Needle and The Pain Reaction uit het Gentse is al zo’n vijftien jaar bezig en toe aan hun vierde cd. We hebben energieke, gedreven , snedige , gebalde rocksongs . Hoekige en weerbarstige powerrock zonder al te veel poeha , maar waarin een intens doorleefde emotionaliteit schuilt .
Al meteen worden we in de juiste stemmng gebracht met “Alone” en “Caught in a trap” . Af en toe wat intenser , gevoeliger , maar algemeen gaat het trio ervoor . Niet vernieuwend , maar dat hoeft ook niet , als t maar goed zit …
Info op www.needle.be
Paaspop 2016 - Op z’n paasbest!
Paaspop 2016
Festivalterrein
Schijndel
2016-03-25 t/m 2016-04-27
Chandra Rowe en Isabelle Emmers
Als de paasklokken richting Rome vertrekken, weten wij dat het tijd is om richting Schijndel te vertrekken. Daar begint namelijk het driedaags muziekfestival Paaspop. Al bijna 40 jaar vernieuwt en verrast dit oer-Schijndels festival als opener van het Nederlands festivalseizoen. Ondertussen is het festival haast uitgegroeid tot een begrip in binnen- en buitenland. Wederom zijn we blij dat we hier deel van mogen uitmaken.
dag 1 - vrijdag 25 maart 2016
De tent op de camping is opgezet, warme trui is voorzien en we trekken richting weide. Ondanks het feit dat we hier al geweest zijn, staan we opnieuw met wijdgeopende ogen te kijken naar het prachtig decor van Paaspop. Bovenaan de inmiddels, gekende loopbrug waan je je in Las Vegas. Een skyline waar zelfs Tomorrowland zijn petje voor mag afdoen.
Jett Rebel is onze eerste muzikale act voor vanavond. Heeft de man nog introductie nodig? De Nederlandse componist kende de afgelopen jaren veel succes en heeft zijn plaats op het hoofdpodium zeker niet gestolen. Maar het is nog vroeg en de muziek is ons net iets te traag, al was het zeker de moeite waard. We hebben gewoonweg nog een lange avond voor de boeg en doen dat liever met de nodige bruisende energie.
In de Restolounge maken we een pitstop voor een hapje. Daar staat Bootleg Betty op het programma. Een all-female rockabilly band die je met hun muziek alle hoeken van de rootsmuziek laat horen. Sterk staaltje girlpower, helaas moeten we ons alweer opmaken voor een volgende act. Met meer dan 170 acts hebben we een zeer druk programma en moet de aandacht een beetje verdeeld worden.
John Coffey wacht ons en nog vele anderen op in de Phoenix tent. Al verwijst de naam naar de zachte reus uit The Green mile, hun muziek heeft verder weinig met het personage te maken. John Coffey trekt met hun punkrock een ware geluidsmuur op die hoog boven het publiek torent. Het mag voor sommigen dan een opwarming zijn voor de volgende hoofdact, voor ons is het alvast moeilijk verteren.
Voor The Fun Lovin’ Criminals is de hoofdtent meer dan gevuld. Ze stampen meteen de deur in met Stick ‘em up nemen ons zo mee op hun roetsjbaan en niemand die er nog af kan of wil. Het valt wel meteen op wie de band is blijven volgen en wie enkel hun oudere werk kent. Wij horen bij die laatste en gaan ons, ondanks de ongetwijfeld goede muziek, algauw vervelen. Met enige twijfel verlaten we toch de tent en gaan op zoek naar wat dit festival vandaag nog te bieden heeft.
Met enkele omzwervingen langs verschillende tenten belanden we in Thunder Alley. Hier kan je vinyl luisteren en kopen, genieten van speciale bieren of je haren laten knippen door een echte barbier, al is dit privilege enkel weggelegd voor de mannelijke bezoekers. Maar er is ook plaats voor muziek, in deze Alley worden akoestische sessies gehouden dit festival en het is ook geen toeval dat we hier belanden. Joey Cape (frontman Lagwagon) mag hier de avond afsluiten en daar zijn we als allergrootste fans enorm blij om. Dat het geluid binnen een beetje wordt overstemd door de geluiden van buiten nemen we er graag bij. Joey doet het volgend uur waar hij akoestisch goed in is en maakt achteraf nog ruim tijd om met zijn grootste fans een babbeltje te slaan. Ons festival kan in ieder geval al niet meer stuk.
We banen ons nadien een weg terug naar het hoofdpodium, daar speelt Golden Earring al even de pannen van het dak. Gelukkig hebben we niet al te veel gemist en mogen we nog even meegenieten van hits als Radar Love en When the lady smiles, oftewel, save the best for last. Om het vertrekkend volk voor te zijn, besluiten we ons naar buiten te werken voor de laatste noot gespeeld wordt. En maar goed dat we dat gedaan hebben…
Eens buiten staan we oog in oog met de Phillies. De Phillies uit Helmond laten zien dat hiphop en happy hardcore op blaasinstrumenten eens zo cool zijn. De muzikanten staan uitgedost in Adidas training, elk natuurlijk in een ander kleurtje. Ze vuren hits op ons af alsof het niks is. Wat een ambiance! Volledig buiten onze wil staan we mee te hakken, gewoon omdat het kan. Wie hun ooit wil boeken voor een stadsfestival, gegarandeerd feest!
Na het optreden van de Phillies is het voor vandaag echt gedaan op Paaspop. Hoewel dit festival lichtjaren voor staat op eender welk Belgisch festival wat betreft accommodatie, zijn ze gaandeweg vergeten dat sommigen ook graag zich willen gaan uitleven op een afterparty. Al is dat misschien ook wel een berekende keuze, zonder after verschijnt iedereen morgen fris en monter voor dag 2, wij dus ook.
dag 2 - zaterdag 26 maart 2016
Van de 14000 kampeerders op de camping, zijn wij wellicht het eerste wakker. Niet moeilijk wetende dat we onze slaapzak vergeten waren en dat het vannacht heeft gevroren. Gelukkig biedt de campsite wel uitgebreid ontbijt aan en een warme douche. De koude van vannacht is snel vergeten en wij zijn klaar voor dag twee.
Dag twee laat echter nog even op zich wachten, de weide opent pas de deuren om 13u. We schuimen de camping af en kunnen, mochten we dit willen, meedoen aan een rondje Bingo, of even dansen in de refter. We kiezen er voor een klein dutje te doen nu de zon haar warmte loslaat op Paaspop en halen zo de vele verloren uren slaap in.
Opgewarmd en uitgeslapen stappen we richting weide. De eerste muzikale act voor vandaag is Gerson Main. Gerson Main is niet alleen een opvallende verschijning, maar weet ook nummers te schrijven die je verbazen. Hij laat zich inspireren door alles wat er om zich heen gebeurt en schrijft liedjes in een dichterlijke vorm, waar vaak ook nog eens op te dansen valt. Dat dansen doen we vanaf minuut 1 en we zitten meteen in de juiste stemming. De man adviseert ons om te doen waar we zin in hebben en dat is precies wat we vandaag gaan doen.
Qua verdere muzikale acts, komt Paaspop een beetje traag op gang. We besluiten de randanimatie voor onze rekening te nemen, want ook dat is hier voor ons Belgjes onbekend.
Catering op ’t Randje (COR) is in alle opzichten ranzig: erotisch getinte snacks zoals broodjes Krokut, Frikasnollen of Smegma Bitch up saus. Naast de frituur kan je met de pooiers en hoeren van COR op de foto. Ons ranzig moment is alvast vastgelegd op plaat.
De dames en heren van de Love Cabin nemen ons mee in de porno-industrie van ‘vroeger’. In de sfeervolle caravan beleeft iedereen een hoogtepunt, sommigen onder ons verkrijgen zelfs extra lichaamsdelen.
Na het grandioos succes van 2015 is FestivalFeestCafé De Snor terug met nog meer rariteiten, absurditeiten en festiviteiten. Het duurt niet lang of we hangen zelf vol met de talrijk aanwezige snorren.
Helemaal in het hoekje vinden we The Railway to Hell: duistere, obscure figuren voeren Paaspoppers mee met The NighTTrain naar de Rocky Horror show. Via de Railway to Hell belanden ze in een zombie-achtige onderwereld. De muziek in de hel staat ons echter veel te luid en we haasten ons zo snel mogelijk weg uit de onderwereld.
Als laatste wagen we ons aan Kalash & Nikov. Een heus karaoke stand, waar de medewerkers volledig uitgedost in Russisch legerkostuum festivalgangers aanspreken bij hun te komen zingen. Het lijkt in eerste opzicht een beetje vreemd, maar we kunnen u na medewerking het volgende verzekeren: karaoke op een festival is TE GEK!
Tijd voor muziek. In de Stardust staat Beesmunt Soundsystem aan de draaitafels. Of het goed of slecht was zullen we nooit weten. De tent is op dit uur van de dag volledig leeg en dus zien we ook niet veel reden hier zelf te blijven.
We haasten ons naar Theatre voor een cabaretshow van Op sterk water. Jammer genoeg komen we twee minuten te laat aan en wordt ons dus de toegang tot de show ontzegd. Zolang we het volgende niet missen, kunnen we er wel om lachen. We besluiten in het komend uurtje op zoek te gaan naar iets om onze honger te stillen.
Van kroket tot kreeft, begin maar eens te zoeken! In tegenstelling tot de meest doorsnee festivals kan je op Paaspop bijna alles terugvinden, ergens onderweg hebben we zelfs oesters gezien. Met zulk aanbod op elk vlak is het moeilijk een minpunt te vinden op dit geweldige festival.
Na het eten zorgen we dat op tijd terug staan aan Theatre, hier begint zo dadelijk Puppetry of the Penis. In de woorden van de mannen zelf: at the front row of the dick show! Daar zaten we dan, lichtjes in shock na ieder kunstje en met momenten ook schaterlachen. Nooit gedacht dat we naar een festival zouden gaan om mannen met hun gerief te zien spelen, maar het is een ervaring die ze ons niet meer afnemen.
We gaan nog eens een kijkje nemen in Stardust, Flux Pavillon bedient het mengpaneel. De tent is overvol, mensen rondom ons dansen en springen alsof hun leven er van afhangt, wij ook. De sfeer is optimaal, maar net als we jas en trui uitzwieren om ons volledig te geven, schakelt de man over van electro naar zware dubstep. Voor we het weten staan we lichtjes teleurgesteld terug buiten.
In Apollo staat de Deense pop/rock band Saybia. Hun dromerige muziek doet een beetje denken aan My morning Jacket. Voor wie van shoegaze of dreamgaze houdt is dit een ideale uitlaatklep, voor ons dus ook. Het nummer The second you sleep is een zalige afsluiter met een melodie die nog een hele tijd zal blijven hangen.
Als de avond valt is het enkel nog wachten op de afsluiter van vandaag. We zijn moe, heel moe, maar de wil om de laatste act voor vandaag te zien is groot, te groot. We verbijten de pijn in onze voeten en negeren ons gegeeuw, ook hier zullen we op de eerste rij staan.
Een tussenhalte lokt ons eerst nog met de meest heerlijke muziek. Elpee Kafee herinnert ons er aan dat oldies nog altijd het meest dansbaar zijn. Als ware vlindertjes dartelen we over de dansvloer, vergezeld door legendes zoals The Beach Boys, Johnny Cash, The Beatles, Eddie Cochran,… Dat elk nummer op vinyl wordt afgespeeld maakt het voor ons nog magischer, we zouden haast die laatste act nog durven vergeten.
Eerste rij, drukte en volledig opgewekt. Het laatste optreden voor vandaag is een van de hoofdredenen dat we hier zijn. Keith Flint, Liam Howlett en Maxim Reality aka The Prodigy, de echte goden van de dance, pioniers van alles wat ons nu bekend is, zullen hier zo dadelijk hun legertje warriors nog eens volledig uit de bol laten gaan. In gedachten transformeren we al tot de ants die ze verwachten te zien, het is nu enkel nog in spanning afwachten.
Als de toon voor Breathe wordt ingezet ontploft de zaal, we schakelen over naar springmodus en zetten deze het komende anderhalf uur niet meer af. Het zou de mannen geen eer aandoen hun playlist hier op te sommen, de grote hits werden uiteraard gespeeld evenals het laatste nieuwe werk. Wat kunnen we zeggen? The Prodigy is na 20 jaar nog altijd badass, de afwezigen hadden ongelijk.
Anderhalf uur springen en de vele kilometers die we vandaag hebben afgelegd, hebben hun tol geëist. We sleuren ons met moeite tot aan de tent en vallen volledig uitgeput in slaap. Dag drie zal wellicht rustiger verlopen.
dag 3 - zondag 27 maart 2016
Ontbijt, koffie en douche achter de rug, planning voor deze dag overlopen en we kunnen richting weide voor de laatste dag op het Schijndels festival. Geen tijd voor Jos vandaag, zondag is hiphopdag.
Kenny B brengt vooral reggae en dance met een zwoele Caraibische vibe, maar de toon voor deze zondag is gezet. In ware reggae stijl brengt hij zijn sociaal-maatschappelijke boodschappen over via muziek. Hier en daar kan er wel een danspasje af, maar we willen niet al te veel energie verspillen zo vroeg op de dag.
Na Kenny B blijven we hangen in de Apollo, notities samenbrengen en genieten van de rust. Zo dadelijk komt hier Typhoon het mooie weer brengen en we hebben even geen zin om de weide opnieuw af te schuimen. ’s Lands beste rapper zorgt algauw voor een bouncende Apollo en zendt zo een aardschokje over de weide heen. Hiphop is niet meteen spek voor onze bek, maar we kunnen de energie die hier hangt eigenlijk wel pruimen en doen het volledige concert uit.
Thunderbolt, de enige tent waar we dit weekend nog niet zijn gepasseerd en we besluiten een kijkje te gaan nemen. Slash ’n Roses streelt het volgend uur menige oortjes en we zijn blij dat we hier zijn. Niemand kan weerstaan aan de genialiteit van Axl Rose en Slash, ook niet in tribute vorm. We wanen ons haast in Paradise City.
Tijd om te dansen, ons energiepeil vraagt er om. In de Stardust heeft Gui Borrato & Elekfantz net de draaitafels ingepalmd. We springen over de dansvloer en laten ons bijna 2u volledig gaan, precies wat we nodig hadden om de avond in te zetten. Straks zal het hier zeker nog gaan stuiven, maar qua voorloper kon deze toch al tellen.
Daar we te laat zijn voor Band of Glory en de Pubquiz wagen we ons nog eens aan een rondje karaoke en gaan op zoek naar eten.
Mr. Oizo weet heel even onze aandacht te houden, al is dat vooral uit nieuwsgierigheid naar de verantwoordelijke voor die oorworm ergens uit de jaren ’90. Na een kwartier vertrekken we richting Apollo, daar staat wederom De Jeugd van Tegenwoordig en iets vertelt ons dat de tent wel eens afgeladen vol kan zijn.
Willie Wartaal, Vieze Fur en Faberyayo worden als echte helden onthaald, zelfs al zouden ze hier gewoon een uur staan zwaaien, het publiek zou tevreden zijn. Gelukkig brengen ze ook een streepje muziek. Ondanks het gespring, het geschreeuw en het meezingen, is De Jeugd nooit ons volledige goesting geweest vanavond. Enkel Sterrenstof doet een glimlach op onze lippen verschijnen. Het ligt wellicht aan ons, maar de wartaal van Willie gaat algauw monotoon klinken en we stellen ons de vraag watskeburt met De Jeugd?
Het is een beetje spurten om nog de laatste beats van Vitalic mee te krijgen. Vitalic is dreunen, stampen, grinden,…alles waar we op dit moment zin in hebben. Met zijn La Rock 01 wanen we ons op een andere planeet. Vitalic blijft nog steeds een van de groten. Meteen hierna neemt Dr. Lektroluv over, een waardige afsluiter waar we jammer genoeg maar even van kunnen genieten. In de Apollo staat voor de tweede avond op rij een god op het podium.
De laatste maanden verschenen ze wel op meerdere podia, we hebben hun nog aan het werk gezien in december. Hoe dan ook, het is met het grootste ontzag dat we hier staan, want net als de Prodigy gisteren hebben we vandaag te maken met de grondleggers van dancemuziek. De goden vóór de goden, de superhelden van de dance, Underworld zal het laatste restje energie van ons opeisen en nooit meer teruggeven. Een opoffering die we maar al te graag maken. Darren Emerson, Rick Smith en Karl Hyde zien er natuurlijk heel wat ouder uit dan we ons herinneren, maar hun muziek heeft de tand des tijds doorstaan. Toegegeven, we springen minder hard als gisteren, maar dat kan ook aan ons liggen. Als Born Slippy wordt ingezet spreken we af nog een laatste keer alles te geven, voor onszelf, voor Underworld en vooral voor het zeer prachtige Paaspop van 2016.
Tot volgend jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/paaspop-2016/
Organisatie: Paaspop
Monster Magnet mag zich stilaan opmaken om het etiket 'legendarisch band' op te kleven!. Al sinds mensenheugenis vereren zij ons met vaste regelmaat met een passage langs onze vaderlandse podia, maar dit neemt niet weg dat de enige Belgische show in deze tour al maandenlang uitverkocht was. Dit bewijst dat Wyndorf en de zijnen na meer dan 25 jaar nog steeds relevant zijn! De Zwerver in Leffinge was deze keer 'The space' to be !
Aan het Texaanse Scorpion Child de eer om de Zwerver op temperatuur te brengen. Voor de 2e keer sinds kort in onze regio te zien, en zoals een collega scribent hier toen vermelde, konden die gasten aardig uit de voeten met 'een stijl gefundeerd op de klassieke 70's hard-rock sound, heel retro, maar die gretig, fel en fris van het podium komt gewaaid'. Ook vandaag een niet onverdienstelijke set, maar het ontbreekt hen nog aan voldoende sterke songs om een solide set voor de dag te brengen en te kunnen blijven boeien. Dat het er in zit, werd duidelijk met “Polygon of eyes”, een dreun van jewelste, een pareltje in hun prille repertoire dat torenhoog boven de rest van de set uitstak. Meer van datte en we horen hen binnen een paar jaartjes graag terug !
Aan ijzersterk materiaal geen gebrek bij Monster Magnet. Samen met wijlen Kyuss waren zij begin jaren '90 de godfathers van de Stoner-rock, een genre dat de klassieke 70's heavy psych rock uit de catacomben haalde en daar een eigen vettige draai aan gaf. De meeste stoner bands haalden de mosterd bij Black Sabbath, maar frontman Dave Wyndorf modelleerde zijn MM naar de psychedelische heavy sound van eind jaren '60 Blue Cheer en de space-rock van Hawkwind (Check de foto's en let op Wyndorf's T-Shirt !). Niettegenstaande de band na 25 jaar blijft boeien met nieuw werk, was de huidige passage toch een nostalgische trip naar de 90's. Voor deze 'A&M years' tour werd enkel geput uit de 4 klassieke platen die de band tussen 1993 en 2000 opnam voor het A&M label. Drie meesterwerkjes : 'Superjudge', 'Dopes to Infinity'en het magistrale 'Powertrip' en dan nog ééntje dat daar zo wat los achterhuppelde: 'God Says No'.
Wie deze space rock klassiekers kent, weet dat het vanavond niet mis kon gaan. Met als openers 2 kleppers als “Crop circle” en “Powertrip” moet je verdomd stevig in de schoenen staan om de rest van de show te kunnen blijven boeien. No issue for Space Lord Wyndorf : MM moet het niet hebben van veel show & franjes, gewoon rechtdoor rechtuit op de man af ! Wyndorf's vaste stage act -als we het zo kunnen noemen- zal hem (en ons) dan ook worst wezen : Die eeuwige zwarte leren jekker, één voet op de monitor en gitaar losjes om de schouder, een gitaar waarvan we ons nu al jaren afvragen of die ingeplugd is of niet !?. Het maakt echter niet uit, de oppermagneet staat dan wel in voor het gros van de inmiddels klassieke songs, maar het zijn gitaristen Phil Caivano en Garrett Sweeny die het geheel naar een andere dimensie tillen : Een bijtend “Twin earth”, een slepend “Look to Your Orb for the Warning” of “Dinosaur vacuum”, het ultieme space-rock anthem dat die van Hawkwind vergaten zelf te schrijven ten tijde dat vriend Lemmy één van hun dopebrothers was. “Tractor”, vermoedelijk een reflectie van Wyndorf's ervaringen als jobstudent op de boerderij ('Been drivin' a tractor on the drug farm'), knalde als nooit tevoren en het deels akoestische (jawel!) “Cage Around the Sun” deed de nekharen spontaan ten berge rijzen : Grote klasse! En dan vermelden we nog niet eens publieksfavorieten “Space Lord” (MF!!!!!) of afsluiter “Negasonic Teenage Warhead”. Dat zegt genoeg.
'Celebrating the A&M years tour' is een meer dan welkome herwaardering van een aantal classics die al jaren stonden te popelen om nog eens het universum ingeschoten te worden!. Bij deze .....
Setlist : Crop Circle - Powertrip - Melt - Superjudge - Twin Earth - Look to Your Orb for the Warning - Dinosaur Vacuum - Cage Around The Sun - Tractor - Dopes to Infinity - Space Lord - I Want More - Face Down - Negasonic Teenage Warhead
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/scorpion-child-26-03-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/monster-magnet-26-03-2016/
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Opener Lumbers mocht er wel best zijn. Ze hebben snedige songs, een goede sound en een licht charismatische zanger die goed geluisterd en gekeken heeft naar Eddie Vedder. Een retestrakke Harry, compleet straight in zijn ritme en een leadgitarist die lijn loops mooi beheerst. Meer moet je niet hebben, zou je denken. Het enige wat ik nog miste was een onderlaag. Hammondsgewijs of zo. The Lumbers zitten vol potentieel en zijn goed aan het rijpen.
Id!ots slagen er maar niet in om een slecht optreden te geven. Als Mistero Dufo en co het podium bestijgt , dan ontploft het boeltje. Niet meer en niet minder. Luc is al 35 jaar zijn heerlijk gestoorde zelf, zorgt voor stand upsgewijze bindteksten en is fucking rock’n’ roll. Als een ware volksmenner weet hij zijn publiek te bespelen. De gortige en tijdloze oerrock die Id!ots er met een onuitputtelijke geestdrift door ramden, was nog maar eens gloeiend, razend en bijzonder explosief. Rauwe lappen proto punk staan op het menu.
Opener “Run Run Run” (niet van Velvet) belooft alles. Al na het zesde nummer werden we getrakteerd op een bloedstollende versie van “Never Look Backk”.Hier bewijst Dick Descamps zijn songwriters kunst. Dick is outstanding op bas. die gast speelt bas én melodie, clean én overstuurd, op het juiste moment. Uitgekiend. Uitgepuurd. Defined. Wouter Spaans is en blijft een sublieme gitarist en een snedige backing vocalist. En met een drummer Tom die er niet bepaald naast mept , heb je niet meer nodig om gawag te maken van een stomende set.
Meer nog dan op hun cd’s heb je constant het gevoel op een vulkaan te zitten die op het punt staat serieus uit te barsten . Uit de kast komen met de meest sterke, vunzige en smerige punkrocksongs noemen ze dat. Definitieve knock out met “Mosquito”, “The Bill”, “Albania” en “Norton”.
Set: Run run run, Crossing borders, Pakistan, Back, Dance, Killing, Never Look Backk, Little Birds, High, 60.000 miles, Overrated, Bricks To Dust, Mosquito, The Bill, Albania, Norton
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/id-ots-25-03-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-lumbers-25-03-2016/
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Jess Glynne – Net iets teveel glitz
Jess Glynne
Botanique (Orangerie)
Brussel
2016-03-25
Er hing een vreemde sfeer in de Botanique vrijdagavond. Veel politie, gefouilleerd worden bij het binnenkomen. Een beetje raar allemaal. Maar de aanwezigen lieten het zich niet aan hun hart komen, en leken wel zin te hebben in de (overigens uitverkochte) passage van Jess Glynne in België.
Jess Glynne als solo artieste is bij ons nog niet zo bekend, maar in Groot-Brittannië schoot haar album naar de top van de charts. Daarnaast lijkt het wel alsof ze als featured artist geen kwaad kan doen. Haar samenwerkingen met Tinie Tempah (“Not Letting Go”), Route 94 (“My Love”) en natuurlijk Clear Bandit (“Real Love” en de alombekende klepper “Rather Be”) hebben haar beslist geen windeieren gelegd.
Ze heeft een erg herkenbare en unieke stem, en net daarom werd er zo uitgekeken naar haar soloconcert. En heeft ze alles waargemaakt? We moeten er eerlijk in zijn: het had beter gekund.
Het valt niet te ontkennen dat de stem van Jess Glynne uniek en indrukwekkend is. Net daarom is het zo moeilijk om te begrijpen waarom het gisterenavond niet lukte. Vooral tijdens de eerste helft van het concert was de sfeer niet 100% juist. Moeilijk te zeggen wat het probleem was, maar we misten iets. Was het misschien omdat ze in de eerste vier songs al haar twee grootste hits speelde? Was het omdat Jess zelf een beetje verloren ging tussen de glitzy backdrop en de krachtige backing vocals? Was het omdat het contact met het publiek toch echt te wensen over liet? We zullen het vermoedelijk nooit weten.
Gelukkig herpakte ze zich in de tweede helft, met een ontroerend “My Love” dat werd opgedragen aan iedereen in België die getroffen was door de gebeurtenissen van de week, gevolgd door een reeks dansbare nummers waar zowel Jess als de band zichtbaar plezier in hadden. Dit trok het concert toch een beetje recht. Ook het publiek genoot er hoorbaar van.
Samengevat: Jess Glynne heeft een fantastische stem, die gerust wat meer zou mogen schitteren. Minder toeters en bellen de volgende keer, alstublieft?
Neem gerust een kijkje naar haar pics op Paaspop, in hetzelfde weekend
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jess-glynne-26-03-2016/
Organisatie: Botanique, Brussel
Joey Cape ‘Stitch Puppy’ Tour - Akoestische genieën
Joey Cape
CC De Grote Post
Oostende
2016-03-23
Chandra Rowe
Het is toch iedere keer weer speciaal als uw favoriete singer/songwriter het land passeert. Bij het opkomen van de zon voelen we ons weer kind dat vol ongeduld staat te trappelen om te zien wat de Sint heeft gebracht.
Joey Cape is vooral bekend als zanger van de Amerikaanse punkrockband Lagwagon. Maar je kan hem ook kennen als zanger van de experimentele punkband Bad Astronaut en gitarist van de punk-coverband Me First and the Gimme Gimmes. In 2004 bracht hij samen met Tony Sly van No Use for a Name de CD ‘Acoustic’ uit waarop beide zangers akoestische versies van nummers van hun band brachten. Dit was de start van een succesvolle solo carrière naast zijn drukke bezigheden met Lagwagon. Ditmaal brengt hij in z'n kielzog drie andere artiesten mee met als bekendste naam de frontman van Useless ID : Yotam Ben Horrin.
Een zittend concert is altijd een beetje wennen, ik denk niet dat ik Joey al ooit zittend heb moeten gadeslaan. Maar gegeven paarden worden niet graag in de bek gekeken, dus we stellen ons content.
Laura Mordon mag de avond op gang trappen. Een Australisch talent ontdekt door the man himself betreedt het podium en brengt de meest hemelse klanken die we de laatste jaren al heb mogen horen. Waar nog eerst her en der geroezemoes was in de zaal, is het nu muisstil. Met verstomming blijven ogen en oren gefixeerd op het ietwat verlegen meisje. Tussen de nummers door lijkt ze wel een ontzettend bang wezentje, maar zodra haar gitaar gestemd is en haar stem overneemt, staat hier een klasse madam. Zeker iemand die we met plezier zullen blijven volgen.
Walt Hamburger neemt het van Laura over. In vele opzichten doet de man denken aan Tom Vienne, de gitarist van Benny Zen en daar zijn we blij om. Hoewel zijn grapjes tussen nummers door niet het gewenste effect hebben, kan hij ons toch meer dan behoorlijk bekoren. De rauwheid van zijn stem en de finesse waarmee hij zijn gitaar bespeelt doet ons heimwee krijgen naar Jon Snodgrass. Een andere briljante singer/songwriter die normaliter met Joey onderweg is. Net voor de pauze worden we getrakteerd op een nummer met de drie briljante muzikanten achter de microfoon. Een cadeau die we maar al te graag met twee handen aannemen.
Na een korte pauze, worden we verwelkomd door Yotam Ben Horrin, Israëlisch frontman van Useless ID. Opnieuw zorgt het zangtalent voor een ware streling van het oor. Dat we vanavond getrakteerd op de crème de la crème van singer/songwriters mag ondertussen wel duidelijk zijn. Zomaar even tussendoor waagt de man zich aan “Drain you” van Nirvana, links en rechts bemerken we dat sommigen wel iets herkennen qua melodie, al weten ze precies nooit helemaal wat. Na het optreden had ik een nog een gesprek met Joey, waarin hij beweerde dat men van sommige nummers hoort af te blijven. Maar met de zang- en gitaartalenten van Yotam, wordt het aanraken van Nirvana al vlug vergeven. Als Yotam zijn laatste nummer opdraagt aan de geliefde, overleden Tony Sly, wordt het opnieuw stil in de zaal. Vier jaar later zijn we Tony nog steeds niet vergeten, mooi zo.
Eindelijk! Het moment waarop we al een hele avond wachten, eerlijkheidshalve moeten we toegeven dat die avond al plaatsvond in november, toen werd namelijk bekend gemaakt dat Joey Cape in Oostende zou neerstrijken.
Dat de man al twintig jaar meegaat en een van de grootste is in zijn vak, zou je nooit zeggen. Roadies zijn niet aanwezig en de man dient zijn eigen gear in te pluggen. Van nederigheid gesproken.
Gezien de naam van de tour wordt verwacht dat er veel van het nieuw album zal gespeeld worden, niets is minder waar. Akoestische versies van welbekende Lagwagon albums worden van voor tot achter meegezongen. Bij het immer mooie “Tracks” krijgt deze recensent het even moeilijk, zonder twijfel het meest mooie, pure nummer wat Joey ooit al heeft voortgebracht.
“I must be hateful”, “May 16th”, “Burden of proof”, het hele rijtje wordt trouw afgelegd, niets nieuw maar daarom niet minder aangenaam. Het blijft steeds een plezier Joey aan het werk te zien, onder eender welk project. Als wordt aangegeven dat “International you day” zal beginnen, schuifelen de meest trouwe fans zich naar het puntje van hun stoel. Voor kenners het ultieme eerbetoon aan Tony Sly en wordt al vier jaar met voldoende emotie meegezongen in zalen over de hele wereld. Overal, behalve Oostende. Een gemiste kans voor het publiek en wellicht ook pijnlijk voor Joey en kompanen. Slechts twee meezingers in de zaal, mezelf en een vriendelijke buurman, nadien werden we dan ook uitvoerig door Joey bedankt. Al weten we niet of dat op zijn plaats is, alle dank is voor hem, wij zijn slechts toeschouwers.
Tijd voor een encore is er niet, wel tijd voor een praatje met de fans en het obligaat uitdelen van handtekeningen. De avond zit erop, voor ons waren het twee magische uren en we kijken uit naar de volgende. De tour wordt nog een week verder gezet, wij zien Joey en vrienden terug op Paaspop.
Organisatie: Eye spy records
LFDY, oftewel Live Fast Die Young is een nieuw concept waarbij Democrazy nieuwe jonge en luide bands programmeert. Spectres mocht de spits afbijten.
Luide bands, jazeker, we zullen het geweten hebben.
Als wij quasi een uur aan een stuk overstelpt worden met de meest striemende noise waarover wij dan een zinnig woord moeten verzinnen dan komen wij met een pak al dan niet zinnige commentaren, referenties en trefwoorden opzetten : Sonic Youth meets My Bloody Valentine met de stofzuiger op 2000 Watt, knarsende distortion, barstende feedback, trommelvliesterreur, boormachines, slijpschijven, kettingzagen, straaljagers, bloedende oren, openspattende hersenen, ontstemde gitaren, kapotte knalpotten, krakende pantserdeuren, knarsende vingernagels op een krijtbord, formule-1 race in de houtzagerij, ontspoorde Jesus and Mary Chain in een roestige vleesmolen,…
Ja, wij zijn fan van ‘Dying’, het overweldigende album van Spectres, en dit omwille van de fijne een genuanceerde combinatie van noise en shoegaze die in een stel spannende songs wordt gegoten. Dit is trouwens de reden waarom wij vandaag naar de Charlatan waren getrokken. Maar de live vertolking van dit straffe album verdrinkt zodanig in een overdaad aan lawaai dat het haast niet meer houdbaar is. De vocals komen nooit boven het gedruis uit, de songs zijn onherkenbaar en verzuipen in een zee van rumoer.
Wij zijn nochtans wat gewoon, we zweren bij de meest scheurende Sonic Youth, we kunnen met de ogen toe genieten van een brandend concert van A Place To Bury Strangers en we brengen onze kinderen groot met Swans loeihard in de stereo, maar dit hier is er toch wel over. Zowat alles is bedolven onder een striemende golf van kabaal waaruit elke vorm van raffinement vakkundig is weggehaald.
Bovendien blijken de groepsleden er weinig zin in te hebben. Hun enthousiasme-meter komt niet boven het minimum uit en ook de interactie met het publiek zit onder het vriespunt. Het lijkt alsof ze opzettelijk alle nuances uit de songs hebben weggehaald en die vervangen hebben door een muur van geraas. Geen idee wat hun bedoeling was, een uurtje pokkenherrie komen maken en even de gitaren (ont)stemmen ? Zijn ze in geslaagd.
Doch, we blijven erbij, ‘Dying’ is een dijk van een album. De plaat is beter dan het concert.
Organisatie: Democrazy, Gent
De Belgisch-Amerikaanse Trixie is de dochter van de overleden bluersrockende Chris Whitley (2005). Ze pendelt tussen New York en Gent . Een multi-talent die in 2013 debuteerde met de plaat ‘Fourth corner’, heerlijk doorleefde rootsamericana , sfeervol , broeierig en intens spannend. Ook kwam ze in de belangstelling met het Black Dub project van Daniel Lanois .
Intussen 28, jonge moeder , heeft ze opnieuw een sterke , diverse plaat uit , ‘Porta Bohemica’, die verwijst naar de oude spoorlijn die ooit Oostenrijk met Duitsland verbond . Het is een metafoor voor haar eigen expeditie richting de diepten van haar creatieve bestaan .
Ze wisselt af in sfeervol , dromerig , broeierig materiaal, ze rockt op “Closer”, “Soft spoken words” , en haar gitaarspel tintelt op “Hourglass” en "Salt" . Innemender zijn “Faint mystery” , die de cd opent en “The visitor, die de cd besluit, enkel gedragen door sober pianospel en haar indringende, emotievolle stem.
Songs over verlangens, angst en kwetsbaarheid zijn beladen en gaan intens diep.
Mooi allemaal hoe talent , gevoel en emotie samengaan in die negen wonderschone songs.
Vreemd dat Marble Sounds, het project van sing/songwriter Pieter Van Dessel, blijft dwarrelen in de kleine clubs . Als je er de vorige twee platen op nahoudt , hebben we al een handvol ijzersterke nummers als “Leave a light on” , “Time to sleep” en “Good occasions”, ingenieus eerlijke , melancholische popsongs van een ongebreitelde schoonheid , minutieus uitgewerkt , die sober sfeervol verpakt waren .
Marble Sounds stoeide toen al met kleuren door toetsen, strijkers en blazers. Op de nieuwe ‘Tautou’ is dit meer uitgewerkt , zonder te vervallen in een bombastisch geluid . Alles is erg goed beheerst gespeeld in die aanzwellende partijen en kompaan Gianni Marzo van Isbells levert hier met zijn gitaarpartijen perfecte bijdrages .
Met “The first try” hebben ze er terug eentje om te koesteren . Extravert klinken ze op “Set the rules” en “These paintings never dry” .
Een schilderachtig decor wordt opgeroepen door de sfeervolle tracks. Vocale bijdrages zijn er van Renée (band Winterslag) en de Nederlandse Kim Janssen . Het draagt bij tot die ultieme pracht waar Marble Sounds toe in staat is, hartverwarmende, melancholische droomsongs door een gelaagde melodie …
Half Moon Run is een kwartet uit Montreal en laat subtiliteit, finesse sterk doorklinken op hun songmateriaal, die semi-akoestisch, elektrisch klinkt, beladen is met elektronica en omarmd wordt door een meerstemmige samenzang. Ze zijn toe aan hun tweede cd . De band houdt het op sfeer in hun stemmig materiaal . Een etherisch bombast geluid durft door te sijpelen, niet overdreven, net gepast. Met “I can’t figure out what’s going on” en “Turn your love” hebben we twee puike tracks , die opvallen door de aanzwellende partijen en de huppelende ritmiek . De gevoelige indiefolk hebben we dan bij “Narrow margins”, “It works itself out”, “Warmest regards” en “Devil may care”.
Half Moon Run is zo’n band die z’n song mooi weet uit te diepen. Mooie plaat.
Een heerlijk lentegevoel hadden we met het sfeervolle , wonderschone concert van Natalie Merchant , die hier vanavond enkele songs van haar debuut ‘Tigerlily’ kwam voorstellen, van twintig jaar terug , onder het mom ‘Paradise is there – the new tigerlily recordings’ hoe ze best nu klinken. De ‘day after’ konden we niet genoeg het tegenoverstelde ervaren met die vreselijke terreur in Zaventem en in de Brusselse metro …
Natalie Merchant maakte in een vroeger leven deel uit van de folkypop van 10000 Maniacs die midden de jaren ’80 opvielen met ‘In my tribe’ en ‘Blind man’s zoo’ (remember de singles “What’s the matter here”, “Like the weather”, “Trouble me, …) . Voor de jongere generatie – Tip: beslist eens opzoeken!
Inmiddels gaf de 53 jarige zangeres haar sing/songwriterschap elan met soloplaten als ‘Ophelia’, ‘Motherland’,‘The house carpenter’s daughter’, het imposante gedocumenteerde werkstuk ‘Leave your sleep’ … en haar debuut ‘Tigerlily’ , één voor één sfeervol, emotievol, subtiel in elkaar gestoken materiaal, die grasduinen in de pop, folk, gospel, country, soul, reggae en bluegrass.
Altijd al een zwak gehad voor deze getalenteerde en ambitieuze songschrijfster , die maatschappijkritisch is en het opneemt voor bos – natuur en dier. Eerst was ze met haar band en strijkersensemble te zien voor een innemend , gevoelig , dromerig , maar evenzeer mystiek concert. De sobere en weelderige arrangementen waren pakkend , konden aanzwellen en bogen nergens naar enig bombast om . Uiterst beheerst kregen we een achttal nummers , waaronder “Vain & careless”, “River” (van haar debuut) en de neofolky van “Maggy & Milly & Molly & May” … Haar fluwelen stem dwarrelde rond de song heen . Bewogen ging ze op in deze nummers en charmeerde op de acapella van “The equestrian”, waar ze tekstuele hulp kreeg van haar band … ‘Brussels was so quiet’ …Muisstil …
Het podium was versierd met een bloementuil, waar af en toe een bloempje uit werd geplukt en aan de eerste rijen werd gegeven . “The worst thing” had een lichte flamenco inslag en een eerste danspasje volgde . “Man in the wilderness” was zwierig door accordeon en na die ingetogenheid dartelde zij over het podium; meer swing , dynamiek op cabaret wijze; er zat zelfs ergens een ‘french touch’ van honderd jaar terug in … .
Met haar band hadden we een meer directe , extraverte aanpak en verhalen kwamen naar boven tussen de nummers in o.m. opvallend van toen haar dochter klein was, haar impressies van het mooie gebouw en de intolerantie, haat , discriminatie van een Donald Trump . “Carnival” en “Texas” werden hier naar een hoger niveau gebracht . Het refrein van “Motherland” werd zelfs lichtjes geneuried.
Het laatste deel van het concert kreeg terug een bredere omlijsting; “The beloved wife”, “Life is sweet” waren hartverwarmend en zorgden voor een samenhorigheid, die sterk aanleunde bij haar folky verleden van 10000 Maniacs .
Een uiterst sfeervol , aangenaam concert van drama en schoonheid, van ingenomenheid en extravertie wisselden af . We werden letterlijk onder de ‘thank you’s’ bedolven en uitgewuifd met een pracht van “Kind & Generous” .
Opnieuw werden we door deze lady ingepalmd. Zij is iemand die haar publiek perfect aanvoelt , een artieste , performster op haar unieke manier … met een lach en een traan ...
Organisatie Live Nation ism Botanique, Brussel
Als er al één conclusie mag getrokken worden uit het concert van Wilkinson in de Vooruit vrijdagavond dan is dat het volgende: het heeft wel iets, zo'n drum 'n' bass feestje.
De Britse DJ Wilkinson hoeft voor de meesten misschien wel een introductie. Hij heeft weinig singles, herkenbare singles, zeker in België, maar dan begint er iemand smoke and lasers / love and ravers te neuriën en dan valt de frank meestal wel. En toch was het publiek er duidelijk niet alléén voor “Afterglow”, verreweg Wilkinson's bekendste single. Het werd een leuk feestje in de Vooruit, waarbij Wilkinson de ene vocalist na de andere op het podium toverde, mooi ondersteund door zijn live band (vooral de drummer verdient een vermelding, wat een energie!)
Maar goed, voor Wilkinson op kwam was het eerst met Crossbeat te doen, een jong Gents trio dat elektronische muziek maakt met toch wel een aparte twist. Toegegeven, de vocals (toch zeker de mannelijke) kunnen wat werk gebruiken, maar zangeres Manou Maerten stond goed recht in haar schoenen en klonk af en toe erg indrukwekkend. De muziek op zich is wat dromerig, wat losser dan de standaard drum 'n' bass, maar het viel wel te smaken. Misschien toch wel een band om in de gaten te houden.
Het feestje van Wilkinson zelf begon maar om 23u, en duurde amper een uurtje, maar toch slaagde hij er in om zeer veel feestvreugde in dat uurtje te steken. Voor zeker de helft van het publiek hoefde hij in elk geval geen introductie, en de andere helft stond naar het einde van het concert toe ook uitbundig te dansen. Niet verbazingwekkend ook, want de beats zijn bijzonder aanstekelijk, en de mooie afwisseling van vocals zorgde ervoor dat de set nooit repetitief werd.
Het werd een avond van "Let me see your hands" en "I want to see everybody jump!" maar waarom niet, eigenlijk?
De wervelende massa vóór het podium had er zin in, kreeg ook alles wat ze gevraagd hadden en gaf in ruil daarvoor erg graag hun energie en enthousiasme terug aan de artiesten op het podium. En ja, de handjes gingen de lucht in, en ja, iedereen sprong gretig op en neer (of het nu wel of niet gevraagd werd), en dat is nu net waarom het zo'n plezante avond was!
We zeiden het al, en we zeggen het nog eens: het heeft wel iets, zo'n drum 'n' bass feestje.
Organisatie: Democrazy, Gent
Tien jaar geleden vroeg ik me het volgende af: Is er hier geen sprake van een hype en wordt niet alles opgeblazen? Een roedel jonge genieën die op amper 15 jarige leeftijd zomaar eventjes de Rock Rally wint? Zullen deze jonge adonissen door hun gebrek aan maturiteit zich niet te snel verbranden? Het antwoord is drie maal: ABSOLUUT NIET. Brent en co blijven bevestigen. Er is nu eenmaal het gezegde dat kwaliteit zoals olie altijd komt bovendrijven.
Na ‘When The Candle Dies Out’ , ‘All is Chaos’ , ‘The Hitch’ komen onze postrockers het fantastische ‘Kosmokoma’ voorstellen.
Steak Number Eight is duidelijk volwassen geworden en hebben met de vingers in de neus eventjes komen bewijzen dat ze in hun genre tot de gevestigde waarden behoren. Gewoonweg door na de eerste noten iedereen naar huis te spelen. En verder, gewoon alles klopt : Speelplezier, professionaliteit, belichting en artwork. Wat deze knapen presteren is zonder weerga: Heel sterke en aardige songs. Oud en nieuw vloeien heerlijk in elkaar over. De gitaren van Vanneste en Deman plegen een heuse aanslag met hun typische monolythische riffs, gedragen door de strakste ritmesectie die ik in jaren heb gehoord.
Minpuntje? Ja toch: Als Brent vroeger zijn keelgat open zette en je je zou beginnen afvragen waarom hij een micro nodig heeft ( hij zong zijn stem precies net niet naar de kloten ) wordt deze nu door de techniek gehaald waardoor deze niet meer prominent op de voorgrond komt. Gelukkig bleven zijn oerschreeuwen nog overeind. Jammer dus. Terwijl de bas iets teveel overheerste. Met andere woorden, het geluid was niet overtuigend goed en dempte de kwaliteit waar deze knapen van overlopen.
Liefhebbers van Mogwai, Godspeed Black Emperor en ja, Metallica en Tool komen ruimschoots aan hun trekken. Minimalistische lijnen worden gelaagd en opgebouwd tot het je strot vastheeft en niet meer loslaat. Je hoort zelfs flarden van Pink, Floyd, The Cure, Nirvana… En dit geldt eigenlijk voor alle nummers:
Als basis heerlijke eerlijke rockschema’s, met een saus van zalige soundscapes, gebracht door vier jonge fantastische muzikanten. “This is the place when your soul deserves to die”, een zin die lang zal blijven hangen. Je zou zweren dat die gasten al een stuk of dertig jaar bezig zijn.
In hun genre zijn ze niet echt vernieuwend maar gelukkig hebben ze niet de pretentie om het warm water nog eens te moeten uitvinden. En toch…. zijn ze uniek in hun genre, hoe paradoxaal dit ook moge klinken.
neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/future-old-people-are-wizards-18-03-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/steak-number-eight-18-03-2016/
Organisatie: Kreun, Kortrijk
De West-Vlamingen van Steak Number Eight zijn toe aan hun vierde cd ‘Kosmokoma’. Een uitgebreide clubtour is het gevolg en graag meegenomen om die vier jonge gasten aan het werk te zien . Jong voelen ze én zijn ze nog steeds … ooit de jongste Humo’s Rock Rally winnaars een kleine tien jaar terug, toen ze maar goed vijftien waren . Dat ze die wonnen , mag een wonder heten, zeker als je er op nahoudt hoe de winnaarslijsten van de jury ervoor en erna waren , met bands, artiesten die een meer afgelijnd indie geluid en sing/songwriting hebben; tja, ook De Nieuwe Lichting is ervan geïnjecteerd . Maar bon soit , het siert de vier stormtroopers van Brent Vanneste en C° en het siert de jury van toen dat ze hen hebben binnengehaald.
Een soort energieke, loodzware , slepende wall of sound creëren ze, tussen de post metals, - rock en-hardcores in; met een knipoog naar And so I watch you from afar, Godspeed, 65 days of static , of een Pelican, Neurosis en verder een Mogwai. Tja ook een felle , psychedelische Tool of het hardere geweld van Mastodon eist zijn plaatsje op bij deze hongerige wolven , die op intense, speelse, professionele wijze hun songs kracht bijzetten . De screamo’s en zangpartijen van Vanneste baden zich een weg .
Al meteen een knaller met een tot op het bot uitgediepte “Space punch” om in de juiste stemming te geraken Wat een power en scherpte in hun slepende, snedige, harde sound. De projecties op de achtergrond doen hun werk .
We werden ondergedompeld in hun loeiharde hypnotiserende trip die je naar de donkerste uithoeken van je ziel brengt. “Your soul deserves to die twice” (nieuwe single) is een statement die het kwartet typeert . De grimmige, bloedmooie melodie, de hectische ritmiek en de donkere soundscapes maken en houden het genre boeiend .
Werk van de vorige cd ‘The hitch’ hadden we o.m. met “Crogenius” en “Black eyed” , die al vroeg in de set werden gespeeld, maar de echte oudjes als “The sea is dying” of “Dickhead”, zaten in het tweede deel van hun ruim uur durende set; ze gingen naar een climax en benaderden het oergevoel van de muzikale gekte van Swans. Lawaai , maar lawaai dat raakt en snijdt . De nieuwe “Gravity giants” en “Return to the koloman” zijn er om te koesteren door de gitaarcapriolen , de mokerslagen en de diepgrauwe zang . Zonlicht wordt geschuwd , het onheil dreigt , het schuurt en scheurt de wereld en laat je verdwaasd achter in eenzaamheid … de ideale track van de binnenkort te verschijnen ‘Independence day 2’ . Een ruw, rauw geluid , een indrukwekkend slot .
Steak Number Eight , tien jaar later, is nog steeds imposant en overweldigend . Een sterk doorbakken steak. En ze zijn nog (zo) jong meneer …!
Vooraf waren er nog de sets van Crowd of chairs, Hypochrystmutreefuzz
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in De Kreun , diezelfde week
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/steak-number-eight-18-03-2016/
Organisatie: Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
