Donderdagavond stond Låpsley in een uitverkochte AB Box en kwam haar nieuw album ‘Long Way Home’ aan het publiek verstellen. Een plaat, vol met ijzersterke nummers, zorgde ook voor een ijzersterke show.
Support kwam van Deense band Liss. Ze werden enkele maanden door NME nog bekroond als meest beloftevolle band van Denemarken en mocht nu voor een overvolle AB Box hun werk voorstellen. Hun muziek bestaat uit pop met heel wat soul-elementen. Je houdt deze band maar beter in de gaten, want ze zouden wel eens sneller kunnen doorbreken dan u denkt!
Lapsley - Holly Lapsley Fletcher, want zo is haar echte naam, bracht in 2013 haar debuut EP ‘Monday’ uit, stond al op Glastonbury en werd vorig jaar uitgeroepen tot BBC sound of 2015. Heel wat moois op haar palmares, al waren de zenuwen voor deze uitverkochte show toch nog sterk aanwezig. Eerste nummer “Burn” klonk hees en erg duister, precies zoals het hoorde. Ook met nummers als “Tell Me The Truth” en “Silverlake” pakte Låpsley het publiek helemaal in.
Visuals voor deze show bestonden uit lichtgevende driehoeken die perfect paste bij de duisternis van dit optreden.
Het midden van de set was een klein dieptepuntje, iets saaier dan de rest, maar het publiek trok zich er niet zo veel van aan en wachtte vol spanning af op wat nog volgde. Interessanter werd het met “Seven Months” en het overmooie “Love is Blind”, die naar het einde van de set werden gespeeld.
De bisronde was kort, maar krachtig en bestond uit twee nummers. Verrassing van de avond was ongetwijfeld “This womans’s work”, een nummer van Kate Bush, dat ze volledig in een eigen jasje had gestoken.
Laatste nummer op de set was, hoe kon het ook anders, hitsingle “Hurt Me”. Het publiek zong voor een laatste keer stil mee terwijl nachtegaal Låpsley van het podium verdween.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lapsley-31-03-2016/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Al meer dan twintig jaar in de running is Hooverphonic rond de tandem Callier – Geerts die een eeuwige verbondenheid leken te hebben met vocalistes . Geike (Arnaert) en Noémie (Wolfs) hadden hier de langste samenwerking, en nemen die ervaring mee in hun solocarrière. Hooverponic heeft zo zijn verhaal . Muzikaal eerst Belgica triphop, die evolueerde naar een poppy, orkestrale kant en tot slot sijpelde diverse stijlen als rockabilly, soul , funk, psychedelica op beheerste wijze door.
Goede wijn behoeft geen krans, Hooverphonic heeft z’n vakkundigheid door de jaren bewezen en op de nieuwe huidige plaat ‘In Wonderland’ is het niet anders . Een ietwat ander gelaat door de collectie nummers met meerdere vocalisten . De verschillende timbres van de mannelijke en vrouwelijke stemmen tonen hoe sfeervol , kleurrijk een nummer kan zijn , met z’n identiteit en karakter . En in hun professie hadden we hier op gemoedelijke wijze opnieuw een uitgekristalliseerde, uitgekiende set .
Op plaat werd er gewerkt met allerhande artiesten , waarvan het dampend funky “Badaboum” een schitterend platform is voor de frisse aanpak . Twee try-outs stelden ze voor, eentje in de Zwerver en vanavond in hun thuisbasis St-Niklaas , De Casino. Om dan definitief op tour te gaan voor een rits concerten.
Zijn ‘Voices of Vlaanderen’ waren twee vocalistes van eigen ‘Waasland’ bodem , Kimberly Dhondt (zus van Sean Dhondt) en Nina Sampermans . Gitarist Pieter Peirsman was de mannelijke . Net als op de plaat gaven de drie een uniek timbre en variatie aan de nummers . Alle drie te samen met de strijkers zorgde net voor het oud vertrouwde volle geluid als op “Stranger”, “We all float” en het nieuwe “God’s gift” die door z’n rockabilly en de stemmenpracht zo kon geplukt worden voor de nieuwe ‘The hateful 8’ . Nina kreeg de hoofdrol en geeft aan de nummers een frêle, lichthese, diepere inslag , terwijl Kimberly met haar soulfulle vocals het dichtst bij Noémie zit . De keuze voor de jonge dames viel op een reeks moeilijke nummers als “Eden”, “Jackie Cane”, “Anger never dies”, “Gravity”, “The night before”, “Amalfi” , “2 wicky” , “Happiness” en “Mad about you” . Ze bleven meer dan overeind en een glansrol was weggelegd op “Ether” , intiem gespeeld , enkel stem , piano en een sobere strijker . Pieter op z’n beurt komt dan in de buurt van een Max Colembie (Oscar & The Wolf) en een Jeff Buckley . “Vinegar & Salt” , al vroeg in de set, was adembenemend mooi , maar ook “Sometimes” (in een varieté kleedje gestopt) en de single “Babadoum” schitterden . Hij besloot met het donker sfeervolle “You love me to death” .
Met de jaren horen we een interactieve, hartverwarmende band. In het begin nog wat onwennig, op dreef komen met het nieuwe “In wonderland” en “I like the way I dance” om dan in hun plooi te vallen ; hier horen we een rockende band met een poppy dromerig geluid door z’n vocalisten en strijkers.
De wedstrijd in hun thuishaven deden ze alle eer aan met z’n weetjes , noden en hebbelijkheden . Dat tikkeltje humor en die gemoedelijkheid siert hen en werd door iedereen gesmaakt. Ook een knipoog naar hun Franstalige vrienden uit Luxemburg , die naast hun muziek ook deze stad moeten leren kennen . Mooi meegenomen allemaal . Om maar hun innemende , broeierige , dromerige pop , die open ; direct , stijlvol is en een hoge emotionele waarde heeft , te onderstrepen. Het zat en zit ingenieus in elkaar en door de afwisseling die we hoorden , bleef het publiek aangenaam betrokken .
Hooverphonic spreekt een breed publiek aan. De nieuwe invalshoek was alvast geslaagd, de nieuwe zijn wat directer, weemoedig , de oudere wat anders aangekleed . Zondermeer raken ze nog even intens en door de variaties is het geheel spannend. Na twintig jaar is dat niet iedereen gegeven … Wondere Muziek In Wonderland … Missie geslaagd dus!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hooverphonic-31-03-2016/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Nog maar goed bekomen van de ‘rewind’ ‘Dubnobasswithmyheadman’, vorig jaar in de AB, Brussel (hun doorbraak , 20 jaar terug btw) en het concert dat ze gaven als één van de afsluitende acts in de dance hall op Pukkelpop , overdonderde het Britse trio Underworld ons – opnieuw – met ‘positive feelings’ , ‘smileys’ en ‘handjes in de lucht’.
Liefst twee uur lang hield Underworld zijn publiek stevig vast met een heerlijk genietbare trip, waar we meegevoerd en -gezogen werden op de repetitieve ritmiek , de geraffineerde opbouw , de tempowissels , de lichtvoetige elektronica van pompende en zalvende, trancy beats en de soundscapes waarover de zanglijnen zweven . De projecties, met selfies van Hyde, vloeistof dia’s en ga zo maar door, ondersteund van kleurrijke en witte flashlights, deden de rest op die sfeervolle en knallende beats .
Vanavond geen echt jong publiek , maar allemaal x-plussers , die in de nineties aanvoelden dat Underworld samen met o.m. Chemical Brothers en Prodigy de dance een gezicht gaven. En dat publiek genoot, golfde , zwalpte, danste , hotste heen en weer met de armen in de lucht of in allerlei bewegingen; een sterk onthaal bij elke wisseling, sfeer , ambiance, kortom een Koninklijk Circus letterlijk op zijn kop . Wat een enthousiasme en uitzinnige menigte!
Positivisme wenst de nieuwe plaat ‘Barbara Barbara, we face a shining future’ , een beetje gekke, omslachtige titel, uit te stralen, -‘you bring light into a dark place’- haalde Hyde ergens aan. Muzikaal heeft het nieuwe werk niet meer het overweldigende niveau van vroeger , maar “I exhale” en “If rah” zijn twee te koesteren nummers, die de set vanavond openden .
Het vaste duo Karl Hyde (zang) en Rick Smith (knoppenfreak) zijn nu al een paar jaar aangevuld met Darren Price. Achter een hoop elektronica staan de drie dicht bij elkaar opgesteld .
Met de eerste twee geraakten we snel in de juiste stemming. De aangename trance, dub, technobeats, de dwarrelende gitaarloops en de zweverige , nasale vocals doen hun werk . De mompelzang van Hyde , op z’n Mark E Smith’s, valt hier het meest op . Een ontspannende, leuke start, heupwiegend en met halfopen ogen werden de eerste danspasjes gezet …
“Dark & long” ( nu omgedoopt tot “Dark train”) en “Juanita” volgden . Vonken en vuur ervaarden we . “Juanita” was een absoluut hoogtepunt, ruim vijftien minuten lang werden we in die repeterende , opbouwende, stuwende ritmiek met z’n kenmerkende subtiele loops en bleeps omgeven. Duidelijk was ook hoe elk geluidje op zijn plaats viel. We klokten op ruim veertig minuten na de vier songs. De chemie van de sound zette zich over op z’n publiek . Af en toe kon en mocht het tempo zakken en dan kwam je al gauw bij de nieuwe terecht “Ova nova” en “Nylon strung” , meeslepende deephouse, rustpunten, die melancholisch aanvoelden en een hemelse zangpartij omvatten.
Elk nummer had zo wel zijn verhaal en hangt tussen toegankelijkheid , avontuur en experiment. “Eight ball” zweefde naar het aard paradijs en “Two months off” verscherpte terug de aandacht en het dansplezier. Het KC werd een danstempel met sterkhouders “Jumbo”, “Push upstairs” en “King of snake”. Ook “Ring road” overtuigde voldoende met z’n rockende dansbare grooves. Na een beheerste “Dirty epic” ( hier “Dirty club”) en het bezwerende “Low burn” , overladen van vocoders, kon Smith zich nu volledig laten gaan op kunstwerkjes “Rowla”, “Rez” en “Cowgirl” , die scheurden en schuurden . En het knalde tot slot op “Born slippy”, die na al die jaren met evenveel opwinding en speelplezier wordt gebracht . Iedereen in extase, niks anders dan dampende lichamen en lachende gezichten, zweetdruppels op het voorhoofd … En dan was het over & out . De drie vielen bijna in elkaars armen en bedankten voor de uitbundigheid!
Net als bij hun vorig concerten snoven we hier de clubsfeer op, beleefde iedereen ‘the time of his life’ en hadden we een samenhorigheid . Missie van Underworld geslaagd dus!
Organisatie: Live Nation
The 1975 stond afgelopen woensdag in Vorst Nationaal om hun nieuwe plaat ‘I like it when you sleep for you are so beautiful yet so unaware of it’ aan het Belgische publiek voor te stellen. Of toch vooral aan bakvis Vlaanderen en Wallonië. De groep rond Matt Healy stond laatst in ons land in oktober 2014, voor een net niet uitverkochte Ancienne Belgique. Deze keer probeerden ze groter, maar tevergeefs. Vorst Nationaal was niet eens half gevuld, tribunes werden door doeken afgeschermd en het podium werd meters naar voor geschoven. De Britten lieten dit niet aan hun hart komen en gaven overduidelijk het beste van zichzelf. En de fans? Wel die genoten met volle teugen.
Support die avond kwam van The Japanese House. Een vrouw met een vrij mannelijke stem, catchy melodietjes die op zich ook wel dansbaar waren. Het publiek leek het te appreciëren, al waren wij niet echt mee.
Tijd voor The 1975 dan. Een nieuw album betekent veel nieuwe nummers. Opener “Love Me”, dat ze enkele maanden geleden releasden als eerste single, was er meteen knal op. Andere nummers van het nieuwe album, die tijdens de set voorkwamen, waren onder andere “She’s American”, “Paris” en “Falling for you”.
Dat Matt Healy een man met wijze woorden en een groot hart is, wou hij ook aan Vorst Nationaal even duidelijk maken. Hij betuigde zijn medeleven met de slachtoffers in Parijs en Brussel en droeg een nummer aan hun op. Perfecte manier om het publiek nog een beetje meer te overtuigen over de capaciteiten van deze band.
Ook oude nummers als “Robbers” en “Girls” kwamen aan bod tijdens hun optreden. De bis-ronde bestond dan weer uit nieuwe nummers “If I Believe You”, “The Sound” en het oudere – erg gekende - nummer “Choclate”. Hun set afsluiten deden ze met het nummer “Seks”, waardoor Vorst Nationaal nog één maal de kans kreeg om volledig uit hun dak te gaan, wat gebeurde.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-1975-30-03-2016/
Organisatie: Live Nation
Het is nu al enkele maanden dat wij in het pikkedonker bij het raam zitten te wachten op de aangekondigde komst van de nieuwe Swans, maar ondertussen kunnen we onze met teer gevulde pap ook wel koelen met ‘Baskenland’ van El Yunque.
In het kielzog van lotgenoten als The Germans, The Black Heart Rebellion en The Guru Guru is dit alweer een Vlaamse band die zich met tegendraadse rock en noise ver uit de buurt houdt van de radiovriendelijke en ongevaarlijke eenheidsworst waarmee we de laatste dagen overspoeld worden.
De Limburgers doen regelrecht hun zin en houden zich niet in om een apocalyptische song van ruim 18 minuten op hun plaat te murwen en die de naam ‘Kabeldraad’ mee te geven. Een kronkelende kabeldraad met weerhaken naar ons gedacht, een onrustwekkend schouwspel waarin serieuze brokken gemaakt worden die dan averechts terug aan elkaar gelijmd worden, een klomp geniale pokkenherrie die niet zou misstaan op ‘The Seer’ of ‘To Be Kind’ van Swans.
Bij El Yunque vliegen de gitaren al eens uit de bocht en slaan ze geregeld linksaf daar waar ze eigenlijk naar rechts moeten, wat helemaal niet erg is, bij Captain Beefheart was dit ook voortdurende zo, en hoe geniaal was die niet ?
Ondanks de talrijke hindernissen en dwarsliggers valt alles bij El Yunque opmerkelijk in zijn plooien, er zit structuur in het lawaai en er zit lijn in de stoorzenders. Het is een beetje zoals bij de vroege Sonic Youth, hoe extreem de herrie ook mag klinken, er is altijd een doelgericht spoor.
Eentje met een verslavende werking en één van onze favorieten is “Noztechtransch”, een song die net iets toegankelijker klinkt dan zijn titel laat vermoeden en die drijft op een onweerstaanbare riff waarop we wel een dansje zouden durven wagen, meer bepaald de paringsdans van een dolle chimpansee die zwaar aan de LSD heeft gezeten. Ook de ontspoorde krautrock van “Nátwoord” bijt voortdurend in onze kuiten, we menen er zelfs een flard Primus in te horen, maar dan met een Les Claypool die pas uit een moordlustige nachtmerrie is ontwaakt.
U merkt het, ‘Baskenland’ is geen plezierbestemming om via Neckermann reizen te boeken, het is eerder een avontuurlijke trip doorheen een nog nader te ontdekken rioolnetwerk.
Voor het dertiende studioalbum besloot het New Yorkse Dream Theater het over een ander boeg te gooien. 'The Astonishing' is een dubbele conceptplaat geworden waarop maar liefst 34 muziekstukken staan, goed voor meer dan 130 minuten aan nieuw DT materiaal.
In vergelijking met het vorige titelloze studioalbum 'Dream Theater' uit 2013, waarvoor de band een Grammy nominatie kreeg, is dit nieuwe album een stevige stijlbreuk met zowat alles uit de uitgebreide DT discografie. Het dichtst leunt het nieuwe 'The Astonishing' aan bij hun vijfde studioalbum 'Metropolis Pt.2: Scenes From A Memory' uit 1999.
Het concept en het verhaal voor deze nieuwe schijf werd bedacht door gitarist John Petrucci die samen met toetsenist Jordan Rudess de muziek schreef. De Canadese componist David Campbell werd ingehuurd om de plaat om te toveren in een rijkelijk, bombastisch, georkestreerd geheel. Het Fantasy verhaal (met als centrale thema: 'muziek overwint alles') draagt wel een duidelijke ‘Game Of Thrones’ stempel en blinkt niet meteen uit qua originaliteit. Maar het is vooral het overaanbod aan mierzoete ballades die dit album tot een 'love it or hate it' album maken. De vele meningen die floreren op diverse fora gaan van extreem lovende kritieken tot ronduit 'het slechtste wat DT ooit uitbracht'.
Een eerste luisterbeurt van dit omvangrijke werkstuk kon ook mij niet meteen overtuigen. Ik was niet mee in het concept en ik had ook moeite om dit alles als één geheel te ervaren. Nu, vele luisterbeurten later, moet ik mijn eerste mening stevig bijstellen. 'The Astonishing' is een prachtig melodieus album, een meesterwerk. Het is ook vooral een zangalbum geworden en dat veel meer dan een zoveelste krachtpatserij tussen de verschillende virtuoze bandleden. De stem van James LaBrie presteert overuren. 'The Astonishing' draait momenteel ook live in enkele geselecteerde theater settings. De band was in Vorst Nationaal in een Astonishing-theater.
De nieuwe schijf is een grensverleggend, gewaagd, super melodieus epos dat bij elke luisterbeurt groeit. Toch zijn er ook gemiste kansen. Het verhaal had best wat sterker gemogen en de composities ook hier en daar wat agressiever. Ook had de toevoeging van gastzangers best een meerwaarde kunnen betekenen. Maar bovenal is dit een fascinerende schijf die je na slechts één luisterbeurt absoluut niet links mag laten liggen!!
John Ghost - Heerlijke variaties op minimalisme
John Ghost is de Gentse band rond gitarist/componist Jo De Geest. Ze doken opnieuw de
repetitieruimte in, ontwikkelden een eigen geluid en blikten hun eerste EP in. Ze doen denken aan het legendarische Noorse Jaga Jazzist en staan dus ook garant voor dezelfde kwaliteit, experimenten en gelaagdheid. Prachtig gitaarwerk word afgewisseld met magnifieke percussies , elektronisch en gewoon toetsenwerk. Jo De Geest tovert van die heerlijke intro's uit zijn zessnaar, waar bij het ensemble heerlijk begint met heel gelaagd de mooiste klanktapijten te voorschijn halen. Wat hou ik van die minimalistische insteken. De muzikanten bespelen veel instrumenten in heel veel verschillende stijlen waardoor hun sound uniek, melodisch, delicaat, hypnotiserend en subtiel is. Het klinkt paradoxaal, maar John Ghost steekt enorm veel variatie in hun minimalisme.
Al bij opener "Hypnagogia", wat verwijst naar de toestand tussen slapen en ontwaken, wordt snel duidelijk hoe subtiel en vernuftig verschillende instrumenten en genres de revue passeren, als was het ingestudeerde spontaniteit. Andere titels verwijzen ook naar de slaap. Heel de schijf borduurt verder op dezelfde thema's, ook muzikaal en gaat op geen enkel ogenblik vervelen. Neem nu"Concrete Trees / Wooden Ants": Wiegend wordt gedemonstreerd hoe goed dit sextet op elkaar is ingespeeld. Pure Gestalt: Het geheel is duidelijk meer dan de som van de zes muzikanten. Zowat elk nummer raakt de luisteraar op een of ander vlak. Je voelt gewoon de begeestering van die gasten die hun ziel uit hun lijf spelen.
Hun werken met repetitieve structuren is eigenlijk ook jazz. Tenzij de hardnekkigen Jazz heel nauw en afgebakend willen omschrijven en zich houden aan klassieke Jazz. Soundscapes in het kwadraat. En Zaventem wordt even vergeten. Alles is relatief. En ze weten wat ze doen. Belgium got talent.
Jo De Geest – compositions
Rob Banken – Winds
Karel Cuelenaere (- Keys
Wim Segers – Vibes
Lieven Van Pée – Bass
Elias Devoldere – Drums
Uit de zogeheten Bay Area komt het schreeuwerige trio van Scraper! Verwacht geen portie onversneden trash metal maar zet je schrap voor een ongepolijste lap punkrock. De punksound van de drie Amerikanen klinkt op dit tweede full album vrij klassiek maar zeker niet gedateerd. De elf tracks klinken daarvoor te opwindend en te nerveus en zijn steevast opgebouwd uit stevige, snelle maar verduiveld catchy riffs. De authentieke punk wordt daarbij gecombineerd met zowel een flinke scheut rock ‘n’ roll als met wat flarden punkpop. Tracks als “Misery”, meezinger “Raths in The House”, “Trash Can” en de memorabele afsluiter “Nine Minutes in Hell” nestelen zich daardoor na enkele luistersessies blijvend onder je hersenpan. Voeg daarbij nog de spitante, rauwe vocalen van frontman Billy Schmidt en je hebt een punkplaat die aankomt als een meer dan stevige kopstoot!
Meer info op https://www.facebook.com/scrapersband/
The Dead Weather is een van de muzikale speeltjes van Jack White. Zijn speeltjes waren eigenlijk al een tijdje opgeborgen; van The Raconteurs is het al 2008 geleden en The Dead Weather bracht z’n laatste plaat uit , een goede zes jaar terug . En kijk, de single “I feel love (every million miles)” was de aanzet van een nieuwe cd . En wat voor eentje .
Alison Mosshart (frontvrouw van The Kills) is hier terug , samen met gitarist Dean Fertita (QOSA, Hell Fire) en bassist Jack Lawrence (The Raconteurs/City and colour en Jeff The Brotherhood) en … natuurlijk Jack White die hier op drums is.
Opnieuw hebben we een vet, intens broeierig plaatje uit tussen garageblues en classic rock, ergens White Stripes , Jon Spencer en Led Zeppelin. De plaat siert door pretentieloze rock’n’roll, lekker rollende gitaarlicks en hakkende ritmes. “Let me through”, “Open up” en de single putten uit dit vaatje , rauw , kaal , koel , stoer en geil. Het moet niet steeds zo extravert klinken, want een reeks gematigd materiaal in de aanpak en een kwetsbare touch van Alison vinden we hier evenzeer terug.
Een mooi geheel , kortom een overtuigende derde cd . Welcome back .
Van Arbeid Adelt kregen we eerder op deze nieuwe plaat een box ter gelegenheid van hun 33ste verjaardag . Een ultieme verzamelaar van 81 tot wat ze totnutoe hebben uitgebracht . Marcel Vanthilt, Jan Van Roelen en de ietwat later toegekomen Luc Van Acker brachten pop , elektronica in punkpoëzie mooi samen .
Hun rewind concert van een paar jaar terug was de kans om samen iets terug uit te brengen . Op ‘Slik’ klinkt het trio nog even eigenwijs en origineel . De electrogrooves , de new wave, de aangename stoorzender geluidjes , de bleeps en de rijkelijk gevulde woorden van woordkunstenaar Vanthilt sieren de plaat . “Popcornmario” is meteen een knaller , ook de daaropvolgende “50000 Hi-Hats”, “Apparaat” en “Sarmakarma” zijn fijnproevers . Het toont aan wat het trio allemaal in zijn mars heeft .
De Nederlandstalige minimal wave & elektropop van Arbeid Adelt heeft een anarcho- absurdistisch karakter en intrigeert door z’n vrolijke chaos. 35 jaar later is het trio nog even energiek en dynamisch , leuk , spontaan , speels doordacht met de nodige flair, charme en humor …
Die Gentlemen Of Verona , intussen een trio, houden we al een pak jaar in het oog . Hun drie vorige cd’s wisten ons steeds te overtuigen . De rauwe , ruwe melodieuze sound , de gortdroge drums in de onrustige ritmiek , de broeierige , bezwerende , spannende melodie , en de vrouwelijke vocals van Debby Termonia stralen een donkere dreiging uit . Hier worden Polly Harvey (plaats haar debuut ‘Dry’ er maar eens naast!), de rauwe Kills Alison ‘VV’ Mosshart, Karen O van The Yeah Yeah Yeahs en de ladybands L7 en Babes In Toyland jaloers van. Het dichtst neigen ze nog naar het onvolprezen Chunkbelly van zangeres Kristine Verdonck uit onze eigen regio Kortrijk- Gent , die midjaren 90 verrassend klonken met enkele EPs . Die nostalgie dwarrelt rond bij Gentlemen Of Verona . Een doorleefd venijnig , indie/garagerock’n’roll -end noise geluid …
Op die nieuwe plaat wenst het combo een soundtrack uit te bouwen, een back to the future , die de nineties in een sixties jasje stopt en het naar 2016 brengt . Er schuilen ontelbare verwijzingen naar personen , gebeurtenissen en voorwerpen die hun fascinatie hebben en de band heeft gevormd tot wat ze nu zijn …Warren Ellis , één van de bepalende figuren bij Nick Cave hielp zelfs mee en dat komt band en plaat ten goede. Interessant plaatje … Nu benieuwd naar de movie?
U.S. Girls – Verbeten Peaches achterna!
U.S. Girls, Georgia en Aldous Harding (Les femmes s’en mêlent)
Grand Mix
Tourcoing
20146-03-29
Johan Meurisse
Een DIY aanpak van drie vrouwelijke bands/ artiesten - U.S. Girls, Georgia en Aldous Harding – Les femmes s’en mêlent
U.S Girls is het alterego van Meghan Remy, de in Canada residerende Amerikaanse. Ze heeft haar avantgardistische muzikale ideeën omgebogen naar een meer indie/electropop groovende sound . Het nieuwe ‘Half free’ krijgt een verdiende respons. Ze zit ergens tussen Peaches, St . Vincet en Tune-Yards in . Gebogen over keyboards en een effectpaneel horen we een praktisch onverstaanbaar smachtend , zwoel gehijg en snedige zang in een microfoon vol galm . Ze wordt op het podium bijgestaan door een tweede vocaliste . Op het schaars aangeklede podium , zijn de twee bijna even schaars gekleed , prikkelend voor het oog, maar nog net niet zo erotiserend als dame Peaches (Merril Beth Nisker).
De sound is door de electrogrooves wat stoer , verbeten, voicesampling wordt toegevoegd en in het knip- en plakwerk horen we funk, kitsch , disco, wave en punk doorsijpelen . In een donker , mistig decor horen we over elkaar gedrapeerde zanglijnen, diepe basses , ijzige, onrustige en diepe vocals in een goed dansbare ritmiek die wordt afgewisseld met soms ontspoorde , slepende ritmes . En dan kom je uit op songs als “Damn the valley”, “Window shades” , “New age thriller”, “28 days” , “The island song” en “Incidental boogie”.
We ervaarden voldoende sterkte en overtuiging om dit optreden in ons geheugen op te slaan .
Les femmes s’en mêlent is de titel van deze French tour , die vrouwelijke artiesten , die wat in de underground fungeren in de spotlights te plaatsen; samen met US Girls hadden we verder Georgia , een Brits duo rond Georgia Barnes , die stoeien met pop, elektronica en percussie . Ze traden al op als support van Hot Chip , Kate Tempest , wat zeker een mooi referentiekader is, en jawel Katie B , Charlie XcX of Mo zijn artiesten die haar geluid mee ondersteunen .
Op haar drums met een hoog opgeschroefd cymbaal op z’n Battles en een tweede dame op elektronica kregen we een rits aangename , sfeervolle en meer uptempo songs . Af en toe ging Georgia gejaagd tekeer op haar drums , wat het ritme stuwde , terwijl het tweede lid rustig , koel op de toetsen bezig was . Met songs als “You” , “GMTL”, “Hard lie this” en “Move systems” beweees het duo potentieel in huis te hebben, waarin een 70s disco/wave en electro touch sterk doordrong.
De Nieuw-Zeelandse Aldous Harding opende de avond; tijdens de tour was ze wat ziekjes geworden , maar ze liet zich niet van de kaart brengen . Haar stem probeerde ze op te lappen met een spray ; ze bracht een reeks oude en nieuwe nummers (zoals ze zelf zei) , die haar sing/songwriterstalent onderstreepten . Ze wou er het beste van maken , niet opgeven en speelde , alleen op het podium , een reeks folky songs. Een innemende gitaarpartij, fingerpicking en haar lichthese, indringende stem , waarmee ze nog diep en hoog kon uithalen, droegen de nummers.
Wat mystiek en kwetsbaarheid schuilde in de sober gehouden songs als “Swell does the skull”, “Beast” en “Elation”. Ze durfde zelfs haar stem in deze fase onder spanning te zetten met Roy Orbison ’s “Crying, die de set besloot . De warme respons deed de jonge dame alvast enorm veel deugd .
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Steiger is een jong jazztrio opgericht door pianist Gilles Vandecaveye, bassist Kobe Boon en drummer Simon Raman. Ze staan bekend om hun energieke speelwijze, waarbij interactie en collectieve muzikaliteit voorop staan. Hun muziek vindt zijn invloeden in jazz, pop, rock, elektronische en klassieke muziek. Reeds in 2014 gaven ze een puur en veelbelovend concert op Gent Jazz.
Opener “Struikelgevaar” toont meteen de klasse en kwaliteiten van dit trio. Op het eerste zicht inderdaad ietwat eigenzinnig met duidelijke knipogen naar pop rock en classic. We krijgen een uitgekiend spel waar ieder lid zijn inbreng heeft. De groep brengt dan ook zelfgeschreven, eigenzinnige composities aangebracht door alledrie de leden .
De rest van de EP borduurt verder op dit elan. Op “Dwaallicht” mag bijvoorbeeld iedereen zijn ding doen. Energieke opstoten worden gewisseld met stillere free style momenten. Speelplezier, begeestering en professinaliteit troef. Helaas mis ik in hun ietwat pretentieuze muziek originaliteit. En toch verwachten we Steiger met grote nieuwsgierigheid en plezier op Gent Jazz of andere jazzfestivals. Proud to be from Belgium.
Tracklist: 1 Struikelgevaar, 2 Magnetic Horse, 3 Dwaallicht, 4 Konec Hry, 5 De Herfst is een Schijtseizoen
Elefant - Project of band …We laten het in t midden , zeker is dat het Gentse combo een intens broeierige , donkere , messcherpe en schurende sound biedt , die nauw beantwoordt aan Steve Albini’s Shellac en Battles. Een prettig gestoorde verrassende metaalklank , scheurende gitaarherrie die dan weer in een melodieuze omwenteling geraakt en ruimte laat voor de instrumenten. Onheil dreigt in een muzikale apocalyps van hun noiserock.
In dit gezelschap heren die elk hun strepen al verdiend hebben . Wolf Vanwymeersch van The Van Jets is hier met Maarten Flamand (Antler King, Ian Clement), Stijn Vanmarsenille (Future Old People Are Wizards) en Mario Govaert.
De dreiging en gekte in de vijf nummers van het EP‘tje leeft , beeft en werd live opgenomen in de Charlatan, Gent .
Info op http://vi.be/elefant
Nederlands 
Français 
