High Hi - Great Gigs in The Park 2025 – De stap van veelbelovende band naar de Grote Doorbraak

In de laatste rechte lijn biedt de organisatie van Great Gigs in The Park ook een podium voor bands die groeien en kunnen doorbreken. Neem nu High Hi (*****) die ons in 2022 op de Lokerse Feesten doorheen schudde in de Club om de avond af te sluiten. "De samenzang tussen drummer Dieter 'Didi' Beerten en gitariste Anne-Sophie Ooghe, en hoe ze elkaar aanvullen was gewoon magistraal. Ook de snedige riffs van Koen Weverbergh waren de moeite.  High Hi is, net als ILA, een band die z'n songmateriaal in de set mooi weet op te bouwen en die verschroeiend kan uithalen. Die variërende aanpak siert en overtuigt. Te koesteren , deze beloftevolle band." , schreven we toen.
Ondertussen is er heel wat water door de Durme gevloeid. In het gezellige park van De Casino zagen we een band die niet alleen is gegroeid in aantal bandleden, maar de stap heeft gezet van veelbelovende band naar de Grote Doorbraak!

Er was op deze zondag niet zoveel volk komen opdagen, maar vanavond was het terug de moeite. Wat High Hi deed, is niet alleen van muzikaal en vocaal hoogstaand niveau, ook in entertainmentgehalte overtuigden ze. In die context zijn de twee meest spraakzame muzikanten wellicht Anne-Sophie en drummer Dieter.
Ze geven hun instrumenten voldoende ruimte, we zien vooral een sterk geoliede band, goed op elkaar ingespeeld. De twee extra bandleden zijn een enorme meerwaarde.
De grappige bindteksten en hun verbluffende spel tillen de dromerige sound naar een hoger niveau en spreekt de dansspieren aan. Het toont hoe High Hi is gegroeid intussen.
In de try-out dan worden veel nieuwe nummers voorgesteld. Het opwindende karakter in hun sound onderstreept dat ze nogal wat in hun mars hebben.
De ietwat oudere songs kregen ook een plaats in hun korte set van een uur. In een intiemer moment gaat Anne Sophie haar publiek persoonlijk opzoeken.
High Hi klinkt zelfverzekerd. In de bis worden de registers nog eens opengetrokken. Het eindigt in een muzikale wervelstorm van dromerige, groovy, snedige soundscapes.
High Hi is  klaar voor het grotere werk en podia. Op Great Gigs In The Park verbaasden en overtuigden ze ons met een dromerige , broeierige, opzwepende mooie set, die wat melancholie en weemoed omfloerst. Uitbundig , opwindend als integer, intiem.

Ciska Ciska (****) is het project rond singer-songwriter Ciska Dhaenens en wordt aanzien als ‘één van de hypes van 2025’. De single “Biotope” klinkt mooi. In Sint-Niklaas stonden ze met twee op het podium. "Maak je klaar voor een lach en een traan, want deze vrouw laat niemand onberoerd.", lezen we. Ciska Ciska bewandelt die dunne lijn tussen humor en bittere, uitbundig als intiem. We duimen op een beloftevolle toekomst.

Pics homepag @Tim Vermoens

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Jera On Air 2025 – 31^ste editie - Knappe veelzijdigheid
Jera On Air 2025
Festivalterrein
Ysselsteyn
2025-06-26 t-m 2025-06-28
Hans De Lee

Jera On Air hoeft geen introductie meer! En echte metalcore liefhebbers hebben geen GPS nodig om naar het illustere Ysselsteyn te rijden om daar hun jaarlijkse 3-daagse muzikale citytrip te consumeren. Hoewel citytrip? Het dorp heeft amper 2300 inwoners...maar ontvangt van 26 t.e.m. 28 juni gemiddeld zo'n 10.000 tot 12.000 festivalbezoekers (met pieken tot 15.000) per dag. 
Editie 31 alweer! Met een knappe en veelzijdige affiche.  Met jong en hard aanstormend talent, met legendarische oudgedienden en met actuele toppers uit de hele wereld.  En tenslotte met lekker weer.
Kortom, alle ingrediënten aanwezig om een heerlijk vers menu aan hardcore, metalcore, punkrock en aanverwanten te serveren. Inclusief een paar opmerkelijke side dishes.  Smakelijk!

dag 1 – donderdag 26 juni 2025
Donderdag was het vooral uitkijken naar Bullet For My Valentine en in de aanloop daar naartoe proberen een interessant parcours af te leggen van bands die op 6 podia,uiteraard, hun afspraak met de fans niet wilden missen.

Teenage Bottlerocket (US) is bijna continu op toer en wisselt periodes in Europa af met concertreeksen in US/Canada en all over the globe.  Het sympathieke 4-tal speelt in een rotvaart pur sang punkrock nummers van maximaal 2 minuten.  En ze doen dat graag! En goed!  Het is altijd uitkijken naar de klassiekers “Skate or Die”, “Bigger Than Kiss” en “Radio” maar deze keer ook naar nieuw werk van de te verschijnen schijf 'Ready to Roll' (release 12 september).  De singles “She's the Shit” en “Post Mortem Depression” laten nu al het beste vermoeden voor het 9de studioalbum.

Kim Dracula is totaal andere koek.  Hun recente doortocht op Graspop leverde vooral positieve commentaren op.  Dit gekke gezelschap uit Australië serveert, onder leiding van een zekere Samuel Wellings, een ongebruikelijke mix van metal(core) met funk en, jawel!, jazz en salsa geluiden.  Het was toch even wennen toen op de festivalweide plots saxofoonklanken te horen waren.  De band verwierf vooral via TikTok en Youtube enige bekendheid en het coveren van Paparazzi van Lady Gaga deed ook wel zijn (verhoopte) werk. 
Intussen tellen eigen nummers als “Killdozer” en “Make Me Famous” miljoenen views en doet mister Dracula vooral denken aan een jonge Marilyn Manson.  De genoemde nummers sloten een sterke set op Jera af met de nodige respons van een eerder jong publiek.  Benieuwd of dit een kortstondig muzikaal fenomeen zal blijken of kan uitgroeien tot een vaste waarde aan het hedendaags (shock) rock firmament. 

Sinds 2012 maakt Polaris uit Sydney metalcore met een eigen twist.  Opener “Nightmare” van de laatste CD 'Fatalism' zet meteen de toon, intense en technische hardcore met straffe vocals, gepaste breaks en hier en daar wat progressieve stukken. Frontman Jamie schakelt heel soepel van emo vocals over naar felle screams en agressieve uithalen, de song “All of this is Fleeting” is daar een mooi voorbeeld van. De set wordt hoofdzakelijk opgebouwd rond het beste van 'Fatalism' en als afsluiter knalt het logische “Inhumane” uit de speakers.

Hoogtijd voor een vette portie smerige rock'n'roll recht uit de plaatselijke garage en helemaal in de traditie van de Nederlandse vaandeldragers Peter Pan Speedrock : dames en heren, hier is Tankzilla! Een powerduo dat bestaat uit Peter van Elderen himself en Marcin Hurkmans (Wolfskop) op drums.  Een fantastisch ruige sound waarbij beide rockbeesten het beste lawaai (re)produceren van hun debuutplaat 'Tankzilla'.  De Sparrow zaal davert op zijn (houten) grondvesten en bereikt een kookpunt met deze uiterst gesmaakte lokale stonerrock prestatie.

De Duitsers van Heaven Shall Burn draaien intussen zo'n 30 jaar mee in het metalcircus en lanceerden, na meer dan 5 jaar, onlangs een 10de full album 'Heimat'.  Hun snedige metal wordt in Ysselsteyn ingeluid met een grave intro vol beats maar daarna is het onmiddellijk volle gas pedal to the metal. 
Mijn god wat een explosieve start is me dat.  Het publiek reageert al even furieus en zet een niet aflatende reeks van circle pits in.  Tussen de geluidsmuur van nummers denkt de zanger te weten dat dit hun eerste passage op Jera is en in die optiek willen ze absoluut een goede indruk maken.  Nieuwe nummers zoals “My Revocation of Compliance” worden afgewisseld met meerdere parels uit het verleden en een cover van Edge of Insanity. “Endzeit” luidt letterlijk het einde van het optreden in, een klassieker van een klasse band.

Ik zag in 2018 op Graspop Zeal & Ardor voor het eerst aan het werk.  Het was toen een vreemde eend in de bijt die net de opvolger voor hun verrassende debuutplaat 'Devil is fine' hadden ingeblikt.  De belangstelling was toen al groot (deels uit nieuwsgierigheid) om deze avant-garde muzikanten aan het werk te zien.  Hun ongebruikelijke combi van (black)metal met gospel en (afro)roots elementen sloeg aan en achter opperhoofd Manuel Gagneux bleek een muzikaal multitalent schuil te gaan die vastberaden zijn muziek op de kaart wou zetten.
Intussen zijn we 7 jaar en nog eens 2 albums verder.  De belangstelling in dit heerschap is nog altijd even groot.  Zowel hun fanbase als hun roem is met de jaren alleen maar toegenomen, de muziek wat minder vernieuwend maar nog steeds van een zeer hoog niveau en live altijd een totaalbeleving.
Op Jera was de Hawk tent veel te klein om alle gegadigden een plaats uit de zon te bieden.  Op het podium 6 monniken in zwart gewaad en kap op.  Het knappe ritueel wat volgde was van een heel straf niveau.  Een muzikale hoogmis met meerstemmige vocalen (Gangneux en 2 companen) en topmuzikanten die een unieke blend produceren van rock en metal, gekruid met soms bezwerende zangpartijen (deels in Latijn), ritmische drums, eigenzinnige songstructuren en waanzinnig mooie en forse uitbarstingen van muzikaal lef en talent.
De band kwam, zag en overwon!  Met als apotheose ondermeer “Götterdämmerung” en het geweldige lijflied “Devil is Fine”. De ovatie en luidkeelse waardering die vanuit het publiek volgde verraste de frontman en zijn band maar deed ook zichtbaar enorm veel deugd.
Wat mij betreft het optreden van de dag!

En dan mocht The Ghost Inside de honneurs waarnemen.  Voor de (tragische) geschiedenis van de band en de formidabele comeback verwijs ik graag naar meer gespecialiseerde websites.  Muzikaal gaat het de band sinds 2019 terug voor de wind en scheren ze als vanouds hoge toppen in hardcore middens. 
Het 5-tal uit Californië brengt al 20 jaar kwalitatieve metalcore met een melodieus randje.  Op Jera was de belangstelling groot en werd uitgepakt met aardig wat vlammenwerpers en beeldschermprojecties om het optreden kracht bij de zetten.  Nochtans was de uitgebalanceerde setlist meer dan voldoende om de aanwezig fans in overdrive te krijgen.
De beste nummers uit de laatste 4 full cd's van de band vormden een solide basis om crescendo de eindspurt in te zetten. Van “Earn it” met knappe dubbelzang over “Pressure Point” en het gekende “Out of Control” tot het sluitstuk met ondermeer “Aftermath” en “Engine 45”.
The Ghost Inside bewees op overtuigende wijze nog steeds aan de top van het genre mee te draaien en daar kunnen we alleen maar dankbaar voor zijn.

De grote finale van de eerste festivaldag brak aan om 23u45 en de eer om het hoofdpodium af te sluiten viel dit jaar te beurt aan Bullet for my Valentine. De carrière van deze Welshmen is al zo'n 27 jaar aan de gang en hun debuutplaat 'The Poison' kwam precies 20 jaar geleden uit.
Het album betekende meteen de doorbraak voor het (heavy) metal gezelschap uit Bridgend en luidde een wereldwijd succesverhaal in.
Om de blitzstart van dit verhaal nog eens over te doen en te vieren met het publiek werd besloten om ‘The Poison’ live integraal te spelen en de fans van het eerste uur terug mee te nemen naar 2005.  Ze mochten eerder dit jaar het kunstje al eens opvoeren in de Lotto Arena en op Graspop. Telkens met degelijke concerten maar (althans wat mij betreft) zonder echte uitzonderlijke hoogtepunten of memorabele momenten.
Het was op Jera niet anders. Sterke performance, goede songs, strak op elkaar ingespeelde muzikanten, vocaal dik in orde...en toch steeds het gevoel dat er iets ontbrak om van een onvergetelijk concert te kunnen spreken. Al zagen heel wat fans vooraan het podium het allicht anders en beleefden ze de tijd van hun leven.
Hoogtepunten als “Tears don’t fall” en “Hit the Floor” werden moeiteloos meegebruld en toen op het einde van de set de debuutplaat letterlijk was uitgespeeld, schoot er gelukkig nog voldoende tijd over om de enthousiaste menigte verder te vermaken met recentere nummers. Met het gekende “Your Betrayal” en het slotnummer “Waking the Demon” mocht Bullet for My Valentine met opgeheven hoofd het podium verlaten. 
Heel solide en goede show, zonder evenwel te flitsen.
En dat is meteen ook een bondige samenvatting voor de ganse (eerste) festivaldag op Jera 2025.

dag 2 – vrijdag 27 juni 2025
House of Protection was voor mij een nobele onbekende maar palmde met veel overtuiging rond 14u het grote Vulture podium helemaal in.  Het duo uit Los Angeles speelt een soort electro core, crossover metalcore met hier en daar wat punkinvloeden, wat emo stuff en veel intensiteit. Het geheel klonk best wel solide en aanstekelijk. The Prodigy was nooit ver weg in de sound die ze live brengen. 
Veel platenwerk hebben de kerels nog niet uit maar op Red Bull Records verschenen recent (2024 en 2025) 2 EP's : ‘Galore’ en ‘Outrun You All’.
De vrij korte set bestond hoofdzakelijk uit het beste werk van deze 2 EP's. “Fuse” en “Fire” zijn 2 muziekstukjes die me zijn bijgebleven en vooral “It's Supposed to Hurt” zat knap in elkaar.
Een status als The Prodigy zullen ze wel nooit bereiken maar mits veel muzikale boterhammen zit er zeker nog groeimarge in deze band.

Het Australische orkest Northlane ontstond in 2009 en heeft sindsdien 6 studio albums uit en enkele live registraties. Hun moderne metalcore is niet de meest toegankelijke binnen het genre en ze houden hier en daar wel van een experiment maar het geheel is toch zeer genietbaar en technisch sterk werk.  Hoewel de techniek hen net nu bij aanvang van het concert even in de steek liet, nadat eerst de Bomfunk MC's met “Freestyler” de band op het podium introduceerde.
Gelukkig was het euvel snel verholpen en kon frontman Marcus Bridge (getooid in een kostuum dat zomaar aan de Antwerpse Modeschool kon ontworpen zijn) definitief de set op gang brengen.  Het publiek reageerde in eerste instantie nog vrij tam maar bij het inzetten van “4D” en “Bloodline” ontstond er vooraan alsnog de nodige beweging. De subtiele electrogeluiden op de achtergrond zorgden voor een extra dimensie bij al het gitaargeweld en zetten de sterke composities meermaals mooi in de verf.
Slotnummer “Clockwork” is hiervan het beste bewijs en maakt duidelijk dat Northlane een vaste plaats heeft afgedwongen in de populaire metalcore scene.

Als intermezzo pikte ik snel enkele songs mee van Driveways, een onversneden punkrockgezelschap uit Boston. Leuke en energieke composities met telkens een poppy 'meebrulrefrein' zoals het hoort...Het deed me soms denken aan een ongeraffineerde versie van Blink 182 in hun beginjaren.  Echter, als de drummer enkele zanglijnen voor zijn rekening nam, klonken toch ook behoorlijk wat hardcore invloeden door in de muziek van Driveways heen.
Het publiek reageerde zeer positief en de band bedankte uitvoerig voor zo'n warm onthaal tijdens hun eerste tour in Europa.

Caskets mocht in de Vulture tent aan de slag en trok meteen de aandacht met een Bon Jovi intro. Het heerschap uit de UK was op Jera de zoveelste band die moderne metalcore/emocore als specialiteit heeft gekozen en in het kielzog van While She Sleeps, sinds 2018 probeert zoveel mogelijk fans te bereiken.  Absoluut geen slecht optreden en best wel veel bijval bij de festivalgangers maar mijn inziens is hun sound niet kenmerkend genoeg om boven de grijze middelmaat uit te steken. 
Het nummer “Glass Heart” is nog de meest verdienstelijke poging om beter dan gemiddeld te scoren en een eigen typisch geluid neer te zetten.

Enige tijd geleden kondigde de heren van Stray From The Path hun afscheid aan. Na meer dan 24 jaar en 11 albums vinden ze het zelf welletjes geweest en eind 2025 doen ze onherroepelijk de (hardcore) boeken toe.  De band bouwde al die jaren een stevige live reputatie op en genoot veel aanzien bij de collega's in het circuit. Ze konden al die tijd tevens rekenen op een trouwe fanbase maar braken vreemd genoeg nooit echt door bij het grote publiek. Allicht door steeds consequent en koppig hun eigen ding te doen en muzikaal immer furieus voor de dag te komen, zonder ook maar de minste commerciële toegift in hun songs te laten sluipen, bleef de grote erkenning uit maar kunnen ze met opgeheven hoofd zeggen nooit te zijn gezwicht voor de 'businessbelangen' die zich in het genre onvermijdelijk hebben ontwikkeld.
Dus alle respect voor Andrew Dijorio en zijn kornuiten en hoedje af voor hun recentste meesterwerk 'Clockworked' dat eind mei werd uitgebracht. Die laatste muzikale worp is weer een knaller van formaat : explosief, bruut en rauw, met tonnen energie en met een scherpe groove die soms aan RATM doet denken...
De set op Jera was navenant. Lekker wild op en voor het podium met de opzwepende Andrew als katalysator. Hij vroeg letterlijk om wat 'chaos' te bouwen. Het publiek bedankte met een 4-voudige circlepit rond de forse metalen pilaren die de tent horen recht te houden.
 In de set was er (uiteraard) veel aandacht voor nummers van laatste album 'Clockworked'.  Opener “Kubrick Stare”, “Shot Caller” en de titelsong (zowel op cd als live gebracht met support van Florent Salfati van Landmvrks) klonken 'fris' en toch typisch SFTP.
Tussendoor was plaats voor enkele oudere nummers zoals het geweldige “Chest Candy” en tenslotte de  klassieke eindspurt met het gewaardeerde duo “Guillotine” en “First World Problem Child”.
Conclusie : Stray From The Path stelt nooit teleur!  De band zal oprecht gemist worden.

Landmvrks is hot.  Zeer hot.  De 5-koppige metalcore bende uit Marseille bestaat ruim 10 jaar maar heeft vooral het laatste jaar een enorme stap voorwaarts gezet en een ongekende populariteit opgebouwd bij liefhebbers van het genre.
Het straffe 4de album 'The darkest place i've ever been' (uit sinds april 2025) bezorgde ongetwijfeld de steile opgang van Landmvrks nog een laatste boost en dropte hen definitief tot het absolute topkransje van de hedendaagse metalcore groepen.
Het moet gezegd, die laatste langspeler is echt een meesterwerk waarop Landmvrks verder hun eigen stijl uitdiept en tot in de puntjes afwerkt.  De unieke mix van agressieve stukken die moeiteloos overgaan in zeer melodieuze refreinen of strepen authentieke Franse rap resulteren in een knap staaltje van muzikaal vernuft dat om de één of andere reden een massaal groot publiek aanspreekt.  Het ogenschijnlijk gemak waarmee zanger Florent Salfati de verschillende zangstijlen combineert draagt uiteraard ook bij tot het huidige succes.  Bovendien spreekt de Fransman een bijna accentloos en perfect Engels.
Benieuwd of ze hun sterke prestatie van vorige week op Graspop nog eens konden overdoen in Ysselsteyn.  Het antwoord is kort en bondig JA!
De set zat vrijwel identiek in elkaar en opende opnieuw met de knaller van een single “Creature”, een ijzersterk epos dat alle hierboven opgesomde Landmvrks ingrediënten bevat. Wat een visitekaartje als opener!
Tijdens het daaropvolgende “Death” mocht zanger Andrew van Stray From The Path de gelederen (vocaal) komen versterken. Niet verwonderlijk was dat vooral de songs van de laatste CD keer op keer hoogtepunten vormden in het wervelende optreden.
“A Line in the Dust” en vooral het loeiharde “Sulfur” maakten indruk en konden rekenen op een gigantische respons vanuit de overvolle tent.
Jammer dat precies dan zich een vervelende onderbreking in de set voordeed door niet nader genoemde technische problemen. Het haalde kortstondig de vaart uit het concert en zorgde er allicht ook voor dat hierdoor het akoestische stuk van Florent, op Graspop wondermooi gebracht, helaas werd geskipt.
Gelukkig was het mankement snel vergeten en kon de geweldige sfeer weer naadloos aansluiten dankzij het wervelende en venijnige “Lost in a wave”.
Stilaan werd naar een apotheose toegewerkt van een te korte set.  Het wondermooie en relatief ingetogen “Blood Red” was de ideale lead out voor het energieke “Self-Made Black Hole” (enkel terug te vinden op de speciale Complete Edition van 'Lost In The Waves) als afsluiter van een machtig concert.

Alvorens aan te zetten richting Eagle tent, voor het gerenommeerde While She Sleeps, wilden we kort een impressie opdoen van 2 andere bands die live mogelijks voor vuurwerk zouden zorgen : enerzijds Nasty (BE) en anderzijds Nothing More (US).  De (chauvinistische) keuze viel uiteindelijk op de eerste band en die keuze zou achteraf de juiste blijken.Het was namelijk vooral Nasty dat live gensters sloeg met hun vette, snelle en gemene hardcore. We mogen best trots zijn op deze landgenoten en de manier waarop ze al 20 jaar met succes hun eigen pad volgen en daarvoor veel credits krijgen in de scene.
Na een intro in ware 'gabber' stijl breekt meteen de oorlog uit en vuurt het combo kwistig muzikale raketten af in hun publiek. Check bij gelegenheid het nummer “Total Domination”, een splinterbom van een dikke minuut.  En “At War with Love”, ruim 3 minuten terreur die goed samenvat voor welke sound Nasty staat en waarom ze dit jaar ook maar mooi op de affiche van Hellfest prijkten.

While She Sleeps uit Sheffield draait al meerdere jaren mee aan de top van de metalcore society en stelt live nooit teleur. Het was op de 2de festivaldag duidelijk de publiekslieveling (hoewel Landmvrks hen toch wel close op de hielen zat) en de grootste tent van Jera stond al voor aanvang van hun passage afgeladen vol.
De indrukwekkende podiumopbouw en de imposante geluidsmuur lieten niets aan de verbeelding over.  While She Sleep was gekomen om te knallen.  Hoewel de setlist weinig verrassend was, kon het optreden toch boeien van begin tot eind.
De band weet intussen hoe het publiek van meet af aan mee te nemen op een intense trip en kan daarvoor buigen op een resem songs die heel goed gekend zijn bij de liefhebbers van metalcore. Frontman Lawrence Taylor zorgde voor het dagrecord aan crowdsurfers en surfte tijdens “Four Walls” zelf een potje mee. Het nummer zorgt telkens voor één van de hoogtepunten tijdens een While She Sleeps gig!
Maar zoals gezegd hebben ze wel meerdere  songs van dit kaliber.  “Silence Speaks” en het fantastische “Anti-Social” brengen gans de tent in beweging. Een speciale vermelding voor Stray From The Path volgt en klinkt oprecht.
Wanneer het eindschot wordt ingezet blijkt de band iets te weinig met het strakke tijdschema te hebben rekening gehouden en bijgevolg moeten ze vrij onverwacht de show stopzetten en snel plaats maken voor het volgende concert. Beetje jammer, maar we onthouden toch vooral een sterke prestatie van de band en kijken met ongeduld uit naar het uitbrengen van een nieuw album, als opvolger van het sublieme ‘Self Hell’ dat uitkwam eind maart 2024.

Wie kent de legendarische Sex Pistols niet? Gelieve het terrein nu te verlaten. Welnu deze pioniers van de punk die in 1977 hun enige en baanbrekende album ‘Never Mind The Bollocks, Here's The Sex Pistols’ uitbrachten, touren weer de wereld rond. De recente reünie had wel wat voeten in de aarde want het gekende opperhoofd van weleer Johnny ‘Rotten’ Lydon (momenteel nog steeds actief PIL leider en altijd goed voor gekke bekken of boude uitspraken) wilde helemaal niet meewerken en uitte zich vrij negatief over de plannen van de overige originele leden (Matlock, Jones en Cook) om terug op te treden.
En nonkel Johnny werd al helemaal boos toen hij hoorde dat éne Frank Carter hem (noodgedwongen) zou vervangen. Anger is an energy, weet je wel?
Maar het trio zette door en de tour werd groter dan ze ooit gedacht hadden en Dhr. Carter (check zijn eigen bands Frank Carter & The Rattlesnakes en Gallows) klaarde volgens insiders blijkbaar behoorlijk de klus aan de microfoon.
Benieuwd wat het live zou geven in Ysselsteyn.  De publieke belangstelling was alvast niet overrompelend.  Wat volgde was volgens mij een verdienstelijke poging om de gloriedagen van de punkperiode terug op te roepen maar een poging die eerlijk gezegd zijn doel volledig miste. Het is naar mijn bescheiden mening namelijk niet mogelijk die unieke periode te herbeleven, noch de energie, boosheid en rebellie, die zo typerend was in die tijd en die de punkbeweging zo kenmerkte, terug tot leven te brengen.
Wat mij betreft was het optreden van de Sex Pistols om die reden dan ook een teleurstelling. 3 sympathieke vrij statistische punkopa's die zonder veel vuur en bezieling hun oude nummers nog eens mogen spelen en een zanger die zijn stinkende best doet om de boel wat op te zwepen maar de generatiekloof met zijn bandleden niet geloofwaardig kan toedichten en al evenmin de grillige originele frontman en diens bijhorende attitude en typisch stemgeluid, kan evenaren.
Al van bij opener “Holidays in the Sun”  was duidelijk dat dit geen memorabele avond ging worden. Het publiek reageerde vrij mak en aanvankelijk was Frank Carter niet veel van zeg. Na enkele nummers sprong de zanger het podium af en posteerde hij zich tussen het publiek om van daaruit verder zijn ding te doen.  Het mocht amper baten. “Pretty Vacant” klonk minder snel, minder scherp en minder snedig als het origineel. Pas bij het inzetten van “God Save The Queen” en het vervolg “No Fun” kwam er toch wat schwung in de performance, hoewel de historische intensiteit van eind de jaren '70 op geen enkel moment gevoeld werd.
Het einde van de set zou logischer wijze bestaan uit “My Way” en de ultieme punkklassieker “Anarchy in the UK”, maar toen was ondergetekende reeds onderweg naar de uitgang om na een vermakelijke 2de festivaldag zijn slaapplaats op te zoeken.
De Sex Pistols doen over enkele weken De Lokerse Feesten aan. Het is hen van harte gegund om daar een prestatie neer te zetten die toch iets meer tot de (authentieke punk) verbeelding spreekt. Zou mooi zijn.  En dat in mijn geboortestad. Fingers crossed!

dag 3 – zaterdag 28 juni 2025
Wanneer we iets na 13u voor de 3de en laatste keer arriveren op de festivalweide is het al behoorlijk warm.  Op de achtergrond horen we Dead By April een verdienstelijke poging doen om op dit vroege uur de aanwezige fans min of meer wakker te schudden en mee te krijgen in hun 30 minutes of fame op het Vulture podium.

Smash into Pieces is in thuisland Zweden een zeer gekende naam. Sinds vele jaren doet de band ook haar stinkende best om buiten de eigen landsgrenzen een zo groot mogelijk publiek te bereiken met hun commerciële sound van rock en metal.
 In de eerste plaats wordt gemikt op het enorme potentieel in de US voor dergelijke rockmuziek, maar ook Europa wordt intensief bespeeld.  Zo stond de band eind vorig jaar nog in de Casino, Sint-Niklaas en onlangs op Graspop, Dessel.
De muziek van Smash into Pieces deed me in Ysselsteyn wat denken aan Five Finger Death Punch, maar dan eerder een 'light' versie.  Tijdens de set  speelde het visuele aspect ook een belangrijke rol.  De vlammenspuwers deden overuren en vooral drummer 'Apoc' trok heel wat aandacht naar zich toe met zijn Star Wars-achtige pak en dito masker met kleurrijke ledverlichting. Tijdens een voorspelbaar solomoment deed hij zelfs een extra poging om tot 'man van de match' te worden verkozen.
Het geheel klonk zeker niet slecht en zanger Chris heeft best wel een veelzijdige en passende stem voor deze commerciële vorm van  metal maar de meeste nummers waren inwisselbaar en de set kende daarom geen echte uitschieters of hoogtepunten.  Als we dan toch 2 nummers willen aanhalen die iets langer bleven 'hangen' en tevens de meeste respons opwekten voor het podium dan kiezen we voor “Heroes are calling” en slotnummer “Six Feet Under”.

Vlug een glimp opvangen van Terminal Sleep, net als vele bands op de affiche, afkomstig uit Australië.  Al veel lovende commentaren gehoord van deze vrij 'nieuwe' sensatie in hardcore land en benieuw wat ze live voorschotelen.  Van de eerste seconde is vrij duidelijk dat Terminal Sleep staat voor loodzware en keiharde hardcore.  Vlijmscherp, onmeedogenloos en als ruw beton knalt de band door de speakers.
Vooral frontdame en brulboei Bec Thorwesten drukt haar stempel op het massieve geluid.  De zangeres heeft haar naam niet gestolen en bekt letterlijk iedereen zonder tegenstand naar huis met haar furieuze strot.  Zelden gezien wat die uit haar keel tovert.  En het publiek?  Die lusten deze brok energie wel!  Vooraan het podium gaat het er lekker wild aan toe en wordt deze extreme hardcore intens gevierd.
Niet voor doetjes deze Terminal Sleep.

In de immense Eagle tent mocht een zekere Freddie Dredd zijn kunsten komen etaleren op een veel te groot podium.  Het contrast met ondermeer Terminal Sleep kon niet groter zijn.  De Canadees die vooral via Tiktok zijn bekendheid verwierf bleek uit een genietbaar hiphop vat te tappen.  Samen met de gebruikelijke DJ die voor de beats en samples instaat en een compagnon die zorgt voor de nodige vocale ruggensteun zet Freddie een coole set neer die voor een frisse afwisseling zorgt met het vele gitaargeweld dat de timetable van vandaag siert. 
Van de horror elementen en experimentele stukken die soms deel uitmaken van de clips en visuals van Dhr. Dredd, blijft live evenwel niet veel over.
Eerder een braaf en smooth concert.  Aangename kennismaking.

Ook Poppy (US) had ik nooit eerder live aan het werk gezien en kende ik nauwelijks.  Het internet (who else?) leerde me dat het hier ging over een jongedame die en het verleden inderdaad vooral popmuziek voortbracht maar gaandeweg metal en aanverwante harde genres infiltreerde in haar songs. Een samenwerking in 2024 met de band Knocked Loose resulteerde in het nummer “Suffocate” en leverde haar definitief de nodige credibiliteit op.
Op Jera stond de Vulture tent in elk geval heel goed gevuld van bij de aanvang van het concert.  De start liet alvast weinig aan de verbeelding over en maakte snel duidelijk dat we geen popmuziek gingen voorgeschoteld krijgen. 
We kregen daarentegen een stevige potpourri van moderne rock, metal en hardcore op ons bord.  Weliswaar met een vrouwelijke toets en met soms heel lieve zangpartijen van Moriah Rose Pereira, maar evenzeer met onverwachte en venijnige uithalen van diezelfde deerne. 
Het geheel klonk als een veelzijdige en afwisselende set met muzikale uitersten die wonderwel in elkaar overvloeiden. 
Absolute hoogtepunt zat logischer wijze in de staart van het optreden met “New Way Out” het meest succesvolle nummer (lees 'veruit meeste views') tot dusver van deze artieste.

Gelukkig blijven ze bij Jera ook elke editie voldoende old school authentieke punkrock programmeren en zo mocht het gekende orkest Good Riddance (Santa Cruz, US) zijn opwachting maken.  Of die mannen nu in een klein zaaltje spelen of op een groot festivalpodium, ze geven altijd de volle pond en maken van elke show een party. 
Aan ervaring en fans geen gebrek als je weet dat ze startten in 1986 en intussen met succes 9 studio albums afleverden. 
De set is dan ook een bloemlezing uit al deze albums met af en toe een cover of ode aan een band waar ze naar opkijken. 
Het publiek reageerde enthousiast, mensen stonden veel verder dan het tentzeil reikte.  De meest recente single “No more system to believe” klinkt vertrouwd en kondigt hopelijk een sterke 10de plaat aan.

Thrice pakt het opvallend eenvoudig en puur aan.  Geen backdrop, flashy projecties, weinig of geen smalltalk maar de muziek die spreekt.  Muziek die trouwens moeilijk in een vakje te duwen is en zeer intens, ongepolijst, wars van trends en vol overgave wordt gebracht.  Noem het melodieuze (post) hardcore, progressieve rock met punk invloeden, maakt eigenlijk niets uit, het klinkt heel oprecht en bij wijlen daarom ook best breekbaar. 
Pareltjes die me vooral bijgebleven zijn van het Jera concert zijn “Hurricane” en “Black Honey”, niet toevallig 2 nummers van het straffe album 'To be everywhere is to be nowhere'.

Naar het einde van een geslaagde 31ste editie toe kondigden zich zaterdag vanaf ongeveer 19u nog een aantal fameuze kleppers en niet te missen shows aan.

Het optreden van Refused bleek (net als bij Stray From The Path) een afscheid in te houden. De Zweedse band die actief is sinds 1991 kondigde enig tijd geleden immers hun definitief afscheid aan. Allicht hebben de gezondheidsproblemen van zanger Dennis Lyxzen de beslissing om te stoppen sterk beïnvloed.  De man overleefde in 2024 een zwaar hartfalen. Reden te meer om een laatste keer live te genieten van hun typische hardcore en punk creaties en de heren warm uit te wuiven.
Het moet gezegd,  het 4-tal o.l.v. Dennis speelde zo strak als een lycrapak en met de nodige serieux. Op het podium wapperde op de achtergrond een Palestijnse vlag en de frontman liet ook duidelijk zijn mening horen over het conflict in Gaza.
Muzikaal was er absoluut niets aan te merken op de prestatie van Refused, het merendeel van de set was, zoals zelf aangekondigd,  opgebouwd uit songs van het gevierde album 'The Shape of Punk to Come'.  Afsluiter “New Noise” kon rekenen op massale respons van de fans en luidde krachtig het einde van een mooie carrière in.

Stick To Your Guns is nog zo'n band die helemaal geen uitleg meer hoeft.  Amerikaanse hardcore op z'n best.  En met zanger Jesse Barnett één van de beste stemmen en meest energieke frontmannen uit het hele genre in de gelederen.
De band had eerder die dag nog op een festival gespeeld in Duitsland maar daar was op het podium alvast niets van te merken.  Zoals de traditie het wil ging de show weer van start met A-Ha's “Take on me” om dan te ontploffen in een kleine 45 minuten geweldige medley van fantastische hardcore 'hits' die iedereen, danig opgezweept door Jesse, moeiteloos kon meebrullen en tegelijk de crowdsurfers een handje helpen richting podium.
Onmogelijk om een hoogtepunt aan te duiden of een song te kiezen die eruit sprong.  “Invisible Rain”, “What choice did you gave us?”, “Married to the Noise”, “Amber”,...stuk voor stuk luide meesterwerken met die kenmerkende STYG-vibe. Afsluiter “Against Them All” zorgde voor de ultieme kroon op het werk en resulteerde in het luidste sing along moment van Jera 2025.

Als je als band mag openen voor Metallica moet je toch iets bijzonders in je mars hebben.  De eer viel onlangs Knocked Loose (naast Gojira) te beurt en maakte de band nog gekender en populairder dan ze al waren.  Het 5-tal uit Kentucky (US) timmert al 12 jaar aan de weg en plukt daar de laatste jaren duidelijk de vruchten van. 
Hun muziek is nochtans van de ruige en brute soort, hardcore volgens het boekje maar met verschroeiende breaks, meedogenloze versnellingen en een zanger die het hele spectrum beheerst van 'cleane' vocals tot grunts, schelle uithalen en felle brulpartijen. In Ysselsteyn trekt Knocked Loose van bij het begin een geluidsmuur op die gans het dorp een uurtje uit de slaap houdt.  Het zal de fans worst wezen, ze genieten volop van hun geliefkoosde lawaai en gaan los op nummers als opener “Blinding Faith”, het recente “Suffocate” ft. Poppy en helemaal op het eind “Everything is quiet now”.

Denzel Curry verwacht je niet meteen als (bijna) afsluiter van een hardcore festival.  Het is op z'n minst gezegd een vrij gedurfde en opmerkelijke zet van het Jera team.  Maar de ervaren rapper uit Florida weet wel beter en heeft al andere varkentjes gewassen.  Zonder schroom en met t-shirt van Terror aan (de populaire band die gelijk met hem speelt in een andere tent) neemt hij als laatste artiest het Vulture podium in nadat hij uitvoerig is aangekondigd door zijn meegereisde DJ.
In eigen land is de hiphop ster een gevierd en gewaardeerd performer, in Europa liggen de kaarten voorlopig iets anders maar kunnen shows als deze snel ook hier zijn populariteit een impuls geven. 
Met het gekende recept van opzwepende beats, samples  en ritmes waarover Dhr. Curry, aan een moordend tempo,  een lawine aan slagzinnen, slang en vloeken debiteert, steekt de zelfzekere rapper al vlug alle toehoorders in zijn broekzak. 
Alle nummers worden professioneel doorspekt met 'bitches', hands up' 'Jera in da house', 'jump' etc.  Het nummer dat het meest indruk maakt is het fantastisch groovy “Clout Cobain” (bekijk de videoclip maar eens), een geniale oorworm die duidelijk verwijst naar de zelfmoord van Kurt Cobain en die Denzel sinds 2018 de nodige bekendheid opleverde.
Ik had graag ook Denzel's interpretatie van “Bulls on Parade” van RATM meegepikt maar dat zal voor een volgende gelegenheid zijn.

Turnstile was de absolute headliner en terechte afsluiter van de 31ste Jera on Air. De band speelde de avond voordien een memorabele show in een lang vooraf uitverkochte AB in Brussel.
Het 5-tal uit Baltimore US creëert  al sinds 2010 consequent hun eigen muziek die sterk aanleunt bij hardcore en punk maar die zich toch ontegensprekelijk onderscheidt van alle andere bands uit deze genres. Het is vooral de veelvuldige verwijzingen en invloeden uit pop, rock en funkmuziek die in hun songs verwezen zitten, die hun geluid zo uniek maakt.  En het aparte stemgeluid van lead vocalist Brendan Yates doet daar nog een schepje bovenop.
De grote doorbraak kwam er met het album 'Glow On' en de fantastische single “Blackout”. In 2023 tourde Turnstile als support voor Blink 182 en volgde een nominatie op de Grammy Awards voor beste rocksong en beste rock performance. Sindsdien is het alleen maar verder bergop gegaan en bereikte de band een absolute topstatus.
Op Jera was het hek meteen van de dam want titelsong “Never Enough” van de recentste langspeler knalde als opener heerlijk uit de speakers. Wat een binnenkomer!  En wat een respons vanuit het publiek. Er heerste een zalige vibe tussen muzikanten en fans en Brendan bespeelde het publiek met veel bravoure.
De hoofdmoot van de set bestond uit nummers van de 2 laatste full albums, hier en daar aangevuld met enkele oudjes zoals “Real Thing” en “Drop”.
Het was uiteraard wachten op de echte finale om het Turnstile feest compleet te maken. Net als in Brussel eindigde de set met “Mystery” , persoonlijke favoriet “Blackout” en “Birds” waarbij een hele resem fans, op vraag van Dhr. Yates, het podium opklommen om samen met de bandleden een wervelend einde te maken aan een dijk van een show!

Op naar de zaalshow van Turnstile in AFAS (Amsterdam, 10 november 2025).

En wat ons betreft op naar Jera on Air editie 32! Tot eind juni 2026 is het aftellen en nagenieten van de fijne  concerten van deze editie.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7625-jera-on-air-2025?Itemid=0

Org: Jera On Air

Fischer-Z - Great Gigs in The Park 2025 - Eigenzinnige set vol verrassingen

Ze worden in één adem genoemd met bands als Depeche Mode en The Cure. Het klinkt weliswaar muzikaal anders, deze Fischer-Z (****), een band die in de smaak viel bij de doorsnee new wave en punk liefhebbers. Hun album 'Red Skies Over Paradise' (1981) is tot nog steeds een klassieker die generaties verbindt.
Van de originele bezetting schiet enkel nog boegbeeld John Watts over, maar de man laat zich steeds omringen door gelijkgestemden. Meer nog,  Fischer-Z isnu, onder de vleugels van papa John Watts, gewoonweg een nieuwe band geworden.
Voor zijn nieuwste album 'Triptych' verzamelde hij vrienden en familie (o.m. zijn dochter zingt mee en zijn schoonzoon levert het nodige drumwerk). Op Great Gigs In The Park kregen we geen nostalgietrip of een jukebox concert, maar een eigenzinnige weergave van het werk van Fischer-Z, met enkele spannende, verrassende wendingen. Mooi alternatief creatief dus!

Er werd duchtig gegrasduind  in de klassiekers als de nieuwe songs, die allen even doorleefd, energiek werden gespeeld. Een goedlachse John Watts heeft op zijn 70ste duidelijk een nieuwe adem gevonden, en dartelt als een jong veulen op het podium. Hij balanceert tussen nostalgie, poëzie en een maatschappijkritische blik. Want ja, in zijn bindteksten spuwt John Watts vaak zijn frustratie uit, hij krijgt er alvast de handen op elkaar.
Uiteraard mochten songs als “So Long”, “Red Skies over Paradise” of “The worker” niet ontbreken.Wat een response op deze nummers. Ook de nieuwe songs als “A Plea” gingen erin als zoete broodjes. Net als van het solo werk van John Watts, o.m. het prachtige “Angel of Gardenia” en “Head On”.  Avontuurlijk spannend voor de fans als voor de band eigenlijk.
“A Hundred Wised up Monkeys” is er een volgend voorbeeld van.
Iedereen genoot van deze veelzijdige backcatalogue. De avond was compleet uitverkocht. Verschillende nummers werden verrijkt door een jonge zangeres. Haar heldere, levendige stem contrasteerde prachtig met de korrelige van Watts en voegde er dus een frisse laag aan toe.
Zijn muzikanten speelden gretig enthousiast, een soort verjongingskuur als het ware, waarmee Fischer-Z nog tientallen jaren kan doorgaan. De Fischer-Z klassieker “Marliese” sloot hun set met brio af.
Wellicht bleven de fans om enkel de hits van weleer te horen wat op hun honger, maar de brede veelzijdigheid van het oeuvre sierde en tekende de eigenzinnigheid vol verrassingen. Mooi.

Setlist: Wax Dolls - A Plea - Man in Someone Else's Skin  (John Watts song) - When Love Goes Wrong - So Long - The Worker - The Wonder - Red Skies Over Paradise - A Hundred Wised Up Monkeys - Berlin - Angel of Gardenia (John Watts song) - Damascus Disco - I Smelt Roses (In the Underground)  (John Watts song) - One Voice (John Watts song) - Head On (John Watts song)
Encore: Further From Love - Marliese

De jonge, veelbelovende band Salvia (****) overtuigde ons evenzeer. De formatie rond de piepjonge Nicole Selivan speelde een dromerige, zwoele, groovy set. In hun sound horen we ook wat new wave van vroeger.
Trouwens, hun singles werden hier alvast sterk ontvangen, lees gerust
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/97420-time-single https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/98637-you-and-me-single  
‘Op het kruispunt tussen Bjork en Sylvie Kreusch' …
Live kunnen we dit beamen. De bruisende stem van Nicole, haar wulpse danspasjes, de  instrumentale weerhaakjes, de energie en het dromerig donker kantje sieren. Het spreekt tot de verbeelding.
Salvia is een band in volle groei en wist het publiek van de 80s aan te spreken. In het oog houden dus!

Pics homepag @Rivertown Photography

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

TW Classic 2025 – Classical bands met de ‘King Of Entertainment’, de praatlustige Robbie Williams als afsluiter
TW Classic 2025
Festivalterrein
Werchter
2025-06-28
Vincent Govaert

Op een halfbewolkte dag met 26 graden verzamelen van heinde en ver zo’n 65.000 muziekfans op dé wei van Werchter. Voor wie houdt van enkele klassieke bands op 1 podium werd hier op zijn wenken bediend.

Portland opent TWclassic met Jente Pironet en zijn magische combinatie van dromerige elektronica en indiepop. Debuteren deden ze op Humo’s Rock Rally in 2016, later waren ze ook winnaar van ‘De Nieuwe Lichting’ in 2018 en hebben al enkele jaren stevige podiumervaring. Of Portland al sterk genoeg is om een klassieker genoemd te worden op TWclassic ,dat moesten we afwachten, maar ja, ze stonden er op hun plaats met een sfeervolle start van een prachtige muzikale dag.

De vierkoppige band Lottery Winners zijn een zootje ongeregeld en zanger Thom is een grappige babbelaar: ‘shut up and play’ werd wel eens gezegd rondom mij, dat zouden we later vandaag nog horen… Robert, Katie, Joe en hun leadzanger maken er een gezellige extra opwarmer van. Ter info, hun - toch wel al - 4de album 'KOKO' verscheen 21 maart dit jaar.

Skunk Anansie mag het komende uur vullen op een ondertussen redelijk volle frontstage. Zo’n 3 maanden na hun passage in de AB staan ze hier weer in hun geliefde België. En ja, Skin ziet er weer energiek uit en om een beetje bang van te worden. Britse rock van de bovenste plank zondermeer!
De nieuwe plaat ‘The Painfull Thruth’ vermeldt ze met plezier en enkele nummers ervan krijgen we te horen, o.a. “An Artist is An Artist”. Maar natuurlijk zijn het de volgende nummers waar het iedereen om te doen is: “Charlie Big Patato”, “Because of You”, “Hedoism”, “Weak”, “Twisted” en “I Can Dream”. Afsluiten doen ze met “Little Baby Swastikkka”. We zullen haar straks nog even terugzien bij Texas.
Sinds hun uiterst geslaagd concert in de AB, Brussel is drummer Mark Richardson succesvol geopereerd, gerecupereerd en helemaal klaar voor de zomer. Op naar Duitsland en dan naar Italië.

… En dan is het tijd voor Schotland met … Texas is hier helemaal niet voor de eerste keer en ze vliegen er direct in met “I Don't Want A Lover”, “Summer Son” en “When we are Together”. Even komt Skin van Skunk Anansie op het podium voor een warme knuffel. De twee 58-jarige meisjes zijn precies dikke vriendinnen. Ze spreekt nostalgisch over haar eerste festival … in 1989 en ja het was Torhout en Werchter met o.a. Nick Cave en REM …
“Mr Hazes” volgt en afsluiten doen we met “Inner Smile”. Eén uur is kort, misschien wel te kort met deze Sharleen Spiteri en band. Maar we hebben allemaal al eens goed kunnen meezingen waardoor onze alt, bas, tenor en sopraan-stemmen klaar zijn voor het verdere verloop van deze prachtige dag.

Na een klein uurtje rust zijn we na Groot Brittannië even klaar voor Canada! Anderhalf uur Bryan Adams wacht ons nu en dat vinden we allemaal niet erg. “Kick ass” is zijn eerste nummer en jawel ‘he kicks ass’! Naast succesvol fotograaf kennen we deze man natuurlijk als goeie vriend van o.a. Tina Turner en dat zegt hij nog heel graag elk optreden. Met niet minder dan 17 albums kan hij ons gerust 3 uur lang plezieren met nummers als: “Run To You”, “18 till I Die”, “Kids Wanna Rock”, “Its’s Only Love”, …
Bryan’s papa is gestorven 5 jaar geleden, en daarvoor mogen we allemaal onze gsmlichtjes opsteken en ‘here we go’, “Shine a Light” weerklinkt. Plots horen we “Twist and Shout”, een cover van The Top Notes, toch wel een beetje vreemd.
Dankuwel weerklinkt het na “I do it for You” en ‘please give it up for the band’. En hij voegt toe ‘First and second, you’re too good to be thru’.
Na de topper & klassieker “Summer of ‘69” zegt hij dat we alles hebben vandaag, tot de zon toe. ‘Maar niet iedereen heeft het zo goed en deze afsluiter is voor hen’, “All for Love”. Puik werk alvast.
Deze topkerel zullen we op volgende edities van TW Classic nog met open armen ontvangen.

Robbie Williams sluit het voorlopig al schitterende dagfestival af. Al een hele dag hangt boven het podium een bizarre structuur met daarop RW … Die staan eens niet voor Rock Werchter maar voor de Koning van Entertainment: Robbie Williams.
Exact om 22u20 flitsen allerhande teksten op alle verschillende schermen. De toekomst van de muziek wordt besproken, met natuurlijk korte filmpjes van TikTok, waarbij zelfs Freddy Mercury eens spreekt. Het is een ware promo voor life events. En we mogen het weten: ‘What a time to be alive’ .
Achter een 30-tal microfoons verschijnt ons showbeest eerste klasse. En letterlijk zegt hij dit:
"Ik ben Robbie fucking Williams, Dit is mijn band, Dit mijn gat, Jullie kunnen maar beter goed zijn want, Ik ben fenomenaal."
En we zijn vertrokken voor een hele show vol entertainment. “Rocket” horen we; hij schiet als een astronaut in en uit de lucht schiet; het supernummer “Let Me Entertain You” volgt.
‘We moeten nu leven en even de wereld achter ons laten’, zegt hij, ‘want dit is nu de plaats om er bij te zijn’.
De ‘King of Pop’ wil hij niet zijn, dat laat hij over aan Michael Jackson, maar ‘King of Entertainment’ graag wel. Ik hoor veel gemor bij al dat praten, links en rechts hoor ik dat hij na een kwartier babbelen nu echt wel mag beginnen. Maar we mogen niet vergeten dat Robbie na COVID minder longcapaciteit heeft en dat praten nog steeds makkelijker is dan zingen. Dus laat hij bij het zingen ook liefst een kwart van de tekst over aan ons om te zingen. Maar geen nood, we zullen voldoende nummers horen, hoewel de helft er niet van hem zal zijn. De ene medley volgt op de andere, “All My Life”, “Song 2”, “Seven Natuon Army” en “Living on a prayer” weerklinken.
Even wat praten denkt Robbie opnieuw: ‘hier heb ik net een oud lief gezien uit de jaren '90, bijna niet herkend door de grote baard nu, dag Jef’!!
Op grote pancartes op het podium is te lezen: Uit ‘The Avocardian-krant: is RW the best entertainer ?’. Hij zoekt duidelijk bevestiging. Hij vraagt zich ook af of hij nog relevant is in het huidig popcircus of is hij enkel nu de dikke danser van Take That … En ‘Does Werchter welcomes the Britpop star?’ Het zijn allemaal vragen van hem, soms tot vervelends toe; hoedanook, het overgrote merendeel van de mensen vinden hem nog steeds ‘top of the bill’ “Marion” en “Rock DJ” volgen.
En dan begint het babbelwater opnieuw … Mooie, soms te melige woorden aan zijn gezin. ‘My family didn’t change everything, they are everything.’ “I love my Life” weerklinkt nu, “Supreme”, “Something Beautiful” en “Millenium” volgen. Tussendoor neemt hij nog de tijd om een dame haar dildo te ondertekenen. Entertainment top dus.
Hij is nu te zien in het roze met de melding ‘Robbie Williams is gay, ik kan enkel zeggen dat noch ik noch Garry Barlow het erg of onprettig vonden.’.
En dan is er weer tijd voor een medley bij de voorstelling van de band. Ieder lid mag een nummer kiezen waar Robbie niks van weet en hij valt in. Gitarist Tom brengt “Lose Yourself”  van Eminem en Guns N’ Roses met “Sweet child o’ mine” met Mickey Mouse-stem. Bassist Gerry van Tom & Jerry (als je er was, begrijp je het)! brengt Nirvana met “Come as you Are”, daarna nog “Under Pressure”, “Walk this Way” en Neil Diamond’s “Sweet Caroline”.
“Come Undone” en “Kids” volgen. Een hoogtepunt is er voor ‘Els van Aalst’ want zij is de uitverkorene van de dag tijdens “She’s the One”, Els zoals in Nothing Else.
Dan praat hij nog eens voor de verandering, ‘Wie heeft mijn film gezien?’ vraagt hij verschillende keren na. En ‘Will you grow old with me?’ Cloclo’s of Sinatras “I did it my Way” is er nog eentje - alvorens hij even wegglipt.
Na een korte pauze en een zoveelste outfit (vierde reeds!) horen we de laatste hits van zichzelf, “Feel” en “Angel”.
Huilende vrouwen links en rechts en een meisje die tien keer “Legend” krijst, lijkt wel de mooiste samenvatting van het optreden.

TW Classic was een prachtig startschot van een festivalzomer om U tegen te zeggen.

Organisatie: Live Nation – TW Classic – Rock Werchter