuhhhh”! Ah, het zalige woord dat weer 5 dagen uit iedereen zijn mond vloog . Het enthousiasme, de lachende gezichten en de muziek die in de wachtrijen langs alle kanten uit de boksen galmden. Één ding was duidelijk, Dour was er klaar voor!
Alle records werden verpulverd tijdens de 29e editie. 242 000 festivalgangers gedurende 5 dagen festival. Na de editie van 2016 - die 235 000 festivalgangers mocht verwelkomen op het Plaine de la Machine à Feu - blijft het festival in stijgende lijn evolueren, met 242 000 bezoekers (37 000 op woensdag, 48 000 op donderdag, 50 000 op vrijdag, 55 000 op zaterdag en 52 000 op zondag).
Wij nemen je mee door de 5 leukste dagen van het jaar met enkele rampzalige, maar gelukkig ook een overvloed aan goede optredens, sfeer, gezelligheid en koude pintjes (héél véél koude pintjes)!
Voor ons persoonlijk is dit absoluut het leukste festival van België. Net omdat Dour over de meeste aparte en unieke sfeer beschikt en qua vibe zich volledig onderscheidt van de andere festivals. Het programmeren van alternatieve en dj’s/bands/artiesten zorgt niet alleen voor een fantastisch festival meer ook voor een heleboel nieuwe ontdekkingen., waarbij de kernwaarden van het festival steeds centraal blijven staan.
De gelukzalige smile die vijf dagen lang op ons gezicht te zien was,  is niet verdwenen en we geven toe dat we de ‘DOUR blues’ sterk te pakken hebben.
Dour blijft met voorsprong het grootste en belangrijkste muzikale evenement in Franstalig België, met een wijdverspreide erkenning en reputatie. Dour 2018 staat al opnieuw genoteerd in onze agenda.

dag 1 – woensdag 12 juli 2017

De eerste dag van dit vijfdaags festival ging van start met een half geopend festival terrein en enkele podia, waaronder The Last Arena, Jupiler Boombox en de Dubcorner.

Als eerste gingen we een kijkje nemen in de Jupiler Boombox voor Binkbeats. Een show waar we nu nog steeds van achterover vallen. Deze Nederlander brengt de elektronische set volledig op z’n eentje live en doet het met een overdosis energie en enthousiasme. Je zou denken dat je minstens acht armen zou nodig hebben om dit te realiseren maar deze jongeman tovert zonder problemen een diepgaande live set met z’n twee armen en een lichaam vol overtuigingskracht. (Masja De Rijcke)

We merkten dat de meeste mensen die opwarming van de pré-avond niet meer nodig hadden,  en rijkelijk aan de togen aanschoven voor hun eerste frisse pint over de 5 dagen. Wij begaven ons, met die pint in de handen, naar het eerste optreden van Dour: Damso! Deze jonge ‘ket’ is een rijzende ster in de Belgische Hip-Hop scene,  dus uiteraard waren wij enorm benieuwd wat deze heer te bieden had. En wij waren duidelijk niet de enige, want de Jupiler Boombox stond overvol. Zijn plaat ‘Batterie Faible’ werd bij de Franstaligen goed opgepikt, maar laat ons eerlijk zijn, dat deze ons stiekem ook kon bekoren. Ook live maakte Damso zijn populariteit waar, want deze artiest stond er en bracht een overdreven goede show. De Boombox ontplofte bijna van al het gespring en de portie ‘swag’ die er rondhing. Perfecte start van Dour 2017! (Kimberley Haesondock)

Na deze prachtige set begaven we ons naar The Last Arnea waar we vol ongeduld stonden te wachten op de komst van M.I.A. Vooraf één van onze favoriete hiphop artiesten. Een vrouw met ballen, geniale songs en beats die een boost geven van jewelste. Ze is de koningin van de Triphop! Althans dat dachten we! Maya Aprugsalem wist hier op Dour op z’n zachts gezegd een beschamende vertoning neer te zetten. Enkele jaren geleden zagen wij deze dame op de Lokerse Feesten een übervette show geven, waar we tot op de dag van vandaag niet goed van waren . Spijtig genoeg bleef hier geen sprankeltje meer van over. De live setting bleek ineens spoorloos verdwenen en het hoge Rihanna gehalte had dit vervangen. Een complete teleurstelling! (Masja De Rijcke)

Na M.I.A. hoopten we op een recht trekking door A-Track tijdens zijn DJ-Set, maar ook deze stelde ons overdreven teleur. De nummerkeuze was slecht en werden tevens enorm slecht aan elkaar gemixt. Het deed soms denken aan iemand die deelnam aan een DJ-contest, maar hier totaal nog niet klaar voor was. The Last Arena stormde al vrij snel leeg, nog vooraleer Dag 1 eigenlijk voorbij was .


Om af te sluiten gingen we dansen op de beats van Vandal. We genoten van een goede rave maar toch drong eentonigheid door. Vandal plaatste elke reggeadub plaat in tiende versnelling en wist zo zijn publiek aan het dansen te brengen. Toch overtuigde hij ons niet altijd met z’n zogezegd ‘veelbelovende’ climax. Een geslaagd feestje maar we hadden er toch iets meer van verwacht. (Masja De Rijcke)

Een vrij slechte start van de 26^ste editie, maar bekijk het als een voordeel. De komende dagen van Dour konden er alleen maar beter op worden. (Kimberley Haesendonck)

dag 2 – donderdag 13 juli 2017

Donderdag was Solange-dag, maar helaas was het jongste Knowles zusje ziek, oververmoeid en kon ze dus niet afzakken naar Dour. Eerder cancelde ook Earl Sweatshirt, maar Dour zou Dour niet zijn als ze niet zorgden voor waardige vervangers. Gucci Mane zorgde voor de vervanging van Solange en Coely dan weer voor een top vervangset van Earl Sweatshirt.

Dour was het enige festival waar hip-hopster Coely eerst niet stond en dus maar goed dat ze hier passeerde. Coely is een Queen die weet waar ze mee bezig is. Ze palmde het publiek in en dit met hits als “Chasing Pavements”, “Wake up Call” en “Don’t Care” (waarvoor ze goede vriend Dvtch Norris even het podium opriep). Overal zag je lachende en dansende mensen die samen met Coely dag 2 van Dour inzetten. Volgend jaar headliner op dag 1? Zo kunnen we ons toch goed vermaken op woensdag en dit keer met een deftig optreden. Eat this M.IA.! (Kimberley Haesendonck)

Hierna begaven onze reeds vermoeide benen , van de vorige avond,  zich naar La Caverne voor IDLES. Een hevig punkrock bandje waar we sinds Eurosonic dit jaar volledig weg van zijn. Een gewelddadige zanger en gewelddadige gitaren, meer hebben we niet nodig om onze dag/avond goed in te zetten. “Well Done” en “Divide & Conquer” vielen weer gretig in de smaak en de rest van hun nieuwe album is ook wel een paar sterren waard! Wie van een goed potje gitaarmuziek houdt , was hier zeker aan het goede adres! (Masja De Rijcke)

Met een klein hartje gingen we een kijkje nemen bij Temples. Een band die tot een jaar geleden bij onze favorieten hoorde , maar een beetje teleurstelde met het nieuwe album ‘Volcano’. Helemaal geen slecht album maar het beschikt net over iets minder vuur dan de vorige ‘Sun Restructured’. Bij de live vertoning was hier echter niks van te merken. Elk nummer kwam volledig tot z’n recht en de ‘psychedelic gitar vibes’ waren (nog steeds) ruimschoots aanwezig. We moeten ook in alle eerlijkheid toegeven dat we enorm fan zijn van het nieuwe “Certainty” , een geweldig dreamy nummer die ons in hogere sferen en een betere wereld bracht. En verder vergeten we hun bekendste “Shelter Song” en “Golden Throne” niet. (Masja De Rijcke)

Al gehoord van Loyle Carner? Dit opkomend Brits talent bracht dit voorjaar zijn eerste LP ‘Yesterday’s Gone’ uit. Hierop bewees de 22-jarige rapper al dat hij een zeldzame, artistieke volwassenheid is. En ook live stelde hij niet teleur. Hij bracht een verzameling melodieuze rap met hier en daar wat jazz invloeden die de Jupiler Boombox sterk kon bekoren. Gemist en toch benieuwd? Op 19 oktober speelt hij in de Ancienne Belgique. Een gouden tip voor het te laat is! (Kimberley Haesendonck)

De jonge Knapen van The Strypes waren nu aan de beurt. Dit jong geweld had in 2013 een schot in de roos met hun album ‘Snapshot’. Ze stuurde intussen nog twee albums de wereld in.  Ondanks deze gasten nog steeds in hun tienerjaren verkeren,  zijn ze tot onze grote spijt hun pluimen wat verloren. We werden getrakteerd op een energieke en vuurspuwende show maar de nieuwe nummers vielen niet meteen in de smaak. Het is nu niet makkelijk om een pareltje als ‘Snapshot’ te evenaren, maar toch! “Blue Colar Jane” en “What a Shame” brachten ons even aan het dansen en konden we luidkeels meekwelen. (Masja De Rijcke°

Alles wat Brussels is, rapt in het Frans en ze staan met enorm veel op een podium: wij stellen u voor aan Bruxelles Arrives! Een exclusieve show die de Brusselse rappers Roméo Elvis & Le Motel, Caballero en JeanJass in elkaar gestoken hadden voor deze editie van Dour. Een eigenlijk niet te missen show die wel eens legendarisch kon worden. Al stelde het toch wat teleur. Het podium van The Last Arena was te druk en eigenlijk wist je niet waar eerst kijken omdat er voortdurend andere rappers op het podium stonden. Muzikaal was het niet slecht, maar misschien dat deze Brusselaars hun Bruxelles Arrives toch beter gewoon bij 1 keer laten. (Kimberley Haesendonck)

Afsluiten op de Last Arena was normaal gezien de taak van de zus van de grote Queen B, Solange maar wegens gezondheidsredenen kon deze dame, tot grote spijt van vele fans, niet optreden. Als vervanging had Dour Gucci Mane ingeschakeld. Voor ons een totaal onbekend hiphop artiest. Nu ja artiest is veel gezegd. Hij trakteerde zijn publiek op een paar platte hiphop schijven die gedraaid werden door een collega dj en overgoten werd met wat raps van Gucci zelf. Ondanks dit alles waren wij wel precies de enigen die niet wild waren van dit optreden. De rest van het publiek was verstrengeld in een gigantische moshpit en het publiek stond constant hyperactief op en neer te springen. De agressieve raps van Gucci zorgden voor wat ophef en haantjes gedrag bij de fans , wat al snel uitmondde op een heuse vechtpartij. Wat extra spektakel kan nooit kwaad! (Masja De Rijcke)

Het slechte optreden van Gucci Mane spoelden we door met een Dj-set van Dax J. Een vrij jonge DJ met enorm veel talent die onlangs van Londen naar Berlijn verhuisde om nog meer inspiratie op te doen voor zijn sets. Dax J bracht een mix tussen industriële techno en acid, wat ons enorm kon bekoren. Het was tevens de eerste keer dat Dax J op Dour stond en als je het ons vraagt mag hij zeker en vast terugkomen. Top afsluiter van dag 2! (Kimberley Haesendock)

We sloten de avond af met Palms Trax in Le Labo. Hij dompelde ons onder in disco en funk vibes. Deze Dj slaagde er vanaf minuut één al in om de overvolle tent hevig aan het dansen te krijgen. De funky sound prikkelde de dansspieren , overdonderde, en liet ons het komende uur niet meer los. Een feestje om te onthouden! (Masja De Rijcke)

dag 3 – vrijdag 14 juli 2017

Stop één van de dag was In La Caverne voor It It Anita. Alsof we ze nog niet genoeg gezien hebben … maar toch hebben deze mannen een bepaalde aantrekkingskracht die ons telkens terug naar hun show brengt. Hevige gitaren en goede noise rock weerklonken op het vroege uur. Hun debuutplaat ‘AGAAIIN’ werd opnieuw alle eer aangedaan en zoals bij elke show werd het percussiespel het publiek ingezet door de hevige drummer. Tijdens het voorlaatste nummer werd ook het decor, dat bestond uit de gigantische letters I I AA, afgebroken en het publiek ingegooid. Wij wisten deze letters in al ons enthousiasme op te vangen en er de rest van de dag mee rond te lopen. (Masja De Rijcke)

Onze tweede stop was in La Petite Maison Dans La Prairie voor WWWater. Nog zo een talentje dat zich verder ontwikkeld heeft op de PXL Music in Hasselt , net als Stefanie Mannaerts van Brutus. Charlotte was met haar prachtige stem ook al te horen op de soundtrack van Belgica en stond nu op Dour te pronken met een volledig uitgedachte show. Enkel een toetsenist en een drummer werden aan de ijzersterke performance toegevoegd.  Meer was ook niet nodig want de stem van deze negerin kan zelf Beyonce jaloers maken. Deze straffe madam dien je zeker in de gaten te houden. Sterk!

Een aangename verassing was ongetwijfeld Anne – Marie , een nieuw popzangeresje die, tot tegenstelling van haar collega zangeressen als Rihanna en consoorten;  weet wat zingen is. Ze had een hele tijd geleden al een hit met “Alarm” en “Do it Right” en wordt nu warm onthaald met haar laatste single ”Ciao Adios”. Wij genoten hier van een volledige live performance op de mainstage. We zitten nu al te wachten op nieuw werk van dit zangeresje. Good job, Anne! (Masja De Rijcke)

Tegenwoordig slagen de popsterren van nu er meer en meer in hun performances volledig te verpesten. Wij waren benieuwd of dit bij Anne-Marie ook het geval zou zijn, dus gingen we een kijkje nemen. Verbazingwekkend weinig volk stond er aan ‘The Last Arena’. Nochtans is Anne-Marie een vrij gevestigde waarde en heeft ze al een resem hits op haar naam. Op het podium stonden een drum en een keyboard. Vrij sobere opstelling, maar zolang hier alles live mee gespeeld wordt , hoor je ons niet klagen. Het optreden van Anne-Marie was een schot in de roos. Een vrouw met pit, een enorm mooie, sterke stem en nummers die je volledig inpalmden en in je hoofd bleven steken. Deze elementen zorgden er voor dat het optreden van Anne-Marie het beste pop-optreden van Dour 2017 werd. De nummers “Do It Right”, “Alarm” en “Ciao, Adios” zinderen op dit moment nog steeds door ons hoofd! (Kimberley Haesendonck)

Daarna kregen we in  La Caverne goede gitaren van All Them Witches. Een aangename verassing waar we nu nog steeds vol lof over kunnen spreken. Deze band heeft sinds 2013 al heel wat pareltjes op hun naam staan en ook live laten zij niks aan onze wensen over. Hun Spacy Hardrock is gelinkt aan Black Sabbath en Led Zeppelin. De invloeden worden door de band uit Nashville in een volledig vernieuwd jasje gestoken. We werden in een muzikale trip ondergedompeld  die nog uren nazinderde en konden dus met een geweldig gevoel begeven naar het volgende optreden. (Masja De Rijcke)

Nadien was het aan de Britten van Circa Waves om Dour op zijn kop te zetten. Een optreden van dit viertal uit Liverpool is altijd leuk en sfeervol en ook dit keer was het niet anders. Hun tweede keer Dour leek eigenlijk een kleine thuismatch waar de band niks anders kon doen dan scoren. Het publiek was laaiend enthousiast en danste mee op nummers als “Fossils”, “Fire That Burns” en afsluiter “T-shirt weather”. Bij dat laatste ontplofte La Caverne bijna. Met een blij gevoel konden we onze Dour tocht verderzetten. (Kimberley Haesendonck)

Toevallig passeerden we na het optreden van Circa Waves ‘The Last Arena’, waar Two Door Cinema Club juist begonnen was aan hun set. Deze zomerse indie-band bracht onlangs een nieuw album uit ‘Gameshow’, maar dat was de meesten precies ontgaan. Bij de nieuwe nummers stond het publiek maar wat te staren , en ook Two Door Cinema Club zelf verloor hun enthousiasme tijdens dit deel van de set. Eigenlijk leek het gewoon even alsof er een andere band aan het optreden was. Naarmate de set vorderde,  pikte Two Door Cinema Club de draad weer op en vuurden nummers als “Something Good Can Work”, “Talk” en “Undercover Martyn” op het publiek af, waardoor de set toch nog semi goed eindigde. Gelukkig maar, want eerlijk gezegd is Two Door Cinema Club een band met potentieel in het genre. Alleen weten ze dat potentieel de laatste tijd niet meer zo goed om te zetten in kwalitatief sterk twinkelend materiaal. (Kimberley Haesendonck)

Voor diegenen die niet naar Trentemøller wilden, of even nood hadden aan een dans-pauze, programmeerde Dour het Belgische Warhaus. U deze band introduceren is hoogstwaarschijnlijk niet meer nodig, want de band is de laatste maanden niet meer van de festivals en concertzalen weg te slaan. En terecht, want Warhaus is gewoonweg één van de beste Belgische bands van dit moment. Maarten Devoldere, frontman van Balthazar, wordt op het podium bijgestaan door Balthazar-drummer Michiel Balcaen en muzikaal genie Jasper Maekelberg. Ook Sylvie Kreusch kwam live op enkele nummers het plaatje compleet maken. Hoogtepunten van de set waren eerste single “The Good Lie”, “Memory” en persoonlijke favoriet “I’m Not Him”. (Kimberley Haesendonck)

Tijd om tijdens dit festival het kot nog eens af te breken … We namen een kijkje in Le Labo voor Cocaine Piss. Deze compleet gestoorde punkband staat garant voor hevig, ontspoord geweld en dit was deze keer niet anders . “The Dancer”, “Cosmic Bullshit” en “Sex Weirdos” werden met oerkreten van Aurelie door de boxen geschreeuwd en zorgden opnieuw voor een onophoudelijke moshpit. Het zweet droop hier met liters naar beneden . Kletsnat en uitgeput kwamen we uit de tent gekropen. (Masja De Rijcke)

Pusha T begon de set in mineur want dit icoon van de gangsterrap begon 15 minuten te laat. Erg pijnlijk wanneer je maar een set van 30 minuten hoeft te spelen en die in 2015 ook al afgezegd had. De Amerikaan had er duidelijk geen zin in, want hij liep zoals gepland om 01u van het podium. Snakehips mocht het van hem overpakken. Helaas, enorm veel mensen keken uit naar dit optreden en verlieten met een droevig en misschien zelfs boos gevoel de Jupiler Boombox. (Kimberley Haesendonck)

dag 4 – zaterdag 15 juli 2017

In de Jupiler stage waren een pak artiesten er op vraag van Lefto . Inderdaad  hij was hier de curator die op z’n podium naast The Gaslamp Killer o.m. het Amerikaans fenomeen Jonwayne meebracht , een veelzijdig performer,  muzikant, rapper, poëet en producer. Een drie jaar terug had hij één van de beste rapalbums uit . Eerder had hij al de Vooruit ingepalmd. Alleen op het podium , kregen we een spervuur aan (maatschappijkritische) raps , geruggensteund door de slepende , repetitieve , sobere sound’n’beats van z’n laptop . Dame Kate Tempest kent er iets van , maar Heer Jonwayne zeerzeker; hij slaagde in een meesterlijke set, die aan de ribben plakte. (Johan Meurisse)

Het is normaal niet van onze gewoonte om deel uit te maken van hiphop shows maar vandaag wouden we Jonwayne graag de kans geven om ons te overtuigen met z’n poëtische , maatschappijkritische teksten. Z’n tweede rap album ‘Two’ werd als geniaal onthaald en nu net daarom  stipten we deze show aan. Deze man is een hiphop artiest pure klasse , z’n raps kwamen met veel smaak binnen en z’n beats hielden ons een uur lang aan het dansen. Overtuigend en echt vanuit het hart!, wat op zijn minst van hiphop kan worden verwacht! (Masja De Rijcke)

Het Australische Jagwar Ma bracht ‘a trip down memory lane’ , die echt wel een ‘Brits’ geluid heeft en sterk neigt naar de trippy Manchester rave van de jaren negentig, van Happy Mondays , Stone Roses en Primal Scream, en het breit aan Underworld trance . De combinatie van beats, psychedelica, dansbare pop en groovy rock met de projecties op het achterplan effenden de weg naar ‘a brave new world’. De songs bouwen steevast lekker op , de basgitaar fungeert als een vette funklijn en de vocals zitten sterk onder de echo’s bedolven. De sound werkt in op de dansspieren, is aanstekelijk, hitsend en ontploft dan wel eens in zware beats . De sfeer zat er lekker in en het publiek werd onder de stoom gebracht voor het nachtelijke Dour  … Fijne trip dus! (Johan Meurisse)

In La Petite Maison Dans La Prairie werden we nog maar verwend door de psychedelica van Jagwar Ma. Dit Australische trio bracht de gehele tent in hogere sferen en liet de hippie in ons naar boven komen. Met bloemetjes in ons haar dansten we de volledige tent plat op hun geweldige catalogus. (Masja De Rijcke)

Het Leuvense Brutus gaf er ne lap op . Het trio gaat back to basics en speelt een soort hardcore/noiserock in een hard-zacht aanpak die loont, enerzijds in snedige heavy gitaren, ronkende, diepe basses en hitsende drumpartijen, anderzijds zalvend door de subtiliteit, finesse in de nummers. Drumster Stefanie Mannaerts neemt de zang op haar en het mooie is, net als het afwisselende materiaal, dat ze schreeuwt en zingt, fel , verbeten, fluisterend . We voelen naast de hyperkinesie de schoonheid aan als de gitaareffects , de gaspedalen niet meer ingedrukt zijn en de percussie strelend is ; er borrelt zelfs een bluesy tune op . Het album ‘Burst’ is meer dan de moeite en ze leveren met “Bye Julia”, “Bird” , “Child” en “All Alone” een paar heerlijke, intens beklijvende, stekelige pareltjes af . Op de tonen van “E Viva Espana”, een nummer geschreven door Leo Caerts (de opa van Stefanie Mannaerts) , worden we definitief uitgewuifd. Zo zie je maar hoe alles muzikaal te relativeren is. Brutus speelde een adembenemend tripje! (Johan Meurisse)

Als trouwe fan waren we aanwezig bij ons favoriet trio BRUTUS. Het percussiespel van Stefanie Mannaerts werd warm onthaald. Het hevig gitaargeweld bracht de haren op onze armen de lucht in. ‘Burst’ werd op z’n best gespeeld en pure emotie overspoelde de tent. Een plaats op Dour is hen ten zeerste gegund, want we kunnen maar niet genoeg krijgen van hun pracht. Ondanks het vele toeren in binnen- en buitenland, staat deze band nog steeds even scherp. Stefanie verovert alle mannenharten die aanwezig waren … En niet enkel de mannenharten als je het ons vraagt! We genoten van “March”, “All Along”, “Drive” en de rest van hun geniaal werk. Metal van de beste soort! (Masja De Rijcke)

Na de geweldige harde insteek van Brutus , rolde , denderde Oosterse tribal , world,  acid beats, groove  en trance  over ons heen van Acid Arab .Terwijl vele van deze artists , DJ’s over het nachtelijk Dour waken , deden zij dit probleemloos overdag . Een volle tent genoot , heupwiegde , danste op hun subtiele mix van club en oriental music. Het Franse trio was meer dan een aangename ontdekking en liet ons met verstomming achter. Meteen forfait scores! (Johan Meurisse)

In de kleine tent van Le Labo werden we meegevoerd in de rauw melodieuze indierock van Kevin Morby . Een spontane speelsheid , friste en ontroering viel op bij het kwartet, dat verdomd goed op elkaar is ingespeeld . De nieuwe plaat ‘City music’ bracht hen terug op tournee . Morby rijgt de sing/songwriting van Dylan aan het vakmanschap van Lanois en weeft het aan de subtiele rootsamericana van Grant Lee Buffalo  en de aangename   neurotische gitaarmotiefjes van The Feelies . In de broeierige , aanstekelijke , melancholische ruwe gitaartrips kon het publiek wegdromen op de solo’s , maar nergens werd de hobbelige ritmiek de melodie uit het oog verloren . De respons deed de talentrijke band in hun indie/americana/folkrock’n’roll/garage/grunge enorm veel deugd . Mooi! (Johan Meurisse) 

Het Canadese Timber Timbre , de band rond Kirk Taylor intrigeert door z’n StuBru Duyster concept van weleer. Een donkere , melancholische psychobilly/rock’n’roll trip die Nick Cave bij Tindersticks en Quentin Tarentino brengt . Ze zijn al toe aan hun zesde plaat, ‘Sincerely, future pollution’. Dampende funk , blues , jazz en triphop voegen ze er aan toe. Het kwartet geeft een sneert aan het materiaal , wat de songs opvallend extravert maakt .  Meer rock’n’roll door de galmende surfende gitaarlicks , de percussieve ritmes , de sfeervolle keys  en de baritonzang , ze tekenen voor een fifties outlook en film noir . Timber Timbre gaf een eigen timbre aan z’n set. (Johan Meurisse)

Bazart op Dour?  Moet kunnen … In Vlaanderen hot , de tent een half uur vóór aanvang nokvol , maar bij onze Franstalige vrienden moet het kwintet nog wat opboksen . Voor hen is Bazart een nog te ontdekken Nederlandstalige band , van over de taalgrens. Bazart had hier veel Vlamingen rond zich , die smolten voor hun radiovriendelijker pop , die dromerige, aanstekelijke indie , r& b en hiphopmotiefjes bevat . Mathieu Terryn zocht het Dour publiek en hitste hen op . De popelektronische songs baanden zich een weg , hebben een meezingrefrein, - gehalte en werden vooraan door het (jonge) (Vlaamse) publiek meegezongen. Popnummers “Chaos”, “Tunnels”, “Nacht” , “Lux” en de doorbraaksingle “Goud” deden de handen in de lucht slaan . (Johan Meurisse)

Het Franse Phoenix toonde met twee warm up concerten in de Trix , een paar maand terug, dat ze klaar waren als één van de Dour afsluiters. Veel volk aan de mainstage om die frisse, twinkelende, sfeervolle sound te ondergaan . Phoenix is back , hebben een nieuwe plaat uit, ‘Ti Amo’ (link naar Umberto Tozzi?) en zijn aan een nieuwe tour toe. Phoenix zweert bij hun vertrouwde sound van genietbare, gepolijste  aanstekelijke , suikerzoete indiedisco. Thomas Mars houdt van en entertaint z’n publiek. Hij was onder hen te vinden , één met z’n fans, terwijl het uitgebreide combo gretig het materiaal op ons losliet , soms met een ferme disco stamper .
Ze hebben al een pak singles uit en enkele “Lasso” , “Entertainment” en “Lisztomania” waren in het begin te vinden als herkenning onder het nieuwe materiaal . De  aanstekelijke grooves zijn kenmerkend . de huidige single “J-Boy” als de titelsong “Ti amo” zijn veelbelovend . Het (kleine) dipje terzijde gelaten , middenin de set, profileerde Phoenix zich als een hechte festivalband vol ‘positive feelings’ van melodieuze songs met smaakmakers van hun oeuvre; “If I ever feel better” , “Rome” en “1901”. Met hernieuwde moed en energie stonden ze op het podium. Missie en Phoenix geslaagd! (Johan Meurisse)

De metal van BRUTUS maakte ons eerder al Chaud, om volledig klaar te zijn voor het nog hardere werk van Amen Ra. Het combo schrijft sinds 2011 geschiedenis  en wordt tot de meeste geliefde post – sludgemetalband in de Belgische scene gerekend. Onlangs brachten ze een akoestische plaat uit waarmee ze van plan waren enkele kerken onveilig te maken. Het akoestische werd hier wel achterwege gelaten . Amen Ra was in La Caverne een heerlijke aanslag op onze trommelvliezen. De Kortrijkse mannen toverden Dour om in een duivelse bijeenkomst die niet snel vergeten zal worden. We werden heen en weer geslingerd door hevige gitaren die voor een onophoudelijke climax hebben gezorgd. (Masja De Rijcke)

Na al dit geweld zijn we onze beentjes gaan losgooien bij The Gaslamp Killer. We zagen deze behaarde man met z’n mooi Afro kapsel al eerder in het voorprogramma van Run The Jewels in de AB dit jaar. Deze alternatieve hiphop producer en dj mocht hier de Boombox in vuur en vlam zetten. Dat heeft hij zonder twijfel met veel overtuiging en enthousiasme gedaan. Een dikke set was het minst wat we hiervan konden zeggen. Feest Feest en nog eens Feesten was de boodschap. En die boodschap hebben we maar al te goed begrepen! De vetste elektronica en hiphop schijven werden bovengehaald en het was ongetwijfeld een mooi begin van een lange nacht! (Masja De Rijcke)

Voor wie niet zo een fan was van het hardere werk van Amenra, had Dour in ‘Le Labo’ iets anders voorzien. Wij gingen een kijkje nemen naar Marie Davidson, zonder eigenlijk echt te weten wat te verwachten. En we waren meteen onder de indruk van haar performance. Marie Davidson is duidelijk een verborgen talent , het ontdekken waard . We zijn er nog steeds ondersteboven van! Met haar explosieve synthwave van zowel ruige als zweverige elementen bracht ze de tent in een mum van tijd aan het dansen. Marie heeft er een nieuwe fan bij, want ook wij konden niet stoppen met dansen! (Kimberley Haesendonck)

Rap en rave-muziek combineren kan Die Antwoord als geen ander , al sinds 2008. En ook hun passage op Dour 2017 werd weer een enorm feest. Na het wat mislopen van hun set op Pukkelpop vorig jaar door de enorm slechte passage van Rihanna, wou het duo wat goed maken. Het publiek van Dour danste van het begin tot het einde , bijna tot ze er bij neervielen. Zowel oud als nieuw werk werd voorgesteld, want Die Antwoord bracht in 2017 niet 1 maar 2 nieuwe albums uit. Deze zijn ‘Made By God (Chapter 1)’ en ‘Made By God (Chapter 2)’. Al moeten we toegeven dat wij toch grotere fan zijn van het oude werk en van singles als “I Fink You Freaky” en “Banana Brain”. (Kimberley Haesendonck)

Lefto was dan weer een van de grotere teleurstellingen van Dour 2017. Natuurlijk niet zo groot als van het optreden van M.I.A, maar laten we zeggen dat het toch in de buurt kwam. Zijn muziekkeuze was niet zo sterk als anders. We hadden ook gewoon het gevoel dat hij dacht dat hij niets meer te bewijzen had. Enorm jammer, want wij zijn wél fan van Lefto. Zeker na zijn meesterlijke set van vorig jaar. Ligt het aan het feit dat de Boombox van locatie verhuisd is? Of eerder aan iets anders? Ons maakt het eigenlijk niet zo veel uit, zolang Lefto zich volgend jaar herpakt en doet waar hij normaal gezien wel goed in is. (Kimberley Haesendonck)

Geboren in Amsterdam, wonend in Berlijn en koning van de zaterdagnacht op Dour. Wauw, wat een DJ set knalde Hunee neer. Verschillende stijlen en allerlei invloeden die vloeien van Soul tot Disco tot Afro en zo verder. Festivalgangers die even zin hadden in wat rust, konden La Petite Maison dans la prairie beter vermijden, want van stilstaan in deze tent was op dat moment geen sprake. Wij willen Hunee nogmaals bedanken voor deze fantastische afsluiter van dag 4. Zo konden we met een gerust hart (en nog lichtjes dansende benen) gaan slapen en ons klaarmaken voor alweer de laatste dag van Dour 2017. (Kimberley Haesendonck)

dag 5 – zondag 16 juli 2017

Zondag begon al vroeg en dit voor een jonge beloftevolle Brusselaar. Zijn naam is Zwangere Guy, stamt af uit de bende van Stikstof en heeft sinds dit jaar zijn debuutplaat ‘Zwangerschapsverlof vol. 3’ uit. De verwachtingen lagen dus best hoog en werden gelukkig ook volledig ingelost. Met een set van 40 minuten overtuigde Zwangere Guy met gemak de Jupiler Boombox. Hiervoor kreeg hij heel wat hulp van onder andere collega’s van Stikstof. Nederlandstalige rap, vol Franse verwijzingen, die echt op zijn ‘Brussels’ gebracht werd. En dat kon iedereen smaken op z’n nuchtere maag. Dag 5 mooi afgetrapt! (Kimberley Haesendonck)

Iets minder goed voor onze nuchtere maag, maar wel steengoed was het optreden van Meatbodies. Een energieke set, die er voor zorgde dat we op dag 5 van Dour volledig ontwaakt waren uit onze roes. Een mengeling van garage, psychedelica en stoner. Wij zijn eigenlijk enorm verbaasd dat deze band al zo vroeg geprogrammeerd stond en niet bekender is dan dit, want wat een potentieel! De nieuwe nummers van hun laatste plaat ‘Alice’ werden enorm goed onthaald en doen ons nu al uitkijken naar plaat nummer 3. (Kimberley Haesendonck)

Young Fathers was dan weer een van de optredens waar we het meest naar uitkeken op deze editie van Dour. En ons geduld werd beloond. Uitstekende live set, met sterke nummers en perfect entertainment. Laatste plaat ‘White Men Are Black Men Too’ werd sterk onthaald in ons Belgenland. De nummers hieruit, waren dan ook de hoogtepunten in de set. De laatste single “Only God Knows” kwam aan bod, en toegegeven vonden we dit een ‘dikke schijf’. Wij kijken alvast uit naar een nieuw album en tour van Young Fathers, want deze passage was veel te goed om het hierbij te laten. (Kimberley Haesendonck)

Nogmaals, van hiphop zijn we geen fan. Maar we hebben dit jaar de beste hiphopshow ooit mogen meemaken op Dour festival! Young Fathers! We waren eerder al onder de indruk van ‘White Men Are Black Men Too’ maar zijn toch steeds voorzichtig met onze verwachtingen. Deze band heeft maar liefst drie frontmannen en een drummer op het podium staan. De vunzige gangsta raps , waar wij meest allergische reacties van krijgen, werden hier achterwege gelaten en vervangen door alternatieve raps met een hoog rock’n’roll gehalte. De rest van hiphop en R&B wereld kan hier nog iets van leren! (Masja De Rijcke)

Ook Deap Vally was nog eens van de partij in ons Belgen landje. Deze twee prachtige dames uit Los Angeles haalden hier hun vettige bluesriffs nog eens boven. Hun eerste album ‘Sistronix’ veroverde al vele harten en hun nieuwe plaat ‘Femejism’ wist al die harten nog eens sneller te doen slaan. Twee vrouwen met ballen die een fantastisch geluid uit hun gitaren en drums krijgen. Hun twee platen werden met glans en heel veel présence gespeeld. Onze oren werden verwend met “Baby I Call Hell” , “Walk Of Schame”, “Lies” en het fantastisch scheurende “Royal Jelly”! We hebben meer vrouwen van dit kaliber nodig in de muziekindustrie als je ’t mij vraagt! (Masja De Rijcke)

PNL was eigenlijk één van de grootste namen op de affiche zonder dat de meeste festivalgangers dit beseften. Het duo stond dit jaar als eerste Franse rap sensatie op Coachella en verkoopt in thuisland Frankrijk geen zalen, maar stadions uit. Genoeg reden dus om PNL even te gaan checken op Dour. Het podium zag er super cool uit, met twee hogen boksen waar het duo kon opkruipen en die in allerlei kleuren licht gaven. Het optreden zelf was dan weer wat minder. PNL wandelde op het gemakje heen en weer op het podium, ratelde het ene nummer na het andere af en staken om de 5 minuten een joint op waardoor de kwaliteit van het optreden nog harder daalde. Eerlijk gezegd was dit wel te verwachten, want ook voor deze twee is hun carrière enorm snel gegaan. En los van het feit dat dit optreden niet zo goed was, moeten we toegeven dat we “DA” voor altijd ‘een schijf’ zullen vinden. (Kimberley Haesendonck)

Later keerden we terug naar La Caverne voor Millionaire. Een band die na zoveel jaar opnieuw z’n talent heeft bovengehaald. Millionaire, die onder leiding staat van onze alom bekende en muzikale duizendpoot Tim Vanhamel, bracht dit jaar een schitterend nieuw album uit. Onze verwachtingen lagen voor deze show dan ook erg hoog en onze wensen werden hier vervuld. Tim en co ramden met volle overtuiging er hun nieuwe ‘Sciencing’ door. Maar ook oudjes als “Champagne” werden van onder het stof gehaald. En Hoe! De winnaar van de avond was wel ongetwijfeld hun nieuwe “Busy Man”! Een zeker Geslaagde Comeback! (Masja De Rijcke)

Voor de laatste avond/nacht vonden we het een goed idee om onze beentje nog iets harder de lucht in te gooien. Je kan Dour moeilijk verlaten zonder eens goed te raven! Darktek had daarvoor de ideale set meegebracht. Verwacht hier natuurlijk niet te veel van want eigenlijk is dit maar een potje ordinaire foormuziek die een paar versnellingen hoger werd gezet ; we kunnen niet ontkennen dat we ons gigantische goed geamuseerd hebben. En we waren absoluut niet de enigen want de tent stond rijkelijk tot buiten gevuld , zelfs 20 meter verder werd er nog op deze hyperactieve beats gedanst. (Masja De Rijcke)

Geen paniek voor wie houdt van het echte ravewerk … De avond kon besloten worden in La Caverne met Manu Le Malin. Hier konden de echte fans nog voor een laatste keer uit de bol gaan en het laatste sprankeltje zweet hevig uitzweten op deze keiharde, gemuteerde, duivelse beats. Iedereen leek er weg van te zijn en even voelden we zelf de grond van onder ons voeten verdwijnen . Anderhalf uur lang hebben we onze zotste raveskills bovengehaald en genoten we van de beste afsluiter die we ons maar konden inbeelden. (Masja De Rijcke)

Of we Dour met glans overleefd hebben , valt nog te betwijfelen maar we hebben alleszins weer genoten van de 5 leukste dagen van het jaar! Doureeeeeeeeuh! We missen je nu al! Btw - De 30e editie van Dour Festival vindt plaats van 11 tot 15 juli 2018.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dour-festival-2017/
Organisatie: Dourfestival , Dour