Dunk!festival 2025 – Een intense trip tussen licht en donker, diepe riffs en klankexperiment
Dunk!festival 2025
Vooruit
Gent
2025-05-28 t-m 2025-05-30
Erik Vandamme

Twintig jaar geleden - in 2005 - begon Dunk!festival als benefietconcert voor de Zottegems basketbalclub BBC Helios. Van 2005 tot en met 2021 vond het festival plaats in de overdekte zaal van de Bevergemse Vijvers. Er stonden verschillende grote namen uit de postrockscene op het podium. Denk maar aan God is An Astrounaut, This will destroy you, EF en, in 2012, 65daysofstatic.
Sommige postrockbands braken dankzij het festival en het label Dunk!records door tot absolute toppers binnen de scene.
In 2014 verhuisde Dunk!festival naar de openluchtlocatie in Velzeke-Ruddershove. Een schot in de roos. Met optredens in het Bos groeide Dunk!festival uit tot een unieke ervaring.
Kort na het einde van de coronapandemie in 2022 verhuisde Dunk! naar de Vooruit, nu VierNulVier, Gent.
Hier vond dus ook het 20 jaar jubileum plaats. Door werkzaamheden aan het gebouw vonden er ook concerten plaats in de Club Wintercircus aan de overkant.
We waren aanwezig op donderdag 29 mei en vrijdag 30 mei 2025. Op woensdag 28 mei bezochten we eveneens het previewconcert in de Theaterzaal.

dag 1 - woensdag 28 mei 2025
Op vrijdag 23 mei zagen we nog gitarist Jules Reidy (****) op Les Nuits Botanique in Brussel; wwe schreven het volgende over zijn optreden: "Uitgekiend ging hij te werk. Integer, kwetsbaar als begeesterd, gedreven, apocalyptisch. De pedalen werden soms fors ingedrukt. Die diversiteit in aanpak sierde, wat een klankenspectrum en experimenteel vernuft op die gitaar.” Kwam in Brussel vooral zijn talent als uniek gitarist tot uiting , dan liet hij in Gent ook horen dat hij een zanger is met een bijzonder breed bereik. Het sprak en prikkelde de verbeelding.De combinatie van een buitengewone techniek en een fantasierijke zang creëerde een vreemde en meeslepende sfeer.

Het duo LEYA (****) soleerde al verbluffend. LEYA is een duo, Marilu Donovan (harp) en Adam Markiewicz (viool/zang). "Ze komen uit New York en maken muziek die klassiek, folk, pop en andere muziekgenres combineert. Hun muziek kenmerkt zich door alternatieve sferen, vreemde harmonieën en dromerige operazang, wat een unieke en soms zelfs ongemakkelijke schoonheid creëert" , lezen we in de bio.
Het zachte geluid van de harp drong binnen. De vreemde vocals, die inderdaad wat deden denken aan een operastijl, tekenden eerder een dramatische, sombere stemming. Het intense vioolspel maakte het verhaal compleet en prikkelde de fantasie.
Hier ontstond een zachte botsing tussen duisternis en licht, nooit te fel of te hard.
De sound en de combinatie was niet voor iedereen weggelegd, maar wie werd meegesleept, ervaarde een diepe trance. Indrukwekkend toch.

dag 2 - donderdag 29 mei 2025
De eerste 'echte' festivaldag draaide rond Mogwai, die met hun nieuwste album ‘The Bad Fire’ opnieuw een schitterend postrockalbum hebben uitgebracht.

We begonnen de dag in China met An Corporation (***). De instrumentale rockband is ook de organisator van het experimentele rockfestival ‘Crescendo Live’. Diepe drums, zwevende vioolklanken, een warme contrabas dito gitaarlijnen, brachten  ons naar Aziatische atmosferen.
An Corporation zorgde voor de eerste aanval op onze trommelvliezen. Helaas was er tussen elke song té vaak een al te lange stilte die de energieke van het concert deed verzwakken. De band bracht zijn debuut, ‘An Corporation’, pas in 2024 en bewees in Gent live over voldoende potentieel te beschikken?. We houden deze instrumentale band in het oog!
Setlist: •  Qi yin qiang •  Five Pineapples of Wisdom •  Minuet •  The White Dragon Horse •  Ba •  Transfigured Night

De ontdekking van de eerste dag van het Dunk!festival was weggelegd voor Overhead, the Albatross (*****). “Poëzie in een intens postrockjasje”. De Ierse band werd in 2016 opgericht, bracht verschillende EP’s uit, en in 2024 werd hun debuutalbum ‘I leave you this’ door Where Post Rock Dwells geduid als het ‘beste post rockalbum van 2024’.
We ontdekten al vrij snel hoe het live klonk, met name declamerende teksten in een krachtig ontroerend klankentapijt. We ervoeren emoties in taal en muziek om 'Zen' van te komen. Setlist: •  Your Last Breath •  At Sea •  Hibakusha •  I've Got A Few Years Left •  HBG •  This Is Like Love •  Paul Lynch

Het werd kiezen tussen de Theaterzaal en de Club Wintercircus. We verkozen om naar het vierde verdiep te gaan voor het duo Ciudad De Tar (****). Het project werd in 2019 opgericht door Marco Avilez en debuteerde in 2020 met de EP ‘ALMA’.
Momenteel vormt Marco samen met José Tomás Molina een duo dat puur instrumentale composities maakt, geworteld in delicate, hypnotiserende lagen van gitaren, synthesizers, klarinet, loops en drummachines.
We werden in een soort sacrale sfeer ondergedompeld, met een milde botsing tussen al die klankkleuren, zonder dat er een chaotische brij ontstond. Al deze elementen vloeiden in elkaar over. We werden gewillig meegedreven in hun intrigerende, wondere totaalbeleving.

In de grote zaal kregen we intussen Hemelbestormer (*****). Op het mooie “Void” en “Usil”  werden we meegezogen in een sterrenhemel van zwarte gaten, planeten en een sterrenpracht. De confrontatie met de zon  hadden we op “In Praise of the sun”; een gemoedelijke reis door het heelal.
En toch is de muziek van Hemelbestormer geen zachtmoedig getokkel van gitaren. De band kan oorverdovend uithalen met een dosis angstzweet. De mooie beelden en de donkere, rauwe sound hulde ons in de duisternis van het heelal. Het prachtige “Towards the Nebula” besloot de set. Verbluffend zondermeer.
Setlist : •  Void •  Usil •  In Praise of Sun •  Portals •  Tinia •  Satre •  Towards the Nebula

Club Wintercircus straalt de gezelligheid uit van een huiskamer. Het is tevens de perfecte plek om in een een intiemere context lekker te rocken. Astodan (****1/2) weet het te verwezenlijken in de instrumentatie als in de vocals. “Bound” was een verbluffende start.  Een wervelstorm aan riffs en drumsalvo’s omgeven van eenemozang intrigeerde. “The Guard”, “Oath” en ”Pull Me in” hoorden we onder deze muzikale noemer. Bart Van Der Elst nam soms plaats aan de piano, wat ervoor zorgde dat de emotionaliteit en gevoeligheid de hoogte in ging. Een intiem kader , om dan alle registers compleet open te trekken .
Een schitterende finalereeks kregen we met “Let This end” en “Final Blow”. Op optreden dat nazinderde.
Setlist: •  Bound •  The Guard •  Oath •  Pull Me In •  Maca Kasanaan •  Buaya •  For Love, For Loss, For Life, For Death •  Let This End •  Final Blow

Binnen die postrock scene is Maybeshewill (*****) uitgegroeid tot één van onze persoonlijke favorieten. Doorheen de jaren zagen we ze verschillende keren en bliezen ze ons telkens omver. In de overvolle zaal wisten ze ons weer compleet te verbluffen.
We kregen een prikkelende instrumentatie en hypnotiserende beelden op een scherm, Songs als “Red Paper Laterns”, “In Another live, we are Both cats” waren postrocksnoepjes. Zij hadden moeiteloos het publiek mee en zorgden voor een eerste meezingmoment op “He Films the clouds Pt. 2” dat , tot helemaal achteraan, werd meegebruld.  Nog steeds pure klasse, Maybeshewill!
Setlist: •  Opening •  Take This to Heart •  Zarah •  Co-Conspirators •  Red Paper Lanterns •  In Another Life, When We Are Both Cats •  Accolades •  In Amber •  We’ve Arrived at the Burning Building •  Refuturing •  To the Skies From a Hillside •  Not for Want of Trying •  He Films the Clouds Pt. 2

Wrekmeister Harmonies (****) haalden hun inspiratie uit de natuur. Het duo bestaat uit een man met lange grijze haren en een baard, JR Robinson, op gitaar en loops, en een Aziatische schoonheid op viool, Esther Shaw. Het contrast in hun instrument bespelen is groot. De violiste speelt integer, innemend, en zorgt voor wat licht in het donker; de gitarist laat zijn demonen de vrije loop in de rauwe uitbarstingen. Maar het bleef mooi muzikaal omkaderd, verbonden met beelden van wondermooie landschappen, een bloemetjesparadijs op “Flowers in the spring”, en de biggetjes op “Fuck the Pigs”.
Een elegante, ongrijpbare, grauwe schoonheid. Het concert kabbelde rustig - onrustig voort, maar het contrast op al die vlakken betekende een fantasieprikkelend, magisch mooi concert.
Setlist:•  Flowers in the Spring •  Fuck the Pigs •  A Shepherd Stares Into the Sun •  Flowers Variation

Het bijzondere aan een concert van Use Knife (****) is dat de bandleden verstopt zijn achter doorzichtige doeken, waardoor de beelden die erop verschijnen nog meer confronterend overkomen. Het is een spel tussen beeld en klank. En er is de dosis maatschappijkritiek met een vingerwijzing naar die blijvende oorlogsvoering. Ook het trieste lot van wat de Palestijnen meemaken, kwam aan bod. In het filmische concert alvast een confronterend (zelf)beeld. Een pakkend slot in de Club Wintercircus.

Mogwai (*****) startte vrij laat, omstreeks 23u20, en tekenden voor een aanhoudende kleurrijke spanningsboog. Een overvolle Vooruit genoot van deze Schotten. Een nieuw album hebben ze uit ‘The bad fire’ die al werd voorgesteld in een uitverkochte AB en De Roma.  “God Gets You Back” was meteen een sterke opener, en moest als nieuwtje niet onderdoen op de classics. Iedereen hapte naar adem op oudjes “New paths to Helicon Pt. 1 of “How to Be a Werewolf”. Je werd meegevoerd, -gesleept en kon headbangen op die wisselende emosound, erupties en explosies.
“Mogwai Fear Satan” is de ultieme afsluiter, die alle kanten uitgaat, opbouwt en explodeert, net als de Etna vulkaanuitbarsting, een schreeuw uit het donker, een gevecht tussen demonen en engelen. Eebntje die nazindert. Huiveringwekkend!
Een broeierige, boeiende filmische totaalbeleving, da’s Mogwai. Mogwai blijft nog steeds stevig in het zadel zitten als één van de pioniers van het genre die met de jaren een breder publiek aanspreken door hun muzikale variatie, kronkels, emoties  en tempowissels.
Setlist: •  God Gets You Back •  Hi Chaos •  New Paths to Helicon, Pt. 1 •  If You Find This World Bad, You Should See Some of the Others •  Drive the Nail •  How to Be a Werewolf •  Fanzine Made of Flesh •  Remurdered •  Auto Rock •  We're No Here •  Lion Rumpus •  Mogwai Fear Satan

dag 3 - vrijdag 30 mei 2025
Met de afsluitende publiekstrekker Cult of luna, bleek de tweede festival dag in het teken te staan van obscuriteit en duisternis. De ganse dag hing er een donkere walm in de Concertzaal als in de Theaterzaal. De Club Wintercircus bezochten we niet op de tweede dag.  Voer voor donkere zieltjes dus.

Opener op het grote podium … PIJN (****) beelt perfect uit hoe het aanvoelde. Hun sound bevat een pak donkere emotie. Ze confronteren het publiek met pijn en smart, en reflecteren het zoals iedereen het wel eens heeft gekend. Een krop in de keel meteen.

Masma Dream World (****1/2) dompelde ons onder in een soort voodoo totaalbeleving in de Theaterzaal. “Het deed wat denken aan een scene van de Exorcist’’,  vertelde een bevriende fotograaf ons achterna. Inderdaad. De roots van de zangeres ligt dan ook in Gabon,  een Centraal-Afrikaans gebied dat sowieso tot de verbeelding spreekt. Masma  dweilt als een hogepriesteres over het podium, slaat soms op de drums of schreeuwt haar publiek toe, alsof ze ons allemaal vervloekte. Of is wat we aanvoelden …
Een gans verhaal van verheerlijking van Goden en Godinnen in deze set. Ze ging op het eind al schreeuwend op de trappen haar publiek opzoeken, als een Priesteres die boze geesten bestrijdt.
Puur muzikaal kunnen we niet direct een lijn in vinden, er waren minimalistische drone geluiden met ijzingwekkende vocals, wat een beetje de rode draad was.
Een bijzondere, onvergetelijke occulte beleving …

We houden van experimentele muziek. Oorverdovende drones en chaos zijn ons niet vreemd. We houden van bands die hun eigen grenzen aftasten of verleggen. Moeiteloos kan je Caspar Brötzmann Massaker (***) hieronder plaatsen.
In de Vooruit kregen we zeker in het eerste deel van de set , een beetje overacting. Experimentele muziek tot kunstvorm verheffen, lijkt het.
Caspar Brötzmann Massaker maakt het zijn publiek verdomd moeilijk. Niet makkelijk om het  mee te krijgen in zijn muzikaal verhaal en lijn. De vervormde geluiden, klanken en vocals waren een soort onordelijke brij. Wat een oefening om te volharden en vol te houden. Naar het eind toe hadden we meer affiniteit met het ensemble. Iets apart!
Setlist: •  All This Violence •  The Tribe •  Hunter Song •  Mute •  Massaker

Het was nu kiezen tussen het geweldige Slow Crush in de Club Wintercircus of Thisquietarmy (*****) in de Theaterzaal . Thisquietarmy zagen we ooit solo in het Bos, op Dunk!festival 2015. De takken van de bomen zoemden van intens genot.
Nu stond hij niet alleen op het podium, maar liet zich begeleiden door een heuse band. De veelkleurige klank van de grootmeester en multi-instrumentalist uit het arsenaal aan instrumenten is gewoonweg onaards. Cello, drums en gitaar maken het geluid nog intenser en voller. Met de prachtige beelden op het scherm, krijgen we een totaalbeleven. Thisquietarmy zoekt en tast de grenzen af, met een muzikale lijn die iedereen aanspreekt. Een staande ovatie was dan ook terecht.

‘Episch’ schreven we over de Amerikaanse formatie Junius (*****). De band dompelde de hele zaal onder in een somber ‘doom’ sfeertje. Meesterlijke riffs met tonnen spelplezier. De muzikale duisternis was op die manier geen gesel in de nacht. “Marsch of the Samsara” was meteen een binnenkopper. Een uur lang werd het gaspedaal ingeduwd.
Hoogtepunten alom, o.m. met het sublieme “A Mass for Metaphysicians”, een hoogmis voor donkere zielen. Een onaards mooie trip. Junius dreef zijn publiek tot een punt van waanzin door een wervelende finale van “Betray the Grave” en het het ijskoude “A Word Could Kill Her”. Indrukwekkend!
Setlist: •  March of the Samsara •  Beyond the Pale Society •  A Mass for Metaphysicians •  Clean the Beast •  Battle in the Sky •  Heavy Radar •  Telepaths & Pyramids •  In the Hearts of Titans •  All Shall Float •  Black Sarcophagus •  The Antediluvian Fire •  Betray the Grave •  The Queen's Constellation •  A Word Could Kill Her

De Japanse formatie Mouse on The Keys (****) liet ons proeven van de magie uit de Aziatische landen. De fusion jazz klankentapijtjes werden omgeven van een experiment van sounds en percussie. Zalvende ntimiteit en extravertie door mokerslagen. Het publiek werd meegesleept. Niet steeds even makkelijk wat ze produceerden, maar intrigerend mooi hun veelzijdige muziek, experiment met een Oosters tintje.

Cult of Luna (*****) dompelde ons terug onder in donkere gedachte. Ze waren één van de de ultieme acts op Dunk!. “Dark City, Dead Man” greep meteen bij de keel. Magistraal en verbluffend. Hun sferische sludgemetal was hypnotiserend en voerde ons moeiteloos mee.  Een song als “Nighwalkers” dreef ons in de armen van innerlijke demonen. Het publiek genoot en onderging … “In Awe of” en “Blood upon Stone” dreven het tempo op tot de helspoorten compleet open zwaaiden. Wat een intense, broeierige sound, die de donkerte sierde! Missie geslaagd.
Setlist: •  Beyond II •  Dark City, Dead Man •  Cold Burn •  Nightwalkers •  Ghost Trail •  In Awe Of •  Blood Upon Stone

Op de derde en laatste dag Dunk!festival stonden:  Year Of No Light • The Necks • A Swarm of the Sun • Khan • de mannen broeders • I Hear Sirens • Five The Hierophant • Treebeard • James Blacksaw • Stories From The Lost • Black Narcissus op het podium.
Cult of Luna was voor ons echter het perfecte slot van deze boeiende trip van het Dunk!festival. het was vertoeven in een intense trip tussen licht en donker, diepe riffs en klankexperiment
…Tot volgend jaar!

Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez

https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7626-dunk-festival-2025

Organisatie: Dunk!festival (ism VierNulVier, Gent)

Jon Spencer – Driftig als altijd

Met Kim Salmon en Jon Spencer stonden hier 2 garagerock-iconen op een avond ingepland. Hadden we voor geen geld van de wereld willen missen …

Kim Salmon maakte als frontman van The Scientists en als gitarist van The Beast Of Bourbon deel uit van die geweldige Australische garage-rockscene uit de jaren tachtig. Twee bands die nooit echt van het grote succes hebben mogen proeven maar gestaag in al die jaren een heuse cultstatus hebben opgebouwd.
The Scientist hebben ondertussen al twee bescheiden comebacks gemaakt met ‘Sedition’ in 2007 en ‘Negativity’ in 2021 en tourden tot in 2023 nog wel eens de wereld rond, maar vanavond was Kim Salmon hier vooral om zijn kersverse solo-album ‘Smoked Salmon’ voor te stellen. Op voorhand hadden wij ons huiswerk gemaakt, maar het album kon ons geenszins overtuigen, zeker niet als wij het afwogen tegen al dat fameuze Scientists materiaal.
In hun live versie kregen de songs uit ‘Smoked Salmon’ echter wel een stevige (lees smerige) garage-rock injectie en bespeurden we toch geregeld flarden van die vuile en nonchalante stijl van weleer, hoewel Kim Salmon het materiaal van zijn voormalige band vanavond totaal onaangeroerd liet en zich volledig focuste op de nieuwe plaat.
Als performer was Salmon best wel overtuigend. Qua spontaniteit, stemkracht en vooral goesting heeft nog niks moeten inboeten en zijn sterke band zorgde ervoor dat er trouw werd gebleven aan een bijwijlen gruizige garage-rock sound. 

Op naar die geweldige rasperformer Jon Spencer. Deze kwam hier in zijn gekende sneltreinvaart grasduinen doorheen zijn volledige backcatalogue, van Pussy Galore, langs Heavy Trash, Jon Spencer Blues Explosion, The Hitmakers tot aan die rauwe rechttoe-rechtaan bom ‘Sick of Being Sick’ die hij in 2024 op de wereld losliet.
Spencer’s huidige live band is ook deze van dat bruisende album, met Kendall Wind op basgitaar en Macky Spider Bowman op drums, twee ongetemde jonge veulens die ook deel uitmaken van het onbesuisde punkbandje The Bobby Lees.
Met die 2 driftige punkleveranciers rond hem leek het alsof de inmiddels 60-jarige Jon Spencer ook weer de eeuwige jeugd had teruggevonden, voor zover hij die al was kwijt geweest. Energiek, vitaal en ontembaar als ooit raasde Spencer met zijn gevolg doorheen dat wervelende nieuwe album afgewisseld een flink stel klassiekers (“Afro”, “Bellbottoms”, “2 Kindsa Love”, “Do the Trascan”, “Sweat”, “Wail”, …) die naar goede gewoonte allemaal aan elkaar werden geregen.
Geen tijd voor tussenstops, hier moest aan één stuk door geramd worden, rock’n’roll behoeft geen pauzes. Spencer morste kwistig met de meest wilde en smerige riffs, ondertussen het publiek verblijdend met zijn gekende James Brown meets Lux Interior meets Elvis act. Spencer als de ongenaakbare ultieme predikant van de rock’n’roll, zo kennen we hem en zullen we hem altijd blijven aanbidden.
Op een klein anderhalf uur joeg dit voortvarende trio er zo een slordige 25 songs door. Het kunnen er ook meer geweest zijn, want bij Jon Spencer hebben we nog nooit de tel kunnen bijhouden. Dit was wederom briesend, onstuimig, kolkend en uitermate fantastisch.
Het zoveelste bewijs dat Jon Spencer één van de meest energieke live performers is die er op deze aardkloot rondlopen. En dat op zijn zestigste.

Organisatie: Aéronef, Lille