Neuroblade – Ons grootste doel is en blijft dat we onze passie nog lang met volle overtuiging mogen uitoefenen en dat we daarbij het plezier en de voldoening behouden die ons de dag van vandaag drijft

NEUROBLADE is een project van David Vandewalle en Jochen Mouton. De nummers hebben een kenmerkende stijl die flirt met een hoge dosis krachtige uptempo heavy/thrash metal, verrijkt met een old-school catchy en melodieuze touch om het geheel compleet te maken. Onlangs bracht het duo een EP uit ‘Desert Claw’ die heel goed werd ontvangen, ook in het buitenland.
We hadden een fijne babbel met de heren over deze release, de plannen en ambities kwamen eveneens aan bod.

Hoe is dit project ontstaan, vertel er iets meer over
In het verleden speelden we samen in een coverband. Toen dat hoofdstuk werd afgesloten bleven we vaak contact houden. Dat leidde geregeld tot lange nachten vol muziek waar we samen luisterden naar uiteenlopende bands en eindeloze gesprekken over ons gedeelde onderwerp van passie hadden. Hoewel onze muzikale achtergronden verschillend zijn staan we allebei open voor muziek die écht iets teweegbrengt. Uit die gedeelde passie groeide het idee om samen iets te creëren. Jochen kwam op een bepaald moment met een zanglijn waar ik vervolgens een nummer rond begon te bouwen. Zonder verwachtingen of druk, puur vanuit plezier in het maken van muziek. Later volgden enkele riffs die we uitwerkten tot volwaardige songs. Zo groeide een verzameling nummers waar we zelf echt enthousiast over waren. Pas toen besloten we om dit met de wereld te delen. Een traditionele band oprichten voelde niet passend, dus kozen we ervoor dit avontuur vorm te geven als project: Neuroblade.

In een overaanbod van bands binnen de scene, een nieuw project opstarten? Houdt dit geen risico in?
Een nieuw project opstarten in een scene die al bol staat van bands houdt uiteraard risico’s in. De ‘concurrentie’ is groot en het is niet eenvoudig om op te vallen. Veel groepen krijgen niet de erkenning die ze eigenlijk verdienen wat op zich een triest gebeuren is. België staat bekend om zijn enorme muzikale rijkdom waar er is zoveel kwaliteit aanwezig is dat het aanbod haast overloopt. Dat kan soms aanvoelen als een vloek maar tegelijk is het ook een luxe dat we zoveel muziek en live-optredens binnen handbereik hebben.
Voor ons weegt de passie echter zwaarder dan de risico’s. Muziek maken is geen keuze maar een drijfveer. Het zou een gemiste kans zijn om onze ideeën en songs op de plank te laten liggen of als digitale bits te laten verstoffen. Dit project is voor ons de manier om die creativiteit te delen en hopelijk ook een eigen plaats te vinden binnen dat brede muzikale landschap.

Ik las dat het project is ontstaan als ode aan de ‘old school’ metal, wie waren jullie echte inspiratie bronnen?
Het is niet eenvoudig om daar een eenduidig of concreet antwoord op te formuleren want inspiratie laat zich nu eenmaal niet vangen in één welomlijnde bron. Wat wij vandaag brengen is het resultaat van een brede en diverse bagage die we door de jaren heen opgebouwd hebben. Die bagage bestaat uit talloze indrukken, ervaringen en muzikale ontdekkingen die elkaar onderweg beïnvloed hebben en zich stap voor stap in onze sound hebben genesteld. Toch lijkt het erop dat vooral de US metal uit de jaren tachtig zoals Sanctuary een stevige stempel gedrukt heeft op onze manier van schrijven en spelen.
De energie en de attitude van die periode klinken door in de rechttoe-rechtaan riffs die we bewust eenvoudig maar krachtig houden. Daar bovenop komen melodieuze harmonieën die de songs een extra gelaagdheid geven en tegelijk zorgen voor herkenbaarheid. Het is precies dat spanningsveld, strak en agressief enerzijds, melodieus en meeslepend anderzijds dat voor ons zo aantrekkelijk is. Wanneer Jochen daar met volle overgave zijn longen bovenop loslaat en de zanglijnen alle kanten op stuwen, voel je onmiddellijk de connectie met de old school vibe waar we zoveel bewondering voor hebben.

Die old school heavy metal komt op de EP ook het meest naar boven, ergens zou ik stellen ‘ooit wel eens voorgedaan ergens’ maar kwalitatief kun je er geen speld tussen krijgen. Ik balanceer tussen twee stellingen in?
We zijn inderdaad niet van plan om het warm water opnieuw uit te vinden. Wat we doen, doen we gewoon op onze manier en wel met de nodige precisie want alles moet kloppen en goed aanvoelen. Voor de titeltrack Desert Claw hebben we het iets anders aangepakt, met een meer verhalende en muzikale insteek. Dat geeft het nummer meteen een iets modernere toets terwijl de rest van de EP stevig blijft leunen op die old school vibe waar we zo van houden.
Voor ons is dat precies de balans die we zoeken, herkenbare old school energie, maar toch met een eigentijdse kant. We zijn echt heel tevreden met hoe de EP uiteindelijk klinkt (met dank aan Pedro Vanooteghem van Ultimate Dynamics Studio). Het is ons eerste wapenfeit en dat voelt speciaal. De vele positieve reacties die we al via verschillende kanalen krijgen maakt ons alleen maar trotser en motiveert ons om verder te gaan.

Zowel vocaal als instrumentaal ligt het niveau torenhoog, niet zo verwonderlijk gezien jullie staat van dienst. Eigenlijk passen jullie perfect bij elkaar, jammer dat jullie nu pas (sinds 2023) elkaar hebben gevonden dan? Of was dit nu net het goede moment?
Bedankt voor de mooie opmerking! Onze samenwerking voelt zowel muzikaal als persoonlijk uitstekend. We weten elkaar uit te dagen en uit de comfortzone te halen waardoor er telkens nieuwe groei ontstaat. Dat maakt het samenwerken niet alleen plezierig maar ook bijzonder inspirerend, en het geeft ons het gevoel dat we echt het maximale uit onszelf kunnen halen. Het moment was perfect gekozen: naast Shocker, waar ik deel van uitmaak en Enchantress, waar Jochen deel uit maakt hadden we nu de ruimte om volledig ongecompliceerd en zonder enige druk te musiceren. Dat bracht een verfrissende energie, zorgde voor een creatieve flow en maakte het experimenteren bijzonder leuk. Deze ervaring motiveerde ons alleen maar meer om het project volledig te realiseren en het beste resultaat te behalen.

Ik heb al enkele zeer lovende recensies gelezen, hoe waren de algemene reacties tot nu toe.
De reacties die we ontvangen, zijn zowel overweldigend als bijzonder positief. Het feit dat zoveel mensen onze muziek waarderen overtreft al onze verwachtingen en stemt ons ongelooflijk dankbaar. Het lijkt erop dat onze muzikale visie iets raakt dat door velen wordt gedeeld en dat gevoel geeft ons een diepe voldoening. Natuurlijk is het voor ons egostrelend om al deze lovende woorden te lezen en te horen. Toch benaderen we dit alles met een zekere nederigheid. We voelen ons vereerd door de vele positieve reacties die we krijgen en zijn uitermate tevreden met de warme en enthousiaste feedback. We realiseren ons dat we slechts een klein stukje van iets groters bijdragen en dat maakt alle waardering des te specialer. Het motiveert ons om ons pad voort te zetten en onze creatieve ideeën te blijven delen.

Een opvallende recensie , ik citeer: ‘’Aangezien Priest na veertig jaar simpelweg niet meer zijn wie ze waren, gaat Neuroblade gewoon verder waar Judas Priest is gestopt’’ . Zo zie ik het ook eigenlijk … Graag jullie mening over dit statement
De vergelijking wordt vaak gemaakt maar het is absoluut niet de bedoeling geweest om deze te trekken. Priest is nu eenmaal een naam die binnen het genre een uitstekende reputatie geniet en door vrijwel iedereen wordt herkend. Het is dan ook niet verwonderlijk dat er snel parallellen worden gelegd, zeker gezien het feit dat Jochen over een indrukwekkend vocaal vermogen beschikt dat de vergelijking wellicht nog versterkt. Desondanks kunnen we dergelijke opmerkingen enkel als iets positiefs ervaren, het geeft immers blijk van erkenning voor het talent en de kwaliteiten die Jochen in zijn performance legt. In die zin zien we zulke reacties dus als een compliment en een bevestiging dat hij op hoog niveau presteert.

Is het de bedoeling om op basis van deze reacties te werken aan een full album?
Op dit moment kunnen we met vertrouwen aangeven dat er zeker een vervolgactie zal plaatsvinden. Hoewel er nog geen vaste tijdlijn is vastgesteld worden de verschillende ideeën en mogelijkheden momenteel grondig onderzocht. Het is een fase van creatief nadenken en voorbereiden waarin alle opties zorgvuldig worden afgewogen zodat we, zodra het moment daar is, onze volledige aandacht en energie kunnen richten op de uitvoering.

Is het de ambitie om hiermee verder te doen (optredens, meer platen, meer succes) of  is dit een éénmalig project als een ‘jam sessie’. Graag jullie mening?
Zoals eerder aangegeven zal er zeker een vervolg komen. Naar alle waarschijnlijkheid zullen we grotendeels dezelfde formule hanteren en dit project voortzetten waarbij we voornamelijk met ons tweeën de songs zullen blijven schrijven. De ongedwongen en creatieve sfeer die we nu hebben opgebouwd willen we absoluut behouden omdat dit de kern vormt van hoe we werken en wat ons plezier geeft in het proces. Tegelijkertijd sluiten we niet uit dat we gastmuzikanten uitnodigen om een bijdrage te leveren die wat extra kleur en dynamiek aan de nummers kan geven.

Passen in jullie drukke agenda’s ook optredens met Neuroblade of is dat voorlopig niet aan de orde?
Die vraag krijgen we regelmatig maar op dit moment is dat niet onze intentie. Dat betekent echter niet dat we het in de toekomst volledig uitsluiten. We laten ons vooral leiden door wat het leven en de omstandigheden ons bieden. Wie weet groeit in de loop van de tijd de behoefte om de nummers toch live te presenteren en dan zullen we dat zeker overwegen. Voor nu ligt onze focus vooral op het creatieve proces en het ontwikkelen van de muziek op een manier die voor ons natuurlijk en plezierig aanvoelt.

Ik zag ook recensies vanuit het buitenland, is het de bedoeling dan ook in het Buitenland te gaan optreden?
De recensies die we mogen ontvangen, zijn volledig te danken aan de fantastische inzet van Mike De Coene van Hardlife Promotion. Omdat we ervoor hebben gekozen geen live-optredens te doen is digitale promotie voor ons van essentieel belang. Dankzij Mike’s professionele aanpak en onvermoeibare inzet bereikt onze muziek nu een veel breder publiek dan we ooit zelf hadden kunnen bereiken. Zijn werk zorgt ervoor dat onze releases optimaal onder de aandacht komen en dat onze muziek overal gehoord kan worden, ook zonder het podium op te stappen.

We hadden het al over ‘ambitie’; is er een soort doel dat jullie nastreven met Neuroblade?
Ons grootste doel is en blijft dat we onze passie nog lang met volle overtuiging mogen uitoefenen en dat we daarbij het plezier en de voldoening behouden die ons de dag van vandaag drijft. We willen ons blijven ontwikkelen, openstaan voor nieuwe kansen en met vertrouwen de toekomst tegemoet gaan. Tegelijkertijd blijven we realistisch en nemen we de uitdagingen die zich aandienen aan.

Hoe zit het met jullie andere projecten, en hoe hou je alles combineerbaar?
Onze agenda’s zitten vaak behoorlijk vol en soms lijkt het alsof er nauwelijks nog ruimte overblijft. Toch vinden we het belangrijk om de tijd die we wél hebben zo goed mogelijk te benutten en bewust in te vullen. Op dit moment ben ik met Shocker intensief bezig met het schrijven van nieuwe songs terwijl Jochen volop in de fase zit van het afmixen van de nieuwe Enchantress nummers. Dat creatieve proces vraagt natuurlijk veel concentratie en energie.
Juist daarom is het voor ons allebei waardevol om af en toe even afstand te nemen van die projecten. Door bewust een stap terug te zetten kunnen we onze gedachten verzetten en met een frisse blik terugkeren. Dat zorgt niet alleen voor meer inspiratie maar ook voor een scherpere kijk op de details die er echt toe doen.
In die momenten past het Neuroblade-project perfect, het biedt ons de kans om in een andere creatieve flow te duiken zonder de druk van de lopende producties. Het voelt als een soort adempauze die tegelijk verrijkend werkt en ons nieuwe energie geeft om daarna opnieuw het beste van onszelf te kunnen geven in de andere bands.

Bedankt voor de fijne babbel, wens je nog iets toe te voegen doe gerust…
Erik, alvast bedankt voor de tijd die je voor ons vrijmaakt!

Wij willen graag nog meegeven dat de EP verkrijgbaar is in zowel CD- als LP-formaat. Indien iemand er nog een wil bemachtigen dan kan men ons steeds contacteren via onze sociale kanalen of per e-mail. Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Destroy Humanity – We zijn geëvolueerd van thrash metal naar een groove metal band, op een manier waar we zelf 100% achter staan

Destroy Humanity komt uit het rustige Belgische stadje Beerzel (België), maar hun sound is allesbehalve bescheiden. Deze driekoppige metal-krachtpatsers brengen een zinderende vorm van groove metal. Met ruige riffs, donderende grooves en rauwe, niet aflatende energie banen ze zich een unieke weg in de heavy metal scene.
Hun debuut, in 2021, bleek een schot in de roos. De band timmerde ondertussen naarstig aan de weg, en bracht dit jaar een nieuwe plaat uit ‘Where is Your God Now’ waarbij begane wegen verder worden bewandeld, maar die veel ‘volwassener’ klinkt.
We hadden hierover een toffe babbel met de drie bandleden.

Jullie debuut kwam uit in 2021, net na COVID; heeft die periode toen een invloed gehad op de muziek en de groei van de band?
Het album is tijdens die COVID periode uitgekomen terwijl de nummers net voor die periode zijn opgenomen. We hebben geen release show kunnen doen, of toch enkel via live streaming. We hebben weinig shows kunnen spelen om die plaat echt voor te stellen.  Dat heeft zeker een impact gehad op onze groei. Maar langs de andere kant bood die periode ook kansen: doordat we ons meer konden focussen op sociale media, zijn we online gegroeid. Via een magazine zijn we toen in contact gekomen met de leadzanger van Channel Zero, die meteen fan was. Zo kregen we de kans om hun voorprogramma te spelen in de AB. Later zijn we ook terechtgekomen in de Zwaarste Lijst van Studio Brussel, wat opnieuw een mooie erkenning was en onze zichtbaarheid verder vergroot heeft.

Dus die plaats in de Zwaarste Lijst van Studio Brussel heeft ook gezorgd voor een boost eigenlijk?
We zijn eigenlijk al heel lang bezig, maar dat album werd goed ontvangen, en we zijn daardoor pas echt gelanceerd geweest, en die plaats in de Zwaarste Lijst was zeker een extra opsteek om te groeien..

Als Belgische band is het ook niet simpel om het hoofd boven water te houden, maar er is een scene binnen wat jullie doen, al lijkt me die meer underground te floreren.
Klopt dit? Of speelt het ‘Belg’ zijn een rol voor een verdere doorgroei?
Een probleem niet, maar we merken toch dat op sommige vlakken wel. Maar tegenwoordig spelen er toch wel Belgische bands op festivals als Alctraz of zo. Het is een beetje een ‘en/en’ verhaal voor sommige concertzalen zijn we te niche, voor andere weer niet. We zitten er beetje tussenin. Vooral naar bepaalde labels toe ligt dat soms wel moeilijk. We merken ook wel dat er in Vlaanderen een scene is waar Belgische bands continue kunnen spelen, maar uiteraard wil je niet elk jaar weer op hetzelfde festival staan. Op dat vlak is het in eigen land wel beperkt, en dien je toch naar het Buitenland te kijken zoals Nederland of Duitsland, anders blijf je rond diezelfde kerktoren draaien. En eens dat lukt, komt het vanzelf wel los.

Nu is er de nieuwe plaat ‘Where is your God Now’, wat een statement, …o f is het geen statement?
Statement niet direct. Er zit gene politieke boodschap in of zo. het is eerder gevarieerd, en gaat wel over dingen in de maatschappij die verkeerd lopen, die we willen aankaarten. Dat wel. Dat tegen al die heilige huisjes stampen zit er dus zeker in, maar zonder echt er een statement van te maken. Laat ons het daarbij houden.

Ik hoor enorm veel agressie en een ondoordringbare geluidsmuur van knallende riffs. maar vergeleken met het debuut een ‘meer volwassen’ sound. Wat is volgens jullie het grote verschil
We schrijven nu niet zozeer meer vanuit een ‘coole dingen doen’ oogpunt, maar eerder vanuit een standpunt dat het volledige plaatje klopt, daar ligt het grote verschil met ons debuut. Op dat vlak zijn we zeker en vast volwassener geworden. We zijn ondertussen ook veel beter op elkander ingespeeld, en vinden elkaar blindelings. Dat komt zowel op plaat, als live tot zijn recht.

Er zitten weinig rustpunten in die plaat, of tenzij heel subtiel. Het tempo ligt moordend hoog. Wat positief is. Maar fysiek op het podium is het ook redelijk zwaar. Hoe houden jullie dit tempo vol?
Die energie komt gewoonweg van graag doen wat we doen, op zo een podium een publiek meetrekken terwijl het zweet op onze lippen staat is een zalig gevoel. Dat steeds opnieuw kunnen en mogen beleven, is een drijfveer om op die elan door te gaan eigenlijk. Het is net dat publiek die ons die energie geeft, om compleet alles te geven. Hoe harder het publiek dus gaat, hoe meer energie dat we zelf daarvan krijgen.. het is een soort wisselwerking.  

Wat me nog het meest opvalt, is die ‘live energie’. Wat is jullie geheim?
We hebben de productie gedaan bij Yarne, de bassist van Carnation, in Project Zero Studio.Hij kent ons ook heel goed, heeft ons meerdere keren live gezien en weet hoe we echt in elkaar zitten. En wat we echt willen. Dat speelt hij in ons voordeel uit op plaat ook. We nemen ook op hoe we de songs live willen spelen, dat is voor ons heel belangrijk. dat speelt ook een rol.

Dus als ik het goed begrijp werken jullie bij het maken van een plaat bewust naar die live optredens toe?
Bewust niet echt, onze nummers zijn allemaal een beetje korter tot compacter. Het is niet opzettelijk gedaan dus, maar het zit wel ergens in het achterhoofd ja, laat het ons daarbij houden.

Ik heb al enkele goede recensie gelezen, hoe werd de plaat tot nu toe algemeen ontvangen? Interesse vanuit het Buitenland?
Het nieuwe album is absoluut goed ontvangen. We hebben positieve recensies gekregen van verschillende magazines zoals Aardschok, Rock Tribune en anderen. Eén van de leukste reacties die we mochten ontvangen was: “Destroy Humanity beheerst de kunst van het verrassen en imponeren en dat is tegenwoordig een hele prestatie.” Dat soort feedback is natuurlijk altijd fijn om te lezen, toch? Het is motiverend om te zien dat onze muziek niet alleen lokaal maar ook internationaal gewaardeerd wordt.

Is deze plaat de ultieme ‘doorbraak’ plaat, naar een ruim publiek toe? Wat zijn de verwachtingen van deze plaat?
We moeten er realistisch in zijn. we maken ook vooral muziek omdat we dat graag doen, en niet per se om dat groot publiek te plezieren, dat is een belangrijke drijfveer. Je ziet dat ook als we onze muziek live brengen, dat we dit graag doen. Dat is en blijft heel belangrijk, het spelplezier primeert.

In deze tijden is sociale media heel belangrijk, ook streaming (Spotify en zo); waarom dan nog een (dure) fysieke plaat uitbrengen eigenlijk?
Er is, en dat merken we toch op live shows, enorm veel vraag naar. Dat is wellicht de meest belangrijke reden om dit te blijven doen. de kost voor vinyl is iets te groot voor ons maar cd’s verkopen nog steeds.

Er is ergens een gezegde over ‘de moeilijke tweede na een succesvol debuut’; hebben jullie dat probleem ook ondervonden?
Je wil sowieso dat de nieuwste cd beter is dan de vorige, dat is een streefdoel. Er waren stukken waar we wat langer moesten over nadenken, en andere waren we direct tevreden over; het is dus eigenlijk een ‘en/en ‘ verhaal. We denken wel dat we ondertussen geleerd hebben hoe we bepaalde dingen moeten aanpakken,  en dat daar wel een evolutie merkbaar is. En dat we dit ook meenemen naar de volgende releases, het is een soort leerproces dus. Maar om daarom te zeggen dat het daarom moeilijker is , nee dat niet.

Heeft die nieuwe plaat trouwens nu al deuren kunnen openen? Hoe was jullie festival zomer bijvoorbeeld?
In zekere zin wel. Maar er mag nog altijd wat meer binnen komen uiteraard. Er staan ondertussen al wat mooie dingen op de planning, dus dat komt goed. We kunnen nog niet alles zeggen, maar er zitten nog mooie dingen aan te komen zeker en vast.

Wat staat er verder op de planning?
Er staan wel al enkele optredens vast, sommige moeten nog bevestigd worden. Eentje  dat bevestigd is, is V ’s metal media, Metal Sunday II in Opwijk op 15 februari 2026.Maar zoals we aangaven, er is zeker nog plaats vrij voor meer…

Is er een soort doel of ambitie waar jullie naartoe willen werken?
Waar we naartoe willen werken is toch dat zomer festivals, op een festival als Alctraz staan bijvoorbeeld. Ook beetje meer kunnen optreden in het buitenland, dan denken we aan Nederland , Duitsland of zo. Is ook een ambitie. De scene is Duitsland en Nederland is veel grotere dan in België. En al wat eraan komt, ontvangen we graag met open armen. Om het kort te houden… Blijven groeien in wat we doen en daar de vruchten van plukken is onze  belangrijkste ambitie.

Indoen je kon kiezen tussen de grote podia op Graspop of Vorst Nationaal – mits toegevingen binnen jullie sound of wat meer commercie, zouden jullie het doen?
We spelen al zoveel jaren dit genre, toegevingen doen om per se op die grote festivals of zalen te staan? Daar beginnen we niet aan. We zijn geëvolueerd van thrash metal naar een Groove metal band. Maar op een manier waar we zelf 100% achter staan. Met ons drieën muziek maken die we alle drie graag horen, en wat we graag live willen brengen nog steeds het belangrijkste is.

Is het voornaamste doel dan een naam worden binnen het clubcircuit in binnen- of buitenland en op die manier op Alcatraz geraken?
Op een podium kunnen spelen voor een enthousiast publiek in club of op een festival is zeker een doel op zich, of dat in Buitenland of binnenland is, speelt geen rol. Kunnen we daardoor op bijvoorbeeld Graspop staan is dat mooi meegenomen. Maar het is en moet iets zijn waar we zelf achter staan, zoals hierboven gezegd. Dat is de voornaamste drijfveer.

Bedankt voor de fijne babbel; we blijven jullie uiteraard op de voet volgen …

The Rabids uit de Kempen zijn ooit gestart als een punkbandje, maar zijn geëvolueerd naar een mix van skapunk, reggae en punk. De EP ‘Change The World’ volgt op twee andere EP’s: ‘Too Late’ uit 2023 en ‘No Dinner, No Wine’ uit 2020.
Met vrouwelijke vocalen en skapunk denken we natuurlijk meteen aan 2Tone-legende The Selecter en daar komen The Rabids wel wat in de buurt. Inzake sound zitten ze dicht bij The Skadillacs, maar The Rabids kiezen voor eigen nummers.
In productie en mix kunnen nog wel een paar procentpuntjes winst geboekt worden, maar dit is een heel eerlijke release die waarschijnlijk dicht staat bij hoe The Rabids live klinken. En dit is best leuk. Het swingt, het rockt, het danst en doet dansen, …
De leukste van de vier tracks is “The Rocksteady Beat”. Met een pittig tempo, veel energie en een leuke melodie. En al na een paar luisterbeurten mee te zingen. “Free Land” heeft een iets ernstiger tekst, die nog wat te veel aan het papier kleeft (schrijftaal is geen spreektaal), maar het enthousiasme in de vocalen en bij de blazers maakt veel goed. “Clarity” heeft een interessante intro en heeft dan wat tijd nodig om helemaal onder stoom te komen. De quiet/loud-dynamiek is verfrissend. “Enemies Everywhere” klinkt heel speels en luchtig, ondanks de ernst in de lyrics.

‘Change The World’ zal ondanks die titel misschien niet de wereld veranderen. Wel is het een fijne release van een leuke band. Dat ze nog veel podia mogen onveilig maken.

https://www.youtube.com/watch?v=gGVv5uzj14Y

Vlad In Tears is een Italiaanse gothic rock/metalband die misschien niet hetzelfde mainstream-succes geniet als pakweg Him of Lord of the Lost, maar die wel heel invloedrijk is voor andere bands in de underground. Deze Italianen hebben op het nieuwe album ‘Hide Inside’ nog maar eens nieuwe wending gegeven aan hun muziek en aan de lyrics.
Liever dan altijd hetzelfde concept te volgen, verkennen de vijf van Vlad In Tears bij elk nieuw album nieuw territorium. Op voorganger ‘Relapse’ klonken ze meer industrial, hard en ruw, intens en in your face. Op ‘Hide Inside’ is er meer plaats voor melodie en is het muzikale spectrum breder, met meer aandacht voor gitaar en piano. Ook in het algemeen is er meer muzikale variatie, met meer rustpunten tussen de agressie. De ritmes komen op het nieuwe album opnieuw gewoon van de drums, terwijl de groove op ‘Relapse’ nog vaak uit dikke lagen gitaar kwamen. Maar het is nu niet dat Vlad In Tears compleet anders klinkt. Dit is nog steeds pulserende gothic rock en metal met een catchy randje.
Inhoudelijk bouwt ‘Hide Inside’ voort op ‘Relapse’, maar in een andere dimensie. ‘Relapse’ moest als album de hand reiken naar fans die emotioneel met zichzelf en met de maatschappij worstelden. De band vertaalde als het ware de gevoelens die ze bij de fans oppikten. Dan is ‘Hide Inside’ net iets anders. Het gaat nog steeds over een emotionele en innerlijke zoektocht, maar op een bijna psychologisch niveau, als droomanalyses die vertaald worden naar de werkelijkheid. Er wordt gezocht naar onzichtbare innerlijke krachten die ons doorheen ons dagelijkse bestaan leiden.
Mooie uitgangspunten allemaal, maar levert dat dan ook een prima album op. Toch wel. Ondanks de complexe onderwerpen en gelaagde thema’s in de lyrics, zingt Christian Miconi nog steeds met bijzonder veel passie en gevoel voor drama. De tracks hebben genoeg punch en donkerte om zelfs zonder de lyrics overeind te blijven. En de variatie werkt, dat weten we al langer. Met genoeg rustpunten op het album klinken de hardste en agressiefste partijen nog harder door.

Wij hebben op ‘Hide Inside’ het meest genoten van “The Death Of Me”, “Living Nightmare” en “Let Me Love You”. Dieptepunten zijn er niet. Wel heb ik wat moeite met John Connor van Dog Eat Dog die komt meedoen op “Your Trace”. Als je John Connor kan laten meebrullen op je album, sla je dat aanbod natuurlijk niet onmiddellijk af. Maar met die rap erbij op slechts één track verliest dit album zijn overigens sterke consistentie.

https://www.youtube.com/watch?v=pZYjE7pqNS4