Pokey LaFarge - Great Gigs in The Park 2025 - Een aanstekelijke, breed klinkende 'roots' avond

We maakten ons op voor een swingende ‘roots’ avond, wat paste in deze warme temperaturen. De zandstormen die opborrelden in onze fantasie tijdens het optreden van Pokey LaFarge (*****) namen we er al te graag bij.
Maar het was meer dan een rootssound; door de muzikale diversiteit swing, western, country, blues kregen we hier een breed klinkend spectrum. En met wat voor een muzikanten … We waren we onder de indruk van de warme contrabas en het gitaarspel van Andrew Heissler, alias Pokey LaFarge, die zich vooral uitte als een klasse entertainer pur sang. Het publiek werd aangepord, de armen zwiepten heen en weer en er waren meebrulmomenten.

Pokey LaFarge weet op speelse wijze te bekoren en prikkelt door de brede, aanstekelijke sound. De dansspieren werden aangesproken , heupwiegen werd een must. Wat een muzikale verrassingen steeds … Al meteen met het verbrijzelend mooie “Chicken Shack”. Dat opzwepende karakter ging in een rollercoaster, o.m. op “So Long Chicago”, “Don't let it Go” en “For a Night”.
Dit elan hielden ze moeiteloos aan. “Run Run Run” en “Tonk Game” volgden. De eindspurt werd ingezet met een “La La Blues”, voorzien van een lekker groovy bluesy geluid.
Met een “Goodnight , Goodbye” voel je de adrenaline doorheen je lichaam. Een muzikale friste en wervelstorm binnen die roots. Mooi.
Setlist: Chicken Shack - So Long Chicago - Don't Let It Go - One You, One Me - End of My Rope - Rotterdam - For a Night - Rent Money - Central Time - It's Not Over - Judge A Book By It's Cover - Run Run Run - Tonk Game - Get It 'Fore It's Gone - Fine to Me - Jericho - La La Blues  (Pokey LaFarge and the South City Three song) - Something in the Water - Goodnight, Goodbye

In het voorprogramma kregen we helaas een beetje voorgekauwde country van de Hadacol Tremblers (***). Leuk, niet slecht, maar niks echt bijzonders. Mannen met grote witte hoeden, de gitaren en de viool gaven zwier en dynamiek. Een western vibe die tot de verbeelding sprak. Maar pit en originaliteit van het genre ontbrak ten dele, om ons volledig te overtuigen . Hoedanook deugddoend om op temperatuur en in de mood te geraken door hun niet aflatend enthousiasme en de aanstekelijke gemoedelijk- en speelsheid eigen aan het genre.

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Nikaas

Lionel Richie – Say hello to the hits

Om 20h begon Iggi Kelly, telg uit de wereldberoemde Iers-Amerikaanse muzikale ‘The Kelly Family’, de zoon van Patricia Kelly, eraan. De zitjes waren op dat moment al vlot ingenomen en de afgeborstelde ballads werden gesmaakt door een publiek dat duidelijk zin had in een feestje, all night long ...
Toen Iggy en zijn band finaal nog vroegen of we met z'n allen op de foto wilden, klonk het volmondig ja, iedereen stak z’n hand op en de kliks waren het gevolg. Altijd sympathiek als afsluiter van een voorprogramma

En toen kon het aftellen beginnen want het was de man uit Alabama waar we toch voor gekomen waren. Geboren in Tuskegee en zinnens om dominee te worden. Maar zoals dat nu eenmaal gaat in het leven, heeft het lot vaak andere plannen, de muziekwereld zowaar. Met medestudenten uit zijn hometown startte hij de alom gekende band Commodores om dan later solo verder te gaan. Het is inmiddels alweer van 2016 (TW Classic) geleden dat deze legende voet zette op Belgische bodem.  We hebben het over de legendarische soulpopper Lionel Richie.
Aan de vooravond van zijn 76ste verjaardag (20/06) komt hij ons dus opnieuw verblijden met een resem hits, voorlopig blijft het althans nog wachten, het podium blijft akelig leeg, en het is inmiddels ruim 21h30. Het ongeduld van het publiek wordt op de proef gesteld, dat kan je merken aan de fluitconcerten, met “Hello ???”.

Uiteindelijk om 21h40 wordt ons geduld beloond en neemt het spektakel zijn aanvang met een videowall met al zijn ‘greatest hits, moments and elpee's’; wat een palmares, ééntje om 'U' tegen te zeggen, dat staat buiten kijf.
En dan gaan alle spotlichten aan en aanschouwen we eindelijk de legendarische singer-songwriter in al zijn glorie … Met welk nummer kan je beter starten, het lijkt ervoor geschreven. “Hello”, en dat wordt uit volle borst beantwoord en meegezongen. Na deze intro komen de excuses, we were stuck in a traffic jam, due to an accident. En het hielp hen geen meter vooruit door te melden dat hij zijn eigen concert zou mislopen. Nu ja, beter laat dan nooit, en laat de hits nu maar komen en dat doen ze ook. We krijgen een mooie mix van eigen nummers en de hits vande Commodores, zoals het prachtige “Easy” met ietwat speelse saxofoon begeleiding die niet helemaal liep zoals het hoorde en dus opnieuw moet. De vriendschap met de bandleden straalt ervan af, net als het plezier in het samen musiceren.
Al is het omzeggen bloedheet in de zaal, "I sweat to death, I'm all wet and you guys look so dry", en dat is te zien op de grote schermen, het zweet gutst hem van het voorhoofd. Iemand heeft duidelijk de knop van de airco nog niet gevonden en dan moet “Brickhouse” nog komen gelardeerd met streepjes “Fire”, vergezeld van hoe kan het ook anders vuurkanonnen.
We voelen die hitte tot in de tribunes, wat moet het dus niet zijn op het podium, laat staan de drummer & de keyboard speler, die staan midden tussen al dat vuurgeweld. Een spetterend applaus valt hen dan ook ten deel ingezet door de master himself.
Alle genres komen aan bod in de verscheidenheid van de gebrachte hits, soms ingetogen aan de piano afgewisseld met andere stijlen funk, soul, pop en zelfs een vleugje reggae, de meester beheerst het allemaal. Dansend, pianospelend en openhartig kletsend tussen de nummers door, deed Lionel zijn uiterste best om het publiek voor zich te winnen en applaus te scoren.
Waar de klank eerst nog niet helemaal op peil zat, lijkt dat euvel inmiddels opgelost en iemand gaf een draai aan de airco, dus occasioneel passeerde er al eens een koel briesje.
Nog een ultiem samenzang moment kwam er bij “Endless Love”, zijn enorme hit met mede-legende uit de muziekindustrie, Diana Ross. "Ik bel al 41 jaar met Diana om haar te smeken om Endless Love Together te doen," , zei hij. "Ze zegt steeds : “No”. Maar ik neem dit niet persoonlijk hoor ... Dus er zit niks anders op dan dat jullie het gedeelte 'Diana voor jullie rekening nemen, ok ? En ik doe dan,mijn deel, wat anders ?”.
Op “Dancing on the Ceiling” stond iedereen mee te wiegen en/of te swingen en vooral luidkeels mee te zingen, het nummer werd gelardeerd met een stukje “Jump” van Van Halen erdoorheen. Het volledige sportpaleis genoot, galmde na en was net als Lionel inmiddels bezweet maar wel volledig in feeststemming.
Nog even een moment van rust alvorens de finale wordt ingezet met “Still” en vervolgens “Say You, Say Me”, met Lionel die piano speelde op een verhoogd voetstuk, prachtig. Hij liet zijn stem horen, nog steeds zoetgevooisd, daar komt geen sleet op. 
“We Are The World”, het nummer dat hij samen met Michael Jackson schreef, introduceerde hij met een toespraak waarin hij opriep tot wereldeenheid. "Zou je 'die mensen' genoemd willen worden?" vroeg hij. “Natuurlijk niet, we zijn allemaal moeder, vader, zus, broer, neef, nicht, oom, tante ....Deze zaal is een doorsnede van de wereld hierbuiten, als wij de liefde hier binnen voelen, dan moet dat ook hierbuiten kunnen, leven zonder geweld en in liefde”, een mooie boodschap dus.

Veel te snel was het tijd om het feest te beëindigen. Toen de show ten einde liep met zijn grootste hit, “All Night Long”, maakten Lionel en zijn superstrakke band een welverdiende buiging, genoten van hun staande ovaties en vertrokken toen, het was inmiddels 23h20, vermoedelijk om te gaan genieten van een ijsbad voordat ze naar bed gingen … Een ‘all night’ op zijn plaats!

Setlist: Hello - Running With the Night - Easy like Sunday morning  (Commodores song) - Penny Lover - Se La - Stuck on You - Sail On (Commodores song) - You Are - Brick House / Fire  - Three Times a Lady (Commodores song) - Fancy Dancer / Sweet Love / Lady (You Bring Me Up) (Commodores medley) - Truly - Endless Love (Diana Ross & Lionel Richie song) - My Destiny - Dancing on the Ceiling - Say You, Say Me - Still (Commodores song) - We Are the World (USA for Africa song)
Encore:  A ll Night Long (All Night)

Organisatie: Live Nation

Portland - Great Gigs in The Park 2025 - Dromen zijn geen bedrog

Het was een beetje bang afwachten, Jente van Portland (****) heeft een intense periode achter de rug. In 2023 werd bij hersenkanker vastgesteld, een intensieve behandeling volgde. Jente heeft dus een heel lange weg afgelegd, nu alles gestabiliseerd is, zien we iemand met vechtlust in een positieve ingesteldheid, wat hem siert. Op 'Great Gigs in the Park' in De Casino, Sint-Niklaas deed Portland een try-out show als support van hun volgende album.
De vrij korte set bestond dus een mooie afwisseling van oud en nieuw, met aandacht naar de vrij nieuwere songs , die erin gingen als zoete broodjes.
Jente schittert steeds, maar geeft moeiteoos een plaats aan zijn muzikanten. Meer nog, Portland is duidelijk een sterk geheel aan vrienden geworden die elkaar muzikaal aanvullen en ondersteunen.
We kregen een weemoedige klankentapijt van Portland, met naast Jente de muzikanten Bram Vanhove, Sebastian Leye en Boris Van Overschee. De vocals van Jente zijn melancho breekbaar, broos, diep intens en komen tot z’n volle recht in de sound.
Hij is een klasse entertainer die er een dosis humor aan toevoegt om al die demonen te bestrijden.
We vergeten mede vocaliste en op keys Nina Kortekaas niet. Haar stem klinkt breekbaar krachtig en is een sterke aanvulling die mysterieus warm aanvoelt. Het doet Jente na alles deugd dat hij opnieuw een sterke rechterhand heeft die Portland voorheen groots maakte.
Kleur krijgt met materiaal door de extraverte uitstraling van Jnete en C°. De huidige emotionele pakkende poprocksingle “Lay Me Down' meet zich meteen met de classics; de GSM-lichtjes raken vele harten. Er is verder het meezingmoment als Jente intiem, solo enkel met gitaar iedereen diep ontroert op “She really means it”; de muzikanten pikken iets later in.
Een geweldige, snedige outtro als wervelwind sluit de set af.
Portland is terug van nooit echt weggeweest, de doorzetter wint. Op basis van deze try-out kijken we uit naar die nieuwe plaat, een pareltje in spé voor wie houdt van intense, dromerige weemoedige pop songs met een groot hart!

In het voorprogramma stond een band die aan een sterke groei naar de top toe bezig is. TJE (****), met de bijzonder beweeglijke zangeres Lindy Versyck. Zij heeft een puike, variërende stem, hartverwarmend krachtig. De muzikanten Melvin Slabbinck (gitaar) en Klaas Leyssen (bas) vullen aan.
In de intieme momenten bezorgt TJE een krop in de keel, de zweverige, dromerige, mooie muziek doet ons zweven. Ondanks het geroezemoes op de background, wist TJE ons te overtuigen. Er werd zelfs een gloednieuwe single voorgesteld, die op veel enthousiasme kon rekenen.
Hoedanook een puike set. TJE is er eentje die we best in het oog houden.

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

C.O.F.F.I.N. - RAWWWK’N’ROLLL !!
C.O.F.F.I.N. + Dion Lunadon

Dion Lunadon kenden we nog van The D4, een rechttoe-rechtaan gitaarrockband die in 2002 met ‘6Twenty’ een lekker stomend plaatje maakte dat uit het betere Stooges-, New York Dolls- en MC5 hout was gesneden. Nadien werd Lunadon ingelijfd als bassist bij de geweldige noise-rockers A Place To Bury Strangers om vervolgens vanaf 2017 zijn eigen ding te doen in een underground wereld van smerige garage-rock, getuige de albums ‘Dion Lunadon’ (2017), ‘Systems Edge’ (2023) en de EP’s ‘Schreien’ (2021) en ‘Memory Burn’ (2024).
Vanavond serveerden Dion Lunadon en zijn snedige band een portie ranzige garage-punk in de stijl van Jon Spencer meets Ramones meets Stooges. Splijtende punk’n’roll songs werden in een hels tempo aan mekaar gelast, riffs en puntige solo’s gierden door de bochten, de decibelmeter ging meermaals over de rooie en Lunadon’s gitaar werd met een ketting gegeseld om uiteindelijk nog met één snaar te finishen.
40 minuutjes rauwe rock’n’roll van het meest vunzige soort, zeg maar.

Aan C.O.F.F.I.N. (voluit Children Of Finland Fighting In Norway) om dat vuurtje brandende te houden, en dat mankeerde er niet aan. Dit was het zoveelste uiterst opwindende Australische bandje dat grossiert in vettige punk-hard-rock’n’roll.
Deze gasten onderscheidden zich via een immer fantastische drummer/zanger Ben Portnoy als frontman en showbeest. Het drumstel was dan ook frontaal opgesteld op het podium, zo wisten we direct waar de klepel hing. Portnoy schreeuwde zich de longen uit het forse lijf terwijl hij zijn trommels naar de pleuris mepte en ondertussen de zaal opzweepte tot het kookpunt werd bereikt.
Met “Cut You Off” als stevige opener op speedtempo gingen de poppen al meteen aan het dansen. Het duo “Lover’s Leash” en “Done By the Dogs” goot nog meer kolen op het vuur, pure ram-rock uit het grote Motorhead boek. Met “Beasts” werd er een klomp gemene stoner-blues naar binnen geloodst en via een splijtende versie van “Riff Raff” bracht C.O.F.F.I.N. hulde aan hun legendarische landgenoten AC/DC (Bon Scott periode uiteraard), we hebben AC/DC zelf die song nooit zo opwindend weten spelen.
De opgehitste atmosfeer steeg naar een hoogtepunt met punkbommetjes als “Cum In The Street” en “Through The Sewer” om er dan met het rammelende Stooges-achtige rockbeest “Give Me A Bite” een geweldige finale lap op te geven.
Wederom een bijzonder hitsige, hardvochtige en driftige Australische band die de brokstukken uit de muren rockt. Van dit soort groepjes kunnen we nooit genoeg krijgen.

Organisatie: Aéronef, Lille