Toen Thurston Moore in 2013 kwam opzetten met zijn nieuwe band Chelsea Light Moving en het gelijknamige voortreffelijke album, mochten we al spreken van een bijzonder aangenaam alternatief voor het hiaat dat het jammerlijk ter ziele gegane Sonic Youth had achtergelaten. Dit was niet zomaar een doekje tegen het bloeden, maar wel een bevlogen Thurston Moore die duidelijk een tweede jeugd beleefde.
Met het geweldige ‘The Best Day’ uit 2014 waren wij nog meer in onze nopjes en met de nieuwe ‘Rock n Roll Consciousness’ durven wij u zowaar melden dat wij Sonic Youth voor geen meter meer missen. Na de SY split hebben wij Thurston Moore trouwens al drie keer zien voluit gaan op het podium en de man klinkt scherper, vinniger en levendiger dan ooit. Op ‘Rock n Roll Consciousness’ is dat niet anders. Amper vijf songs, goed voor drie kwartier smullen. Vijf keer Thurston Moore in zijn meest creatieve en geïnspireerde bui, vijf excellente songs die op om het even welke SY plaat tot de uitschieters zouden hebben behoord, vijf klassiekers tout court.
Nog voor de effectieve release van het album had Thurston Moore al “Cease Fire” vooruitgestuurd, een briljante song met scherpe kantjes en typische noisy gitaren die lekker scheuren en tegelijkertijd heerlijk golven. Veelbelovend, absoluut, … en dan blijkt dat die wonderlijke song doodleuk is weggelaten op het album, grapje van Mijnheer Moore. Geen nood, ‘Rock n Roll Consciousness’ is gevuld met een handvol parels die stuk voor stuk de hoge verwachtingen na die formidabele teaser met glans inlossen.
Ook Lee Ranaldo mogen we best vergeten, want met James Sedwards vormt Moore een uitmuntende nieuwe gitaartandem. De geniale Sedwards slaagt er in om vrij cleane solo’s (naar SY normen toch) op een schitterende manier te laten versmelten met dat typische noise geluid dat Moore destijds heeft uitgevonden. Zo zorgt het duo voor een fenomenale gitaarsymbiose in de prachtige elf minuten durende opener “Exalted”. Ook het rustige “Smoke Of Dreams”, met zijn zes minuten de kortste track, is zo een heerlijk dromerige song die wordt opgeluisterd door de fijne gitaarklanken van Sedwards.
De noise gitaarsluizen mogen nog eens als vanouds open in een geweldig “Cusp” dat steeds heftiger tegen de muren aan scheurt. “Turn On” is meer dan tien minuten ongeëvenaarde gitaarmagie met enerzijds stevige uitspattingen en anderzijds tintelende gitaartjes die al eens naar Television neigen. Afsluiter “Aphrodite” is ook weer zo een vernuftig stuk vakbekwaamheid waar Moore zijn totale muzikale erfenis in kwijt kan. Het scheurt, het knarst, het snijdt en het zindert een eind weg om daarna terug in relax modus de brokken te lijmen.
Op ‘Rock n Roll Consciousness’ treffen we Thurston Moore aan op zijn allerbest. Deze plaat maakt duidelijk dat Thurston Moore meer dan alle anderen de bepalende factor was in de sound van Sonic Youth. Een legende die nu als een jonge gedreven snaak verder bouwt op een sound waar alleen hij het patent op mag hebben.
The Last Shadow Puppets is een uniek samenwerkingsproject tussen Alex Turner en Miles Kane . In 2008 overtuigden ze erg sterk met ‘The age of the understatement’, orkestrale sixties in een Britpop elan. Een combo met violisten bood net dat ietsje meer. De samenzang , de afwisselende zangpartijen en het indringend gitaargetokkel creëren een sfeertje van spaghetti westerns en Tarentino habit. De gevarieerde composities klonken lekker ouderwets, zaten ingenieus en subtiel in elkaar en waren mooi uitgewerkt.
Acht jaar zat er tussen plaat 1 en 2 , ‘Everything you’ve come to expect’, die iets minder puntig , vaardig was , maar toch nog een handvol sterke nummers had .
De EP volgt nog geen acht maand na de cd release . Naast de herbewerking van 2 eigen nummers , waarbij je niet omheen de orkestratie kunt , hebben de twee een eerbetoon op hun best afgeleverd met vier covers .
Kane en Turner op scherp dus . “Les cactus” van Jacques Dutronc is creatief extravert aangepakt, de Franse scene op het hoogste podium , het sfeervolle “Is this want you wanted” overtuigt enorm en doet Cohen verrijzen. The Falls “Totally wired” hoorden we al diverse malen in de livesets en versmelt garage; indie en Britrock. Tot slot “This is your life” van het onderkende postpunk combo Glaxo Babies brengt Kane op topniveau .
Een niet te onderschatten EPtje is dit, die het zang- en compositorisch talent van de twee nogmaals onderstreept .
Het Antwerpse DAAU viel 25 jaar geleden op met een klassiek instrumentarium en een punkattitude . Invloeden uit de klassieke muziek, jazz, rock en Balkan waren er te horen en maakte hen uniek. De broers Lenski zaten toen aan de bron om met viool , cello een bijzonder sfeervol , filmisch geluid te creëren . Later voegden ze er dub , elektronica en ambient aan toe. Intussen zijn de broers niet meer bij DAAU , maar met twee andere oorspronkelijke leden klopte men al die jaren aan bij stadsgenoot , man-van-alle-kunstjes, producer Rudy Trouvé . Hij kreeg al het materiaal , maakte daar een mixtape van en met knip- en plakwerk zorgde hij voor een nieuw meesterwerk ; alle invloeden heeft hij samengebracht , die de DAAU dat uitzonderlijk plaatsje gaf in de muziekscène met experimentele en subtiele melodieën en geluidjes . Klassiek avantgardepop!
De herinterpretatie klinkt overtuigend , raakt en behoudt het vroegere uitgangspunt van een sfeervol filmische trip die het klassieke linkt met ergens de Residents en Gotan project. “Drieslagstelsel II” , “Dansende mieren” en “Red” zijn sterkhouders op deze return . DAAU herleeft …
Boomtown 2017 – van 17 t/m 22 juli 2017 - Absynthe Minded – Nog niet volledig op dreef!
Boomtown 2017 – Absynthe Minded
Handelsbeurs
Gent
2017-07-17
Stan Vanhecke en Astrid De Maertelaere
Absynthe Minded – Boomtown afgetrapt!
Absynthe Minded mocht maandagavond het startschot geven voor de nieuwe editie van Boomtown op de Gentse feesten. Veel nieuwsgierigen zakten af naar de Handelsbeurs om Absynthe Minded te zien en een paar van de nummers van hun nieuwe langspeler, ‘Jungle Eyes’, te ontdekken. Dat album komt uit in oktober dit najaar.
Openen deed Bert Ostyn en de zijnen met “Mr. Boom”. Niet onmiddellijk het meest catchy nummer om hun set mee te beginnen, maar de band bewees wel dat ze in de nieuwe samenstelling al prima samen kunnen spelen. Daarna kregen we “Who’s on First”, waarin we Absynthe Minded heviger hoorden dan sommigen misschien hadden verwacht. Maar in “Space” kregen we dan uiteindelijk toch die breekbaarheid die we in de eerste nummers wat misten. De fijne keyboardtonen en Bert Ostyn klonken voorzichtiger, maar de song was daardoor beter opgebouwd, zachter en simpelweg mooier. We kregen gelukkig ook de nieuwste nummers van album ‘Jungle Eyes’ te horen. Maar met “Beam” overtuigde de groep echter niet. Het is een heel gewoon nummer, zo eentje die je ook op een talentenshow op school hoort. Beetje rock, beetje poppy, beetje gitaartjes, beetje inhoud.
Gelukkig kon het publiek hun hart ophalen tijdens de echte hits. De trage intro bij “My heroics”, de fladderende tonen bij “End of the Line” en het fantastisch herhalende in “Envoi”. Het waren de prachtige ‘ups’ in een optreden met te veel ‘downs’. “Mary” was een oud, hevig en rommelig nummer dat werd opgevist, maar beter in de vijver was blijven liggen. “The Pearl” was nieuw en in dezelfde stijl van de andere nieuwe nummers, dertien in een dozijn.
Wat sprong er dan toch uit van het nieuwere werk? Titeltrack “Jungle Eyes” heeft wel dat poëtische waar we zo van hielden bij het vroegere Absynthe Minded. En “The Execution” is zeker en vast een song met ballen, die we nog zullen horen verschijnen op onze radio. Voor de rest konden we er niet omheen.
Vooraf dachten we met zekerheid een prima optreden te zullen zien, achteraf zijn we niet meer zo zeker. Maar voor een definitief oordeel moeten we misschien wat geduld oefenen tot de release van de nieuwe plaat.
Setlist: Mr. Doom – Who’s on First – Space – Beam – My Heroics – Mary – The Pearl – End of the Line – Jungle Eyes – A Bright Hour – At First Sight – Envoi – The Execution - Kingpin – The Surrender
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/absynthe-minded-17-072017/
Organisatie: Boomtown, Gent
Het idyllische Rivierenhof ontvangt vanuit New York de jonge Amerikaanse brassband Lucky Chops. Een groep van vijf jonge mannen die elkaar vonden tijdens hun studies op de bekende LaGuardia Arts High school. Voor hun repetities lieten de jongens de repetitielokalen links liggen en kozen voor de metro stations in New York. Omver geblazen toeristen filmden hun schouwspel en al snel evolueerde de Lucky Chops in een Youtube-hype. Hun dansmoves, enthousiasme en eigenzinnig geluid maken hun als brassband uniek en een echte live ervaring. Ze bewezen zich al in een uitverkochte Ancienne Belgique. Ik benieuwd of ze het nu, zes maanden later, opnieuw klaarspelen in het Rivierenhof.
Als voorprogramma kunnen we genieten van Delv!s. Een Belgische band waar Niels Delvaux de stem van is. Mocht je dit niet weten zou je gokken dat deze funky music gemaakt is door de kleinkinderen van James Brown. Zo puur klinkt de funk die verweven zit met een tikkeltje elektronica.
Delv!s laat je live de funk en soul niet enkel horen maar ook zien. Zo beweegt Niels ‘smooth’ met zijn leuke dansmoves over het podium. De klank zit perfect en iedere muzikant krijgt zijn momentje voor een funky solo te placeren. Delv!s heeft mij verrast met zijn klank, sfeer en repertoire. Een Belgische band om trots op te zijn!
De Lucky Chops hebben gedaan waarvoor ze bekend staan! Een heel optreden lang springen, zot doen en vooral goeie muziek spelen. Het zijn gewoonweg geboren entertainers. Ze staan continu in verbinding met het publiek en betrekken hen op alle mogelijke manieren bij het spektakel. Zo moest je in plaats van te klappen je buren ‘high fiven’ of kon je drummer Charles Sams zijn dansmoves leren in een verkorte dansles. Sfeer alom!
Het repertoire is oud werk, nieuw werk en de onmisbare covers. Ze presenteren zelfs een kersvers nummer waaraan je duidelijk merkt dat ze aan het experimenteren zijn. Zo gebruiken ze loops en stemvervormers om een nieuwe sound te creëren. Ik ben benieuwd wat hieruit gaat groeien.
De mensen die graag de mooie cover van Adele’s “Hello” willen horen, vingen vanavond bot. Alle bekende nummers kwamen aan bod behalve deze.
Mijn persoonlijk hoogtepunt is het moment wanneer Daro Behroozi in het midden van een nummer “Aerodynamic” van Daft Punk begint te spelen. De onverwachte factor in combinatie met het nummer dat ze op dat moment speelde , zorgde voor een episch geheel.
De jongens van de Lucky Chops zijn ook vanavond weer apart gekleed. We zien Josh Holcomb (trombone) in zijn bloot bovenlijf met een een fluo geel sportbroekje, Daro Behroozi (saxofone) in een veel te strakke kleurrijke yoga pants en Raphael Buyo (sousafoon) in een zeer sportieve outfit. Joshua Gawel (trompet) en Charles Sams (drums) zijn dan weer hun eigen ‘cool’. Al deze mannen samen op een podium geeft een prachtig schouwspel om naar te kijken.
Net zoals in de AB ga ik ook nu weer aansporen om deze jongens live te gaan kijken. Ze brengen goede muziek en weten deze ook over te brengen aan het publiek. Komen ze nog eens naar België? Dan ga ik ze zeker kijken voor een 3de keer. U ook?
Setlist: Problem, Next to you, Best things, D20, Hoodoos at sunrise, I’ll fly away, Ska ba, Goorgo, Stand, Buyo, For connie, Stand by me, Coco, Temple of boom, Danza; Encore: I got directions, Withou you/Funky town
Organisatie: OLT Rivierenhof ism Greenhouse Talent
Gent Jazz Festival 2017 – Breaking the laws in music
Gent Jazz Festival 2017
Bijlokesite
Gent
2017-07-15
Karien Deplancke en Lode Vanassche
EINSTÜRZENDE NEUBAUTEN
U moet weten dat Blixa en co fervente Jazz-haters zijn. Gezien onze avangardistisch bende al vijfendertig jaar lak heeft aan alles wat naar reglementen ruikt, gaan ze dan ook met plezier een van de best jazzfestivals ter wereld afsluiten.
U moet ook weten dat Neubauten is geëvolueerd . Niet dat ze in de plaats van Gamma-materiaal overgestapt zijn naar professioneel materiaal, wel dat er naast hun metaalindustrie meer en meer instrumentarium geslopen is. Op Gent Jazz brengen ze hun ‘greatest hits’. En ja, ze hebben die. Alleen kennen we ze niet. Getuige hiervan “Haus der Lüge” waarbij hier de term mokerslag bijna letterlijk mag opgevat worden. Het poppy en melodieuze “Yourne & Meyou” klinkt fantastisch op instrumenten uit de bouwnijverheid. Je leest het al: ook in de bouw- en metaalindustrie moet er plaats gemaakt worden voor stille momenten. Met de gewone instrumenten zijn ze spaarzaam: er zal geen noot teveel gespeeld worden volgens het ‘less is more’ principe. Dit in combinatie met ventilatoren, buizen, jerrycans, zelfs sigarettenpeuken enzovoorts maakt van dit concept iets dat zijn weerga niet kent.
Gezien ze aan zo wat alles het schijt hebben gaan ze lekker langer door dan de voorziene 90 minuten en plezieren ons nog met onder andere “Salamandrina” en “Silence is Sexy”.
Wat een heerlijk dreigende bloedende vulkaan die er geen probleem mee heeft om nu en dan eens flink uit te barsten, zonder ooit te willen uitdoven.
Beste organisatoren, bedankt alweer om zo breed te programmeren. Dat maakt dit festival nu net zo uniek.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/gent-jazz-festival-2017/
http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Royal Blood – met z’n twee live een pletwals!
Royal Blood
Den Atelier
Luxemburg
2017-07-14
Danny Feys
Het Britse Royal Blood uit Brighton is hot & heavy . Mike Kerr en Ben Thatcher zijn met hun tweetjes al een handvol jaar bezig , toe aan hun tweede plaat , maar blijven even succesvol met hun stevige, strakke , schurende , garage rock’n roll blues met genietbare, harde riffs en hooks . Zowel de clubs als de festivals mogen eraan geloven …
Een aangename kennismaking was het om de twee (stoere) mannen aan het werk te zien over de grens , in het Luxemburgse Hollerich in Den Atelier. Het verraste ons aangenaam dat ze hier optraden in een kleinere club (cap 1200) , gezien bij ons al aangeklopt wordt in de Lotto Arena en zij op de grote festivals als Pinkpop, Rock Werchter spelen op de Mainstage.
Het kan maar de band, het contact versterken tussen het publiek en het duo. Hier kon je als vanouds zo goed als t kan de artiest bijna aanraken , zo dicht kom je . Mooi!
Het werd dan ook letterlijk als een bom ervaren! Vanaf de eerste gitaarnoot explodeerde het . Het back-to-basic principe , enkel bas en drums (en af en toe een piano/keys riedeltje) triggert. Mike zweepte het publiek op als een toreador een stier , terwijl Ben stoïcijns bleef, maar als een beest de drums geselde , ondanks de blessure aan het linkerbeen, die hij opliep bij een slipper in de douche op een eerder festival. Het was één langgerekt muzikaal orgasme.
Nummers van de twee cd’s wisselden elkaar af, de hits als de mindere bekende nummers zijn fris, rauw, catchy en opwindend. Ze brachten iedereen in extase. “Lights out” , “Ten Tonne Skeleton” ,”Little Monster” en natuurlijk “ Figure it out” deden de volledige zaal naar adem happen. In het nieuwe werk komt een band als Muse om de hoek kijken en is er sprake van wat theatraliteit.
Een pletwals van rock and roll daverde . Een broeierige spanning ervaarden we door hun gretigheid, adrenaline en hun unieke samenspel door de vloeiende overgangen .
Geen mens kon zich beheersen en ging dan maar compleet uit de bol. Een live band bij uitstek dus! Na 75 minuten kwam een eind aan dit muzikaal gevaarte. Iedereen vond het jammer dat de rock’n’roll trein was gestopt maar was wel blij om bij te komen.
De zaal droop letterlijk van het zweet. Iedereen was kletsnat maar intussen ongelooflijk voldaan . We kwamen op adem … bij een pint.
Zelden zo’n intens concert meegemaakt. Het supergezellige zaaltje Den Atelier leverde ook zijn bedrage om den boel op zijn kop te zetten . Hier zien ze ons nog terug.
Organisatie: Den Atelier, Luxemburg
Gent Jazz Festival 2017 – Thuismatch van Wereldniveau!
Gent Jazz Festival 2017
Bijlokesite
Gent
2017-07-14
Karien Deplancke en Lode Vanassche
STADT
Stadt wordt in muzikantenkringen wel eens het best bewaarde geheim van Gent genoemd. Enkele jaren en twee albums later zijn ze gepromoveerd tot de Gentse grand cru van de muziekscene met een voorliefde voor uitgewerkte rocksongs en improvisatie. Stadt experimenteert en rockt erop los met hun klassieke opstelling van toets, bas, drum en gitaar. We horen Afrikaanse ritmes met een Sonic Youth sausje. Zie ik daar geen Moog op het podium? Effecten en melodieën worden uitgewisseld de speciale zang doet ergens denken aan Ian Anderson van Yes. De tweede helft worden we getrakteerd met werk uit hun tweede ‘Escalators’, waarbij ook hier goede feedback afgewisseld worden met melodieuze ballads die dan weer op hun beurt exploderen. Eindigen doen ze in een pompende psychedelische apotheose. Tot volgend jaar?
JENNY HVAL
Laat ons kort zijn over het overbodig Noors nimfje Jenny. Arty Farty modeshow met zelfs shopping bags op het podium. Alles komt uit een computer en de stem moet ook door de effectenmolen. Nee, ik heb het niet voor getormenteerde zielen die over menstruatiepijnen zingen. Mocht ik groen haar hebben, dan zou ik het toch laten verven.
MOUNT SOON
Een Belgische band met een internationaal geluid brengt in de garden stage een beheerste en bevlogen set. Topmuzikanten die op zoek zijn naar een eigen stijl en die dan ook gevonden hebben. Soon more about Mount Soon
PETER DOHERTY
De hoedjes en de bedrukte T-shirts verzamelen zich voor het podium. Het enfant terrible van de Britse rock gaf enkele jaren terug nog solo een nuchter (!) legendarisch optreden met enkel maar zijn versterker, gedrapeerd met de union jack, zijn gitaar en een fles rode wijn. Nu maakt hij dus zijn opwachting met een band. De gitarist zorgt voor de intro. De befaamde Britse muzikant, songwriter, acteur, dichter, schrijver en artiest Peter Doherty zwalpt het podium op en lalt iets van ‘I don’t love anyone en I don’t need anyone’, gepaard met een vraag naar ‘Belgian Chocolat’ Hij begint zo maar wat te spelen en de anderen moeren maar zien wanneer ze invallen, om dan weer te veranderen. Deze ex van Amy Winehouse schreef legio pareltjes van nummers en hij slaagt er hier toch wel in het een en ander naar de kloten te zingen. Het immense potentieel komt er maar niet uit. Begint na een poos toch wel wat te soberen en maar aan zijn muziek te denken in plaats van gin tonics van het publiek af te luizen. Het lijkt mij wat zielig en schrijnend als je weet wat voor een muziek in dat genie schuilt. De vraag is: real stuff of image building? Nu betrap ik mezelf er op dat ik te kritisch ben als je merkt dat het publiek daar helemaal geen erg in heeft en hij op handen wordt gedragen. Ons Wandelend Laboratorium neemt het niet zo nauw met de tijd en dondert op het einde letterlijk op het podium.
TRIXIE WHITLEY
‘Kind aan huis’, zo zou u Trixie Whitley, het Gents-New Yorkse supertalent gelauwerd door ondermeer Daniel Lanois, kunnen bestempelen. Tot zover de persintro. Trixie brengt ons een rauwe bij de strot grijpende set met een misthoorn van een stem een (beperkte) resem muzikanten om u tegen te zeggen. Nu haal ik met plezier hét cliche der clichés naar boven. Superlatieven schieten hier te kort. “Breathe you in my dreams” verkoopt osn een lel van jewelste. Straffe Madam. Nu al wereldtop en zeggen dat ze nog moet groeien. Na een omzwerving in New York is en blijft Gent haar thuisbasis.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/gent-jazz-festival-2017/
http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Gent Jazz Festival 2017 – Great Stuff!
Gent Jazz Festival 2017
Bijlokesite
Gent
2017-07-13
Karien Deplancke en Lode Vanassche
ROBERT GLASPER EXPERIMENT
Robert Glasper (toetsen), Casey Benjamin (saxofoon, vocoder & keytar), Justin Tyson (drums), Burnis Travis II (bas), Michael Severson (gitaar), Jahi Lake (DJ)
De charismatische Amerikaanse pianist en crossover meesterbrein liet ons genieten van een heerlijke portie neosoul, brengt zowel zeemzoete covers van gekende popsongs (zie album ‘Covered’), als odes aan pakweg Miles Davis (‘Miles Ahead’) . Vanavond kiest hij vooral voor zijn ‘terugkeer’ naar de jazz. Bassist Travis speelt met een pompende textuur, Drummer Tyson hakt en funkt gitarist Severson de nodige richtingen uit.
Als tussendoortje zien we in de Garden Stage dat Makaya McCraven dat Zijne Zilverkleurige Toetsenist meer soul en funk in zijn linker teen heeft dan in pakweg een hele souldiva. Met zijn dynamische instrumentale pareltjes mocht hij drie keer het publiek in de zijtent bekoren.
STUFF.
Lander Gyselinck (drums), Andrew Claes (sax), Dries Laheye (bas), Mixmonster Menno (samples), Joris Caluwaerts (toetsen)
Twee jaar na hun overweldigende debuut, is het geniale collectief STUFF. terug met hun langverwachte en hoofdletterloze opvolger, ‘old dreams new planets’. Het collectief brengt een op het eerste zicht eigenzinnige mix van verschillende genres zoals klassieke jazz, fusion, rock, progrock, postrock, funk, soul, drum n’ bass, mathrock, electronica, future disco en hiphop, om er maar enkele te noemen. Dit resulteert in een pletwals waar je als toeschouwer niet omheen kunt en die lang zal blijven nazinderen. Muzikaal top, experimenteel top, en speelplezier top. Bedankt voor de mokerslag en de vierdimensionale zinsbegoocheling.
…And now, for something completely different … KAMASI WASHINGTON
Kamasi Washington (Tenorsaxofoon), Rickey Washington (sopraan saxofoon & fluit), Ryan Porter (trombone), Brandon Coleman (toetsen), Joshua Crumbly (bas), Robert Miller (drums), Jonathan Pinson (drums), Patrice Quinn (stem).
Ook nu is de tent uitverkocht. Kan ook niet anders als je de met superlatieven overladen Kamasi Washinghton op uw affiche zet. Onze tenorsaxofonist bracht enkele jaren met de driedubbel ‘The Epic’ dé jazz-cd van het jaar uit en liet ons proeven van zijn looks, intensiteit, virtuositeit, gedrevenheid en begeestering. Respect ook om het thema van de Afro-Amerikaanse problemen aan te kaarten. Samen met een half legertje muzikanten zoals bassist Joshua Crumbley (vorig jaar stond Miles Mosley er!) , zangeres Patrice Quinn, trombonist Ryan Porter, net als Kamasi zelf, uitgedost in een traditionele kaftan, en achterin Ronald Bruner Jr. en vaste toetsenist Brandon Coleman.
Kamasi bestond er bovendien ook nog in om voor het optreden rustig op de weide te flaneren en gewillig te tekenen, en bovendien later in de garden stage samen met zijn vader mee te spelen met eerder genoemde Makaya McCraven. Een woord: pure klasse. Kamasi, geen showbeest met podiumcapriolen. Geen erg, want de dynamiek en de energie wordt helemaal in de muziek gepompt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/gent-jazz-festival-2017/
http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Een dik jaar geleden maakten we kennis met de e.p. ‘Book of Pops’ van Moon Worship uit NYC. Ze lieten ons toen kennismaken met hun rauwe, bluesy en donkere muziek. Op hun eerste full album maken ze met dezelfde ingrediënten terug een wonderbaarlijke en smerige soundtrack. Die neemt ons mee naar de onderwereld van de maatschappij.
Op het titelnummer levert dit alvast enkele mooie momenten op. Nu wat heet mooi? In elk geval is de hoofdrol hier weggelegd voor een hels orgeltje dat ons meeneemt tot aan het eindpunt van de song. Een fijne track. “Anti-human Blues” heeft een bezwerende zang en een vette bluesrock sound. Op “3AM” hoor je een nachtelijke trip doorheen een stedelijk gebied waar het desolaat is en eerder gevuld met ongure types. Net zoals de titels ““Judgement Day”, Parasite Blues of “She Got Up And Walked Away” zijn de tracks donker, zwaar en weinig opbeurend. De zang vertoont eenzelfde rauwheid.
Op “Blood On Blonde” neemt Moon Worship je als luisteraar mee op een trip doorheen een apocalyptische wereld vol femmes fatale en scênes uit de onderbuik van de maatschappij. Bij momenten hoor je echo’ s van bands zoals The Birthday Party, The Doors etc.. maar bovenal hebben ze een eigen geluid. Groovy en met fijne en soms verrassend opgebouwd songmateriaal hebben ze hier een fijn en smerig klinkend album gemaakt.
Het heeft twaalf jaar geduurd voor metalband Life Of Agony uit New York met een vervolg kwam op ‘Broken Valley’. In die twaalf jaar is er heel wat veranderd ten huize Life Of Agony. De band is een paar keer gesplit en weer bij elkaar gehaald en frontman Keith Caputo spreken we sinds een aantal jaar aan als Mina. Het nieuwe album heet ‘A Place Where There’s No More Pain’ en werd opgenomen met de oorspronkelijke bezetting. De platenfirma kondigt het aan als een terugkeer naar het succesvolle debuutalbum ‘River Runs Red’ uit 1993. Een ambitieuze doelstelling voor een band die we intussen bij de dinosaurussen van de metal kunnen rekenen.
In de eerste helft van het album lijkt Life Of Agony zijn ambitie te zullen gaan waarmaken. Het tempo ligt hoog, het geluid komt in de buurt van dat van de begindagen, het enthousiasme druipt er van af en er wordt gitaar gespeeld op het scherp van de snee. De titeltrack is het visitekaartje van dit deel van het album. Ook “Right This Wrong” en “World Gone Mad” zijn bijzonder aanstekelijk.
Voorbij halfweg zakt de plaat evenwel als een pudding in elkaar. Het tempo valt stil, het enthousiasme is zoek en de songs worden enkel nog gedragen door Mina Caputo, wat nu elke keer werkt. Ze is een stuk melodieuzer gaan zingen en ze toont op dit album een breder stembereik dan vroeger. Misschien zit de gendertransformatie daar voor iets tussen. Ook in de teksten gaat ze tegenwoordig een stuk breder en dieper dan vroeger. Maar muzikaal ligt dit eerder in het verlengde van softe grunge. Metal lijkt ver weg.
Het afsluitende “Little Spots Of You” kan je opvatten als een brief van Caputo aan haar jongere zelf. Mooi en begrijpbaar, maar misschien niet iets waar de fans op zaten te wachten.
Fris van de lever, compromisloos, vuil en straightforward, zo klinkt het duo Equal Idiots. Dat ze op hun debuutalbum niet bepaald met het meest originele geluid voor de dag komen zal hen worst wezen. Eén gitaar, één drumstel, en rammen maar, daar is het hen om te doen, meer moet je er niet achter zoeken. Het is pretentieloze garagerock die in Vlaamse contreien enkel nog te vinden is bij Double Veterans en The Glucks, nog twee bandjes die wij een warm hart toedragen omdat ze niet per sé the next big thing willen zijn maar wel met een broek vol goesting hun frustraties er uit gooien.
Heftige punk’n’roll nummertjes als “Cover The Corpse”, “Salmon Pink” en “What You Gonna Say” konden van The Hives zijn, stuk voor stuk songs met pit, fun en een gezonde dosis arrogantie. Met de gruizige sound van “Seduction Of Judas” mag het jonge duo gerust even gaan aankloppen bij Ty Segall en “Money Man Midas” is Jon Spencer die doorheen een psychedelisch steegje wandelt en daar op het eind een ferme toef op zijn bakkes krijgt.
Lekker opwindend plaatje.
Strand Of Oaks is het alterego van Timothy Showalter , een veelzijdig Amerikaans sing/songwriter , die al toe is aan zijn vijfde plaat . De vorige ‘HEAL’ toonde al wat hij in z’n mars had , met deze opvolger bevestigt hij overduidelijk met intens broeierige, dynamische indie rock , psychedelica en rootsamericana. Hij heeft een sterke band achter zich .
Als we die laatste twee eens goed beluisteren dan balanceert, manoeuvreert hij muzikaal tussen de rootsamericana van Band Of Horses , War on drugs, de snedige rock van Neil Young & Crazy Horse , snijdende J. Mascis gitaarpartijen (niet voor niks stak hij al eens handje toe) en de psychedelische rock van Spiritualized . Op de recentste krijgen de keys , synths wat meer armslag als op Cry” en “Taking acid and talking to my brother” , hier schrijft hij het ernstig hartfalen van zijn jongere broer van zich af . Verder doet hij ons nadenken over hekelthema’s en pleit hij voor samenhorigheid .
We hebben hier een rits bezwerende , broeierige, opbouwende , gevoelige nummers, rock vertier om u tegen te zeggen . Het is intens genieten op deze negen afwisselende nummers, waarvan het spelplezier afdruipt . Een spannende aanpak en een heerlijke trip.
Doeltreffende eenvoud .Wat een speelsheid en gedrevenheid. Schitterende plaat!
Nederlands 
Français 
