ABBA GOLD, The Concert Show#Surprise – De ultieme ABBA-ervaring! Enthousiasme, verbondenheid op z’n best!
ABBA Gold brengt de popglamour van dit Zweedse viertal, die jarenlang de hitparades wereldwijd domineerden. Een liveband topmuzikanten die de gouden tijden van weleer vol glamour en glitter doen herbeleven in nostalgie, oude herinneringen oproepen en gelukzaligheid. Kortom , de ultieme ABBA-ervaring! Een goede zet van de organisatie!
Na een succesvolle wereldtournee is ABBA GOLD – The Concert Show - er terug bij met twee uitverkochte concerten in het Kursaal. Niet zomaar een tribute band, maar eentje die de ABBA performance (de artiesten, de muziek, de act) van weleer fantastisch weet weer te geven en zo goed als perfect weet te benaderen met hart en ziel.
Deze ABBA GOLD muzikanten zijn er niet zomaar, nee, ze werden speciaal samengesteld door de originele ABBA-musici zelf en komen uit verschillende landsdelen. Ze zijn de meest gevraagde ABBA-tribute wereldwijd.
De ABBA feeling met die kenmerkende, originele kostuums, de hemelse, indringende, sfeervolle zangpartijen, de synchrone bewegingen, de danspasjes en het Zweedse accent verbindt de ABBA muziek met het publiek, de fans.
Een kwalitatief hoogstaande set van telkens een uur in een mooie cirkelachtige verlichting en met mooie projecties op het achterplan, waarbij de vier en de band (zes in totaal) ons aanhoudend betrekt bij de songs. Het publiek wordt telkens getriggerd, zwaait met de armen, de handen, de handclaps volgen, de refreinen zingen ze moeiteloos mee en ze wagen zich aan een danspasje in de foyer. Het zorgt voor en maakt de sfeer. Herbeleving en entertainment ten top.
We werden getrakteerd verwend door “Voulez-vous”, “Fernando“, “Mamma Mia”, “Take a chance on me” naar “One of us”, “Chiquitita”, “Super trouper” tot “SOS” en “Money, money, money” in het eerste deel.
Genieten van de wereldhits is het doel. En met verve slagen ze erin. Tijdens dit concert komen alle legendarische ABBA-nummers voorbij en tussenin is er de surprise waarbij songs in elkaar verweven zijn, met een eigen uniek tintje , die an sich een nieuwe Abba compositie vormen; zeker in het tweede deel van de set werd hier ruimte voorzien op de uitsmijters “I do- Ring ring - Honey honey”. Het fenomeen Abba in een vernieuwd eigentijds jasje kun je wel zeggen.
Verder nog “Waterloo”, “I have a dream” , “Gimme gimme a man after midnight”, “Dancing queen”, “Does your mother know” , de instant klassieker” Lay all your love on me” en enkele opmerkelijke minder gekende songs als “Eagle” en “Head over heels”. De “Thank you for the music” was hoedanook op z’n plaats om iedereen uit te zwaaien.
ABBA GOLD – The Concert Show - is er eentje voor alle fans van deze legendarische Zweedse band, een must-see show, die naast de zalen ook de festival aandoet. Probleemloos word je meegevoerd in hun muzikale wereld, energiek, aangenaam, ontspannend, nostalgisch, wegdromend in samenhorigheid, singalongs en knuffels. Enthousiasme, verbondenheid op z’n best, da’s nu net de magie van ABBA GOLD!
ABBA, het verhaal zelf begint een goede 50 jaar terug geleden bij het Eurovisie Songfestival met de overwinning met “Waterloo”, die zorgde voor een wereldwijde doorbraak en meer dan 10 jaren lang bijna ongestopte zegetocht van ABBA. De rest is geschiedenis, met o.m. “I do, I do, I do” , SOS”, “Dancing queen”, “Mamma Mia”, enzovoort enzoverder … Superhits, die Agnetha, Anni-Frida, Benny en Bjorn produceerden en groots maakte.
Organisatie: Concertevents ism Kursaal, Oostende
V's Metal Media 2025 - Metal Sunday – Wat een brede muzikale metal wervelwind
V's Metal Media 2025 - Metal Sunday
DVG Club
Kortrijk
2025-10-12
Erik Vandamme
Onder de noemer 'Metal Sunday' organiseerde V's Metal Media voor het eerst een zondagnamiddag/avond met vijf gerenommeerde bands binnen eigen contreien, en als afsluiter eentje die reeds 15 jaarbezig is én niet elke dag te zien in ons landje.
Dit event heeft nog tijd nodig om te groeien , want helaas was er hier bitter weinig respons… Maar de aanwezigen genoten, net als de bands op het podium zelf. Elke band haalde alles uit de kast We kregen een brede waaier van een muzikale metal wervelwind. Het smaakte naar meer…
De Gentse power metal band Far Beyond (****1/2) zette die brede muzikale wervelwind meteen in de verf. Het gemis van de zich ziek gemelde bassist werd goed opgevangen door de gitaristen. Meteen werd het gaspedaal ingedrukt. Zanger Angelo ging als een waanzinnige tekeer en stond na een kwartier al in ontbloot bovenlijf te brullen. Gitarist Sander ging zelfs het publiek letterlijk opzoeken. Het publiek smulde van deze energieke opener, vooraan stond men voortdurend te headbangen. Far Beyond speelden de puurste rock en metal, sspringlevend van aard! Wat een uppercuts!
Sanity's Rage (****1/2) was even sterk bezig. We kregen een oorverdovende, luide, rauwe aanpak. Wat een massieve, energieke sound in de instrumentatie als in de vocals. Als een bende losgeslagen bulldozers denderden ze over iedereen heen. Mokersalgen ten top.
Cult of Scarecrow (*****) op z’n beurt zit eerder in sombere doom sferen met een metal kantje aan , en met een zanger/frontman die bijzonder theatraal - met hoge hoed op - zijn publiek zowel vocaal als qua uitstraling betovert. Cult Of Scarecrow klinkt iets specialer door de keys. Op Alcatraz klonk de band een beetje verloren maar hier op Metal Sunday, een mooi plaatsje wat hen muzikaal ten goede kwam.
Een mystiek klankentapijt uit die keys, maakten er nog meer een spooky grimmig sfeertje van. En met de gitaren en drums borrelden donkere gedachten op en werd angst en weemoed de balansoverweging.
Mystiek en theater zijn het muzikale houvast van Cult of Scarecrow, een band in wording in dit genre. Een hoogtepunt.
Verder nog muzikale pareltjes … . Neem nu Solitude Within (****), een Belgische symfonische hardrock/metalband, die klassieke muziek combineert met moderne rock en metal, met een sterke focus op de zang van frontvrouw Emmelie Arents.
De band is uitgegroeid tot één van onze absolute favorieten in dit genre. Hun muzikale diversiteit intrigeert en is ergens gelinkt aan een sprookjeskasteel. Het gaat van rauwheid, naar zalvend zacht, tot iets mysterieus en ongrijpbaar. Een veelzijdige emotrip die ons voortdurend wist te prikkelen.
"Een sprankelende, sprookjesachtige performance de rust deed neerdalen in ons hart. Zonder ons in slaap te wiegen echter, maar net door gevoelige snaren op een gevarieerde wijze enorm diep te raken." schreven we over hun optreden op Frietrock in 2018. Na al die jaren blijft dit overweldigend gevoel van welbehagen nog steeds stevig overeind.
SEVI (****), een Bulgaarse band die al zo'n vijftien bezig is, is in hun thuisland razend populair. Ze waren de afsluitende band. Ze gaven er geen barst om dat er nog maar een twintigtal mensen stonden te kijken. Ze gingen er totaal voor.
Na circa 15 jaar weet de band rond zangeres Svetlana ‘Sevi’ Bliznakova van aanpakken. Svetlana schreeuwt haar stem schor, zoekt het donkere hoekje op, en bespeelt aanhoudend haar publiek. Ze wordt ondersteund door voortreffelijke muzikanten die haar capriolen perfect aanvoelen.
SEVI bewandelt eveneens het paadje van sprookjesachtige sferen, maar er zit meer duisternis in. Misschien onderhuids ‘iets’ van de Bulgaarse cultuur. Deze band was alvast een ontdekking van jewelste.
SEVI verbond z’n eigen unieke cultuur met een voortreffelijke sound, bol van mokerslagen.
De laatste aanwezigen stonden als één blok voor het podium , een hart onder de riem voor deze band; én met de handen in de lucht staat iedereen luid mee te brullen en te headbangen. Een verbluffend slot van een meer dan geslaagde Metal Sunday!
V's Metal Media organiseert nog meerdere evenementen:
Eerstvolgend op 8 november in Londerzeel: https://www.vsmetalmedia.com/event-details/vs-metal-fest
Er staat ook al een tweede Metal Sunday op de planning, met name op15 februari 2026: https://www.facebook.com/reel/834449535602106
Voor meer informatie verwijzen we jullie graag door naar de website: https://www.vsmetalmedia.com/event-list
Organisatie: V's Metal Media ism DVG Club, Kortrijk
Het Zesde Metaal – theatertour – matinee concert – Het Zesde Metaal ten voeten uit, gelachen en geweend …
Een matinee concert, ‘t is eens iets anders. Op een gezapige zondagmiddag wist Het Zesde Metaal een zachte en verbindende sfeer te blazen doorheen een niet helemaal volle concertzaal. Wannes Cappelle en de zijnen gaan voort, zelfs zonder de onderweg verloren compagnon Tom Pintens.
Ze stelden hun vijf nummers tellende langspeler ‘Randgevallen’ voor, doorspekt met gevoel, poëzie en een flinke portie ironie.
Al begon het optreden meer als een dreiging. Zitten is niet gelijk aan relaxen. Luisteren zal je doen, en wakker zal je blijven. De band ging zowaar zelfs een vrij elektronische tour op met nummers als “Oud en Nieuw” en “Paradis”. Beluister vooral eens die eerste, het is muzikaal gezien waarschijnlijk de meest interessante van de nieuwste plaat. “En we zijn nog maar begonnen”, waarschuwde Cappelle ons. Na de dreiging kwam gelukkig altijd een zalvende liefde. Het publiek bespelen moet je deze band niet meer leren. Daarbovenop mochten we zelfs flink bijleren over de instrumenten die werden gebruikt. Een vibrafoon, ja dat kende iemand. “Je kan daar niet vals mee spelen”, vertelde Cappelle. “Maar het is natuurlijk nog kwestie van op het juiste moment de juiste dingskes te raken.” De percussie werd al rechtstaand gespeeld. “Dat is stiefslicht voor zijn rug, maar Tim slaat er hem door.”
Zoals altijd remt de band af om een stilte voor de storm in te lassen. Een traan, pakkende melodieën en de pedal steel die eroverheen speelde. Zo introduceerden ze “Traagskes Groeien”: Wannes overtuigde ouders verhaaltjes op te schrijven van de fantastische uitspraken die kinderen doen. Opgroeien, daar mag wat tijd over gaan. Een ietwat herwerkt “Ploegsteert” had wat andere accenten van de gitarist. Zo houden de jongens het ongetwijfeld interessanter voor zichzelf.
Daarna hadden we nog enkele wondermooie nummers van “Randgevallen” te goed.
Licht en schaduw speelden rond de band tijdens “Label”, hetgeen iedereen tegenwoordig wel krijgt. Stevige gitaren omcirkelen vierden de randgevallen, al willen die misschien zelf het liefst ook een label. En als deze song al herkenbaar leek, gingen we helemaal de echte wereld in met “Service”. Dreunend en asymmetrisch geluid vertelt de ergernis aan procedures, keuzemenu’s, QR-codes scannen, kortingsbonnen na een toiletbezoek. Zelfs de wachttoon van Fur Elise klinken door in het nummer. Zo maatschappijkritisch en banaal dat het een rariteit is als song op zich. Dankzij een stevige sound, de humor en herkenbaarheid haalde het waarschijnlijk de nieuwe plaat. Nog zo’n - jammer genoeg – herkenbaar nummer is nog steeds “Duizend soldaten”. De herwerking ervan vond eveneens zijn weg naar de nieuwe plaat. Intens en met de lapsteel die een intriest gevoel opwekt. En dat nog altijd zoveel zinloze doden worden gemaakt. Het was een kluchtje, maar achteraf is het vooral droevig: “Ze zeggen weleens dat je in het leger vrienden maakt voor het leven. Maar ze zeggen er natuurlijk niet bij hoe lang dat leven zal duren”, aldus Wannes Cappelle. Om dan diepdonker te eindigen: “In de Westhoek ligt het vol met vrienden voor het leven”.
Gelukkig werd de zwaarte alsnog verlicht tijdens de bis. “Ik kon toch niet onderdoen”, grapte Cappelle toen hij half en half iets uit zijn accordina toverde. Een impulsaankoop van een 1000 euro. “Dat zijn er waar je spijt van kan hebben. Maar je kan ook onze nieuwe plaat impulsaankopen. Die heb je al voor 25 euro”, overtuigde de frontzanger het publiek.
Bisnummers "Naar de Wuppe” en “Bouwt ip Mie” sloten een magistrale set af met nog enkele momenten waarbij luidkeels werd meegezongen. Waarschijnlijk een zeldzaam zicht in het concertgebouw. Er werd weer gelachen en geweend, Het Zesde Metaal ten voeten uit dus, en we hadden nog een hele zondagavond om daarover te contempleren.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Astrid De Maertelaere
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8697-het-zesde-metaal-12-10-2025?Itemid=0
Organisatie: Cactus Club, Brugge ism Peter Verstraelen agency
All Them Witches - Een bezwerende reis door het sonische universum
Op een herfstachtige avond in Brussel streek het Amerikaanse All Them Witches neer in de Ancienne Belgique voor een langverwachte passage als deel van de ‘House Of Mirrors Tour’. Het Nashville-based kwartet leverde een meeslepende, hypnotiserende performance die laveerde tussen oud en nieuw materiaal, vertrouwde riffs en frisse improvisaties.
De set werd geopend met het dromerige “See You Next Fall” vanop de meest recente worp ‘Nothing as the Ideal’. Het is een typisch ATW-nummer: sfeervol, traag opbouwend en bol van de spanning. Dat spanningsveld ontvouwde zich verder doorheen een zorgvuldig opgebouwde setlist die het hele spectrum van de band belichtte, van het introspectieve “Culling Line” tot het ruigere werk zoals “When God Comes Back”. Frontman Charles Michael Parks, Jr. houdt niet echt van bindteksten, zo kondigt hij “Workhorse” aan met de poëtische woorden “bla bla bla, here we go”. Rechttoe rechtaan, zo hebben we het graag.
Halverwege de set viel vooral “Diamond” op, een krachtig nummer dat live naar een hoger niveau werd getild door een magnifieke vioolsolo. Ook klassiekers als “The Marriage of Coyote Woman” en “The Death of Coyote Woman” mochten uiteraard niet ontbreken, en werden onthaald op enthousiaste reacties van het publiek.
Ook de [traditional] cover “Red Rocking Chair” is een vermelding waard. Het is opvallend hoe deze songs, ondanks hun leeftijd – het album ‘Lightning at the Door’ is ondertussen al 12 jaar oud, jawel – nog steeds perfect passen in het huidige geluid van de band. Dat geluid blijft moeilijk te vangen: psychedelisch, bluesy, doomend, zweverig, en toch allesbehalve vrijblijvend.
All Them Witches is een band die het doet zonder grote gebaren of bombast, maar met beheersing, groove en een feilloos gevoel voor lekker vette sfeer. De set eindigde met het broeierige “Alabaster”, waarmee de band het publiek in een trance achterliet, precies zoals je het wil na een avond All Them Witches.
Een klein minpuntje: geen enkel nummer vanop hun mogelijks beste plaat ‘Dying Surfer Meets His Maker’, maar dat kon de algemene sfeer zeker niet bederven.
De neo-psychedelische bluesrock-band bewees in de AB waarom ze tot de meest intrigerende livebands van het moment behoren. Met een uitgebalanceerde set, ruimte voor improvisatie én de nodige rauwe energie, was dit een bezwerende avond waar elke noot resoneerde.
P.S.1. Peter Deckers zette in naam van abtv het geniale concert integraal op YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=W45R_-6k3wA, zeker een kijkje waard!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
All Them Witches
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8696-all-them-witches-12-10-2025
Elder
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8695-elder-12-10-2025
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Y&T, Kreun, Kortrijk op 11 oktober 2025 – Pics
Vóór Mötley Crüe, vóór RATT, zelfs vóór Metallica, trok Y&T al door heel Amerika, spelend in zweterige rockclubs. Toen de band begin jaren ’70 werd opgericht, hadden ze niet kunnen vermoeden dat ze de lat zouden leggen voor de hardrockbands die hen zouden volgen. Veel van de grootste acts uit de jaren ’80 begonnen als openingsacts voor headliners als Y&T en werden sterk beïnvloed door hun muziek.
Geboren in Oakland, Californië, behoort Y&T tot de grondleggers van het hardrockgeluid uit de San Francisco Bay Area. Of ze nu spelen voor een festivalpubliek van vijftigduizend man of in een intieme nachtclub, hun energieke sets en gepassioneerde optredens blijven legioenen fans over de hele wereld boeien.
Y&T bewijst keer op keer dat hun muziek tijdloos is.
(bron: Wilde Westen/Alcatraz)
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/8686-y-t-11-10-2025?ltemid=0
Org: Alcatraz Music - Rocktribune (ism Wilde Westen, Kortrijk)
Igorrr + guests, Ancienne Belgique, Brussel op 11 oktober 2025 – Pics
Igorrr- Nieuwe Europese tour aan met speciale gasten Imperial Triumphant en Master Boot Record
Met Savage Sinusoid in 2017 bewees IGORRR dat ze een unieke muzikale kracht waren. Spirituality And Distortion', uitgebracht in 2020, bevestigde deze welverdiende reputatie. Door verschillende muziekstijlen op onvoorspelbare en onconventionele manieren met elkaar te vermengen, van death en black metal tot breakcore, Balkan, barok en klassieke muziek, is Igorrr anders dan alle andere bands.
IMPERIAL TRIUMPHANT is niet alleen een van de belangrijkste Amerikaanse black metal acts die momenteel actief zijn en echt hun eigen stilistische pad uitstippelen, ze zijn ook een van de belangrijkste vertegenwoordigers voor de toekomst van het genre. Hun muzikale stijl is veranderd sinds hun oprichting in 2005 om de muzikale en lyrische invloed van hun woonplaats New York te omarmen.
MASTER BOOT RECORD (aka MBR) is een project dat in 2016 werd opgericht en heavy metal en gesynthetiseerde elektronische muziek mixt. In 2019 ging hij in zee met Metal Blade Records, het historische metallabel uit Los Angeles, om zijn laatste albums 'Floppy Disk Overdrive (2020)', 'Personal Computer (2022)' en 'HARDWAREZ (2024)' uit te brengen, waardoor het project wereldwijd aan populariteit won.
(bron: AB/Live Nation)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Igorrr
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8680-igorrr-11-10-2025?Itemid=0
Imperial Triumphant
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8681-imperial-triumphant-11-10-2025?Itemid=0
Master Boot Record
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8682-master-boot-record-11-10-2025?Itemid=0
Org: Live Nation
Sound Track 2025 – Parels voor de toekomst - Eén van de voorrondes Oost-Vlaanderen
Sound Track 2025
2025-10-11
De Casino
Sint-Niklaas
Erik Vandamme
Het Clubcircuit en VI.BE presenteren de vierde editie van Sound Track, hét podium- en kansenparcours voor artiesten met talent en ambitie. Uit een recordaantal inzendingen selecteerde de demojury maar liefst 144 artiesten die doorstoten naar de voorrondes.
Na een voorronde in de N9 (Eeklo) en Club Wintercircus (Gent) was het op 11 oktober de buurt aan De Casino (Sint-Niklaas) voor de derde voorronde van Sound Track, editie Oost-Vlaanderen.
De Gentse formatie Galan Galan (*****) boeide door de vele variaties in de instrumentatie als in de vocals. Het gaat werkelijk alle kanten uit. De zangeres Louise Desmet springt eruit als danseres die ons weet te bedwelemen als met met haar dromerige, ontroerende jazzy stem Naast haar zanger/gitarist Alexander Van Vooren, die eveneens sterk kan uithalen.
De songs ondergaan verrassende wendingen en allerhande emoties, pakkend-wegdromend, met een poëtische ondertoon, borrelen op. Een uitgekiende set is het resultaat.
Louise weet haar teksten soms uit te schreeuwen, eentje zoals enkel een artieste als Anne Clark dat kan. Een avontuurlijk boeiende, bewonderenswaardige set dus.
In de Nederlandse taal zingen is momenteel ‘in’. Veel jonge artiesten pakken hier mee uit. Neem nu Jesse Vandamme (****) een getalenteerde, charmante, charismatische entertainer. Hij benadert kleinkunst op eigenzinnige wijze. Hij bracht songs ‘straight from the heart’ en vertelde verhalen in een glimlach van herkenning. Goed in het gehoor liggend materiaal, dat je zonder problemen kunt meezingen.
Hij treedt in de voetsporen van de betere troubadours en rasse verhalen vertellers in de stijl van Raymond Van het Groenewoud of Willem Vermandere. Hij kan zich ontpoppen tot een ware hartenbreker en ontwijkt de moeilijke onderwerpen niet. Jesse Vandamme straalt een positieve vibe en energie uit die aanstekelijk werkte. In het oog te houden.
Kiki Abels (****1/2) etaleert een veelzijdige aanpak. Op theatrale wijze balanceert ze tussen pijn, vertwijfeling en vreugde, door haar tot de verbeelding sprekende vocals en uitstraling. De muzikanten zijn een bijzondere meerwaarde; onder de indruk waren we van de keys van Lissa Staepels, die met haar zalvende stem intrigeerde. De broeierig, gevoelige sound en de vocals doen je wegzweven naar fantasieprikkelende oorden. Het klinkt boeiend door de talrijke muzikale wendingen. Dit is sing-songwriting op z’n best door die betoverende sound, die een sprookjesachtige wereld opent. Licht en donker worden op magische wijze met elkaar worden verbonden. Mooi, indrukwekkend!
Liar/Liar (****) gooide het over een heel andere boeg met hun korte, straight-forward, krachtige, verpulverende nummers,. Er was niet zoveel interactie met het publiek, de band liet vooral de muziek voor zich spreken. Het tempo was verschroeiend. Goed zondermeer , maar het klonk een beetje teveel 'dertien in dozijn'. Hoedanook, wellicht de 'hardste' band van de avond, eentje die makkelijk geluidsmuren kan verpulveren.
De uit Sint-Niklaas afkomstige FINN (*****) speelde een thuismatch, en er stond dus redelijk wat publiek in de zaal als support voor hen. Ook hier boeiend door de talrijke muzikale variaties en de Nederlandstalige teksten.
De spring-in-het-veld frontdame Finn Teerlinck - amper 18 jaar jong – klinkt zelfverzekerd Ze heeft een indringende, emotievolle stem die vele kanten uitgaat. De songs zijn groovy, dansbaar als innemend, gevoelig. Ze trekt de meeste aandacht naar zich toe.
In de intiemere momenten , als ze keys speelt, deed ze ons denken aan MEAU en andere Nederlandse artiesten. De factor herkenbaarheid is groot.
Deze jonge, beweeglijke, charismatische zangeres wist ons te verbazen …
Helaas stond erna iets minder publiek in de zaal, nochtans volgde een nieuw hoogtepunt, met name Rosie Stuart (*****). Haar vocals zijn rauw-zalvend, die heel wat emoties doen opborrelen. Eerlijk, diepmenselijk weet ze te raken.
We zagen haar in 2023 reeds aan het werk in de AB, in het voorprogramma van Mayorga, en toen al waren we danig onder de indruk van haar. Vanavond zagen we een zelfverzekerde performster die ergens een ‘zwart/wit, donker/licht’ opzocht. Wegglijden in donkere gedachten en muziek met lichtpuntjes ervaarden we. Een rollercoaster aan emoties, warmhartig en gemoedsrust werd aangeboden.
Tomas Casella (****) viel op door z’n Braziliaans/Portugees aanvoelende vocals. De man kan zijn roots niet verstoppen, en trekt dan ook met dit timbre muzikaal die kaart. Een warme sound. De Belgisch/Braziliaanse klemtoon en melancholie deed ons wegdromen en de harten sneller slaan.
Eerst was Tomas solo, met gitaar, te horen. Stem en gitaar , een gouden combinatie alvast. Met band klonk het beduidend breder. Hij behield die sympathieke, charismatische uitstraling.
Een Gabriel Rios en tamino zijn voorname ankerpunten in de Zuiders toegankelijk, warme aanpak.
We konden rond middernacht nog iets meepikken van Lucy Djoanna (****) die evenzeer dat Zuiders temperament met haar vocals hoog in het vaandel droeg. Een stomend setje kregen we van deze beloftevolle band . Spijtig genoeg konden we maar kort iets horen, gezien we op dit uur van de nacht de trein nog moesten halen … Volgende keer beter om de muziek te ondergaan …
Persoonlijke top drie vanavond: Galan Galan, FINN, Rosie Stuart
Ondertussen zijn ook de Sound Track finalisten bekend, we geven ze op een rijtje:
Antwerpen, 13 december – Trix : Aghogho, Amaea Rae, C I M E, Hannah Nollet, Jengman, Kwaku Benson x W9nted, Mixed Waste, Olga
Brussel, 21 december - Ancienne Belgique : All-Turn, Celenges, Edouard van Praet, Marios Bellas, mudawi collective, Nemode, Nuna, Stonks
Limburg, 13 december – Bootstraat : Anthe, Blue Robin, De Twins, Julèn, Lintworm, Max Forage, Otsamo, SUNA
Oost-Vlaanderen, 20 december - HA Concerts : Birame, Finn, Frans Kalf, Jonas De Kesel, Kiki Abels, Nana Osei Twum Barima, Rosie Stuart, Wodiwo
Vlaams-Brabant, 13 december - Het Depot : Blum X, Gender Reveal Atomic Bomb, Gos Rosling, Loïs Grant, Maud Verstraeten, New Trash, SLAGADER, TROY
West-Vlaanderen, 20 december - Muziekclub 4AD : C-Rhyms, Cesar Sun, Frances, Liz, Kimtanq, Sander Boury, Yuma, diln_rachkovsky
Organisatie: Sound Track, Clubcircuit, Vi.be ism De Casino, Sint-Niklaas
Jessie Murph, Ancienne Belgique, Brussel op 10 oktober 2025 – Pics
Jessie Murph - Worldwide Hysteria Tour - Nog maar twintig jaar oud en nu al bezig aan een stevige opmars: Jessie Murph is een van de meest veelbelovende nieuwe stemmen in de popmuziek. Na haar uitverkochte show in AB Club en de release van haar debuutalbum vorig jaar, is de jonge Amerikaanse klaar om helemaal door te breken in 2025. Deze zomer bracht ze haar tweede album uit.
Jessie Murph weet als geen ander rauwe emoties om te zetten in eerlijke, doorleefde songs. Denk aan de verhalende kracht van country, gecombineerd met hiphop-invloeden en een no-nonsense popsound. In haar teksten gaat ze moeilijke thema's niet uit de weg: mentale gezondheid, depressie, verslaving... alles komt aan bod.
Haar debuutalbum 'That Ain't No Man That's the Devil' bevat opvallende samenwerkingen zoals "Someone In This Room" met Bailey Zimmerman, "High Road" met Koe Wetzel en "Dirty" met Teddy Swims. De single "Wild Ones" met Jelly Roll behaalde zelfs platina en leverde haar twee nominaties op bij de 'MTV Video Music Awards 2024', onder meer voor 'Best Pop Collaboration' en 'Best PUSH Act'.
Met haar nieuwe album belooft Jessie haar meest pure en persoonlijke werk tot nu toe af te leveren, recht uit het hart en genre-overschrijdend. Songs zoals "Blue Strips" en "Gucci Mane" zijn daar het beste bewijs van. Tijdens haar 'Worldwide Hysteria Tour' stelt ze haar nieuwe muziek aan je voor.
(bron: AB/ Live Nation)
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8685-jessie-murph-2025-10-10?ltemid=0
Org: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Sports Team, The Muttons, Trix, Antwerpen op 10 oktober 2025 – Pics
SPORTS TEAM - Sports Team is terug met hun derde plaat ‘Boys These Days’, een knetterende cocktail van hedonistische paniek, Engelse excentriciteit en catchy gitaarpop. Denk: Roxy Music op speed, Prefab Sprout met een sarcastisch randje en een Subaru vol adolescentendromen.
Na twee top 3-albums en een reputatie als liveband van jewelste, keert het zestal terug met hun meest ambitieuze plaat tot nu toe. Vol satire over landlords, Chianti, Fred Again en liefdes die fiscaal aftrekbaar zijn. Opgenomen in de duisternis van Noorwegen, klinken ze op 'Boys These Days' helderder dan ooit. Een ode aan het absurde normaal.
VOOR FANS VAN Yard Act / Dry Cleaning / Squid / Blur
THE MUTTONS - Ziehier, The Muttons: introvert maar niet verlegen. Het viertal uit Gent brengt geagiteerde schreeuwnummers en ontroostbare ballades, omhelsd door een donkere (post)punk/garage sound. Moshpits vol bier, zweet en schoenen van verdwaalde crowdsurfers inbegrepen. Deze bende mutns blaast nieuw leven in de iconische '90s-sound en ramt het harder dan ooit je strot in.
(bron: Trix)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Sports Team
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8677-sports-team-10-10-2025?Itemid=0
The Muttons
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8678-the-muttons-10-10-2025?Itemid=0
Org: Trix, Antwerpen
Zwangere Guy – try-out – Vredesduif met een missie en een solidaire boodschap
Een van de Belgisch Brusselse fenomenen is Zwangere Guy zondermeer. Het bewogen leven, de rauwheid, het vloeken en stampen is nu meer omgebogen in indringende, gevoelige maatschappijkritiek en boosheid. Een vredesduif met een missie van ‘ Wie is Guy’ naar ‘Dit is Guy’! Potverdoemme!
Zwangere Guy, de dertig voorbij intussen, is het alterego van de Brusselse Gorik Van Oudheusden, die voor de opstart van z’n solocarrière, ruim vijf jaar terug , reeds hiphopbrokken maakte met het collectief Stikstof, samen met Jazz Brak. Beiden wierpen, aan een spervuur aan raps en dreigende sounds, een weerspiegeling van de Brusselse leefwereld en grauwheid in de schaal. Even kenmerkend waren die bezwerende, groovy, opwindende als lome, spaarzame, dreigende beats.
We horen het dus onmiskenbaar in de eigen ZG sound, die heel veel van zich afpraat, afbijt, aframmelt van wat hij allemaal in z’n levensrelaas heeft tegengekomen zowel in de Brusselse grootstad als in het familiare thuismilieu.
Een bewogen leven alvast, met gebalde vuist, de (g)rauwheid van de stad, de boosheid richting overheid en zijn strijd met verslavingen horen we telkens terug. In die vijf jaar van ‘Wie is Guy’, ‘Brutaal’ naar ‘Dit is Guy’ klinkt het nu gevoeliger, is het nu meer gericht naar zichzelf en de zin van het leven gravende ziel; hij is een vredesduif met een missie die mensen aan de zelfkant en probleemjongeren opnieuw kansen wil bieden, perspectieven in hun droom en werkelijkheid geven. Durven in gesprek gaan, spreken met de mensen, oog- en verbaal contact, wat doet de muziek met jou, het kleine in jou laten groot worden, … Een warm hart toebedelen aan iedereen staat hoog in het vaandel. En hij observeert verder, de blik op de wereld, het extremisme en de huidige politiek, die hem verdomd pijn, verdriet doet, én die allen een harde schop onder de kont verdienen. Dat horen we allemaal in een overtuigende stijl van uniek Brussels-Frans rollende raps. Hij kan ongelofelijk met woorden overweg, in dat eigen unieke Vlaams , de eigen ZG logica. Een putain Arno in rap-jas … ‘Dit is Guy’, energiek, vitaal, solidair, verbonden, spontaan, het hart op de juiste plaats, potgodverdoemme …
Hij is nu van de drank en drugs af en is veel kilo’s kwijt. Bovendien is hij trots op én dolgelukkig met dochtertje Zaza. Er is minder haat, en de liefde voor zijn familie blijft altijd heilig. Muzikaal meer zalvende sounds, minder gebeuk, een lager tempo , maar nog even boeiend, pakkend, indringend, intrigerend. Hij blijft volledig zichzelf, eerlijk, geloofwaardig van zich afbijten, hij rapt, zingt in de juiste drive en met het nodige spelplezier. Hij is dé man met een missie, het lichtpunt in de tunnel. Hij slaagt erin zijn publiek moeiteloos mee te slepen, op te zwepen, op te zuigen, te doen pogoën én te ontroeren, op te peppen. Het siert ‘em.
Zwangere Guy is groots geworden in die jaren. De kleine clubs lijkt hij ontgroeid, voorheen was de AB zelfs verschillende keren na elkaar uitverkocht, en hij moet nu zelfs met de nieuwe cd uitkijken naar de grote zalen als de ING Arena, maar blijft met beide voeten op de grond om dicht bij ZIJN publiek te zijn om zijn boodschap van kritiek en hoop door te geven.
Vanavond kon hij ons innemend warm omarmen, met z’n getatoeëerde lijf, met twee try-out concerten in de 4ad. Zijn West-Vlaamse vrienden (o.m. Brihang hier vanavond aanwezig) en Oostendse vrienden, de organisatie én wijzelf, het zijn allemaal lieve mensen, die het goed blijven menen. We krijgen allemaal dat goede, warme hart toebedeeld. Onszelf niet verliezen, kritisch zijn, er zijn voor de medemens en breder opkomen voor een warmere maatschappij.
Ze zijn met drie op het podium , waarbij de slepende synthsounds, spitsvondig uitgekiend, de spaarzame elektronische percussie, de drumbeats, de veelomvattende rapzang ondersteunen. In de beginfase worden we er, zachtmoedig-grimmig, op meebewogen met de nieuwe “DM5”, “Lege fles” en “Monkeymind”. Extraverter weerklinkt het met de ietwat forsere beats op de gekendere (reeds oudere) “1 uit de 1000”, “Beter leven” en “Gorik pt 1”, doorbraaknummer van z’n solocarrière . Muzikaal zijn er de intrigerende pianoloops, de dreigende grooves, de raps, verder die bepalende sfeer, de act; het weerspiegelt de toon, de ziel, de weerbarstigheid, de dynamiek.
We gaan naar een deel twee van de set , met “Gorik pt II”, de huidige single , “Leven beter” en “Soms vraag ik me af”; de spaarzame, sobere sounds, loops, beats versus de blik op zichzelf en de wereld, de zelfontplooiing moeten ons sterker, weerbaar maken.
Het publiek draagt z’n idool op die manier bijna letterlijk op handen, hij is zelfs in z’n publiek te vinden, in een cirkel rond hem, met op zich gericht de smartphonelichtjes. Het geeft de sound, de act en het geheel nog meer zeggingskracht.
Het tempo wordt dan ook opgedreven naar een closing final in een set van een kleine twee uur. “Loin d’ici” dweept het publiek op, is een sneert aan de politiek, en die middelvinger wordt ons verder om de oren geslingerd op “Boksring” , “Vecht voor de papieren” en “Guttergang”. Het klinkt opwindend, heftiger en allerhande bijkomende geluidjes werken meeslepend, adrenalized. “Rien à foutre (RAF), “Papucho”, “Vous êtes zot” waren dan ook de juiste smaakmakers om zinderend de set te besluiten. Er waren een paar kinderen mee en samen met ZS werden zij, leuk-losweg, op handen gedragen want zij zijn de toekomst van onze maatschappij waar wij het goed moeten hebben.
Een boodschap die hij ons meedraagt, die getuigt van samenhorigheid, solidariteit, aangenaam amicaal van zich afbijtend, vingerwijzend, omarmend.
Een overtuigend sterke set van deze Brusselse rapper, die Brussel, België en de wereld als één close geheel bij zich wil houden … Klaar om elke club, groot of klein, met die solidaire boodschap te overweldigen! De ING Arena is gewaarschuwd!
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Tourist LeMC - Een donkere reis met lichtpuntjes en een verjaardagstaart
Op donderdagavond 9 oktober vierde Tourist LeMC niet alleen zijn vijfde album, maar ook zijn 41ste verjaardag samen met een intiem West-Vlaams publiek.
Regelmatig weerklonk er een spontane ‘Happy Birthday’ uit het publiek, waarop Johannes gevat reageerde “Dat is weer een minuut langer dat ik mijn buik moet intrekken”.
De Antwerpse stadstroubadour schonk ons een mix van klassiekers en nieuw werk uit ‘Alles Onder Controle’. Johannes nam ons mee op een muzikale reis die rauwer en scherper aanvoelde dan zijn eerder werk. “Emoji Hooligan” en “Cocaïne” zetten meteen de toon: donkerder, kritischer, maar met een onderliggende humor die het geheel verteerbaar hield. De Antwerpse troubadour liet zien dat hij geëvolueerd is – niet alleen muzikaal, maar ook thematisch.
Zijn kenmerkende accent en poëtische teksten kwamen het best tot hun recht in nummers als “Spiegel”, “Mijn Stad” en het altijd ontroerende “Liefde Liefde” dat prachtig afgesloten werd met een saxofoonsolo. Daartussen verscheen Guusje, die de avond eerder opende, terug op het podium voor het duet “Sterrenwacht”, waarin Guusje en Tourist LeMC hun stemmen prachtig verweefden.
Bij het inzetten van het nieuwe nummer “Alles Kapot” grapte Johannes over de dagen van de week: “Throwback Thursday, vrijdag viskesdag en maandag, het is een alles kapot!”
Voor “Koning liefde” sprak hij de woorden: “Vanavond zijn wij de andere, vanavond zijn wij koningen van de liefde,” wat zorgde voor dat extra beetje verbondenheid. Het publiek was aandachtig, soms stil, soms meezingend, maar altijd betrokken. “We zijn niet echt vrij, als niet iedereen vrij is” een statement dat krachtig resoneerde in de zaal.
Vlak voor het laatste nummer voor de bis, vroeg Johannes het publiek om mee te werken aan een filmpje voor de schoolopdracht van zijn zoon. Terwijl hij het filmpje maakte, werd er een verjaardagstaart met kaarsjes binnengebracht. De taart viel bijna op de grond, maar werd op het nippertje gered en de kaarsjes netjes uitgeblazen.
De bisronde begon met “OLV”, waarbij het publiek de handen in de lucht stak en vol enthousiasme mee bad. Daarna volgden “Horizon” en “De ander”, waarmee de avond op een verbindende noot werd afgesloten.
Tourist LeMC bracht in Brugge niet alleen muziek, maar ook menselijkheid, humor en engagement. Zijn verjaardag werd een gedeeld feest, zijn muziek een meeslepende ervaring waarin hij zijn publiek meenam naar de rafelranden van het bestaan, maar hen ook liet zien dat er altijd licht is, zelfs in de donkerste hoeken.
Setlist: Emoji Hooligan, Cocaïne, En route, Spiegel, Niemandsland, Meester kunstenaar, We begrijpen mekaar, Wie, Sterrenwacht (ft. Guusje), Mijn stad, Liefde liefde, Alles Kapot, Deze nacht, Koning liefde, Voorbij, OLV, Horizon, De ander
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8683-tourist-lemc-09-10-2025?Itemid=0
Organisatie: Cactus Club, Brugge (ism Stricto Tempo)
Refused - Stomend afscheid van een iconische hardcore band
Refused is alweer aan een ‘farewell’ tour bezig, dit onder de ondubbelzinnige noemer ‘Refused Are Fucking Dead Tour’. Het is niet de eerste keer dat ze adieu zeggen tegen de fans, maar deze keer lijken ze het wel te menen. Als je weet dat de Zweedse hardcore band in een tijdspanne van 30 jaren amper 6 albums heeft uitgebracht, dan heb je snel door dat Refused meer op non-actief heeft gestaan dan op actief.
Dat ze er nu echt gaan mee stoppen is des te jammer na de overdonderende wervelstorm die we vandaag mochten ondergaan. Want als je net als ons je de energie, de goesting, de ongeremde spirit en het knetterende vuur van vanavond in l’ Aéronef hebt ervaren, dan stelde je alleen maar vast dat deze gasten nog lang niet zijn uitgezongen.
Hardcore, een term die ze zelf ook maar al te graag in de mond nemen, is overigens veel te eng om de muziek van Refused te omschrijven want dit is zoveel meer. Refused heeft alleszins wel de ongebreidelde vitaliteit en kwaadheid van het genre in de genen zitten, maar er zit heel wat meer variatie, inspiratie en eigenheid in dan bij de gemiddelde hardcore band. Het is niet zomaar rammen zoals bijvoorbeeld Speedway, de band die hier als eerste support act aantrad, maar veeleer avontuurlijke hardcore zonder oogkleppen zoals Fugazi, Quicksand, Drive Like Jehu of At The Drive In.
Het hoeft geen verrassing te zijn dat de Zweden voor een groot deel putten uit ‘The Shape Of Punk to Come’, met maar liefst 8 bruisende tracks uit deze all-time klassieker uit 1998. Onder meer de titeltrack en de gloeiende kanjers als “Liberation Frequency”, “Summerholidays vs Punkroutine”, “The Deadly Rhythm” (waarin een stukje “Raining Blood” was geslopen) en natuurlijk het explosieve “New Noise” deden het vuur hevig branden. Stuk voor stuk tracks die avontuurlijkheid en branie in de karaktervolle hardcore van Refused pompten. Daar tussenin graaiden ze in hun diepste verleden met striemende straight forward hardcore uppercuts als “Circle Pit” en “Pump The Brakes”.
Hun knalprestatie was vooral te danken aan de energie, de spontaniteit, het spelplezier en de drive. Die gasten voelden elkaar perfect aan en zetten een potig, immer brandend en bijwijlen verschroeiend concert neer. Hun gedrevenheid werkte bijzonder aanstekelijk. Dennis Lyxzen manifesteerde zich als een volbloed entertainer, een ophitsende frontman die het microfoonslingeren heeft geleerd bij Roger Daltrey (The Who), de kunst van het opfokken van een publiek bij zijn al even losgeslagen landgenoot Pelle Gunnerfeldt (The Hives) en de slingerachtige moves bij de jonge Mick Jagger en David Johansen.
Maar het was toch vooral gitarist Jon Brannstromm die verantwoordelijk was voor de hitsige en inspirerende sound, zijn gitaar deed de songs kraken, gieren en meerdere keren losbarsten.
Met daarachter een ijzersterke ritmesectie stond Refused garant voor een avondje stomende en van adrenaline doordrenkte hardcore.
Een zeer jammer geval dus dat net deze band er mee ophoudt. Het loopt op deze planeet immers vol met fossiele bands die al lang zijn uitgezongen maar toch koppig blijven doorgaan (vul zelf maar in dewelke, keuze genoeg). Het zijn ook altijd de verkeerde die er mee stoppen.
Ons ook niet ontgaan is de tweede support act, de Franse band Bleakness die stevige post-punkrock bracht met een eighties galm. Zowel The Cult als High Vis kwamen ons wel eens voor de geest. Aangename ontdekking, sterke live act.
Organisatie: Aéronef, Lille
Kasabian is nooit echt van de voorgrond verdwenen, maar de nieuwe single “Hippie Sunshine” is zo vrolijk en dansbaar dat we ervan gaan blozen elke keer we die horen, zelfs nu het wat frisser begint te worden.
Kasabian heeft al heel wat hits gescoord en behoort tot de grotere bands in de UK. Volgend jaar in juli zet deze Britse rockband zichzelf in de bloemetjes met een gigantisch concert in Finsbury Park, wat een nieuw hoogtepunt in hun carrière zal vormen.
“Hippie Sunshine” is het eerste voorproefje van hun aanstaande nieuwe album 'Act III'. Dat album, dat het negende album van de band wordt, verschijnt volgend jaar. “Hippie Sunshine” rockt hypnotiserend en is uitermate dansbaar en uptempo. In de geschiedenis van Kasabian plaats is deze eerder in het rijtje van singles als “LSF” en “Club Foot” dan bekendere hits als “Fire” of “Where Did All The Love Go”.
Het nummer gaat volgens frontman Serge Pizzorno over de rusteloze energie van hyperactieve mensen die moeite hebben om te vertragen en de realiteit onder ogen te zien en in plaats daarvan zoeken naar de illusie van ontsnapping. "Het legt het vluchtige moment vast waarop alles licht en grenzeloos aanvoelt, maar daaronder schuilt een diep gevoel van ontkoppeling, iets dat zowel mooi als tragisch is", zegt Serge.
Een fijne nieuwe single van een band die nooit echt weg geweest is.
https://www.youtube.com/watch?v=RHb-BPpZWoU
Parcels - Van intimiteit tot euforie
De Australische band Parcels kwam hun nieuwe plaat voorstellen in Vorst Nationaal. De zaal was, zoals een dag eerder aangekondigd, uitverkocht. Het middenplein stond goed vol, de zitplaatsen op de eerste tribune waren stevig bezet, enkel de bovenste ring was afgesloten met een donker gordijn.
Waar het drie jaar geleden in een uitverkochte AB nog broeierig heet was, hing er nu aanvankelijk een fris herfstgevoel in de lucht – maar dat veranderde snel.
Parcels werd opgericht in 2014 in het Australische Byron Bay en bestaat uit Louie Swain (toetsen, zang), Patrick Hetherington (toetsen, zang), Noah Hill (bas, zang), Jules Crommelin (gitaar, zang) en Anatole “Toto” Serret (drums, zang). Inmiddels is de band gevestigd in Berlijn, waar ze hun herkenbare mix van funk, disco, pop en westcoast-harmonieën verder verfijnden.
Hun doorbraak kwam er in 2017 toen Daft Punk hun single “Overnight” produceerde – een samenwerking die hun sound definitief op de kaart zette. Met hun recent verschenen derde album ‘LOVED’ bewijst Parcels dat ze nog steeds evolueren, met een warme, groovende en emotioneel gelaagde sound.
De avond werd geopend door The Zenmenn, een trio uit Berlijn bestaande uit Magnus Bang Olsen (keyboards), Jonathan Reiter (bas) en Ben Anderson (drums). De band bracht een soort new age easy listening, hier en daar gekruid met oriëntaalse invloeden en een snuifje smooth jazz. Het geheel balanceerde ergens tussen ironie en ernst — “als het serieus was, zou het niet grappig zijn”, zo leek de ondertoon. De drummer, met hoed, sjaal en zonnebril, zag eruit alsof hij rechtstreeks uit een tropische loungebar was komen aanwaaien, terwijl Magnus met een Australische cowboyhoed en een zwaar Duits accent zijn Casio-keyboard om de nek hing voor een nummer over een Chinees restaurant, getiteld ‘Ming Dynastie’.
De muziek had zo kunnen dienen als soundtrack van een cheesy jaren tachtigfilm. Tegen het einde begonnen enkele hoofden te knikken — deels op het ritme, deels uit verveling — maar de sfeer bleef gemoedelijk.
Parcels opende de set op theatrale wijze: in het donker verscheen op het scherm een videoprojectie waarin de band te zien was in hun repetitieruimte, spelend met een sequencer. Terwijl het beeld verder liep, namen de vijf bandleden één voor één hun plaats op het podium in. Zodra de eerste noten van “tobeloved”, de opener van hun nieuwe plaat ‘LOVED’, klonken, steeg de temperatuur in de zaal voelbaar.”ifyoucall” volgde naadloos, en met het vertrouwde ”overnight “was het ijs volledig gebroken.
De set was zoals steeds tot in de puntjes opgebouwd: een evenwichtige afwisseling van dansbare grooves en intieme momenten, waarbij ‘LOVED’ de rode draad vormde. Zo goed als elk nummer van het nieuwe album kwam aan bod. Tijdens “summerinlove” verscheen er zelfs een live kiss cam die koppels in het publiek in beeld bracht – een knipoog die perfect paste bij de romantiek van de song.
Op een rustpunt in de set schoof de band naar de voorkant van het podium voor “leaveyourlove”, waarbij de drummer even de camera zelfs even overnam. Parcels beheerst het spel van gimmicks zonder het te overdrijven: kleine visuele en performance accenten die ervoor zorgen dat de show nooit statisch wordt. Ook de belichting speelde een hoofdrol – voortdurend werd er gespeeld met licht en schaduw, met projecties boven de band en bewegende spots die de muziek versterkten.
Halverwege zette “thinkaboutit” opnieuw het tempo hoger, een onweerstaanbare oorwurm die meteen gevolgd werd door het publiekfavoriet “tieduprightnow”, dat de zaal helemaal deed meedansen. Naar het einde toe klonk het gevoelige “once”, met Magnus Bang Olsen van het voorprogramma op slide guitar, een onverwacht maar geslaagd duetmoment dat het publiek even stil kreeg.
De reguliere set werd afgesloten met een uitgesponnen tranceversie van “tobeloved”, waarin de band minutenlang bouwde aan een climax. Voor de bisronde kwamen de vijf nog één keer terug, met het prachtig ingetogen “finallyover”, waarbij Jules Crommelin zittend op de rand van het podium de song bijna fluisterend inzette. Een intiem slotakkoord na een show die perfect balanceerde tussen energie en emotie.
Parcels bewees opnieuw dat ze niet enkel meesters zijn in harmonieën en groove, maar ook in het creëren van een totaalervaring. Hun liefde voor detail – in klank, beeld en ritme – maakt elk optreden meer dan een concert: het is een zorgvuldig geregisseerde viering van muziek, warmte en verbondenheid.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Parcels
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8676-parcels-07-10-2025?Itemid=0
The Zenmenn
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8679-the-zenmenn-07-10-2025?Itemid=0
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
