Opnieuw puik, stevig werk van eigen bodem! Hedonist is een trio dat uit het mooie Genk met een voorliefde voor harde gitaarrifs. De heren hebben trouwens hun sporen al verdiend bij een aantal andere verdienstelijke bands, zo speelt Roel Paulussen bijvoorbeeld voor het fijne Sardonis.
‘The Collapse’ is na een split met sludgeband Your Higness het tweede werkstuk van Hedonist. We horen een stevige band zonder al te veel poespas en zonder veel franjes. Vernieuwend is de sound va n Hedonist allerminst maar dat zal de liefhebber van een crossover van stevige metal, hardrock en rock-n-roll allerminst deren.
Referenties vind je bij fijne bands als Pantera, Channel Zero, Metallica, Karma To Burn, Motorhead en Monster Magnet.
Een bijzondere vermelding is er voor Frederik (zie ook het fijne Hemelbestormer) die een aantal machtige drumpartijen afwerkt. Wie zelf degelijke tracks als “The Urge”, “I Hedonist” en “Black Lungs” wil verkennen, surft als de bliksem naar http://ihedonist.bandcamp.com/album/the-collapse .
Het debuut van Emptyhead Nation raast over ons heen .Opener “Beachy head” intrigeert door de rollende gitaren , de dreunende bas en de hitsende drums . Heerlijk zoiets . Bands als Shellac, Girls Against Boys , Tool, NIN, Jason Rawhead of een Nirvana balden hun energie samen in dit opkomend talent .
Vóór de debuutplaat lieten ze al drie songs los , “We live up to a promise” , letterlijk een kopstoot naar de WK organisatie, twee jaar terug , “Butterfly baby” en de potige OMD cover “Electricity” , ook te vinden op de plaat .
Acht gedreven, gebalde songs , die ruimte laten aan de instrumenten en met een pittige inhoud, maatschappijkritisch, waarbij ze hun woede , misprijzen, pijn uit schreeuwen, -spuwen. Sterk debuut!
Info op https://www.facebook.com/emptyheadnationband/
Psygasus is een project van Brent Vanneste (Steak Number Eight) en Bjorn Vanbrabant . Zij laten even de donkere wolken van hun postmetal voorbij passeren in dit aangenaam luisterproject Psygasus . Het is al de tweede plaat die eigenlijk al een goed jaar oud is , maar toch verdient in de spotlight te staan .
We zitten hier in een ravesfeertje met aangename neopsychedelische, chillende grooves en ambiente , etnische soundscapes die opbouwen , aanzwellen en een hardere, fellere beats of een rockjasje aangemeten krijgen. “Hypnotic poison” brengt ons meteen in de juiste stemming en met “psychedelic pee”, “mighty mindfunk” en “cristaline” duidt het gezelschap op variaties die verbeelding en realiteit steeds doorkruisen . Puik plaatje - Bizar dat dit plaatje nu pas ontdekken .
Solid Spaces , een uitgebreid jong kwintet , debuteert sterk met zes nummers . Invloeden van funk , soul , r&b, reggae vinden elkaar en worden verwerkt in hun sfeervolle , stekelige, broeierige pop. De stem van Jade Sips is niet onbelangrijk. Haar indringende , doorleefde vocals geven diepgang en bieden warmte , kleur en intensiteit . “Birth of a universe” heeft een lekkere groove , “Occupy my mind” klinkt directer en op de derde “By heart” word je aangenaam meegevoerd . De kleine veranderingen in de sound toont dat het kwintet tot heel wat in staat is , zonder de catchy melodie uit het oog te verliezen .
Een eigen geluid dat een positive vibe uitstraalt. Ergens tussen Sweet Coffee en Zuco 103 te situeren, met een lentefris geluid.
Info https://solidspaces.bandcamp.com
Wolfmother - They were victorious
Wolfmother
Ancienne Belgique
Brussel
2016-04-27
Wouter Verplancke
Yes! Ze zijn terug van nooit echt weggeweest te zijn!? In de tienjarige carriere heeft de Australische Wolfmother rond Andrew Stockdale een nogal hobbelig parcours afgelegd . Een pracht van een debuut die de 70s retrorock van Led Zeppelin en Black Sabbath nieuw leven inblies , een moeilijke tweede ‘Cosmic egg’ , al ruim zes jaar terug, was ook niet zonder slag of stoot. Na hun tweede cd ging de band weeral uit elkaar. Ze brachten een obscure ‘New Crown’ uit, die intens in de seventies groef. En enfin, nu opnieuw op de front , sterker dan ooit. Een nieuwe cd, ‘Victorious’, een nieuwe band.
Een matig voorprogramma (Electric Citizin) kon hier en daar het publiek bekoren. Denk een flauw afkooksel van Wolfmother en met een vrouwelijke lead. Het was niet slecht, maar wachtend op een schitterend hoofdgerecht, smaakt alles maar flauw.
Wolfmother opende sterk en gedurfd met “Victorious” de vraag of ze dit verder konden waarmaken , schoot even door mijn gedachten. De vette riffs lieten de gedachte al snel varen en overtuigden me meteen . Het geluid dat ze met drie produceerden op dit podium was overweldigend. De energieke bassist zorgde op zich al voor spektakel. Al snel schakelden ze over op gekende nummers als “New Moon Rising”, “Woman”,” White Unicorn”, etc. We hadden lang gewacht om deze nummers nog eens live te kunnen horen. Ze klonken strak en snel. De zaal ontplofte bij “Dimension” en “Joker & The Thief”. En hoewel het vooral de oudere nummers waren die de zaal tot bewegen kreeg, vielen de nieuwe nummers zo goed als nauwelijks uit de boot in deze setlist. Ze sloten perfect aan bij de vibe van het concert.
We kunnen enkel hopen dat nu deze formatie kan blijven bestaan. De combinatie met deze nieuwe drummer en bassist geeft Stockdale vertrouwen en biedt de band net dat tikkeltje meer …
Victorious- New Moon Rising- Woman- Apple Tree- Love That You Give- White Unicorn- White Feather- Caliqueen- How Many Times- Gypsy Caravan- Dimension- Simple Life- City Lights- Pretty Peggy- Pyramid- Colossal--- Vagabond- Joker&the Thief
Neem gerust een kijkje naar de foto’s
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/wolfmother-27-04-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/electric-citizin-27-04-2016/
Organisatie: Live Nation
The Chills zijn nu terug , een must voor elke indie liefhebber . Een evenwichtige Martin Phillips is na al die jaren terug op het voorplan na een nogal bewogen leven, kun je zeggen.
Even voorstellen ? The Chills waren in de overgang van de 80s naar de 90s één van die muzikaal goed bewaarde geheimen in die opkomende indiescene . Inderdaad, met bands als Galaxie 500, Pale saints, Yo la tengo , The Serenes en The Clean hadden zij een bepalende invloed in navolging van een Feelies en Velvet Underground.
Ze zorgden voor licht sprankelende , zomerse droompop , die met de jaren onderkoeld gevoelig klonk. Eenvoudige licht huppelende , dromerige melodieën , geleest op dat kenmerkende indringende gitaarspel, ondersteund van keys , een diepe basstune en frisse drumritmes. Ze leverden drie overtuigende albums af (‘Brave words’, ‘Submarine bells’ en ‘Soft bomb’) naast een reeks EPs uit de 80s . “ House with a 100 rooms” , ”The male number from the ID” en “ I love my leather jacket” zijn er drie die we hier even ophoesten . Maar check vooral het indrukwekkende “Pink frost” naast de gekende hitsingle “Heavely pop hit”.
Phillipps , 52 intussen , schreef wel af en toe iets, bracht met mondjesmaat iets uit , maar nu pas na 19 jaar hebben we een full album , dat een hechte indruk nalaat . ‘Silver bullets’ , met een jonge begeleidingsband achter zich, sluit naadloos aan op het oude werk . Elk minuscuul geluidje van de oude Chills beheersen ze . “Underwater wasteland”, “Pyramid moon/when the poor can reach the mood” en de titelsong kenmerken nu net dat geluid perfect van subtiele, verfijnde, beklijvende , pakkende tunes ! Af en toe is er een breder klankenpalet , dat mooi verweven is in die indie.
Een uiterst genietbare dromerige plaat die we als een gelukkig weerzien ervaren
Op Boomtown gaven ze in de zomer van 2014 nieuw teken van leven . Een nieuwe jeugd kan worden aangevat!
De Britse Jamie Woon nam de tijd te werken aan de tweede cd ‘Making time’. Vier jaar zaten er tussen ‘Mirrorwriting’ en deze nieuwe. Hij werd in 2011 samen met James Blake uitverkozen tot de BBC sounds. Hij bracht pop, soul, trippop en r&b in een lichte dubstep swing’n’groove . De songs ademden een nachtelijke sfeer uit; broeierige, warme , sfeervolle songs onder z’n zachte, zalvende, soepele stem.
Het concept is eigenlijk niet veel veranderd . Met opener “Message” word je al gauw ondergedompeld in die kenmerkende donkere flow, sfeer & groove . Samen met “Sharpness” “Dedication” en de puike single “Celebration” vormen zij het toegankelijke luik op de plaat . Verder overtuigt Woon met een creatieve , grillige ritmiek en dan borrelen hier ”Movement”, “Litte wonder” en “Lament” op , als een aanvoelende nightshift .
Woon plaatst de sfeerschepping naast elkaar , zorgt voor een unieke klankkleur, en brengt opnieuw een verrassend goede plaat uit .
Jungle By Night is een Amsterdams collectief die al toe is aan hun vierde plaat en met deze wekken zij –terecht - onze interesse op . Een instrumentaal plaatje die lekker heupwiegend klinkt , en de dansspieren durft aan te spreken . Ze verkennen muzikale horizonten binnen een afrobeat geluid. Een sfeervolle , frisse , aanstekelijke groove in elf nummers die uiterst aangenaam, warm , zwoel , ontspannend zijn en grossiert in jazz, funk , afro , 70s psychedelica en folk . Ze voeren ons mee door zwevende keys , leuke gitaarlijntjes , diepe basses, dwarrelende blazers en stuwende , opzwepende percussie en conga’s . Een song als “Caldera” intrigeert door de verrassende wendingen , maar met “The Ottoman Highlands”, “Morning stretch” hebben we de ideale geleiders van deze nieuwe plaat !
‘Rage of Gods’ is een uitstekend power-/thrash-album van de band PatriarcH uit Herenthout. De band bestaat al sinds 1988 en kende zoals zoveel Vlaamse metalbands heel wat bezettingswissels. Hun eerste album brachten ze in 1990 uit bij het Duitse Shark Records, de platenmaatschappij die een jaar later ook het eerste album van Channel Zero uitbracht. PatriarcH heeft evengoed veel muzikaal talent in huis en dat krijgt op Rage of Gods, in eigen beheer uitgebracht, alle kansen om zich te tonen. In sommige up-tempo songs komt PatriarcH in de buurt van het vroegere werk van Metallica of Iced Earth, met dank o.m. aan de stem van Kevin Vangelooven.
Rage of Gods is het eerste volledige album sinds ‘Mankind = the virus’ uit 2008 en herneemt vier songs van de EP ‘The Red Cord’ uit 2013. Openingsnummer en titeltrack “Rage of Gods” is een prima introductie. Een gelaagde en brutale song met een mooie opbouw, thrash metal volgens het boekje. “Born Without a Face” en “The Phenomenon of Thought” trekken die lijn van thrash met een stevige knipoog naar epische power metal door en laten een ervaren band horen die nog steeds met plezier en overtuiging muziek maakt. Een dikke pluim ook voor Ruben Muylemans, zoon van gitarist Freddy Muylemans, die als invallende drummer zowat elke song inspeelde. Luc Seeuws, de nieuwe drummer, hoor je enkel op het nummer “The Red Cord”.
“Neverwhere” kreeg een mooie intro en is een nummer dat het bij optredens zeker goed zal doen. De hoge kwaliteit zakt een beetje in de volgende nummers, maar de afsluiters “Disclosure” en “The Sealed Tongues of Wisdom” maken dat opnieuw goed. Rage of Gods is een fijne plaat voor iedereen die thrash en power metal kan smaken.
Fleddy Melculy is de nieuwe band van Jeroen Camerlynck van De Fanfaar. Met De Fanfaar spelen ze als band in het Brussels dialect of als begeleidingsband van Urbanus. Jeroen zocht ook nog een uitlaatklep in veel hardere nummers en dat doet hij voortaan via Fleddy Melculy. Ze omschrijven zichzelf als 'de buitenechtelijke zoon van Lars Ulrich en Lita Ford’.
De eerste EP van Fleddy Melculy heet ‘Wat de Fok?’ en telt met de intro erbij zeven nummers in het Nederlands die zich ergens tussen metal en hardcore ophouden en soms flirten met black-metal. Single “T-shirt van Metallica” is een sneer naar mensen die een t-shirt van Metallica of the Ramones kopen enkel omdat ze dat mooi vinden, zonder te weten waar die bands voor staan. De single werd al opgepikt door Studio Brussel en het gezelschap mag deze zomer reeds spelen op Graspop, Rock Zottegem en Zwarte Cross in Nederland.
De titels van de andere nummers spreken voor zich: “Ik ben mijn sleutels kwijt”, “Brood”, “1 noot”, “Het is wat het is” en “Ik haat jazz”. Soms staat de slechte verstaanbaarheid de grap in de weg en moet je er maar op rekenen dat je de lyric-video vindt op YouTube, maar muzikaal wordt hier steeds op hoog niveau gespeeld. Fans van Clement Peerens Explosition, Belgian Asociality, The Evil Ponys of de Heideroosjes zullen hier zeker hun gading vinden.
‘Only The Now’ is het eerste album van Tom Robinson sinds 20 jaar. De Brit maakte van eind de jaren ’70 tot halfweg de jaren ’90 hits als o.m. “2-4-6-8 Motorway”, “Glad to be Gay”, “War Baby”, “Power in the Darkness” en “Atmospherics (Listen to the radio)”. Toen stopte hij met internationale tournees en met muziek opnemen en ging hij aan de slag als presentator bij BBC-radio, dezelfde zender die eerder een aantal van zijn singles van de radio had gebannen. Vorig jaar werd hij 65 en besloot hij dat de tijd rijp was voor een nieuw album, met songs die hij al die jaren opgespaard had. Het geld voor de opnames werd bij elkaar gesprokkeld met een crowdfunding-campagne waar ook een aantal Vlamingen op intekenden. Niet verwonderlijk want Tom Robinson is hier een graag geziene gast. Ook toen hij officieel stopte met optreden, hield hij eraan nog elk jaar twee concerten te geven voor zijn fans: telkens één in de UK en één in Vlaanderen.
Tom Robinson schreef eerder reeds songs samen met o.m. Peter Gabriel en Elton John. Voor ‘Only The Now’ ging hij nog verder terug in de tijd en kwam hij o.m. uit bij Tom McGuiness van Manfred Mann met wie hij “Never Get Old” schreef en “In My Life”, een hier ietwat overbodige cover van The Beatles. De gastbijdrages komen van een mengeling van oude gloriën als punklegende TV Smith en folkies als Billy Bragg en Martin Carthy en ‘nieuwkomers’ als Nadine Shah, rapper Swami Baracus, Lisa Knapp en Nitin Sawhney. Drummer Andy Treacey speelde eerder reeds op albums van o.a. Faithless en Dido. Gitarist Adam Philips is een oudgediende in de band van Robinson. Twee acteurs mochten een bijdrage inspreken: Colin Firth (Bridget Jones’ Diaries, the Kings’ Speech) mag een stukje radionieuws debiteren en Ian McKellen (Magneton in de X-men-films en Gandalf in The Lord of the Rings) mag God een stem geven en doet zelfs een duet met Robinson in “One Way Street” . Wie behalve Tom Robinson zelf nog het meest zijn stempel kan drukken op dit album is producer Gerry Diver. Die speelde ooit nog bij Shane McGowan & The Popes en speelt – ook op dit album – een hele reeks folk-instrumenten, die heel wat nummers een frisse toets geven. Hij was eerder reeds producer voor Lisa Knapp en folkie Christy Moore.
“Diver” laat Robinson een eerste keer schitteren in openingstrack “Home in the Morning”, een nummer dat zonder twijfel een nieuwe klassieker of minstens publiekslieveling wordt in het reeds goedgevulde oeuvre van Tom Robinson. Andere hoogtepunten zijn “Don’t Jump, Don’t Fall” (een duet met Lee Forsyth Griffiths over zelfmoord bij volwassen mannen) en “Risky Business” (over de bankencrisis).
Robinson slaagt er telkens in om ook moeilijke onderwerpen heel helder en begrijpelijk in een song te gieten. Zo ook in “Merciful God”, over godsdienstwaanzin, of “Mighty Sword” of “Justice” over klassenjustitie. Het toont dat Tom Robinson nog steeds bij de les is inzake songschrijven en inzake het blootleggen van problemen in de maatschappij.
Ouder worden is één van de vaste onderwerpen voor Robinson. Eerder coverde hij bv. reeds “Les Bourgeois” van Jacques Brel en schreef hij “Winter of ‘79”. Voor ‘Only The Now’ vertaalt zich dat in het voor heel wat oudere fans herkenbare “Never Get Old” en het olijke “One Way Street”.
Soms lijdt de plaat wat aan overdaad. “Holy Smoke” en “Cry Out” hadden misschien nog beter uit de verf kunnen komen met een meer minimalistische aanpak. En in “The Mighty Sword Of Justice” raakt steelpan-legende Frank Rollock nagenoeg volledig ondergesneeuwd in het geheel.
Maar alles bij elkaar is dit een terugkeer door de grote poort van één van de beste Britse songschrijvers.
Niemand is profeet in eigen land! The Arch is daar een lichtend voorbeeld van! Oorspronkelijk uit Breendonk, bij Antwerpen, werd The Arch in 1986 opgericht. De melodieuze gothic rock werd onmiddellijk door de legendarische Ludo Camberlin (Poëzie Black, Lords of Acid, ...) opgemerkt. Na een eerste EP, « As Quiet As » , een album, en de intense band met Gerd Van Geel (CUVG) werd snel begrepen dat de redding uit het buitenland zou komen. Sindsdien is The Arch een regelmatige act van bekende festivals (M'era Luna, Blackfield, WGT, Reboot, Castle Party, BIMfest) en speelden ze in Amsterdam, Berlijn, Hamburg, Zagreb, Belgrado, Boedapest etc.
Nu, voor zijn 30-jarig bestaan, komt The Arch in grootse stijl terug en bieden ze een gloednieuw album, ‘Fates’. Naast Gerd Van Geel vinden we Ivan DC en Mr Pierre op gitaar, Ian Lambert op keyboards, elektronische drums en de mooie Chiffon's Tale als 'backing vocaliste'.
De muziek is nog steeds gebaseerd op een ‘Gothic Rock’ kern maar het geluid is geëvolueerd door moderne electro en composities die lonken naar synth-pop, EBM en de typische 'power-darkwave' die in Duitsland erg populair is.
‘Fates’ bevat 13 nieuwe songs en toont de veelzijdigheid van de band aan. Het album neemt de luisteraar mee op een reis door de 'dark' cultuur en dit met kracht en intensiteit. Het bevat meerdere potentiële alternatieve hits en 'club killers'.
De CD werd mee geproducet, gemixt en gemasterd door Kenny 'KGB' (Simi Nah): het geluid is dus perfect en krachtig naar wens! En om in de familie te blijven, komt het uit op de label van Simi Nah, Why2k, in samenwerking met Trisol.
Kortom: ‘Fates’ is een must voor fans van Gothic Rock en de donkere muziek. We kunnen verwachten dat het een internationaal succes wordt voor deze zeer sympathieke band!
Om ‘Fates’ te bestellen :
Why2k webstore :https://www.freewebstore.org/why2k-music-store/THE_ARCH_-__Fates__-_PRE-ORDER/p1524163_15749196.aspx
Amazon : http://www.amazon.de/s/ref=nb_sb_noss_2?__mk_de_DE=%C3%85M%C3%85%C5%BD%C3%95%C3%91&url=search-alias%3Ddigital-music&field-keywords=Omnimar
iTunes : https://itunes.apple.com/de/album/fates/id1091293271
The Arch :
website : http://www.thearch.eu/
Facebook : https://www.facebook.com/thearchband
(vertaling Philippe Blackmarquis - Johan Meurisse)
Twintig jaar na het debuut werden we vanavond overweldigd door Sophia , het alter-ego van Robin Proper-Sheppard . Samen met de nieuwe begeleidingsband bundelde de man de bitterzoete romantiek van Sophia met de late80s –mid90s van Swans (remember de platen ‘Children of God’, ‘The burning world’, ‘White light from the mouth of infinity’ en ‘Love of life’) en z’n eerste voorliefde God Machine (twee platen maar uitgebracht, opgeheven uit respect na de plotse dood van bassist Jimmy Fernandez).
Die muzikale werelden samen, is meteen ook alles gezegd van de set van de avond: van ingenomen, breekbare , desolate songs wordt de sound getriggerd naar een twinkelende , stuwende , hitsende , onrustige ritmiek van drums en crescendo opbouwende , gierende , sch(e) urende gitaren; een knetterende feedback, een herdefiniëring van postrock, waaroverheen z’n weemoedige vocals zweven .
Een intiem, gezellig , fris aangekleed als grillig, grauw decor, dat zalvend, weerbarstig is. Een muzikaal concept dat confronterend, dwingend als indringend, bezwerend, lieflijk klinkt. Een deprimerende blik als een glimlach met fonkelende oogjes. Gevoeligheid en uitbundigheid hebben een flinterdunne lijn . Emotionaliteit die van zich afbijt. Hart-verwarmend als hart-verscheurend . Beheerst, doordachte, toegankelijke set, met ruimte voor creativiteit en avontuur ; hij en zijn begeleidingsband zijn op elkaar ingespeeld. Top!
Hij omschreef het zelf als psychedelische noise , die kan exploderen en als lava een juiste richting uitgaat binnen een voorgeleid pad. Op een dag als deze kwam de ‘Sophia’ muziek ideaal tot zijn recht, koud – warm weer , felle regen- hagelbuien en zonnestraaltjes die ons gezicht aangenaam streelden .
Na ruim zeven jaar heeft hij nieuw werk uit, ‘As we make our way (unknown harbours)’, zesde in de rij , die het ontroerende ‘There are no goodbyes’ opvolgt . Een gepolijste plaat die live een ander gelaat krijgt. De plaat werd integraal gespeeld , de intro van donkere, ambiente soundscapes, met een zeker stoorzendergehalte , was de barometer voor dit optreden .
De opener “Resisting “was er meteen knal op , bouwde op en zette dan alle registers open. Daarna werd het rustiger en konden we ons laten meedrijven door de kenmerkende traag slepende , dromerige gitaarmelancholie . “The drifter” , “Don’t ask” , “Baby hold on” en “It’s easy to be lonely” pasten perfect in dit kader. “Blame” was er dan eentje die volgende songs “St Tropez/The hustle” en “You say it’s allright” positioneerde naar een fel, snedig , gedreven , schurend geluid. Wat een eenvoudig gitaarriedeltje als aanzet allemaal niet verwezenlijkte! En tussenin konden we even laidback genieten van “California” , die een westcoast gevoel ademde . Tot daar het nieuwe werk.
Het tweede luik ging dan alle kanten op, van de ingenomen pracht tot die ‘postrock’ stroomstoten die ons lichaam prikken toediende. ’Duyster’ slowcore, die onrustig, gejaagd, dreigend , explosief wordt. Een bevredigend masochisme. Tja , wat wil je als je volgende reeks te horen kreeg in dit concept: “So slow” , “Bad man”, “If only”, “Desert song n°2”, “Darkness (another shade in your black)” en het afsluitende “The river song”. Proper- Sheppard ontpopte zich als een Michael Gira dirigent , de rug naar t publiek , de blik naar z’n medespelers en de gitaar strak gespannen aan de borst . Dit zinderde na … We werden uitgewuifd met “I left you” die even kon losbarsten en een sfeervol opbouwend “Birds”; letterlijk werden we op de vleugels meegenomen, de Rotonde van de Bota uit (De Rotonde was een bewuste keuze trouwens van de man himself in samenspraak met z’n fans).
Lang geleden dat we het Licht van … Sophia zagen, een uniek geluid dat een zwaarmoedig rockend jasje kreeg aangemeten - Vijf sterren optreden!
Organisatie: Botanique, Brussel
The Me In You - Op de koffie met The Me In You
The Me In You
Goût-Vert
Dudzele
2016-04-24
Dominiek Cnudde
Soms zijn er zo van die concerten waar alles goed zit. Zondag 24 april 2016 was zo'n namiddag om nooit meer te vergeten. Hilde & Marc van Goût-Vert ontvingen in hun living het Haaglandse vijftal van The Me In You.
Zo'n 10 tal keer per jaar doen ze het Hilde & Marc van Goût-Vert. Onder de noemer 'concert in de living' stellen ze hun woonkamer beschikbaar voor het 'grote publiek'. Omdat er in de praktijk slechts een beperkt aantal mensen per optreden in kan hebben de gastheer/gastvrouw er ook meteen een echte missie aan verbonden. Het is Goût-Vert niet te doen om grote namen te programmeren en ook niet om uit de muzikale namiddagen en avonden echt veel winst te halen. Hun nobele missie bestaat uit minder bekende namen een duwtje in de rug te geven en de bezoekers te laten genieten van nieuwe muziek. Alle genres komen aan bod duidde gastvrouw Hilde even later. Van Pop tot Jazz, wereldmuziek en Franse Chanson....alles behalve Klassiek. Het kader, een riant sfeervol herenhuis in Dudzele bij Brugge, maakte meteen een diepe indruk. Aan het muzikaal luik is bovendien ook steeds een culinair hoofdstuk verbonden. Omdat het deze keer om een namiddagoptreden ging was er voor de vriendelijke toegangsprijs ook een zeer uitgebreide koffietafel, met uiteraard koffie & thee maar ook diverse soorten gebak en heel veel andere lekkere versnaperingen.
Toch waren we in de eerste plaats gekomen voor de muziek van The Me In You. Eén van mijn favoriete Belgische bands van het moment. De band bestaat uit Stijn Claes (vocals, guitar, keys), Han Wouters (vocals, guitar), Thomas Van Den Haute (guitar, keys), Dimitri Dhaene (bass, keys) & Franky Saenen (drums, sample pad, vocals). Laatst genoemde is ook de vaste, steengoede drummer van The Scabs. The Me In You heeft ondertussen twee studioalbums uitgebracht. Het debuut 'Forgotten Clothes' werd in 2012 uitgebracht en eind vorig jaar verscheen dan de langverwachte titelloze opvolger. Net zoals op het eerste album overtuigt deze indie-popfolk band opnieuw met waanzinnig mooi geschreven slow-pop luisterliedjes, gekenmerkt door diepe melancholie en meesterlijke arrangementen. Denk aan Isbells of Marble Sounds maar dan boeiender en toegankelijker.
Terwijl de meeste huiskamerconcerten logischerwijs kiezen voor een akoestische setting kregen we in de huiskamer van Hilde & Marc een volledig elektrische set. Gastheer Marc zat achter de PA en toverde de riante living, met de juiste geluidsbalans en een stevige portie decibels, om in een echte concertzaal.
De band opende met "Shark Song" uit de debuutplaat, een song waaraan duidelijk verder is gesleuteld en als opener enorm veel indruk maakte vanwege de trage opbouw. "Control", de recentste single, volgde en is 'gewoon' een keisterke popsong. Even later kregen we ook "Plastik", dat toen het verscheen in 2012 een bescheiden radiohitje werd en regelmatig te horen was op Studio Brussel en Radio 1. Tijdens "Stumble" liet zanger Stijn Claes pas echt horen wat hij in zijn mars heeft. Een song die live trouwens veel beter tot zijn recht komt in vergelijking met de wat doffe productie die deze song meekreeg op de studioplaat. Na een uitgebreide koffiepauze en een aangename kennismaking met de bandleden is de band klaar om het tweede deel van de set op ons los te laten. De hemelse harmonieuze samenzang in "Blankets", in schril contrast met het minimalistische arrangement, deed ons muisstil genieten. The Me In You is niet zo erg vaak live te zien en dat is soms ook merkbaar aan de muzikanten. Soms is de band nog zoekende, maar dat streven naar de perfectie om er als groep echt te staan maakte het concertgebeuren alleen maar mooier om naar te kijken. "Girl In Armour", de song waarmee het allemaal begon, klonk heerlijk vertrouwd en hartverscheurend. Het minimalistische "Winter" deed mij dan weer dagdromen over weidse, eindeloze besneeuwde IJslandse landschapen, terwijl zachtjes toch een klein lentezonnetje doorheen het venster van de patio de living in kwam piepen. Tot slot was er ook nog "Whatever"...wat een opzwepende weemoedige song! Puur vakmanschap.
The Me In You heeft alles.....behalve een groot rock and roll gehalte. Maar wie in staat is om harten te veroveren met dramatische weemoedige popsongs bereikt in mijn ogen zoveel meer.
Wat een genot.....en dat op een gewone zondagnamiddag in Dudzele!
Setlist:
*Shark Song *Control *Youngster *Plastik *Stumble
-------------
*Blankets *Girl In Armour *Birds *Winter *Whatever
-------------
*Without Leaves *Sober
Bekijk de videobeelden van dit optreden via:
https://youtu.be/Cc576pw4aPY
Luister naar The Me In You via:
https://soundcloud.com/the-me-in-you
Organisatie: Goût-Vert
Nederlands 
Français 
