Lokerse Feesten 2025 - DAG 4 - Punk is nog steeds springlevend, Iggy Pop bewijst het!
Lokerse Feesten 2024
Grote Kaai
Lokeren
2025-08-04
Erik Vandamme

'Waardig ouder worden' het is niet aan heren als Iggy Pop besteed. Op de punkdag van de Lokerse Feesten bewees de jonge knar van ondertussen 78, dat Punk nog steeds springlevend is. Wat strompelend over het podium, maar zeer goed omringend, straalde hij de energie uit van een 20 jarige en deed hij de Grote Kaai meer dan een uur op zijn grondvesten  daveren.
Je zou haast vergeten dat er nog enkele andere bands op het podium stonden, die evenzeer goed bezig waren.
We besloten deze avond enkel op de mainstage door te brengen, en we hebben ons dat niet beklaagd.

Met The Undertones (*** 1/2) stond een al even legendarische punk band op het podium. De band werd opgericht in 1975, met als zanger Feargal Sharkey die later als solo artiest hoge ogen zou gooien. In 1983 hielden ze ermee op, en in 1999 kwamen ze , zonder Sharkey weliswaar, terug samen. Binnen de punk scene bleven The Undertones hoog aangeschreven, geen wonder dat de Grote Kaai goed gevuld stond zo vroeg op de avond.
Met een verbluffende “Jimmy Jimmy” bewees de band dat ze nog steeds stevig gepolijst kunnen uitpakken. Aan het niet aflatende enthousiasme van de band zelf heeft het niet gelegen, al voelde je toch met momenten dat het vet wat van de soep is. Ook loerde het 'dertien-in-dozijn-punk' spook vaak om de hoek.
maar we kregen aanstekelijke songs als “Male Model”, “Boys will be Boys” en “Hard luck”. The Undertones zijn wellicht niet meer die vurige punkband van toen, ouder en strammer, maar een routineuze aanpak kan je hen ook niet aanwrijven.
De Grote Kaai werd ingepakt door speelse, schitterende kleppers “Teenage Kicks”, “Here comes the summer” en “Family Entertaiment”, een band die enthousiast als jonge wolven staat te soleren. Mooi.

We vonden ons nog iets meer bij The Damned (****). Strak in het pak, deelde de band al vanaf “Love song” en “Machine Gun Etiquette” stevige uppercuts uit in de buikstreek. Ook hier gingen de oude knarren erg speels met elkaar en hun publiek om. Humor, grappen en grollen horen er bij. Een bijzonder vinnige frontman ging op “Ignite” het publiek zelfs lettelrijk opzoeken. Porren tot niemand meer stil staat was de boodschap.
Waren we vorig jaar op de New Wave dag niet geheel overtuigd, dan deed The Damned het nu beter in diversiteit en enthousiasme . “Neat Neat Neat” was ook zo’n klepper, een spervuur van mokerslagen. Na “New Rose” verliet de band vroegtijdig het podium, even was het publiek verbouwereerd. Maar de band voegde er nog enkele kleppers aan toe. Met een doodshoofd in de hand, liet de frontman het theatrale kantje zien en horen van The Damned. Om dan af te sluiten met “Smash it up” (part 1 &2) als apotheose. The Damned won deze keer met deze energieke aanpak …én dan moest het hoogtepunt van de avond nog komen.

Iggy Pop (*****) strompelde een beetje moeizaam op het podium, maar liet al vanaf de eerste oerschreeuw “TV Eye” en “Raw Power” horen. Hij was hier niet gekomen voor een gezellig bingo avondje met de pensiongerechtigden.
Iggy laat zich verdomd goed omringen, we waren dan ook danig onder de indruk van wat de muzikanten deden om opa Pop te begeleiden, hij plaatste hen voldoende in de spotlights. Helemaal terecht, want Iggy Pop is niet de artiest alleen, het is de volledige entourage en de band rondom hem die het plaatje compleet maken.
En zelf gaat hij tekeer als een wilde hond die iedereen dreigt te verscheuren, rolt zelfs over het podium en gaat de fans persoonlijk opzoeken op “I Wanna be your dog”. Voordien had hij met “The Passenger” en het legendarische “Lust for life” hen ingepalmd en hun keel laten schor schreeuwen.
Iggy Pop legde ruimschoots een uur lang de lat erg hoog in podiumprésence en vocals, wat een energie van een jong veulentje in een oud, verrompeld lichaam. Een spervuur aan bommetjes kregen we van Iggy en C° op “1970”, “Frenzy” en sloot hij af met een klepper van formaat “Punkrocker”.
Iggy Pop toonde als 78 jarige nog aan hoe punk echt moet klinken! Hij is goed omringd, maar zijn ontoombare inzet is er eentje met brio. Punk is springlevend, Iggy Pop bewees het (nog eens)!

Het zou voor Sex Pistols ft. Frank Carter (***) geen makkelijke opdracht worden om dit niveau te evenaren. Zonder hun flamboyante frontman Johnny Rotten dreigde dit een jukebox concert te worden, met wellicht de vele punk klassiekers, wel gebracht door een andere zanger. Het was uiteraard buiten spring-in-het-veld Frank Carter gerekend die met o.a. zijn eigen project Frank Carter & the Rattlesnakes ons al goed had bewezen uit een bijzonder hout gesneden te zijn.
Het gevreesde ‘jukebox effect spook’ doemde geregeld op, en toegegeven, we misten die (s)nijdige manier waarop Johnny Rotten zijn gal uitspuwt. O.m. op songs als “Holidays in the Sun”, opener van de avond. De niet aflatende geestdrift van Frank Carter maakte veel goed. Op “Pretty Vacant” ging hij in het publiek mee gaan pogoën tot jolijt van het publiek. Opvallend was het vertonen van oude concertopnames en beelden van de bandleden toen ze nog jong en fruitig waren. Johnny Rotten werd echter fijntjes weg gefilterd en vervangen door Frank Carter.  Dat 'zich van niets en niemand iets aantrekken' en hevige tegen heilige huisjes stampen … de Sex Pistols hebben het na al die jaren nog niet verleerd. Het oerdegelijke “God Save the Queen” - anno 2025 nog steeds relevant - en “No Feelings” onderstreepten het.
De bandleden zelf stonden er eerder onbeweeglijk bij. Maar we hielden van die lekkere riffs en drum salvo's. Eerlijkheidshalve, op sommige momenten leek het eerder een optreden van Frank Carter samen met een begeleidingsband die op de Sex Pistols leek. Het was dus eerder de klasse entertainer Frank Carter die zich ontpopte tot publieksmenner. Met “No Fun” - een Stooges song als ode aan Iggy Pop -  en “Problems” zette de band zijn status leuk verder.
“My Way” klonk beter toen Sid Vicious er eigenlijk nog bij was, maar met een schitterende “Anarchy in the UK” werd de set met een knaller besloten.
Sex Pistols ft. Frank Carter liet op Lokerse Feesten geen beklijvende indruk, het punkvuur bleek te vaak een waakvlammetje. Maar toch bracht de band, dankzij een bijzonder energieke Frank Carter, een degelijk concert, dat elk punkhart een beetje sneller deed slaan.
Maar geef ons toch maar Iggy Pop die met een ferme fluim links-rechts een stevige schop onder de kont geeft op het systeem. Iggypunk is nog steeds springlevend.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8159-lokerse-feesten-2025?ltemid=0

Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren

Festival Dranouter 2025 – Muzikale Beleving en Vakantie in Dranouter
Festival Dranouter 2025
Festivalterrein
Dranouter
2025-08-01 t-m 2025-08-03
Johan Meurisse

Na de succesvolle uitverkochte jubileumeditie '50 Years Of New Traditions'! vorig jaar kon het publiek op Festival Dranouter opnieuw proeven van heel wat moois, tekenend voor een onvergetelijke beleving, puike concerten en leuke animatie. Traditiegetrouw werd het reeds ingezet op donderdag.
Een paar nieuwigheden die er al vorig jaar waren en nu verder werden uitgewerkt, blijven belangrijk: de upgrade van de tenten (= betere zichtbaarheid door de tenten groter te maken en de toegankelijkheid, via de houten vloer in alle tenten en de beplanking die alle podia verbindt) en de vernieuwde Feestzone aan de overkant met het Buskerpodium, het folkpodium De Koer en de befaamde Palace.
Elk jaar komt de focus op een locatie, dit jaar 'Catalonië' in de spotlight, die de ‘new traditions’ sterk onderstreept.
Beleving ten top met de talrijke food- (heerlijke gerechten voor elk wat wils) & drinkstops (themabars, o.m. De Bruine Kroeg, Bavik Super Bar, Bar Zero), animatie en straattheateracts.
Van ’s middags tot diep in de nacht zorgen de beste fanfares en DJ's voor die heerlijke Festival Dranouter-sfeer. En leuk nog, de Bavik Super relax (silent disco).
Comfort: Ook zijn er voldoende shelters en tenten. Wie even wil uitrusten, kan terecht op de vele terrassen en zitbanken.
Creatief en inspiratievol steeds.
En ja, er wordt aan iedereen gedacht op Dranouter, … Familiefestival , de Dranouter formule werkt voor de hele familie, er is een babycorner en de kinderanimatie niet te vergeten, evenzeer belangvol en heel mooi uitgewerkt telkens van de organisatie.
Een gevarieerde line-up, die een unieke positie inneemt in het festivallandschap. Festival Dranouter tekent voor ‘muziekvakantie’, mensen laten zich verrassen door gevarieerde bands, klinken op de vriendschap en het ontmoeten , iedereen komt aan zijn trekken dus …
En eenmaal de microbe te pakken, ben je verkocht voor de jaarlijkse ‘new traditions’. Nog meer Dranouter-gevoel. Een festivalweekend om van te snoepen Het maakt de folklore en het festival kleurrijker … Muziek, Beleving en Ontspanning dus!
Net als vorig jaar op de jubileum editie was dit weekend er terug eentje met een recordopkomst van 55000 aanwezigen over het volledige festivalweekend, een editie ten top, die iedereen bijbleef …, wat we kunnen beamen.
Het is duidelijk dat de organisatie zich verder inzet op een unieke totaal beleving. Festival Dranouter zet op hun eigen manier muziek, beleving, animatie en verbinding van warme ontmoetingen op de kaart, en bevestigt zijn status als vaste waarde in het Vlaamse festivallandschap, zonder aan eigenheid in te boeten.
Het is aftellen naar de volgende editie. Festival Dranouter 2026 vindt plaats van 7 augustus t-m 9 augustus 2026. Tottons!

dag 1 - vrijdag 1 augustus 2025
De eerste zomerse avond mocht al meteen het bordje uitverkocht plaatsen met 16000 bezoekers. Een gedroomde start
Het inzetten van het festivalweekend ging samen met enthousiasme, spelplezier, gretigheid en de stemmenpracht van de artiesten.

De festivaldag en feeststemming werd echt op gang getrokken met de Nederlandse Merol, die een succesvolle festivalzomer en najaarstour tegemoet gaat. In doorschijnend zwart pakje, met de ‘x-jes’ op de borsten, de vlechten tot aan de poep, kwam ze opdraven. Als prominent voorstander van de Queerbeweging liet ze ons, op haar energieke, prikkelende synthpop in Eurodance-recyclage stijl, stilstaan op gelijkheid en gelijkwaardigheid, alles met een gezonde dosis humor en zelfspot.
Als band is Merol gereduceerd tot een drietal, de elektronica/keys, drums rolden en de dancebeats bonkten. Haar warme, indringende, heldere vocals deden de rest. De heupwiegende dansmoves en de verleidelijke blik bracht de erotiserende vrouwelijke nederpop naar een hoger niveau.
Lekker in het gehoor liggende songs dus, hip, cheeky, o.m. met “als kind van jou”, de single “superlatieven” en “knaldrang”. De beats/bleeps vlogen om de oren op een “lesgooo” en “slettenperi”. Sfeermakers zondermeer. Ze is overal te vinden op het podium en bij haar publiek.
De fantasie mag wel eens op hol slaan op de slowmotion versie van “hou je bek, bef me”. Ze heeft postgevat op een grote vis, die er hangt midden het podium.
De songs vloeien moeiteloos in elkaar over. Een eenheidsgevoel, danceparty creëren is het uitgangspunt. “Mannen met gevoel”, “vol” en “lekker met de meiden” besloten een voltreffer van een concert.
Indruk dat Die Antwoord een belangvolle referentie is geworden voor Merol met die elektronica evolutie. Leuk feestje in de Chateau.

Het is soms moeilijk kiezen tussen verschillende stages, als de Club en de Cirque, gezien hier fijne bands, artiesten terzelfdertijd staan geprogrammeerd.
Hier nu net de integere pop van Dressed like boys van Jelle Denturck van DIRK. en de donkere intimiteit van Madou …
… Zagen we een jonge springer in de Chateau, Merol, dan kon je erna terecht voor een verborgen Belpopparel uit de 80s, Madou (Club), met de pensioengerechtigde Vera Coomans en Wiet van de Leest , die muzikaal gerestyled werden met een paar jonge gasten, waaronder zoonlief Thomas Devos. Madou werd na ruim veertig jaar sinds 2022 van onder het stof gehaald en het klinkt nog even melodieus, integer, donker, emotievol, pakkend, treffend.
Pompte het daarnet, dan klinkt het nu sober, spaarzaam, breed, weemoedig, droevig. Ze zijn er terug bij met een nieuwe plaat ‘is er iets’, waarmee ze op tournee trokken, en de in het najaar van 2024 verschenen EP ‘engel’.
Het combo wisselde af in aanpak, intiem-breed (door de vioolpartijen, -getokkel, piano-keys en sax) met een jazzy ondertoon, gedragen door de kenmerkende diepe warme stem van Vera (op z’n Marianne Faithfulls). Hier sijpelt weemoed, verlating, de donkerte en een soort ‘murder ballad’ gevoel door in het ingenomen materiaal. Er werd rijkelijk geput uit het recente materiaal o.m. “is er iets” en de singles “ronquières”, “engel” (die tevens ook gebruikt wordt voor de tv reeks van Zwangery Guy’s ‘putain’). Verder speelden ze oude classics “witte nachten” (altijd graag in een uptempo versie) en “niets is voor altijd” , die smaakvol werden ontvangen.  
Een te koesteren band die moeiteloos de draad na al die jaren terug wist op te nemen met een herfstige melancholie op deze zomeravond.

Jasper Steverlinck (Chateau) raakt het publiek heel gevoelig met z’n materiaal, dat sober, innemend elegant als in een breder poprockend muzikaal decor kon worden geplaatst, verweven van z’n emotievolle, heldere, indringende vocals. De vocale capriolen, soms hoog uithalend, zijn hier dus bepalend.
Hij heeft al een handvol soloplaten uit, waaronder het vorig jaar verschenen ‘the healing’. De sobere elegantie vinden we in een spaarzaam begin als “somebody to love” (van Queen) en “lift U up”, beiden met piano en akoestische gitaar.
Al meteen krijgt hij het publiek mee en tilt hij de intiemere songs naar een hoger niveau door de ‘heyhoos’ en ‘oohoohs’. Een bredere, orkestrale aanpak kreeg je dan op “till we meet again” en “Nashville tears” met full band, strijkers en backing vocalistes, die meer pop, rock, soul, r&b in de sound steken. De songs worden hoedanook melodieus goed opgebouwd en uitgewerkt. “Rivers”, “dear life”, “need your love” en “the healing”, ze zijn te horen als betoverende hartenbrekenpop, maar zondermeer met een mooi groot bonkend warm hart!

Opnieuw was het een balanceren in smaak – en ambiancemakers, van de multiculturele sound van ons Jaune toujours of de traditionele punkfolk van Peat & Diesel uit Schotland …
… Peat & Diesel kon rekenen op een volle Clubstage. Het triggerde het drietal om er een aangenaam, ontspannend, leuk setje van te maken. Een combinatie van gitaar, drums en accordeon; de instrumenten onder hoogspanning door een snedig, stevig, gebald gitaarspel, de accordeon met een zekere zwier en draai en de begeesterende drums. Voeg er nog een krachtige, doorleefde stem aan toe en ‘t is compleet.
We worden meegezogen in dit samenspel, zeker door die accordeon die ons lekker weet te prikkelen en doet heupwiegen. We hoorden punk, hardcore, nu-metal, een soort Dog Eat Dog on folk, niet vies van The Pogues, Flogging molly of Dropkick Murphys. Een mooie ontdekking alvast.

De getalenteerde Britse sing-songwriter uit Manchester Tom Walker kon ook rekenen op een volle Chateau met z’n melodieus gevoelige poprock, die houdt van rootsamericana en eens stevig kan geïnjecteerd zijn. Met wollen muts, hemd en boots aan intrigeert de songwriter. Ook hier zijn mans neuzelende, indringende, heldere, soms schreeuwende vocals bepalend, die ergens doen denken aan Air Traffic of singers Rag’n’Bone Man, Passenger of Nathaniel Ratecliff.
In 2018 debuteerde hij sterk met ‘what a time to be alive’ , met de monsterhits “just you & i” en zeker “leave a light on” (geleest op gitaar, piano en stem), die hij hier goed bewaarde tot het eind van de set. Met nummers “head underwater” en “burn” werd gerefereerd naar het vorig jaar pas tweede plaat ‘I am’.
Aanstekelijke, meeslepende, emotievolle gitaarpop, met enkele felle uithalen, toetsenpartijen en tonnen vol charisma weet hij ook moeiteloos het publiek te betrekken en in te palmen met singalongs. Rock voor romantici!

Ook al houden we van Balkanpop en orkestratie, The Balkan Paradise Orchestra (Club) moesten we links laten liggen voor één van de bands uit Catalonië, Gregotechno in de Cirque .
Gregotechno - Een parel, een ontdekking die Gregoriaanse gezangen combineert met rave, trance drum’n bass en techno . Een ‘liturgia del cos’, zoals we zagen op de toepasselijke afbeeldingen op het scherm.
De twee in monnikshabijt werden af en toe aangevuld door twee dansende monniken. We werden meegezogen in die repeterende, bezwerende, opbouwende en pompende dance; het onderstreepte hun creativiteit en visualisatie.
Een gooi naar hitech dance nights , dreambeats, land of loves, hype-o-dreams en Tmls van deze tijd … De twee wouden ons op het eind zelf leren hoe best een Gregoriaanse zangpartij uit te voeren. Met een knipoog naar de gezangen in Zevenkerken, de monniken van Chevetogne en Enigma … Mooi, origineel, leuk. Een tip dus voor de eucharistievieringen op zondag op radio 1 …

Tot slot heerlijk aangenaam om ‘t Hof Van Commerce (Chateau) terug aan het werk te zien. Met verenigde krachten, de batterijen opgeladen en met heel veel goesting schieten de twee, Buyse en Kowlier, terug uit hun kraam in rechttoe-rechtaan hiphop vanuit het hart en met een salvo aan rake, scherpe, komische W-Vlaamse raps en lyrics. ‘Lp6’ is uit, en dat hebben we geweten. Fris, aanstekelijk zondermeer.
We voelden het aankomen aan onze grote teen, twee jaar na de concerten aan het Depart met hun recycle tour van ‘en in Izzegem’, het debuut 25 jaar terug. Een reünie en nieuw werk werd beloofd, en kijk 13 j na ‘stuntman’ verschijnt ‘Lp6’, bijgestaan door DJ JTOTHEC, die 4T4 opvolgt. En dat betekent vette beats, lekkere vibes en zwierige grooves.
Na een succesvolle clubtour waren de festivals aan de beurt en Dranouter kon hier dus niet ontbreken.
‘Zie ’t gulder e béké zittn’‘, ‘kun jun d’r nog tegn’, t Hof staat op scherp en schiet met scherp! De rapsalvo’s volgden elkaar op in de lekker in het gehoor liggende sounds’n’beats! De rits aan ongelofelijke, wisselende, aanvullende raps, de geluidjes, de beats, de loops, het klinkt ongedwongen, speels, gesmeerd, emotievol, groovy en dansbaar.
Er wordt afgewisseld tussen oud en nieuw. “De legende van …”, “van min gès” en “melksnor” dringen zich op tussen het singlearsenaal van huidige prachtsingles “in de chalet” (met de nu gekende vlaggenzwaai) en “kommer/kwel (malaise, ellende en miserie)”.
Oud natuurlijk met het opzwepende “stuntman”, “wupperbol”, “zonder totetrekkerie”, “kom mor ip” en de instant klassieker “dommestik & levrancier”, met de in het geheugen gegrifte refrein ‘zeg ne kjir oe loat’est, …’.
Af en toe wat op adem komen met “baes” en “leegaert (leegaertzweet)”. Hoedanoook, het klonk aanstekelijk, opzwepend als zalvend, hemels. Amusement en ambiance troef. Een welgemeende merci volgde!
Na al die jaren niet uitgeblust, nee hoor, nog steeds bewonderingwaardig en eigentijds nostalgisch overtuigend. Een terechte afsluiter voor de eerste succesvolle festivaldag op ‘Dranoeter’, om het in de woorden van ‘tHof te zeggen …

dag 2 – zaterdag 2 augustus 2025
De tweede dag van het festival verbond gewaagde live acts met de toegankelijkheid van de rootstraditie. Met een staande ovatie aan Johan Verminnen! Iedereen geniet ten volle van wat er te beleven valt en ook vandaag mag de organisatie uiterst tevreden zijn met een uitverkochte dag van 16000 bezoekers opnieuw.

Deze tweede dag starten we feestelijk met The Rumjacks, een internationaal folkpunkcollectief uit Australië/Usa die het gemeengoed en de wortels van The Pogues, Dropkick Murphys en Flogging molly door de mallemolen haalt. In de chateau werden meteen de heup- en dansspieren op de proef gesteld met hun opzwepende, energieke sound. De flutes, de accordeon, mandoline, banjo, bouzouki geven zwier en kleur aan hun uptempos. Op dit uur van de dag vloog nog niet meteen de bekertjes en het bier de lucht in, maar rondedansjes en enkele dives konden we noteren, zeker op kleppers als “bullhead”, “smash them bottles”, “light in my shadow” en “an irish pub song”. Af en toe werd het gaspedaal even losgelaten en kregen we een toegankelijker folkpop geluid als op “an irish goodbye on St-Valentine’s day” en “cold like this”.
Nu, welke song ook werd gespeeld, dit was een sfeer-ambiancemaker!

Het duo uit Canada, The East Pointers (Club), hield het wat rustiger en putte uit de traditionele folkamericana. Een beeldrijke sound, door de afwisseling van (semi-) akoestische gitaar, keys en viool. De twee balanceerden tussen traditie en dromerige indiepop en ze hebben aan hun songs een verhaallijn gekoppeld.
Aangename luisterpop ,een trip down memory lane Canada, die hier teruggreep naar de roots van het festival.

J. Bernardt heeft er al een succesvolle clubtournee opzitten, die de huidige tweede plaat ‘Contigo’ in de spotlight plaatst. Jinte Deprez is de man achter J. Bernardt , die in een ander muzikaal leven een belangvolle rol samen met Maarten Devoldere inneemt bij Balthazar. Onmiskenbaar is die invloed te horen door de variërende donkere, broeierige, indringende ritmes, die in een rits boeiende, meeslepende songs wordt gestopt en gedragen zijn door z’n warme , diepe zegzang. Onderhuids valt er een vleugje souljazz groove te noteren.
Jinte is hier als frontman erg beweeglijk, de toetsen, percussie en diepe basspel nemen een even sterke positie in, als zijn innemend, broeierig gitaarspel. Groteske nachtelijke stadsmuziek ervaarden we met songs als “last waltz”, “I’m the ghost you forgot”, “running days”, “wicked streets” en “don’t get me wrong”, die door de staande lichten achter de bandleden mooi klonken.
J. Bernardt, het is een volwaardig alternatief voor Balthazar en hij nestelt zich duidelijk naast broertje Warhaus, die hier later op de avond nog optrad.

De muziek van Augustijn, zoon van Willem Vermandere, in een overvolle Cirque, was uiterst genietbaar. We kregen een uurtje aan-de-toog, de druivelaar, uit het leven gegrepen songs, in gemoedelijke poppy kleinkunst, vol zelfrelativering, zelfspot en met een vleugje humor; allemaal in het W-Vlaams Ostends dialect gezongen.
‘Muziek voor skone gewone menschen’ … sober, spaarzaam, dromerig van aard … “Mijn land” van z’n papa was de aanzet. De Pulp cover “common people” werd omgedoopt tot “gewone menschen”. “Steenkerke” refereerde naar z’n thuisbasis en “ossan zeer” (over de ondraaglijke pijn die je lichaam kan ervaren) was er eentje in samenwerking met Peter Slabbynck en kreeg dus de muzikale noten van “I can’t live in a living room” mee van Red Zebra.
Verder het meezinggehalte van “ja santé” over de vele goede bieren in ons land met ‘nen augustijn’ als slot en “godverdoemme joat”, bijna door elke West-Vlaming bijna gekend, werd meegezongen en sloten deze set vol solidariteit en vriendschap af. Leuk!

De dromerige feeërieke indie droompop van The Haunted Youth (Chateau), een handvol jaar terug één van de Nieuwe Lichting winnaars, krijgt nu een ruwer, stevig jasje aangemeten. Het nakend langverwachte tweede album ‘boys cry too’ zal hier voor iets tussen zitten; de singles “emo song”, “into you” en “in my head” lieten het al horen dat hun krachttoeren en reverbs mooi verweven zijn in hun kenmerkende noemer van pop, rock, postrock, postmetal, shoegaze en psychedelica. Een snedige, stevige injectie , een schop onder de kont krijgt het materiaal live nu.
Een goed uur werden we ondergedompeld, meegesleept in de struggle for life van spil Joachim Liebens. Het is een hechte liveband die de nummers intensiteit, groove en diepgang bieden.
In een donker lichtdecor die vooral blauw , paars en rood kleurt, stappen we uitnodigend in die benevelde leefwereld. De sterkte zit ‘em in die zalvende, fris sprankelende, repeterende ritmes, opengetrokken door noisy vertier, met een natuurpracht voor zich van een vulkaanuitbarsting in de verte, waarvan je de lava ziet stromen in een eigen geplaveide weg.
De subtiliteit , finesse wordt deels bewaard deels omgebogen naar een genadeloos, grimmig rockend hart. Op het eind steeds hoor je net die pedaal effects , die doen denken aan het geluid als de trein remt in het station.
We worden op sleeptouw genomen op prachtsongs “broken”, “teen rebel” en “I feel like shit & i wanna die”. De drie nieuwe singles zijn veelbelovend en nestelen zich naast het oude. Maar ook “castlevania” en het instrumentale “falling into you”, die ergens Mogwai meets Amenra meets Aphex Twin introduceert, klinkt zacht-hard en zorgt voor ontroering en knockouts; ze doen ons reikhalzend uitkijken naar de binnenkort te verschijnen opvolger van ‘dawn of the freak’.
The Haunted Youth - Dromerige krachttoeren met een verbeten blik!

Vorig jaar kwam het Belgische Stavroz als vreemde eend in de bijt in de Club, met een amalgaan van elektrotrance, deephouse, psychedelica en jazz. Nu was NAFT aan de beurt die iedereen meezoog in hun lekker prikkelende, zwevende, dansbare tunes van techhouse, eurodance, rave met de kracht van koperblazers en twee drummers.
Een liveband on beats, die ons meevoerde naar hun unieke wereld vol bruisende energie en compromisloze ritmes in een pure rave spirit. O.m. “universal nation” (Push) werd volledig ontrafeld en op die manier naar een high level gebracht. Een zinderende potpourri van een dancehall setje!

Tot slot mocht ‘die andere van Balthazar’, Maarten Devoldere met Warhaus (Chateau) dag twee van een uitverkocht Dranouter besluiten. Vorig jaar kwamen ze voor de dag met ‘Karaoke Moon’, de vierde nu, terug eentje die een prikkelende, huiverende, mysterieuze, grillige, donkere als integere groovy sound kenmerkt. We belanden in een soort filmsoundtrack, een film noir. De toegevoegde instrumentatie van piano, keys, viool, trompet- en trombonegeschal biedt kleur en avontuur. Daarbovenop hebben we de prevelende grauwe, variërende (zeg) zang van Maarten en z’n podiumact. Ook de lightshow bepaalt mee het geheel.
Het was een aparte closing act, niet hapklaar in elk geval; het vergde oefening, de songs werden ontrafeld, de vocale capriolen en zegzang en de oranje gloed op het podium zorgden voor kippenvel. Hoedanook, originaliteit en avontuur troef.
Al van in ‘t begin werden we gedropt in hun leefwereld met het kenmerkende trompet- en trombone geschal op “I’m not him”. Een aanhoudend intens broeierige spanning weet het vijftal te creëren, dit door de aanzwellende partijen, de gitaarlicks, - getokkel en de grooves. Het klinkt uitermate bezwerend. Elk instrument kreeg voldoende ruimte. “When the names are real”, “popcorn”, “Jim Morrison” en “Timebomb” volgden, het werd dwarrelend uitgediept met verdwaalde trombone/blazer partijen, drums, toetsen, gitaar-/bastunes.
Het werd soms een cabaresk-voodoo gebeuren live op een “zero one code”, “beaches” en “the winning numbers”. Even op adem konden we komen in die verbrokkelde muzikale wereld op het toegankelijke oudje “love’s a stranger”.
Alsof dit nog niet genoeg was, deed Maarten aan een karaokewedstrijd. Hij dacht hier terug aan z’n eerste liefje op “het werd zomer” van Rob De Nijs, mee ingezet door Jinte en dat door iedereen luidkeels werd meezongen met een danspasje en surplus. Sentiment ten top, niet slecht na zo’n huiverend concert.
Experiment met een vleugje toegankelijkheid konden we nog even voelen met fijne sfeermakende afsluiters “mad world” en “open window”, die de verbrokkeling tot een verenigde sound bracht door de singalongs en met een knipoog naar Maartens aanwezige zus en moeder. 
Een alternatief gewaagde afsluiter. Klasse zondermeer, maar wat Warhaus bracht, was niet voor iedereen bestemd …

Een fijne herinnering werd overgehouden aan het concert van Johan Verminnen in de Club.
Johan Verminnen neemt afscheid van het grote publiek … Een laaiend enthousiast publiek onthaalt Johan Verminnen voor zijn “LAATSTE Ronde” in de Club. De inmiddels 74-jarige Brusselse Ket , nu gehuisvest in Hansbeke, is begonnen aan zijn afscheidstournee. In een interview liet hij al weten dat het fysiek niet meer gaat. Zijn lichaam kraakt langs alle kanten. En, helaas, hij moet inderdaad begeleid worden naar zijn stoel op het podium. Stappen lukt nog amper maar zijn stem is toch nog als van oudsher.
Ruim een uur zal hij chronologisch door zijn repertoire grasduinen. Zijn songs leidt hij altijd mooi in met een kleine anekdote . Geboren in Wemmel “Brussel, zijn jeugd “, “met zeven aan de tafel”, de geboorte van zijn dochter “Pauline”, zijn nieuwsgierigheid en reislust “ik wil de wereld zien” en “meezingen gvd of ‘k trap het hier af“, “laat me nu toch niet alleen” en “mooie dagen”.
We merkten ook heel wat weemoed in zijn inleiding toen hij het  nummer “ouwe maten” bracht voor al zijn verloren collega’s “ (Wannes van de Velde, Walter De Buck,…). Afscheid nam hij in stijl met zijn speciaal voor deze tournee geschreven lied “de laatste ronde”. We pinkten toch een traan weg bij de staande ovatie die hij kreeg. Verdiend! maar Helaas tot nooit meer … (dank aan Danny Feys)

dag 3 – zondag 3 augustus 2025
Op deze derde uitverkochte festivaldag ervaarden we een fijne, overtuigende ontdekkingstocht die de traditie van het festival (folk-roots) onder de loep hield.

Dag drie werd aangevat met het Ierse The Scratch die momenteel vele festivals aandoen, o.m. waren ze al te zien op Jera on air en Rock Werchter. Hun zgn. ‘akoestische metal’ hoorden we als opzwepende, snedige, stevige gitaarrock, die stoner, metal als de Ierse roots omarmt. Ook de zangpartijen zijn even fel, verbeten . Geen evidentie op een festival als Dranouter, maar het toont de diversiteit aan in de programmatie. In een goed gevulde Chateau werd het geapprecieerd met songs als “cig in the breeze” en “old dog”. De drummer hitst op z’n drumkit en met z’n vocals het publiek op. Een t-shirt van Peuk was welgemeend voor deze band, die in het najaar terug te zien zijn in het clubcircuit, in november, Kavka Antwerpen.

Zoals steeds is het moeilijk kiezen tussen bands op de andere stages. In de vooravond was er het gelijklopend concert van De Toegift en Marble Sounds. We namen beiden zo goed mogelijk door …
De Toegift uit Zeeuws Vlaanderen nestelt zich gesta binnen de golf Nederlandstalige artiesten. Ergens valt de klank van Spinvis, MAM; Broeder Dieleman, Herman Van Veen te bespeuren in hun dromerige, sfeervolle, melancholische pop, dat subtiel, fijnzinnig is uitgewerkt en een licht klassieke inslag heeft. Sober, spaarzaam in z’n totaliteit, met zes op het podium. De klankkleur van viool en dwarsfluit is een meerwaarde. Lekker achteroverleunend en wegdromend op hun muziek in de Cirque.
Intussen was Marble Sounds begonnen, het alter ego van Pieter van Dessel, die een vijftiental jaar bezig zijn; ze zijn toe aan de zesde plaat ‘Core memory’, die smachtend melodieus rockt en minder weelderig georkestreerd is. Die muzikale kaart wordt nu door het combo getrokken. Afwisselend melodieus puntige poprocksongs (rock dus) en herfstige integere, weelderige pop (droompop dus), gepolijst als ongepolijst, die een puike spanningsopbouw hebben in een donker, schilderachtig, beeldrijk decor. We werden heen en weer geslingerd dus , we konden handjeszwaaien, meezingen en mekaar eens goed vastpakken, een toonbeeld van samenhorigheid en dat het iedereen mag goed gaan in deze onvoorspelbare wereld!
Het ging van “you would prove me wrong”, “an emotional high”, “catch it alive”, “hear me talking” naar “photographs” en het intieme “leave a light on”, een eerbetoon aan z’n pas overleden papa. En qua instrumentatie een warme dank aan Floris Francis Arthur.

Een tweetal jaar terug zagen we het Ierse combo The Mary Wallopers op Rock Werchter. We kregen van het kwintet een mengeling Ierse folkpop die put uit traditionals. De sound is er één met een boodschap en zorgt voor feestplezier. Wat er rondom ons gebeurt, laat hen niet onberoerd, waaronder Free Palestina en het politieke landschap.
Hier staan twee sing/songwriters centraal. Muzikaal stellen ze innemend materiaal solo of met twee voor, vocaal soms deels onvast; het deed denken aan Richard Thompson en Billy Bragg. Breder klonk het met akoestische gitaar, banjo, whistle, doedel en drums, die folk, pop, punk, psychedelica samenbrengt. Bezwerend, integer, pakkend als aanstekelijk, zwierig, dansbaar. Zij hielden hoedanook hun publiek bij de leest en de set werd warm ontvangen.

Afwisseling, variatie troef op de podia van Dranouter … Een volgende sensatie in spé is Kaat Van Stralen wel , die eerder dit jaar één van de winnaars was van de Nieuwe Lichting. Een overvolle Cirque onthaalde dit opkomend talent. We krijgen een portie strakke, hoekige indiepunkpop van een amicale jonge dame die aangeeft hoe hard taal en spelen met taal wel kan zijn. Ze doet het met spoken word en een wisselende zangstijl in het Vlaams, die onvast, zalvend, schreeuwend is. ‘Kleinkunstkabaal’ met een boodschap wordt het omschreven. Ook hier komen persoonlijke ervaringen, indrukken en de wereldgebeurtenissen (de grote politiekers, Gaza) aan bod. Het klinkt meeslepend, broeierig, springerig, fel, meedogenloos. De nummers ondergaan nogal wat onverwachtse, verrassende wendingen zonder de melodie uit het oog te verliezen. Het kwartet weet de songs op te bouwen en te doen exploderen. Een muzikale beweeglijkheid die siert.
Zij hotst heen en weer in haar nauwe taille, de gitarist speelt op scherp en refereert met z’n witte puntmuts aan Peppi & Kokki, de rastabassist tovert diepe basgrooves en de drummer beheerst en mept op het ritme.
Je zou denken dat zij uit Nederland komen met hun tongval en door hun link naar een Sophie Straat. Maar nee, ze komen uit Aarschot. Wet Leg en Savages zijn evenzeer mooie referenties. We waren onder de indruk van songs als “aerobics”, “taal is God” en natuurlijk de nakende instant klassieker “stop met wenen”, die in allerlei gedaantes was te horen, sfeervol, repetitief, opbouwend, hitsend en noisy explosief.

Je zou denken dat de ‘4 wild west’ heren van The Dead South afkomstig waren uit het Zuiden van de VS, maar niets was minder waar … Het kwartet komt uit Canada en brengt een interessante mix van country, bluegrass, hillbilly en rootsamericana, zoals wij dat hier een pak jaren geleden nog hoorden van The broken circle bluegrass band (van de film ‘the broken circle breakdown’), Eriksson-Delcroix, The country kittens en A murder in Mississippi.
We zagen een outfit van een wit hemd, bretellen, zwarte broek, vest, ronde hoed, boots en 2 vaten met een glas whiskey of water op en een instrumentarium van gitaar, mandoline, banjo, cello/(contra)bas en foottics/drums, met op de achtergrond de kenmerkende halskettingen van een bull, eagle, das of strikje.
Muzikaal vormden de vier de ideale soundtrack van ‘Billy the kid’, Tarentino’s ‘hateful eight’ of Sergio Leone’s spaghetti westerns. De set was uitermate boeiend, prikkelde de dansspieren en nodigde uit tot een danspas. Het klonk swingend, zwierig, broeierig, energiek als sfeervol, dromerig, emotievol. Een geweldige sfeer creëerden ze. Welke song hier ook aan bod kwam, de afwisseling in die eigen unieke stijl was enorm, en werd mooi aangevuld met de tics, whistling en tamboerijn.
Het leek een muzikale dolle rit doorheen de desert of route 69. Een aangename kennismaking alvast met deze band in hun tien jarige carrière.

Guido Belcanto is één van de boegbeelden van het Vlaamse lied. ‘Tedere Baldadigheden’, die vorig jaar verscheen , plaatste hij in de spotlight om terug op tournee te gaan; de charismatische, gelouterde zanger, de koning van het authentieke levenslied, met de lang witte haren, weet de terugkerende thema’s van weemoed, tragiek, tristesse en langs de andere kant het losse, de (zelf) relativering, het geluk van de liefde en het leven, te verhalen. Hij doet dit in kleurrijke, dagdagelijkse observaties, ervaringen en evoluties van leuke, rakende teksten en troostende woorden, van joie de vivre, pluk-de-dag, tederheid, verwondering en ondeugd. Allemaal in gevatte opmerkingen en met een lach en een traan.
Hij heeft een heuse band achter zich en biedt een even brede, kleurrijke sound door de toevoeging van accordeon, banjo, contrabas, viool en sax. De backing vocalisten maken het plaatje compleet.  Ook hier werden we heen en weer geslingerd in dynamiek en melancholie. Een volstrekt eigen universum heeft hij weten te realiseren vol gevoelige, tedere, emotievolle en stoute, pikante soms aangebrande en gevaarlijke baldadigheden, die z’n songwriterstalent sieren.
We lieten ons dus gewillig, moeiteloos mee voeren in de artiest en zijn pakkende indringende vocals. Muzikaal kreeg het vorm in pop, chanson, folk, roots en blues.
Een schitterende set was het resultaat waarbij Belcanto het publiek op Dranouter enorm dankbaar was, het hing aan zijn lippen, zo dankbaar dat hij op het eind in ontbloot bovenlijf verder zong. Wat een hoogtepunt van deze closing act in de Club.
We werden gedropt in diens leefwereld met songs als “zou je van me houden”, “de vrouw van de bakker”, “la passionara”, “je betekent niets als niemand om je geeft”, “vlammetjes”, “Jessica”, Nick Lowe’s “half a man, half a boy” omgedoopt tot “half man half vrouw” en classics “toverdrank” en “plastic rozen verwelken niet”. Amusement en ontroering ten top!
Wat een talent en sterkte van wat hij allemaal heeft uitgebracht en hoe leuk, ontspannend, ludiek, emotievol - uit het leven gegrepen - het allemaal klonk door een goed op elkaar ingespeelde band. Dit was Belcanto pur sang, op z’n best!

Het Britse Bear’s den mocht het festivalweekend besluiten en met enig fierheid bedankten ze iedereen dat ze voor de eerste keer in hun tienjarige carrière een festival mochten headlinen. Kort voor de opgestarte tour verliet stichtend lid Andrew Davie het Londens collectief, die nu gedragen wordt door Kevin Jones.
De vijfkoppige band bracht ons een gemoedelijke trip in hun landelijke indieroots/folkpopelektronica van hun debuut ‘islands’ tot ‘blue hours’, nu ook al een paar jaar oud. Dit was een goed uurtje mijmeren, onthaasten in die lieflijke sound en de pittoreske omgeving van Dranouter, dat muzikaal extra elan kreeg door de banjo, de synths en trompetpartijen.
Goed in het gehoor liggend materiaal dus van groovy, sfeervolle, catchy en radiovriendelijke songs, ondersteund van die doorleefde, lichthese, heldere, indringende vocals. De samenzang maakte het nog mooier. Een afstemming op z’n best.
“Red earth & pouring rain” opende en met “dew on the vine” kregen we al een sterkhouder. Het dromerige, sfeervolle aspect kreeg je op “gratitude”. “Sophie” bood een ‘campfire gevoel’, akoestische gitaren en trompet op een matig versterkte microfoon. De band was onder de indruk van de warme respons. Het deed hen deugd en zorgde voor een meer ontspannend gevoel bij de band die toch wat stress had om af te sluiten hier.
Na de semi-akoestische aanpak van “Magdalene” en “the love we stole” , klonk het opbouwender en broeierig extravert op “laurel wretch” en de wonderschone doorbraak single “agape”, eentje die zorgde voor kippenvel en een fijn, emotievol meezingmoment.
Bear’s den tekende voor sentiment en friste, finesse en schoonheid.

Deze derde dag was er één van leuke verrassingen binnen de traditie van roots-folk, de wortels van het festival zondermeer.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Karl Vandewoestijne en Lien Callewaert
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8261-dranouter-2025?Itemid=0

Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter

Remember Historiek
Festival Dranouter is en blijft een gemoedelijk en gezinsvriendelijk muziekfeest in een schitterende omgeving. Als één van de oudste festivals namen ze een unieke positie in binnen het Belgische festivallandschap. Sinds 2015 huist dit duurzame festival in het dorp van Dranouter, letterlijk tussen de huizen, de torende kerk, de uitgestrekte velden en de prachtige Kemmelberg. De mix van straffe live concerten, originele randanimatie, stevige afterparty's, verrassende kinderprogrammatie, -animatie en de verrassend mooi ingerichte drank- (themabars) en de heerlijke foodstands worden fel gesmaakt.
Geruggensteund door de slogan ‘Festival Of New Traditions’ komt de klemtoon op roots en folk, aangevuld door een zorgvuldig gekozen selectie van internationale en Belgische acts, met een rits onbekende parels.