De Brits klinkende Amerikanen van de Dandy Warhols hebben iets te vieren . Zij zijn al zo’n vijfentwintig jaar bezig. Ze hebben zelfs een nieuwe plaat uit ‘Distortland’ , die drie jaar na ‘This machine’ verschijnt; wat hen in de spotlight brengt en waaraan een tournee gekoppeld wordt . De band is het clubcircuit niet ontgroeid en in Nederland en in ons landje worden ze nog steeds goed ontvangen .
De band van Zia Mccabe en Courtney Taylor-Taylor is er eentje die een hobbelig parcours achter de rug heeft ; een muzikale carrière van ups & downs door het intensieve druggebruik en dito levensstijl . Hun sound ligt er natuurlijk ook wel voor iets tussen . Ze brengen 70s retro psychedelica, die zweeft , popt en rockt . Een ‘dopestory’ ..
Vanavond een goedgevuld Casino , een tevreden publiek dat kon genieten van wel twintig songs die een trouwe fanbase als (jonge) nieuwsgierigen bereikte.
Hun beste werk ligt al in die nineties en beginjaren 2000 met classics “Every day should be a holiday”, “Not if you were the last junkie on earth”, “Boys better”, “Bohemian like you” en “We used to be friends” . De laatste drie werden vanavond gespeeld en zaten dan ook in het tweede deel van de ruim anderhalf uur durende set. Ze klonken nog even aanstekelijk en zetten het publiek in beweging .
Door de jaren is het materiaal afwisselend als inwisselbaar geworden . Op hun platen zijn er altijd wel een paar leuke nummers. Er is de indruk dat het kwartet er twee gezichten op nahoudt, de aangename , alternatieve psychedelische kant en de commerciële, die enkele sfeervolle , ontspannende popsongs bevat. Daartussenin wat donker romantische ballads. Kortom , die elementen samen zijn het handelsmerk van de Dandy Warhols nu .
De openers “Mohammed”, “Crack cocaine ranger” klonken best lekker in het genre van de geestesverruimende middelen en hadden dat 70s rauw randje door de pedaaleffects , beheerst ingedrukt en nergens uit de bocht, overstuurd of gestoord. Lichtelijk aangenaam spacey vertier die de groepsnaam alle eer aandoet en ons meteen in de juiste stemming bracht .
”Get off” schudde ons wakker en toonde een gretig spelende rockband .De eerste nieuwkomers, het snedige “Pope Reverend Jim” en het indiepsychedelische “Styggo” konden concurreren . Die “Styggo” was een ideale met dit verlengd zonnige weekend …net het gevoel dat we het strand verlaten hadden met een onderkoelde cocktail , nagenietend van deze dag . Onderhuids waren er die kenmerkende repetitieve Feelies/Chills gitaarmotiefjes . Jawel dat eerste half uur hadden we een kwartet op z’n best .
Daarna hadden we een rits gewone nummers , niet slecht , niet goed , maar die ondanks het goede spel , onvoldoende raakten. “I love you” en “The last high” waren in deze reeks de beste nummers door de repetitief slepende opbouw en de fijne synthklanken . Die muziek riep op tot de verbeelding , zeker als je de toetseniste als een Bez van Happy Mondays ziet huppelen, dartelen met haar tamboerijn of rond haar keys ... Horny as hell …
De stem van Taylor-Taylor mag dan met de jaren wat zijn aangetast , die doorleefdheid geeft charme aan de nummers .
Met de klanken van het bekende “We used to be friends” , komen we toe aan een even schitterend slotstuk van sterkhouders “Solid , “Godless” en “Boys better” , die omgeven zijn van genietbare zweverige intro’s en outtro’s . Hier konden ze rekenen op een warme respons en zagen we heupwiegede bodies.
The Dandy Warhols waren goed , zondermeer , beetje schizoïde door de lekker wegdromende onthaastingstunes , niet van deze wereld, om dan te worden wakker geschud in deze dagdagelijkse realiteit door een directer poprockend geluid . De cirkel is rond - The Dandy Warhols hebben na al die jaren hun naam niet gestolen …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-dandy-warhols-08-05-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/happyness-08-05-2016/
Organisatie: De Casino , Sint-Niklaas
Dat Tsar B gemakkelijk de AB Box had kunnen vullen was na haar show in de Club overduidelijk. Justine Bourgeus weet waar ze mee bezig is en pakte met gemak het publiek in.
Support kwam van WWWater, wat waarschijnlijk niet zo bekend in de oren klinkt. Wat u misschien wel bekend voorkomt is het nummer “The Best Thing” uit de film Belgica dat Charlotte, want zo noemt de dame achter dit project, ingezongen heeft. Het voorprogramma van Tsar B doen is geen gemakkelijke opgave, maar Charlotte sloeg daar met gemak in! Alleen op een podium, een prachtige stem en overtreffende beats is wat WWWater ons voorschotelde. Een act om in de gaten te houden!
Oosterse klanken galmden door de boksen terwijl Tsar B mysterieus in een zwarte cape met glitters het podium opwandelde. “Myth” werd ingezet en de AB club werd meteen omver geblazen. Justine Bourgeus, ook wel bekend als violiste van School Is Cool, side chick van Max Colombie in de cover van “Back to Black” of zangeres bij Vuurwerk, weet waar ze mee bezig is en overtuigde het publiek vanaf de eerste noot. Voor haar eerste eigen show deed Bourgeus het enorm goed, al waren hier en daar wat te vergeven zenuwen te merken. “Silver Lion” was een nummer dat Tsar B speciaal schreef voor het publiek van de AB en dat een week voor haar show.
Gewaagd maar sterk was het nummer “Monsoon”, een cover van Tokio Hotel dat iedereen duidelijk meer leek te smaken dan het origineel. Bissen deden Justine en co met, hoe kan het ook anders, haar eerste single “Escalate”.
Ga deze dame aan het werk zien deze zomer want wij verzekeren u dat het de moeite is. België heeft een nieuwe indiequeen, wat wilt u nog meer ?
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Onlangs brachten de jongens van The Lighthouse hun debuutep uit. Indiepop die wel uit het Verenigd Koninkrijk lijkt te komen, maar het is wel degelijk in Leuven gemaakt. Musiczine had een praatje met deze opmerkelijke nieuwkomers.
Hallo, laten we maar gewoon beginnen met de eenvoudigste vraag die er is. Stel jullie zelf eens voor en hoe zouden jullie je muziek zelf omschrijven?
The Lighthouse is een vijftal uit het Leuvense dat catchy, dansbare indiepop speelt. Onze muziek wordt gekenmerkt door meezingbare refreinen, subtiele samenzang en een algemene positieve vibe. De afwisseling tussen de gitaren en de keys/synths die afwisselend de lead durven pakken, is daarbij ook een belangrijke factor.
Toen ik jullie ep ‘Let’s Make A Scene’ hoorde, herkende ik weliswaar een bekend geluid, maar eerder eentje die ik niet met België associeer. Klopt het als ik stel dat The Lighthouse niet echt een Belgisch geluid heeft, als zo iets al bestaat...
We halen onze invloeden uit verschillende hoeken. We hebben ook alle vijf een uiteenlopende persoonlijke smaak, maar de Britse indiescène (The Wombats, Two Door Cinema Club, The 1975, etc.) heeft zeker zijn invloed op onze muziek. Langs de anderen sluipen er ook enkele– meer elektronisch getinte - elementen in onze nummers die misschien eerder met Amerikaanse popproducties geassocieerd worden. De Belgische sound blijft een vaag begrip die zich volgens mij vooral laat kenmerken door het eigenzinnige en een beetje tegendraadse karakter van sommige Belgische bands. Ik denk dat het vooral onze ambitie is om onze eigen sound nog verder te ontwikkelen, trouw aan onze stijl, maar met een eigen smoel. Of dat dan binnen de categorie van hét Belgisch geluid valt, zal de tijd moeten uitwijzen.
Hoe is het eigenlijk allemaal begonnen, want als ik jullie foto zie, lijken jullie allemaal jonge kerels.
De basis van de band bestaat al langer en gaat terug tot de zanger en de toetsenist die elkaar in het lokale jeugdhuis vonden door een gemeenschappelijke liefde voor muziek. Enkele transformaties later heeft de band een vaste bezetting gevonden, maar steeds op een organische manier. We hebben nooit een zoekertje moeten plaatsen voor extra muzikanten, maar op één of andere manier hebben we elkaar steeds via via gevonden.
Op een jaartje tijd hebben jullie ook een aardig parcours doorlopen met belangrijke optredens en zelfs aandacht van de grote media. Hoe doen jullie dat? Ik bedoel, zo eenvoudig is het nou ook weer niet om op te vallen, niet?
Eerst en vooral door hard te werken. We zijn er allemaal dagelijks mee bezig en gaan 100% voor de band. Naast het muzikale, kruipt er veel werk in promo, planning en andere bijkomende taken. Er is inderdaad een heel groot aanbod aan zeer goede bands in ons kleine landje en dan is het niet altijd eenvoudig om daar bovenuit te steken. Het lot heeft ons gelukkig al wel een paar handjes geholpen. Door enkele wedstrijden te winnen is het allemaal wat sneller gegaan dan we hadden kunnen hopen, maar we geloven graag dat de kwaliteit van onze muziek daar toch ook iets mee te maken heeft.
Jullie speelden zelfs in Hongarije, hoe geraakten jullie daar?
Het Sziget festival is zo’n resultaat van een wedstrijd die we in een redelijk vroeg stadium van de band kunnen winnen hebben. Het was een fantastische ervaring die op zijn beurt ook weer wat andere zaken in gang gezet heeft. Door hard toe te werken naar die show hebben we onszelf verplicht om enkele stappen te zetten waar we nu nog de vruchten van plukken. Hadden we niet op Sziget gestaan had het misschien allemaal toch net iets langer geduurd.
Jullie brachten onlangs jullie ep ‘Let’s Make A Scene’ uit. Ik zal wel niet beweren dat jullie feestvarkens zijn, maar jullie muziek straalt toch een zekere positieve vibe uit, niet? Jullie label heet zelfs Feels Like Friday Records...
Feels Like Friday Records is eigenlijk een beetje een inside joke, maar uiteindelijk vertaalt dat wel perfect het gevoel dat we willen overbrengen met onze songs. Dat moment wanneer het weekend voor de deur staat en je zin hebt om een feestje te bouwen. Daar streven we toch naar met onze liveset, maar ook op de plaat willen we die positieve vibe kunnen laten doorstralen.
Jullie werkten samen met Erik van der Horst, een man die met grootheden als Anouk en Hooverphonic werkte. Was hij dan niet superstreng?
Erik was vooral heel aangenaam om mee samen te werken. We hadden maar beperkte tijd in de studio. (Een studio van dat kaliber komt namelijk met een prijskaartje.) En Erik heeft op die korte tijd echt het onderste uit de kan gehaald voor ons. We hadden zelf al best veel in preproductie gedaan, sommige lijnen op de ep zijn zelfs gewoon nog opnames van op onze kamer. Zo had Erik de tijd om de troeven van de studio zoveel mogelijk te benutten. De strengheid viel dus wel mee, hij wist heel goed wat hij er kon uithalen en voor minder is hij uiteraard nooit gegaan.
Ik hoor vijf vrolijke tracks, maar ook vijf compleet verschillende tracks. Ik veronderstel dat dit een zeer belangrijke factor voor jullie is, niet?
Dat is misschien ook wel eigen aan een debuutrelease. De songs die we hebben gekozen voor de ep zijn uiteindelijk geschreven over een redelijk lange tijdspanne. Sommige songs – zoals “Down They Go” – gaan echt al mee van het prille begin van The Lighthouse. Onze schrijfskills zijn natuurlijk door de tijd mee geëvolueerd en die evolutie hoor je ook wel ergens terug in de nummers op de EP. Daarnaast vinden we het toch ook belangrijk om een beetje afwisseling in te bouwen zonder onze rode draad uit het oog te verliezen. “Come To Me” is bijvoorbeeld een iets rustiger nummer, maar éénmaal het refrein aanbreekt valt het weer helemaal op zijn plaats als een ‘Lighthouse-nummer’.
Meestal is een ep een aanzet tot een lp. Hoe zit dat bij The Lighthouse?
Er zijn zeker plannen voor een volgende release, maar hoe die er uit ziet, is momenteel nog onduidelijk. Het belang van een langspeler is er natuurlijk niet op vooruit gegaan de laatste jaren. We vinden het zelf ook fijner om momenteel nog iets constanter met iets nieuw te kunnen komen. Dus we hopen zeker begin 2017 al iets nieuws klaar te hebben, misschien zelfs vroeger. De exacte vorm laten we nog even in het ongewisse.
In feite, wat kunnen we in de toekomst van jullie zoal verwachten?
Ik denk dat we zeer tevreden zijn met het pad dat we tot nu toe hebben afgelegd. En we willen dat dan ook zeer graag op deze manier verder zetten. We proberen zelf zoveel mogelijk kansen te creëeren, maar we merken wel dat het zonder airplay wat lastiger is om dat volgende stapje te zetten. Maar we gaan gewoon proberen zoveel mogelijk zieltjes te winnen met onze muziek door zo veel mogelijk te spelen en ondertussen broeden we verder op nieuw materiaal en andere plannetjes.
Twee vraagjes om af te sluiten, die ik steeds stel: wat is jullie favoriete plaat aller tijden en waarom?
Zoals gezegd hebben we vijf uiteenlopende persoonlijke smaken van Snarky Puppy over Coldplay tot The Acid en NOFX. Dus dat gaat heel breed. Binnen de verzamelde muziekgeschiedenis één nummer of album kiezen is dan ook echt onmogelijk. Maar het toeval wil dat we onlangs voor een ander interview de discussie al gevoerd hebben. Toen zijn we uiteindelijk gestrand op een recent nummer dat ten tijde van de opnames van de EP voor heel de band diende als een soort inspiratie van waar we naar toe wilden met onze sound. “Greek Tragedy” van op het laatste album van The Wombats was en is voor ons het voorbeeld van de perfecte indiepopsong. De mix van elektronisch en akoestisch, de dansbaarheid en de mooie balans tussen alternatief en pop maken het toch tot één van onze favorieten.
En de laatste, met wie zou je het niet erg vinden om 8 uur in een lift mee te zitten en wat zou je dan doen?
Dua Lipa mag ons altijd eens contacteren voor een muzikaal of ander duetje in de lift. 8 uur lukt nog net!
Pics homepag: Diederik Craps
Interview Didier Becu
Het Amerikaanse kwartet Maserati mag dan zijn naam ontleend hebben aan die Italiaanse sportwagens , in die snelheid komen ze letterlijk aandraven met ronkende spacerock , gedrenkt in retropsychedelica en postrock . Al jaren dwarrelt het combo rond in het genre. We worden met “No cave” , ruim 10 minuten lang , in een heerlijke sound ondergedompeld . In een repetitieve , bezwerende, opbouwende en stuwende ritmiek , wordt een soort cinematografie gecreëerd , waar gitaren en keys in elkaar verweven zijn . Door 6 songs in veertig minuten, een minimaal gehouden zangpartij , ervaren we soort soundtrackgevoel en laat het veel aan de verbeelding over .
Dadawaves is een jong Belgische band rond zanger/songwriter Jasper Stockmans . Hij nestelt zich in sferische pop van kleurrijke melodieën , die een etherisch kantje hebben . Een uiterst aangenaam , onschuldig dromerige sound die breder gaat door orkestratie en blazers. Ze deden beroep op Jeroen Swinnen , al gekend van werk van Novastar en Daan. Ze pendelen tussen euforie en tristesse in de twaalf nummers die gekenmerkt zijn door frisse, meerlagige arrangementen . Binnen de indiescene , niks nieuws, en toch , hun melodieus lentefris geluid intrigeert .
De uit San Diego afkomstige Wavves rond Nathan Williams sprint nog even vrolijk in ‘t rond als in hun begindagen toen hun ‘King of the beach’ (2010) verscheen. Eerder werden ze omschreven als ‘nofi’, wat staat voor ‘alternative’ punk/noise/surf/shoegaze/indie/lofi psycherock; de op zich eenvoudige songs werden bedekt door een dikke laag gierende gitaar, ruis, pedaaleffects en een galmende zang.
De sound is intussen wat gestroomlijnder en op gestoft . Op deze ‘V’ is het nog steeds heerlijk genieten van hun uptempo’s binnen een compact, melodieus geluid . De songs zijn gedreven, broeierig , dromerig en er wordt maar heel miniem in tempo gezakt .
We hebben een rits stevige songs . Ze hebben met “Way too much” een fijne hit op zak. Hun indiegrunge klinkt lekker in het gehoor en heeft zo ergens een link met Weezer.
De nieuwe van Wavves, de eerste op Caroline/Universal , klinkt als een klok!
Ook onze Noorderburen kennen enkele fijne, vooralsnog bij het grote publiek onbekende muziekbands. Monomyth uit Den Haag is er zo eentje. Gesticht in 2011 bracht deze instrumentele band al twee full albums. Nu is er nummer drie met ‘Exo’, meteen ook voor ons de kennismaking met deze instrumentale formatie.
Het Nederlandse vijftal brengt een transcendente mix van rock, techno, prog , dance en ambient en doet dat door een vernuftige opbouw van repetitieve patronen, dreigende gitaarriffs, soundscapes en drones . De vijf opvallend catchy tracks nemen de luisteraar mee op een transcendente, psychedelische trip en muzikaal avontuur. Zelf poneren ze muziek te maken voor ‘the mind, the body and soul” en daar is zeker iets voor te zeggen.
Voor ons zijn tracks als “Uncharted”, “Surface Crawler” en “LHC” de ideale soundtrack om lange files te ontvluchten en ongestoord in een ander universum door te brengen. Aanknopingspunten vind je trouwens bij Pink Floyd, Hawkwind, 65 Days Of Static en Tool. Geen verkeerde vergelijkingen dus, zelf ontdekken kan via www.monomyththeband.com .
Eind april was er de vijfentwintigste editie van Groezrock. Toeval of niet maar wel toepasselijk: de punkrockveteranen van Face To Face kwamen er zelf ook hun vijfentwintigste verjaardag vieren en presenteerden gelijk ‘Protection’ aan het publiek. De nieuwe worp van het viertal uit Californië toont dat FTF nog lang niet versleten is. Integendeel, met heerlijke songs als de frisse opener “Bent But Not Broken”, de meezinger “I Won’T Say I’m Soory” en het sterke titelnummer is de formatie erin geslaagd een plaat te maken die je probleemloos naast hun beste werk kan zetten. De sound van ‘Protection’ klinkt echt top en dat is niet te verwonderen want levende legendes Bill Stevenson en Jason Livermore zaten achter de knoppen.
Kortom, deze plaat is een musthave voor iedere fan van melodieuze punkrock.
Trixie Whitley - Adembenemend mooie stem, nu nog songs
Trixie Whitley
Grand Mix
Tourcoing
2016-05-03
Lode Vanassche
Trixie heeft duidelijk de genen geërfd van haar vader en begint begeesterd solo met drum. Ze laat zich niet doen door de communicatie en vanuit haar verschillende roots, van de States over het Franse gedeelte tot en met het niet te versmaden Gents accent legt ze een internationale toon en brengt ze ook een ode aan Marokko. Mix up languages and cultures gevolgd door een ‘Sweet Jane’ riff.
Zij is van het podium en het is duidelijk haar podium. Ze palmt rustig en verzekerd het publiek in en stoelt zich met een Gentse intro achter de piano. Twee muzikanten, een backing vocaliste en backtapes doen iets. Snel gaat ze over naar wat zwaardere stuff en we zien een vrouwelijke Jeff Buckley. “Color Wave” geeft kippenvel en de effecten versterken alles. Ze beheerst haat metier quasi perfect. “Feel Mystery” kan genieten van een heuse Lou Reed intro en met “Never Enough” denkt ze even aan haar te vroeg gegane vader, zonder in meligheid te vervallen.
Trixie heeft het vooral van melodieuze zangen op oerriffs met hier en daar een knipoog naar onze klassieke helden Reed en zelfs The Stooges. Weer even terug achter piano proef je de erfelijke muzikaliteit en generositeit van daddy Chris. Er wordt danig gevarieerd tussen singer songwriter en the hot stuff.
De eerste helft kwam vooral uit het nieuwe album, met onder andere “Soft Spoken Word” en de nieuwe single “Closer”, ook het prachtige “Salt”. “Need your love” en “Breathe you in my dreams” uit het debuut worden zoals de rest rauw en bloot uitgearrangeerd gespeeld en het wordt zelfs bij momenten heel pakkend. Een klein probleempje: de nummers kunnen sterker. Maar toch, intens genieten van stem en gitaar.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Roots & Roses Festival 2016 - Garagerock en zelfgebakken taart. Deze 7e editie doet de zon schijnen
Roots & Roses Festival 2016
Terrain Ancien Chemin d’Ollignies
Lessines
2016-05-01
Geen flauw sloganesk gespeech en gekreet van onze kameraden. In Lessines wordt 1 Mei gefeest met een portie betere muziek, lokale bieren en gerechten. 1 mei en zon! Nog niet zo warm, maar een blauwe hemel en dat stralend ding in de lucht dat we al lang niet meer mochten begroeten. Hoewel het terrein duidelijk afgezien had van de regen tijdens de opbouw, kon deze editie van Roots & Roses niet beter starten. De zeteltjes rond de tenten en de kraampjes, met zoals steeds een uitstekende catering, waren snel gevuld. Overal blije en lachende gezichten, ook bij de medewerkers die iedereen (ook in het Nederlands) gezwind en vriendelijk helpen. Verder gaat dit festival verder op een uitstekend concept, dat zich ver van alle commercie houdt en de moderne vormen van folk, blues en rock aanbiedt.
Door maar liefst 4 ‘chantiers’ op de weg naar Lessen arriveerden we pas bij de laatste tonen van de openers. Jammer, want Scrappy Tapes (Be) klonk bij die laatste noten best wel vet. (DV)
Wat daarna volgde was zowaar nog vetter en vooral geschifter. The Holmes (Be), met leden van Romano Nervoso en no One is Innocent, omschrijven zichzelf als een brutale, psychedelische bluesband en doet dat op podium alle eer aan. (DV)
Met Moaning cities (Be) stonden twee mannen en twee vrouwen op podium die een eclectisch psychedelische sound op je los laten. Daarbij combineren ze onder meer de sitar met de basgitaar en elektrische gitaar. Zij mochten dit jaar hun versie van het nummer Roots & Roses van Fred Lani brengen. Psychedelisch met glans. (DV)
Natuurlijk is er ook plaats voor folk op Roots & Roses, belichaamd door de Amerikaanse singer-songwriter Laura Gibson (USA). Een moderne vorm van folk, zo intiem, subtiel en zacht gepresenteerd met een gouden stem. Jammer dat het soundcheckende Giuda (It) in de nabijgelegen tent wat roet in het eten gooide. (DV)
Giuda (It) speelt dus ook Glamrock . Niet iets dat we direct met Italië associëren, maar dit was toch het eerste echte wow-gevoel. De enthousiaste Italianen zorgden met nummers als M”ama Got The Blues (Speaks Evil)” en “Teenage Rebel (Let’s Do It again)” voor een stevige live prestatie dat gesmaakt werd door het publiek. Even passeerde The Jim Jones Review in onze schedelpan. (DV)
Geen Roots & Roses zonder een alternatieve countryband was aangekondigd. En inderdaad, de stand uppers en humoristen van Give ‘Em Hell Boys (Ca) ademen uptempo country, want het leven is meer dan Netflix kijken! Ze verrassen nog met een sterke cover van Chris Isaak “Wicked Game” en een tribute aan Lemmy met een damn vette countryversie van “Ace Of Spades”. Dikke pret! (DV)
Ook geen Roots & Roses zonder een act van hoog wackogehalte. We twijfelen voor deze editie echter of we deze aan Bob Log III (USA) schenken, dan wel aan King Khan & BBQ Show (Ca). De one-manband, gekleed in glitterkostuum en vliegeniershelm, met percussie en gitaar is een goeie kanshebber. Hoewel de middelen beperkt zijn, verveelt deze show geen minuut. Daarvoor is de man een te grote entertainer. Een zak ballonnen in het publiek zorgt al gauw voor een kleurrijk gevulde tent en podium. De knallen bij het stuktrappen passen netjes binnen de sound. Bij zijn love song werd een meisje vanuit het publiek op zijn knie gelanceerd. Daardoor was de bassiste van Give ‘Em Hell Boys net te laat om die plaats in te pikken. Ze had er duidelijk op gerekend. Gooi er daarna nog een versie van “Riverside Riverside Mother Fukker” van Sidney Samson bij en je krijgt veel hilariteit en ambiance in de zaal en groeien aan tot een ware pit… Bij een one-manband? I salute you sir, hoewel ik mijn nota’s niet meer kan lezen! Als finale lanceert Bob Log III zijn opblaasbare kano en zichzelf in het publiek. Top act! Slapstick die de tent doet ontploffen. Moet kunnen.(DV)
Zoals steeds is het tempo tussen de twee podia hoog. Als je ook wil profiteren van de zon en al dat lekkere eten en drinken moet je dus kiezen. Phil Cook & The Guitar Heels (USA) ging ons voorbij, maar we waren wel paraat voor de The Love Me Nots (USA). De omschrijving ‘Strakke jurken, lederen laarzen en uitstekende sixties rock’ had de aandacht getrokken. Nicole Laurenne en haar Love Me Nots brengen inderdaad vuur op podium. ‘Spy-surf-fuzz-gogo’ of hoe je het ook wil noemen, het is strak. Rock met ballen of moeten we zeggen Rock met hoge hakken?
The Bellrays (USA) Ooit zag ik The Bellrays in de Grand Mix. Toen schreef ik dat dat wijf meer soul in haar linker teen had dan alle Tina’s samen. Maar ons Lisa slaagde er niet in om de boog gespannen te houden. Deze soulvolle garagerock viel wel best te pruimen, maar van de begeestering van destijds viel hier niet zoveel te merken.
In een vorige editie mochten we de flamboyante King Khan in al zijn grootsheid aanschouwen. Met deze King Khan & BBQ Show (Ca) gaat de Canadees nog een stapje verder. De outfits van King Khan en drummer Mark Sultan komen vermoedelijk uit het gamma van een 18+ website en hun muziek is een uptempo punk, dat stevig overeind blijft.
Southern Culture On the Skids (USA) Even het rauwe punkgeluid vergeten en wat luchtiger gaan doen: Surfers die rockabilly spelen of rockabillies du surf spelen. Kiest u maar. De ritmesectie is zowat perfect te noemen. De set wordt meticuleus naar een hoogtepunt gebracht en wat volk wordt op het podium gesommeerd om mee te dansen. Roots kan niet meer stuk en ‘we ain’t seen nothing yet’. Heavy Trash moet nog de nacht aankondigen.
Heavy Trash (USA). John Spencer is en blijft een meester performer én gitarist. Nog nooit slecht zien spelen. Enkele editie terug kwam hij met zijn pletwals The Blues Explosion met het rauwere werk ons in coma slaan. Je weet we!, dertig nummers in ongeveer evenveel minuten. Nu gaat hij met het overigens even schitterende Heavy Trash kiezen voor meer ‘gesofisticeerde’ bluesy en country sound. De groepsnaam doet iets anders vermoeden, maar Heavy Trash is minder ruw en wettig, maar blijft tot in de diepste venen doordrongen van blues. Kunnen we er een naam op plakken? Ja, Jon Spencer Music.
Roots &n Roses blijft verbazen. Perfecte organisatie, (h)eerlijk eten en drinken en een sfeer waar iedereen zich perfect thuis voelt. Het wordt een jaarlijkse afspraak!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/roots-roses-2016/
Organisatie: Organisatie: Roots & Roses, Lessines
Groezrock 2016 - Tweedaags Punk Rock Hardcore Festival – zaterdag 30 april 2016
Groezrock 2016
Festivalterrein
Meerhout
2016-04-29 + 30
Hans De Lee en Jens Heyerick
Groezrock - een kwarteeuw punkrock, hardcore en ander fijn lawaai in de stille Kempen – vrijdag 29 april en zaterdag 30 april 2016
Zaterdag waren de weergoden het punkrockvolkje in Meerhout iets beter gezind : paar graden
minder koud en vrijwel droog ondanks de constante grijze hemel. Op muzikaal vlak was het voor velen natuurlijk vooral uitkijken naar Sum 41, al stonden gelukkig ook nog tal van andere topbands op de affiche in de verschillende gekende genres waarvoor het festival gekend is.
dag 2 - zaterdag 30 april 2016
Eerste band van de dag is direct hardcore recht uit Manchester, Broken Teeth , die dus de zaterdag op gang trapte in de Impericon tent. De tent was al goed vol en het publiek was duidelijk al wakker. De trashy hardcore bracht leven en werd door iedereen gesmaakt. Voor mij was dit er boenk op, de dag kon op geen betere manier beginnen. (Jens)
Na deze set was het even bekomen … dan naar de Watch Out stage om de Teenagers te zien. Qua muziek zat het zeker goed in elkaar, catchy punkrock , minpuntje vond ik toch de backing vocals die vals en zagerig overkwamen. Maar dat terzijde, wel een goede set. En het valt mij op dat de problemen van gisteren opgelost zijn. (Jens)
Terug naar de Impericon stage, waar anders? Tijd voor een Australische band, tijd voor Northlane!
Weer vond ik de clean vocals er niet echt doorkomen, pas op het laatste kwam het in orde, voor de rest niets anders dan lof. De sfeer zat echt goed, en de energie die het publiek in de tent bracht was fantastisch. De metalcore verveelt je geen moment ; met “Leech”, “Rot” ,”Dispossession” & “Quantum Flux” speelden ze zowel nummers van hun jongste album als van hun vroeger werk. De dag start met goede muziek brengen, laat ons hopen dat het zo blijft … (Jens)
Op de Watch Out stage waren The Bennies al volop bezig met hun (voor mij toch) iet wat speciale muziek. Het is volgens mij allemaal wat experimenteel, je vindt er ska, reggae, punk, trash, rock in terug. Het brengt je in ieder geval wel aan het lachen , de zanger mocht zijn geknoei met de synths achterwege laten. Je moet er wel voor zijn en dit niet te au serieux nemen, maar ambiance verzekerd! (Jens)
Volgende halte is de Monster Energy stage waar het Belgische Flatcat het beste van zichzelf gaf. Voor mij is deze band niet echt de band dat je zeker moest zien op Groezrock. De tent was half gevuld en dat verwondert mij niet echt. Het is zeker en vast geen slechte band maar gewoon te weinig voor een knaller van een set te verwachten. Met “Rockstar Fantasy” speelden ze hun bekendste nummer en daar stopt het voor mij ook. (Jens)
Dan was het weer tijd voor de Watch Out stage waar het vierkoppige Bad Cop/Bad Cop hun punkrock op het publiek losliet. En dat lukte de 4 dames wel aardig. Ook niet de meest hevige set maar wel aangenaam om naar te luisteren. Al was de zangeres niet altijd even goed hoorbaar. Al bij al een verdienstelijke set van deze band. (Jens)
Het was al even geleden dat ik afzakte naar de Impericon stage … het was tijd voor Burn. Veel woorden wil ik er niet echt aan vuil aanmaken. De band kon mij niet bekoren, het was zelf vervelend op den duur om naar te luisteren. Niet dat ze hun best niet deden maar het was gewoon te saai. En volgens mij dacht het publiek juist hetzelfde. Buiten de paar pogingen van sommige om eens van het podium te springen bleef ik op m’n honger zitten. (Jens)
Wie denkt aan clowns , denkt aan die enge geschminkte personen, maar hier op Groezrock is het de naam van een band uit Melbourne, Australië. De heren van Clowns waren mij helemaal onbekend, maar er was redelijk wat volk op de been om hen te zien … druk dus voor de Watchout stage. Met hun mix van punk/rock en hardcore hadden ze het publiek direct mee. De zanger is een echt beest op het podium, even op de box kruipen en in het publiek springen, kopstand , … Kortom , een rasecht entertainer en een geslaagd optreden, wat wil een mens nog meer? (Jens)
Uit nieuwsgierigheid gingen we kijken wat Juliette Lewis & The Licks zoal in petto hadden in de Monster Energy tent : het bleek een portie potige (garage)rock onder leiding van een enthousiaste frontdame in een soort wit spandex kostuum. Juliette (naast zangeres blijkbaar ook actrice) ging als een wilde tekeer op het podium en kwam verrassend sterk voor de dag, zowel met oud als met nieuw werk en hier en daar een cover. Een prijs voor originaliteit zat er misschien niet in, maar wat betreft gedrevenheid en hitsigheid zal miss Lewis weinig te vrezen hebben voor op zijn minst een podiumplaats. (Hans)
Op de Impericon stage hadden we intussen één van de tops , een reünie show hier op Groezrock en wat voor 1. Het werd vanaf minuut 1 slagveld vooraan de tent. Aan de positieve energie , voelde je direct dat ze gemist werden , deze mannen van Bury Your Dead. De stem van de zanger was soms moordend en de andere bandleden gaven ook het beste van zichzelf. Constant moest de zanger de hand schudden met iemand uit het publiek en werd hij omhelst. De gekste dingen gebeurden tijdens deze set , de ene na de andere die als gek het publiek in sprong, de hardste moshpits, … “Twelfth stroke of midnight”, “Top Gun” & “Vanilla Sky” werden gretig mee geschreeuwd. En als laatste passeerde “Bury Your Fucking Dead” ; één van de security leden kreeg de gitaar van één van de gitaristen en mocht zelf wat spelen. Na dit optreden wist ik dat het moeilijk ging worden om dit nog te overtreffen. (Jens)
Na de beestige set van Bury Your Dead , besloot ik even op adem te komen in de Back to basics tent. Tijd voor muziek uit Chicago, tijd voor The Falcon. Als je Alkaline Trio & The Lawrence Arms samen gooit , krijg je punkrock die stevig knalt. Tijdens de set is er hier en daar een grapje van de bandleden te horen, volgens mij wat typisch Amerikaans. Tijdens het grappen en grollen hoorde je o.a. “The Trash”, “The Skeleton Dance” & “Dead Rose”. Hun concept past hier en werd door het publiek zeker gesmaakt. Afsluiten deden ze met “If Dave Did It” gevolgd met een verdiend applaus. (Jens)
Wat we van de Mad Caddies meepikten was hoofdzakelijk een aangename ‘feel good’ sound waarbij je zou vergeten hoe koud het was en je eerder het gevoel kreeg ergens op een tropisch strand te zitten. Na een ‘chille’ start bracht dit gezelschap uit California een geslaagde mix van ska, rock en zelfs rastamuziek. Luister zelf maar eens naar nummers als opener “Coyote” of “Backyard” met prominente rol voor schuiftrompet. Vanaf “Shoot out the lights” schakelde men een versnelling hoger en kwam er meer vaart in de set. Het publiek in de Monster Energy tent vermaakte zich kostelijk. (Hans)
Wat je moet doen als je je ADHD niet onder controle kan houden? Een band beginnen dacht Jason Aalon Butler. Met Letlive. brengt hij toch ook wel iets speciaals in de Impericon stage. Zijn melange van post-hardcore rock brengt hij heel overtuigend. Openen met “Banshee (Ghost Frame)” , sloeg hij direct de nagel op de kop! Alsof de duivel hem in zijn bezit nam, sprong hij op het podium alsof zijn leven er vanaf ging. Verder speelde hij nog “The Dope Beat”, “27 club” & “Renegade 86”. Hij kroop ook even op de lichtbrug om te kijken hoeveel volk er wel was, het publiek keek toe en zag dat dit plaatje helemaal klopte! (Jens)
In de Monster Energy tent was Me First and the Gimme Gimmes aan de beurt en die lieten Fat Mike thuis maar hadden met ondermeer Joey Cape (Lag Wagon) en crooner Spike Slawson nog heel wat kwaliteit in hun mars om de punkrock jukebox van populaire covers op volle toeren te laten draaien. Nummers van Paul Simon (“Me and Julio…”), Dolly Parton (“Jolene”), Elton John (“Rocket Man”) en zoveel meer werden schijnbaar moeiteloos gebracht in een knappe (punk)rockversie. De geniale zanger met heel divers stembereik zette ook zijn tanden in nummers van popicoon Madonna, R Kelly, Boyz II Men enz. Dan eens geflankeerd door een ukelele, dan door een stevige rocksound… het leek allemaal zo eenvoudig en vanzelfsprekend… en bewees nog maar eens de enorme kwaliteiten van de verschillende muzikanten in deze band. Persoonlijk vond ik de 2 nummers die gebracht werden van wijlen John Denver het meest geslaagd : “Leaving on a Jet Plane” en een snelle en stevige versie van “Country Roads”. Afgaande op de reactie van het publiek was ik zeker niet alleen met die mening. (Hans)
Nu was het toch tijd om even te rusten en even na te genieten dat het niet meer zou regenen. Ik wachtte tot Emmure de Impericon tent in vuur en vlam ging zetten. Toen ze hun set in 2013 met spijt moesten afzeggen was het moment aangebroken. Frankie Palmeri heeft uiteindelijk nieuwe leden gevonden om zijn deathcore aan de man te brengen. Ik dacht mij vooraan het publiek me te nestelen, maar van zodra de set begon, was het geluid loeihard ; pijn aan de oren dus , en ging ik in het midden van de tent. Dat leek mij de juiste keuze, maar een stel jonge gasten maakten de moshpit naast mij onveilig. Als je goed luistert hoor je inderdaad de invloeden van Korn in hun muziek. Hun set was wel ok, maar niet echt overtuigend , vergeleken met Despised Icon. Soms vraag je je wel af of er nog meer breakdowns in een liedje kunnen zitten?! Voor de geïnteresseerden stonden nummers als “Nemesis”, “Most Hated” en “When Keeping it Real goes Wrong” op hun setlist. (Jens)
Tijd voor een heerlijke portie pure en onversneden punkrock! De heren van Face to Face bestaan,
net als Groezrock, 25 jaar en mochten dus niet ontbreken op deze jubileumeditie. Van bij de eerste
tonen vloog zanger Trever Keith en zijn kornuiten er stevig in en dat zou niet meer veranderen tot
het einde van hun set. Er werden hoofdzakelijk nummers geput uit hun laatste en zeer sterke CD
‘Protection’ (9 de CD van de band, uit via Fat Wreck Chords). “Bent but not broken”, “I won’t say i’m sorry”, “Double Crossed” en “Fourteen Fifty Nine” zijn stuk voor stuk recente parels die zonder twijfel uit het enige echte authentieke punkrock hout gesneden zijn. De nummers volgden elkaar in snelvaart op, krachtig maar altijd met oog voor melodie. Achteraan het optreden zaten paar knallers van vroeger (“Disconnected” en “It’s not over”) die op gepaste wijze de band liet triomferen op in de Monster Energy tent! (Hans)
Deze Duitse band mocht als voorlaatste de Impericon tent in extase brengen en dat is ze aardig gelukt. Caliban is ook niet de minste band als je het mij vraagt; ik heb ze nog nooit live gezien, dus ik hoopte toch dat ze zich aan de verwachtingen konden voldoen. Muzikaal zat het goed in elkaar, maar na enige tijd was de stem van de zanger toch wel wat speciaal. De band zette een puike set neer met o.a. “Nothing Is Forever”, “Walk Alone”, “Memorial” en natuurlijk “Paralyzed” van hun laatste album. Het publiek was wild in de volle tent. De band kon kijken op een geslaagde avond. (Jens)
Het optreden van No Use For A Name and friends was vanzelfsprekend een ware hommage aan de
in 2012 veel te vroeg overleden bezieler van de band Tony Sly. Het werd best een emotioneel maar
mooi feest met muzikanten die heel dicht bij Tony stonden, met zijn kids op de zijkant van het
podium en met tal van gasten die op hun eigen manier hulde brachten aan de getalenteerde zanger
van de band. Muzikaal was het soms improviseren en niet altijd even zuiver maar het bleef toch zeer aandoenlijk om alle gastzangers zo hun stinkende best te zien doen met tekstvel in de hand en krop in de keel. De zangeres van Not On Tour mocht de spits af bijten. Daarna was het de beurt aan Spike van Me First, Chuck van Mad Caddies, Trever Keith de frontman van Face To Face en uiteindelijke aan Joey Cape, zanger van Lag Wagon en goede vriend van wijlen Tony Sly. Joey nam bijna het ganse 2 de deel van het optreden voor zijn rekening en oogstte ook het meeste bijval van iedereen daar in de Monster Energy tent. Nummers als “Exit” , “On the Outside” en “Straight from the Jacket” klonken schitterend en benadrukten nog maar eens wat een fijne nummers Tony Sly in zijn carrière bij elkaar had geschreven. Absoluut hoogtepunt was de song “International You Day” dat helemaal achteraan de set zat. Tony Sly is nog lang niet vergeten in het punkrockwereldje en dat is maar goed ook… (Hans)
Waarom deze band niet op de Monster Energy stage mocht spelen , zal waarschijnlijk geen kat verstaan. De Impericon stage stond helemaal vol en terecht ook voor deze veteranen! Ondertussen bestaan ze al 30 jaar, zijn ze al 11 albums verder en zijn ze nog steeds niet van het podium af te slaan. Met de gebroeders Koller is het altijd feest als ze met Sick Of It All het podium opkomen. En dat was nu niet anders. “Us vs Them”,”Scratch The Surface”, … het ene na het andere nummer van de band werd in sneltempo gespeeld . Al bij al was het hen een eer om als laatste band de Impericon stage af te sluiten. (Jens)
Sum 41 speelde 5 jaar geleden ook al op Groezrock en ik herinner me dat ze toen een heel degelijk
optreden weggaven maar toch niet helemaal de (misschien te) hoge verwachtingen konden inlossen.
Dit jaar had ik eigenlijk hetzelfde gevoel na hun doortocht in Meerhout. Leuk, maar ook niets meer
dan dat, zeker niet bijzonder, te weinig bezieling, te veel op automatische piloot en gebruik makend
van altijd dezelfde trukendoos : de intro met herkenbare tonen van Metallica, James Brown enz., het
‘spontaan’ op het podium vragen van een paar fans uit het publiek, het inzetten van “We Will Rock
You” van Queen,…
Natuurlijk heeft Deryck Whibley en zijn gevolg een paar klassiekers en natuurlijk zijn de fans enthousiast als meteen “Over my head” wordt ingezet, onmiddellijk gevolgd door “Motivation” en of course blijft Sum 41 een geweldige band…toch had ik gans het optreden het gevoel dat er meer inzat. Bij “Pieces” werd een beetje gas teruggenomen, tijdens “We’re all to Blame” bespeelde frontman Deryck het publiek en bij het refrein van “Sick of Everyone” kreeg Donald Trump een vette sneer…Het publiek apprecieerde het allemaal en reageerde gans de set enthousiast.
Naar het einde van de set werden de gebruikelijke hits ingezet en volgde een mega meebrul moment ter ondersteuning van “Still Waiting”, “Into Deep” en “Fat Lip”. Om het festival af te sluiten volgde een korte bisronde en werd ondermeer “My Direction” bovengehaald. Einde van een matig optreden en hopen dat het nieuw te verwachten CD materiaal van Sum 41 iets meer vuurwerk brengt. (Hans)
Tot slot
Visie Hans - Groezrock 2016 mag terugblikken op een zeer verdienstelijke editie, wat mij betreft evenwel zonder
echte uitschieters, verrassingen of memorabele concerten. Maar laat ons eerlijk zijn en beseffen dat
we in ons klein landje elke zomer ongelooflijk verwend worden met het immense aanbod aan
festivals en concerten. En laat ons vooral dankbaar zijn voor al die muzikale verwennerij! Dank u
organisatoren van Groezrock! Blijf aub jullie eigen(wijze) koers varen! Tot volgend jaar! (Hans)
Visie Jens – Ik kan alleen maar bevestigen , maar ik voeg het volgende toe . Ik heb enkele uitschieters en verrassingen gezien op deze editie, de grootste verassing voor mij was Siberian Meat Grinder alsook de reünie van Bury Your dead, de vrouwelijke furie bij Walls of Jericho en de terugkeer van Despised Icon op de podia. Een dikke merci aan de organisatie voor deze twee hoogdagen en we zien jullie (hopelijk) volgend jaar terug met beter weer! (Jens)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/groezrock-2016/
Organisatie: Groezrock, Meerhout
Groezrock 2016 - Tweedaags Punk Rock Hardcore Festival – vrijdag 29 april 2016
Groezrock 2016
Festivalterrein
Meerhout
2016-04-29 + 30
Hans De Lee en Jens Heyerick
Groezrock - een kwarteeuw punkrock, hardcore en ander fijn lawaai in de stille Kempen – vrijdag 29 april en zaterdag 30 april 2016
De twee dagen Groezrock blijven echte hoogdagen voor al wie van hardcore, metalcore, punk(rock) en ander stevig geweld houdt. Het weer zat alvast niet echt mee in de aanloop naar het festival : veel regen en af en toe zelfs stevige hagelbuien. Gelukkig bleef het tijdens de 2 festivaldagen betrekkelijk droog en steeg de temperatuur toch naar iets meer normale waarden voor de tijd van het jaar. De organisatie had tevens al het mogelijke gedaan om de weide moddervrij te houden. Met wisselend succes maar daar had de echte muziekliefhebber geen enkel probleem mee…
dag 1 – vrijdag 29 april 2016
Het eerste optreden van Groezrock (voor mij toch) ging door op de Watch Out stage, waar Comma Commander optrad. Ik had nog nooit eerder van deze band gehoord, het is een Punk(rock) band van eigen bodem! Ze kregen het publiek aardig mee, dat was te merken aan de vele stagedives en hun snelle nummers werden uit volle borst meegezongen! (Jens)
Volgende halte is de Impericon stage waar BlessTheFall de kans krijgt om de tent in lichterlaaie te zetten. De Screamo & Metalcore verveelt alleszins geen minuut, enig minpuntje is dat de zanger zijn clean vocal er op sommige momenten niet doorkwam. Nummers als “Promised Ones” & “You wear a crown but you're no king” passeerden de revue en tijdens de set pikte Beau Bokan er een 10 jarige jongen uit en die sprong gewillig het publiek in. Dus kortweg een aardige show. (Jens)
Nu was het snel terug wandelen door het slijk naar de Watch Out stage waar Off The Cross het podium opkwam. Ook deze mannen komen uit België, wat je tijdens hun set krijgt, is een duistere maar toch stevige pot 'metalcore' met “The Final Adjustmet” als enigste gekend nummer. De zanger zorgt tijdens de set voor een speciale sfeer over het publiek. Jammer voor hen viel de muziek tot 3 maal uit, maar was dit geen reden om weg te gaan . Geen spijt van gehad. Speciaal maar bovenal geniaal! (Jens)
Less Than Jake - De ska-punkers brachten al meteen een Zuiders feestje in de Monster Energy tent, met veel humor, sfeer, zonnige muziek ; met de gekende blazerssectie en veel volk in de tent stond dit gezelschap uit Florida garant voor een klein uur heel aangenaam muzikaal vermaak. Die kerels zijn al bezig sinds 1992 maar hebben duidelijk zelf nog altijd veel plezier op het podium en dat maakt echt wel een verschil! Leuke set!
(Hans)
Dan was het eindelijk zover terug naar de Impericon stage … de band waar ik het meest naar uitkeek ging zo van start gaan. Aangekomen stond de tent al goed vol, dus ik was niet de enigste voor Despised Icon! Ze openden hun set met “Furtive Monologue”, direct de nagel op de kop, want het werd totale chaos vóór het podium, er werd in no time een moshpit gestart, en voor ik het doorhad , zat ik er midden in. Met hun deathcore hadden ze het publiek in hun achterzak, en dat hadden de zangers door , dus maakten ze er een echt dikke set van, nummers als “MVP”, “Day Of Mourning” & “Les Temps Changent” passeerden de revue. (Jens)
Nu was het wachten tot Siberian Meat Grinder aan hun set begonnen op de Back to basic stage. Deze band imponeert niet alleen door twee gemaskerde mannen op het podium , maar ook met hun een mix van groovy trash/punk/hardcore met dat vleugje rap ertussen. Nummers als “Face The Clan”,”'From The Dust Returned” & “Walking Tall” moesten er aan geloven. Voor mij persoonlijk de grootste verrassing van het festival, deze Russen geven ons een optreden om duimen en vingers bij af te likken! (Jens)
Evenals Less Than Jake maakte Frank Turner er ook een leuke set van. Heel aanstekelijke rockmuziek met punk en folk (vooral de mandoline) invloeden. Soms krachtig gebracht, soms heel broos en breekbaar maar altijd met veel overgave en met een hoog sing along gehalte. De massaal opgekomen fans brulden moeiteloos nummers als “Get Better” en “If ever I stray” mee van begin tot eind. De sympathieke frontman en zijn Sleeping Souls hadden er echt zin in en de extra muzikanten op het podium maakten het geheel alleen maar boeiender. Een crowdsurfer kreeg een mooi aandenken (vinyl), het nummer “Recovery” was het hoogtepunt van een knap optreden. Verademing tussen al het helse hardcore en punkrock gehalte van de meeste andere bands op de affiche. (Hans)
Vlug post gaan vatten vooraan in de Impericon tent. Het zou een moeilijke opdracht worden om de set van daarjuist te evenaren, maar dat was dan toch buiten Candace Kucsulain gerekend. Dit is de 2 de keer zijn dat ik Walls Of Jericho zag en weer bewijst ze dat ze haar mannetje kan staan in de 'scene'. De zangeres wond er geen doekjes om en gaf er direct een lap op, met nummers als “Relentless”, “All Haill The Dead” & “No One Can Save You From Yourself” hadden ze de tent duidelijk mee. Er waren constant mensen die het podium als bezetenen opkropen en er weer afsprongen. (Jens)
Even vlug iets gaan eten en dan terug naar de Back to basics tent; de tent stond al helemaal vol om Terror aan het werk te zien. Volle gas vooruit dacht Scott Vogel beginnend met “One With The Underdogs”, ieder moment was er een persoon die het podium beklom en er dan met volle geweld weer afsprong ; de moshpit was een constante. Ze brachten ook nog “Stick Tight”, “Live By The Code” & “Keepers of the Faith”. Zoals ik al zei in mijn voorbeschouwing , dit is hard, harder, hardst … en dan komt Terror. Ze hebben bewezen dat ze niet te stoppen zijn … “Always The Hard Way”!! (Jens)
Wat er op de Impericon stage gebeurde is duidelijk andere koek. De muziek dat Saosin brengt is veel minder toegankelijk en wisselt technische stukken af met meer melodieuze passages en zorgt zo voor een heel aparte mix van rock en hardcore. Neem daarbij de typische vocale uithalen en screams van de originele zanger Anthony Green (terug van lang weggeweest) en dan weet je dat dit niet echt een ‘luister’optreden is. De fans smaakten het allemaal wel maar de ‘neutrale’ toeschouwer reageerde toch soms minder enthousiast. Benieuwd of hun nieuwe CD, die binnenkort uitkomt via Epitaph, zal aanslaan bij het publiek. (Hans)
Voor de eerste keer richting de Monster Energy stage om naar Hatebreed te kijken. Dit is nu de 4de keer dat ik Jamey Jasta en zijn kompanen aan het werk zie en het is en blijft een goede band om live te zien spelen. Elke keer opnieuw krijgen ze het publiek mee en dat was nu niet anders. Ze brengen binnen kort hun 9de album uit 'The Concrete Confessional', er werd een tipje van de sluier gelicht met “Looking Down The Barrel of Today” en het beloofde weer fantastisch te worden. Het werd een reisje door de tijd en ze brachten o.a. “Live For This”, “Proven”, “In Ashes They Shall Reap”. De tijd vloog en voor dat ik het doorhad , zaten we al aan het laatste nummer van de set en dat kon niet anders dan “Destroy Everything” zijn, het was weer de moeite! … En toch , nu heb ik ze even genoeg gezien! (Jens)
Youth of Today hoef ik nauwelijks voor te stellen, dit legendarisch straight edge hardcore gezelschap gaat al mee van de jaren 80 en speelde voor een nokvolle Back to basics tent een loeiharde, snelle en smerige set zoals we van hen gewend zijn. Heerlijk nostalgisch! Old school maar zeker niet gedateerd! “Can’t close my eyes”, “Break down the walls” enz…klonken superstrak en werden recht voor de raap gebracht zonder veel poespas of melige bindteksten! Ray Cappo brulde met zijn rauwe stem alsof zijn leven ervan afhing en op het podium was het een onophoudelijk komen en gaan van stagedivers. Mooi om zien hoe deze oude knarren nog zo energiek voor de dag kwamen en alle vorige bands op een hoopje speelden. “Follow your dreams” gaf de kale frontman nog mee aan de aanwezigen. Doen we Ray! (Hans)
Na al dat grof geweld even bekomen in de Impercon stage want daar zou No Fun At All straks spelen. Had nog nooit van deze band gehoord, eenmaal aangekomen was deze tent ook tot in de nok gevuld. Dit kon niet anders betekenen dat dit de moeite ging worden. Ze trakteerden ons op stevige Zweedse punkrock. Als ik rond mij keek was het meeste publiek 25 plus en schreeuwden ze de teksten gretig mee. Het was een plezier om naar te luisteren, het verveelde geen moment. Mooi dus! (Jens)
Rancid mocht de eerste festivaldag afsluiten en werd speciaal voor dit optreden overgevlogen uit de States. Op Groezrock speelden ze trouwens hun enige concert in Europa dit jaar…dus toch wel een exclusief gebeuren. Vooraf werd ook al kenbaar gemaakt dat ze integraal hun meest succesvolle en ook wel beste CD ‘And out come the wolves’ zouden spelen. De CD is precies 20 jaar uit en had dus net als het festival zelf een jubileum te vieren. De Monster Energy tent was maximaal gevuld en Dhr. Tim Armstrong en zijn gevolg gaven meteen van jetje. Weg zijn de punkkapsels, imposante baard en een kale knikker vol tattoos kwamen in de plaats. Gelukkig was de muziek compleet intact en was het publiek van bij het begin van de set helemaal mee. Het zal wel geen verrassing zijn dat vooral nummers als “Time Bomb”, “Olympia WA” en “Ruby Soho” integraal werden meegebruld en telkens een hoogtepunt vormden in de gekende setlist. Armstrong zijn rauwe, doorleefde en groovy stem klonk als vanouds en de sfeer in het publiek was opperbest.
De band maakte hun status als headliner moeiteloos waar en vormde een waardige afsluiter van dag 1. Na de 19 nummers van de eerder genoemde CD had Rancid nog een leuk pakketje bisnummers in petto alvorens de festivalgangers de koude nacht in te sturen richting auto, tent of woning. (Hans)
Al bij al een meer dan geslaagde openingsdag van Groezrock! Gezien de moeilijke (weers)omstandigheden en de nodige extra maatregels inzake veiligheid was het toch vooral genieten van fijne muziek en dito bands!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/groezrock-2016/
Organisatie: Groezrock, Meerhout
Trixie Whitley - Rockende huiskamerset in de Lotto Arena!
Trixie Whitley
Lotto Arena
Antwerpen
2016-04-29
Johan Meurisse
Trixie Whitley is een grootse artieste geworden . Bitterzoete romantiek , sentiment in een donker kleedje. Het tengere , schuchtere meisje bijt nu van zich af , klinkt zelfverzekerd en gaat met haar band gretig te werk . Een gebalde woede ervaarden we met momenten door een verschroeiende sound, maar evenzeer kenmerkt een bij het nekvel grijpend geluid, die haar gekende intimiteit niet uit het oog verliest.
28 is ze intussen en toe aan haar tweede plaat … ‘Fourth corner’ was haar debuut , in 2013 verschenen , en dat verzilverde ze met het puike ‘Porta Bohemica’, die vanavond natuurlijk in de spotlights kwam te staan.
We voelden het al aankomen de voorbije jaren . Ze was al een talent op jonge leeftijd, liet ons kennismaken met nummers op gitaar en piano en raakte door haar heldere , indringende ‘crooner’ stem . Wat wil je , ze is de dochter van de overleden bluesrockende Chris Whitley , ze is Belgisch-Amerikaanse , het zit haar in de genen en ze kreeg de muziek in de papfles. We hebben hier heerlijk doorleefde rootsamericana, sfeervol; broeierig en intens spannend; een paar jaar terug toonde ze met het Black Dub project van Daniel Lanois al de nodige bravie.
In de klein anderhalf uur durende set creëert ze verschillende stemmingen , die haar multi- talent als artieste, sing/songschrijfster , zangeres en instrumentaliste onderstrepen .
Ook vergeten we haar band niet . De drie anderen staan dicht bij Trixie opgesteld , wat voor chemie zorgt . De vonken voelden we , het vuur spatte . “A thousand thieves” met z’n tempowissels, tekende vroeg voor dit beleven , die klankkleur, die spanning , die wisseling van introspectie en extravertie in een sober, diffuus lichtdecor.
De woeste golven op zee vormden het decor bij de eerste nummers; “Faint mystery” , die de set opende en iets verderop het donkere sfeervolle “Irene” kregen een cinematografische touch . “Gradual return” bracht een rockende Trixie en op het podium kwam er meer licht en lichtvariatie. Op “New frontiers” eist elektronica zijn recht op .
De songs konden we ten volle beleven , ook is een zaal als de Lotto Arena misschien ietwat te hoog gegrepen voor haar geluid. Het oude “Oh , the joy” tintelde door een pakkend elektrisch gitaarspel van de lady in zwarte avondjurk . Een Trixie op z’n Polly Harvey’s!
De single “Soft spoken words” was beladen, kenmerkte heel wat wisselingen en overtuigde sterk . Op het broeierige “Nature boy” was zij op een tweede drum te zien, niet vies om even van koers te veranderen , en een vleugje experiment door wat jamming toe te voegen . Om dan over te stappen naar het herkenbare , van het integere “Closer” en het rockende “Need your love”.
Diep ging het kwartet evenzeer op de afsluitende reeks “Hotel no name” en “Breathe you in my dreams” door de dreigende , onrustige , hobbelige ritmiek. Sterk wat we hier te horen kregen!
Een frisse aanpak hoorden we op Prince’s “Nothing compares to you” , die zich niet direct liet herkennen en een mate van grilligheid had.
Tot slot wuifden emotievolle pianotunes van het ingenomen “Eliza’s silence” , die het beeld van een verlaten, rokerige kroeg opriep, ons definitief uit.
Vanavond geen Trixie unplugged of op piano. Kortom, mooi hoe talent , gevoel en emotie allemaal samengaan in een rockende huiskamerset!
Organisatie: Live Nation
Flamin’ Groovies - Eindelijk in België
Flamin’ Groovies
De Zwerver
Leffinge
2016-04-28
Ollie Nollet
Een radicale koerswijziging heeft de nieuwe plaat, ‘Space age voyeurism’, van Double Veterans zo te horen niet opgeleverd. De drie hielden het opnieuw bij een pot stevig deinende psych garagerock. Ty Segall en in mindere mate Mikal Cronin en Cosmonauts leken nog steeds de grote voorbeelden en daar is absoluut niets mis mee. De gitaren van Lee Swinnen en Thomas Valckiers klonken bij momenten furieus in de telkens mooi van kop en staart voorziene songs. Aan zelfvertrouwen hadden ze ook al geen gebrek. Zo spoorde Lee Swinnen zonder verpinken het volk aan om te dansen. Zonder al te veel succes overigens maar daar zat ongetwijfeld het verdacht hoge aantal 60-plussers in de zaal voor iets tussen. Double Veterans bewezen hier nog maar eens één van de belangrijkste exponenten te zijn van de voorzichtige heropleving van de Belgische garagerock.
Flamin’ Groovies, ik vind de naam nog steeds klinken als een klok maar dat is blijkbaar niet bij iedereen het geval gezien de eerder bescheiden opkomst. Nochtans wordt de groep in sommige garagerockmiddens op handen gedragen en na hun doortocht in Leffinge weten we nu ook waarom.
Flamin’ Groovies zagen het levenslicht vijftig jaar geleden in San Francisco en maakten met o.a. ‘Supersnazz’ en vooral ‘Teenage head’ enkele gesmaakte garagepunkplaten. Toen Roy Loney in 1971 vervangen werd door de Brit Chris Wilson maakte de groep gezwind de switch naar powerpop met als belangrijkste resultaat, het door Dave Edmunds geproducete ‘Shake some action’ (1976). Vanaf de jaren ‘80 kent de band een wat sluimerend bestaan met af en toe een comeback. Sinds 2013 zijn The Flamin’ Groovies weer volop aan het touren en dat met de originele leden Cyril Jordan (zang, gitaar), Chris Wilson (zang, gitaar) en George Alexander (bas) aangevuld met drummer Victor Penalosa.
Het concert kwam wat aarzelend op gang met ondermeer de Byrds-cover “I’ll feel a whole lot better” die ze opdroegen aan Gene Clark. De stemmen leken wat last te hebben om de juiste toon te vinden en het derde nummer klonk zo melig (om eerlijk te zijn: zo hebben ze er nogal wat geschreven) dat ik het ergste vreesde. Maar zie, vanaf nr. 4 kwam de kentering met een paar heftige rock-‘n-rollsongs en enkele raak gekozen covers die niet meteen voor de hand lagen. Zo coverden ze “I want you bad” van NRBQ, een groep waarvan de plaat die ik ooit kocht niet mijn gelukkigste aankoop was maar deze song klonk wel heel ferm. Andere covers waren “Tallahassee Lassie” van Freddy Cannon en het in 1914 geschreven “St. Louis blues” van W.C. Handy dat hier een ware metamorfose onderging. Maar ook de eigen nummers bleven pal overeind staan zoals het voor The Beatles geschreven “Please please girl” (jammer genoeg waren the fab four op dat moment al vijf jaar gesplit wist Chris Wilson ons te vertellen). De stemmen mochten dan al wat geërodeerd zijn, dat waren de gitaren allerminst. Zowel Cyril Jordan ( met een pruik, leren broek en hoge hakken deed die nog een vertwijfelde poging om er uit te zien als een echte rockster maar ik vergeef het hem graag) als Chris Wilson lieten hun snaren onwerkelijk mooi klinken. Powerpop, normaal gruw ik van het woord alleen al, maar de definitie die The Flamin’ Groovies er aan gaven liet alle weerstand verdampen.
Flamin’ Groovies durven op plaat nogal eens wisselvallig klinken maar live overtroffen ze mijn stoutste verwachtingen. Een pluim op de hoed van De Zwerver die de groep eindelijk voor de eerste maal naar België haalde!
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Nederlands 
Français 
