Net als zo een dikke 40 jaar jaren geleden heeft Iggy Pop een punt gezet achter The Stooges om zich aan een solo uitstap te wagen. Ook nu weer heeft dat een en ander te betekenen. De rauwe proto-punksound is weg, de vernietigingsdrang is ingetoomd, het beest in Iggy is vastgeketend. In de plaats krijgen we een sound die teruggrijpt naar de periode van ‘The Idiot’ en ‘Lust For Life’, een tijd waarin Iggy onder de creatieve vleugels van zijn leermeester en dierbare vriend David Bowie vertoefde. En dat is geen slecht nieuws, stel dat we hier moesten schrijven dat Iggy terugging naar de tijd van ‘Party’, ‘Blah Blah Blah’, ‘Avenue B’ , ‘Preleminaires’ of het ronduit verschrikkelijke ‘Après’, dan zaten we hier nu met een serieus misbaksel opgezadeld (met deze opsomming van bedenkelijke werkjes weet u ook meteen welke schijfjes u in de afprijsbakken moet laten zitten).
We lezen overal dat ‘Post Pop Depression’ wel eens zijn laatste plaat zou kunnen zijn, dus het mocht deze keer geen afgang worden, en dat is het ook niet.
Iggy wordt hier in goede banen geleid door stonerrock-wonderboy Josh Homme, ook niet bepaald de eerste de beste. Homme heeft meteen ook Dean Fertita meegebracht, zijn rechterhand bij Queens Of The Stone Age, en terloops is hij nog even gaan aankloppen bij Arctic Monkeys’ drummer Matt Helders. Schoon volk natuurlijk, maar wie durft er nu neen zeggen tegen een samenwerking met levende legende Iggy Pop?
Van een huwelijk tussen de grootvader van de punk en één van de grondleggers van de stonerrock zou je misschien een hondsbrutale scheurende rockplaat verwachten, maar niets is minder waar. Zonder zich uit te drukken met wilde gitaren is Homme’s invloed wel duidelijk aanwezig, hij zorgt voor groove, variatie en enkele geniale riffs. In het vermakelijke en dansbare “Sunday” komt er een sexy riffje opzetten die enkel maar van zijn hand kan zijn, en het onweerstaanbare basloopje op “American Valhalla” mogen we ongetwijfeld ook op zijn rekening zetten.
Iggy zelf begeeft zich geregeld in andere vocale watertjes dan wat we van The Stooges gewoon zijn. We krijgen veel meer de half croonende Iggy, niet de woeste en ontembare wolf. U mag dat misschien jammer vinden (volledig normaal, ’t is voor ons ook soms nog wennen) maar het opent wel andere deuren en leidt tot een handvol sterke songs die zo op ‘The Idiot’ hadden gekund, check “Break Into Your Heart” en “Into The Lobby”, fraaie tracks die ver buiten het geweld van The Stooges een nieuw en verrassend blik opentrekken .
De seventies referenties zijn zeer present en, we kunnen er niet van onderuit, songs als “Gardenia” en “Chocolate Drops” ademen zoveel Bowie uit dat het bijna geen toeval meer kan zijn. Sedert hij dood is, leeft Bowie meer dan ooit en nu dwarrelt zijn geest ook nog eens rond op de nieuwe plaat van Iggy Pop.
Overal wordt de loftrompet gezwaaid over wat Iggy Pop zijn zogenaamde zwanenzang moet heten, maar een meesterwerk zouden wij het nu ook weer niet durven noemen. Al die superlatieven zijn een tikkeltje overdreven en resulteren veeleer uit een alomtegenwoordig respect voor één van de grootste nog levende rockiconen. ‘Post Pop Depression’ is immers niet zijn beste solo-album, maar als het al zijn laatste plaat zou zijn dan is het toch een waardig slot van een bewogen carrière.
Dat Iggy nu maar niet te snel het pad van zijn goede vrienden Lou Reed en David Bowie volgt, want dan zouden ook wij met een knoert van ‘Post Pop Depression’ komen te zitten, en we zijn nog niet helemaal bekomen van onze ‘Post Lemmy Depression’.
Sam De Rijcke
Iggy Pop - Post Pop Depression - Een testament dat er geen is
Terwijl zijn partners in crime Reed en Bowie zich naar de eeuwige jachtvelden hebben begeven, gaat James Newel Osterberg met zijn alter ego nog even een schijf en annex tournee op ons loslaten. Het klinkt allemaal veelbelovend als je weet wie hij daarvoor onder zijn armen neemt.
Hij Die Er Intussen Uitziet Als Een Gegrilde Scampo sloeg voor dit album de handen in elkaar met Joshua Homme van Queens Of The Stone Age. En ook Dean Fertitia van diezelfde band en Matt Helders, drummer van Arctic Monkeys hielpen aan de plaat mee. Ook samenhokken met Josh stond op het programma. Deze twee verse vrienden maakte de plaat puur voor zichzelf en twijfelden zelfs even om Pot Pop Depression uit te brengen.
Maar het resultaat mag er best wezen. We zijn van De Man Die Tegenwoordig De Aders Aan De Buitenkant Van Zijn Lichaam Draagt gewoon dat zijn studioplaten niet echt de middelmaat overstijgen. Enkele sterke nummers en wat vulling. Maar deze zeventiende benadert danig het geniale niveau van pakweg ‘Idiots’, ‘Lust For Life’ en het onderschatte ‘Kill City’. Iggy blijkt nog steeds in topvorm en kijkt zowel achteruit als vooruit. De plaat bruist van energie en alles draait wederom om dood en seks. Getuige hiervan “American Valhalla”. Hij flirt met zijn nakende dood in “I’ve nothing but my name” en blijkt er ook in te berusten. Josh is een blijft een fantastisch gitarist en drukt, zij het wat ingetogen, zijn stempel op onder meer “Break Into Your Heart” en “Vulture”. Noteer dat vooral Iggy en zijn stem op de voorgrond blijft. Even verwijst hij in “German Days” naar zijn lad Bowie. Osterberg blijkt ook een verborgen poëet te zijn. In afsluiter “Paraguay” wordt er weer typische ‘fuck you all ‘ lel van jewelste verkocht. Laat ons hopen dat dit niet zijn laatste wapenfeit wordt.
Lode Vanassche
Tracklisting Post Pop Depression
Break Into Your Heart
Gardenia
American Valhalla
In The Lobby
Sunday
Vulture
German days
Chocolate Drops
Paraguay
‘Useless Generation’, de titel van de tweede plaat van Bazooka is allesbehalve lukraak gekozen. Het jonge vijftal komt namelijk uit het Griekse Athene en heeft bijgevolg weinig reden om de toekomst positief tegemoet te zien. Hun thuisland is door jaren wanbeleid en de financiële crisis een economische puinhoop en veel verbetering lijkt er niet meteen aan te komen. Dit triest gegeven vind je niet alleen terug in de titel van de plaat, je hoort het ook in de sound van Bazooka. De heren brengen een psychedelische, melancholische mix van garage rock en punk.
De elf tracks klinken authentiek en vrij ruig maar hebben toch een catchy en bijwijlen poppy toets waardoor alles genietbaar blijft. Heel bijzonder is dat zanger Xandros zijn teksten in het Grieks schreeuwt en dat er met Panos en John Vulgaris maar liefst twee drummers zijn.
Op sommige tracks zoals het chaotische “All Within You Fitts” passeren zelfs een Hammond –orgel en wat synths waardoor we toch met een vrije unieke band te maken hebben.
Verder hebben de nummers wel wat luisterbeurten nodig maar desondanks helt de balans van ‘Useless Generation’ positief door.
Niet alles is dus kommer en kwel in Griekenland, getuige dit originele schijfje van Bazooka.
Hoe ze het blijven doen, weten we niet maar Consouling Sounds pakt opnieuw uit met een veelbelovende nieuwe naam die de alternatieve muzikale meerwaardezoeker zeker zal aanspreken. Ovtrenoir is een gezelschap uit Parijs dat bestaat uit de zingende fotograaf William Lacalmontie (werkte met diverse bands uit de Church Of Ra scene), gitarist Dehn Sora van Treha Sektori, drummer Julien Taubregas van de hardcore band The Great Divide en basisste Angeline Seguelas.
Het viertal brengt een donkere crossover van sludge metal, doom, postrock en postmetal. ‘Eroded’ is hun eerste werkstuk en telt vijf donkere, zware en monotone songs die bestaan uit lang uitgesponnen riffs . De acht minuten durende, stevige opener “Fires” valt meteen met de deur in huis en neemt de luisteraar meteen bij zijn nekvel. Ook de vier andere tracks blijven krachtig en slechts af en toe neemt het vijftal wat gas terug. Een absoluut pluspunt zijn de stevige, diepe uithalen van zanger Lacalmontie die refereren aan Nick Holmes van Paradise Lost en die als gegoten passen met de donkere sfeer van de nummers. Het geeft de sound van Ovtrenoir een extra dimensie en suggereert dat Ovtrenoir wel eens mooie toekomst kan tegemoet gaan.
Zelf ontdekken kan via https://ovtrenoir.bandcamp.com/releases . Het plaatje zelf kun je afschaffen voor slechts vijf euro.
Het Londense duo , Anthony West en Josephine Vander Gucht, hadden nog maar een EP uit of ze werden al op handen gedragen door een jong (vouwvolk ) publiek . Muzikaal zitten ze ergens tussen The xx , James Blake en London Grammar in. Een hartverwarmende , melancholieke groovy electrosound waait over ons heen, innemend, loom en energiek onder hun aangename tweestemmigheid .
Vijftien songs in z’n totaliteit, kort en goed van aard , passeren op een ontspannende , plezierige , vermakelijke wijze. Een handvol leuke , dromerige popelektronica songs met zalvende beats o.m. met “Livewire”, “Without you” en de single “Drive” voorop. “Technicolour beat” valt dan op met z’n diepe donkere , dansbare beats . Hoedanook , hun sfeervolle, weemoedige en uptempo tunes koesteren we …
Nog geen anderhalf jaar na hun debuut zijn deze uit Londen opererende Cheatahs al terug met een nieuwe , ‘Mythologies’ . Ze komen uit alle landstreken, en vinden elkaar onder de noemer van shoegazepop . Hun tweede gaat lekker verder op het debuut , met prikkelende , stuwende en zweverig, dromerige songs , die de 90s Ride/My Bloody Valentine/Swervedriver en Pale saints doet opborrelen .
De extraverte nummers zijn diegenen die het sterkst bijblijven als “Channel view”, “Colorado” en “Su-pra” met heel wat effects , maar ook de dromerige songs raken waaronder opener “Red lakes” en “Signs to Lorelei” .
Je hebt ook nog een rits broeierige spannende nummers (btw er staan er dertien op deze plaat), wat doet besluiten dat we hier met een gevarieerde, boeiende plaat te maken hebben. Ze werden als ‘veelbelovend’ onthaald vorig jaar , nu bevestigen ze.
Aroma Di Amore was in de jaren 80 een van de meest originele binnen de Belpop. Ze waren bij de eersten om elektronica te combineren met rock, maar het was vooral de mix van vlijmscherpe, maatschappijkritische Nederlandstalige teksten met onconventionele songstructuren die hen een cultstatus opleverde.
Ze debuteerden op Humo's Rock Rally 1982 en brachten in de daaropvolgende jaren een reeks platen uit die hun weg vonden naar een klein maar loyaal publiek.
Met ‘Samizdat’ uit 2012 tekenden ze voor een sterke comeback en dat ze er opnieuw ‘Zin’ in hadden . Omdat de groep nog lang niet is uitgepraat … Over de essentie, in de muziek, in de wereld. Het vuur brandt nog even heftig als vroeger.
‘Anger is an energy’ bewijst hoe strijdbaar Aroma Di Amore rond Elvis Peeters, gitarist Fred Angst en bassist Lo Meulen is . Een weerbarstige combinatie van gitaren en elektronica , tussen rock , punk en chanson . Een divers album met slepend materiaal en een donkere tune als “Kwaad bericht”, “Dansen op de korte golf” , “De nacht en zijn kwaad” en de titelsong. Puik werk!
Het Britse triumviraat Muse heeft in Paleis 12 haar ijzersterke live-reputatie alle eer aangedaan. De band zette een visueel en muzikaal uitmuntende show neer zoals we van hen gewend zijn. Ook al was het pompeuze theater van de hele show weinig verrassend, toch verveelde Muse op geen enkel moment. De rockband gebruikt al meerdere jaren hetzelfde recept om zalen over de hele wereld vol te laten lopen en voor ons hoeft daar geen verandering in te komen. Vier maal te gast in een uiitverkocht Paleis 12, wie doet het hen nu na?!
De stevige rocksneren van de gitaren van Nothing But Thieves waren een waardig voorprogramma en een goede opwarmer voor Muse. Ze zijn u misschien bekend van de bescheiden radiohit "Trip Switch".
Muse - Het was echter pas toen Matthew Bellamy en co het podium beklommen dat het publiek zich een eerste keer luidkeels liet horen. Na het eerste nummer "Drones" konden de Gregoriaanse gezangen plaatsmaken voor een eerste publieksopzweper "Psycho".
15.000 tickets waren er voorhanden en die waren in geen tijd uitverkocht. Het hoeft geen betoog dat Muse kan rekenen op een hevige fanbase in België. De menigte was verdeeld over zitplaatsen op de buitenring en staanplaatsen rond het podium. Het publiek was de hele show wel enthousiast maar echt uitzinnig waren ze niet, wilde taferelen van hysterische fans kregen we niet te zien. Het podium was een cirkelvormig constructie die bij sommige nummers 360° ronddraaide waardoor de toeschouwers de kans kregen alle hoeken van de bandleden te zien. In het midden van het podium stond het drumstel opgesteld waar drummer Dominic Howard twee uur lang zijn energie op kon botvieren. Naast het ronde deel liep het podium ook door in twee lange stroken waarop Matt Bellamy en bonkige bassist Chris Wolstenholme konden rondlopen. Ze stelden zich voor elk nummer zo op dat elk deel van de zaal een goed zicht had op ten minste een van de bandleden.
Bellamy dartelde flux over het uitgestrekte podium alsof hij zich op elk moment wilde richten tot alle kanten van de zaal. Door het grote podium leek het soms alsof er drie soloartiesten optraden. Opvallend was ook de vierde man op het podium, Morgan Nicholls, die half onder de planken verscholen zat. Vreemd dat hij geen volwaardig lid van de band is, aangezien hij bij bepaalde nummers meezong, gitaar speelde en andere begeleiding voorzag.
De setlist van de show was zorgvuldig uitgekozen en bood een goede afwisseling tussen nummers van de nieuwe plaat en oudere klassiekers. We hoorden stevige nieuwe nummers die live goed uit de verf komen, zoals "Dead Inside", "Defector" en "The Handler". Die laatste was op een schitterende manier voorzien projecties van handen met touwtjes aan gebonden die boven muzikanten werden afgebeeld. De illusie werd gewekt dat de band slechts marionetten zijn van een hogere macht. Het concept van de hele show laat zich makkelijk raden. Muse stelt ons een wereld voor waarin burgers worden onderdrukt en opgeofferd door fascistische, oorlogszuchtige regimes.
Muse staat bekend voor de visueel sterke shows en ook in Paleis 12 kwamen we vaak ogen tekort om alle visuele elementen te volgen. Voor het podium waren oprolbare schermen opgehangen die voor een aantal nummers uitgeschoven werden om beelden op te projecteren. Het waren meestal kunstzinnige en fijne staaltjes artwork die een mooi geheel vormden met de nummers. De vaak intrigerende beelden lieten de toeschouwers een totaalervaring beleven.
Een show van Muse is eerder een compleet evenement dan een optreden. Buiten grafische kunststukjes kregen de toeschouwers ook echte beelden te zien. Zo zagen we onder meer Nelson Mandela, Edward Snowden en een lid van het hackerscollectief Anonymous de revue passeren.
De schermen waren niet de enige vorm van niet-muzikaal entertainment. Al tijdens het eerste nummer zagen de fans zes imposante bolvormige drones boven hun hoofden zweven. Later in de show kregen we een soort ruimtetuig te zien dat vervaarlijk traag de zaal doorzweefde, alsof het iedereen in gaten aan het houden was.
We zagen ook het confettikanon duchtig haar werk doen tijdens "Mercy", waardoor het refrein, dat op zich al door merg en been gaat, nog imposanter overkwam. We zagen ook gigantische ballonnen in slow motion stuiteren over de uitgelaten massa, tot ze kapot klakten en de omstaanders op een confettiregen werden getrakteerd.
Wat de muziek betreft werden vooral de oudere nummers zoals "Starlight", "Supermassive Black Hole" en "Time Is Running Out" vol enthousiasme onthaald door de fans die vol nostalgie meezongen. Ook tijdens "Uprising" had Bellamy gerust het publiek de refreinen kunnen laten zingen zonder veel aan volume in te boeten.
De setlist was voor een groot deel voorspelbaar, net als de megalomanie van de hele show. Af en toe kregen we echter ook nummers te horen die minder evident zijn, zoals "Bliss". Naast de pompeuze nummers hoorden we ook enkele intiemere songs en Bellamy nam nu en dan ook plaats achter de piano, bijvoorbeeld voor het naar ons aanvoelen iets te pathetische "United States of Eurasia".
Muse liet de menigte nog een laatste keer meebrullen met het epische "Knights of Cydonia", een ideale afsluiter van een avond vol gesmaakte bombast.
Organisatie: Live Nation
De cast van de populaire Canvas-serie Bevergem met Master of Ceremony Freddy De Vadder komt voor enkele gigs naar buiten . Een benefietconcert was er onder de naam ‘Bevergem For Life’ voor StuBru’s MFL.
Gent is de thuishaven van de meeste West-Vlaamse acteurs – ‘wuk zeg je?!’ - en dus kon hier geen optreden ontbreken . De acteurs brachten songs uit de soundtrack en er waren korte sketches, fragmenten en prachtige beelden uit deze leuke, humoristische, ontroerende, absurdistische tv-reeks.
Freddy De Vadder aka Bart Vanneste loodst ons door de set heen , op zijn uniek manier, beetje fel , uitdagend , agerend, maar met evenzeer gevoeligheid en emotie . Krijg je de ene keer een lading vadsigheid naar je hoofd, de andere keer word je bedankt om de tv serie zoveel lof toe te smijten. Op het achterplan hadden we de begeleidingsband die de Bevergemnaars en z’n publiek verblijdde . Een uitverkocht Handelsbeurs btw! genoot van de animatie , de fragmenten, de fratsen en de liedjes die op ‘Bevergemnaarse’ wijze werden gezongen .
Die acteurs waren in groten getale aanwezig , net als in de tv serie o.m. De Gysel dames (De Prenten), andere maakten disco danspasjes op “Lover fort he weekend” van Earth & Fire en een Ann Tuts was in vol erotiserend ornaat op Grace Jones “Strange I’ve seen that face before”.
Na deze dolle gekte , was er evenzeer ruimte voor ontroering, een knipoog naar maatje Luc De Vos , “ne dikkenekke of ne leegaard”, whatever, hij was fijne maatjes met De Vadder, “Eisen van de romantiek” pakte , en verder intrigeerde de Italo versie van “Anja” van Lorenzo di Marco. Sterk!
Op het moment dat we dé info krijgen omtrent het stilaan memorabele woordje ‘nurfen’ van Gunter Lamoot, vliegt de ‘Bende van de Rosten’ erin met enkele stevige rockers , zoals we dat van Dufourmont’s Id!ots wel kennen . Een stomende , ro©kende “B.A.B.Y.” ( van Evil Superstars) in een rolstoelversie met hoelahoeps - Fraai en goed bevonden!
Een geweldig , intiem “True colours” werd nog neergezet en naar een closing finale gingen we ‘de Zeugenfeesten’ , die in het dorp plaatsvonden, dat hier ook muzikaal kleur kreeg . Een feestje kon door de acteurs op het podium worden ingezet: “Dreamer” (Supertramp) met Maaike Cafmeyer, Stevie Wonder ‘s “Master blaster” en een “Go your own way” (Fleetwood Mac) vormde een schitterend slot.
‘A concert down memory lane, soundtrack ... by Freddie and Friends; luchtig – kluchtig en emotioneel rakend , dat is waar ‘Bevergem Live’ voor staat . Een must-see zonder meer , een uniek concert met een even geschifte cast …
Nog te zien in enkele clubs en op festivals . Van welke provincie je nu ook bent , dat (plat) West-Vlaams in de serie en op ‘t podium is een “bijoutjen”.
Organisatie: Handelsbeurs , Gent
Dream Theater - 'The Astonishing Live': een gemiste kans van een progressief meesterwerk!
Over het nieuwe album van Dream Theater is al heel wat geschreven. Onder het Dream Theater legioen is er echter grote verdeeldheid over de nieuwe schijf. Voor sommigen is: 'The Astonishing' (ontsproten uit het meesterbrein van John Petrucci) een absolute Valium plaat met een verhaal van de makers van Frozen. Voor anderen is de nieuwe conceptplaat een waanzinnige brok muziek....een puur meesterwerk en bovendien de meest toegankelijke plaat uit de uitgebreide Dream Theater discografie.
Persoonlijk leun ik na vele luisterbeurten duidelijk aan bij de laatste stelling en is 'The Astonishing' voor mij een onvoorstelbaar mooi dubbelalbum. Om die nieuwe plaat kracht bij te zetten , tekent de band uit New York een beetje buiten de lijntjes en spelen ze deze keer live in de meest prestigieuze zalen en theaters in Europa.
Zo waren er bij de start van de tournee 3 concerten in de mooiste theaterzaal van Amsterdam: Carré. Voor België beloofde Gracia Live ons Vorst Nationaal om te toveren tot Vorst Nationaal Theater. Dit om een zo intiem mogelijke sfeer te creëren. Ondergetekende was reuzenbenieuwd hoe 'The Astonshing' live zou opgevoerd worden, want dat was dan ook het enige werk dat de band die avond live zou brengen.
De Vorst Nationaal Theater setting bleek niets meer of minder te zijn dan wat we al eerder hadden gezien tijdens Vorst Nationaal Club concerten. Naast de onderste tribune ring was het middenvak gevuld met plastieken stoeltjes. Voor de rest geen drastische ingrepen om een theatersfeer te creëren. Absoluut geen droomtheater dus! Gelukkig lagen de prijzen een stuk lager dan in Amsterdam maar met een gemiddelde ticketprijs van 60 euro blijft het toch nog altijd een forse prijs voor een avondje uit. Misschien was dit ook wel de oorzaak dat Vorst Nationaal slechts heel matig gevuld werd voor dit Dream Theater concert.
Voor aanvang van het concert werden we herhaaldelijk 'vriendelijk' verzocht om geen foto's te nemen en kwam er zelfs het verzoek om je mobiele telefoon uit te schakelen gedurende het optreden. Toegegeven het is hinderlijk en het kan je concertavond helemaal verkloten als diegene die net in jouw gezichtsveld voortdurend zonder enige gêne foto's en video's aan het nemen is. Maar het is op z'n minst even storend als een bende security mensen (hier GLS Security) de ganse avond jacht maakt op de overtreders en al even storend te werk gaat als diegenen die hardleers zijn.
Trouwens het concert was nog niet begonnen en de jacht was al open. Het lijkt er wel op of er voor dit probleem geen gematigde oplossing voor handen is.
Naar de muziek dan...met zoals werd aangekondigd de integrale uitvoering van 'The Astonishing'. Enkelingen die mistevreden wegliepen omdat "Pull Me Under" niet op de setlist stond, hadden zich vooraf toch wat beter moeten informeren. De aankleding van het podium was leuk maar niets wereldschokkend. Naast enkele grote videoschermen vormden enkele DT banners en twee oude straatlampen het decor voor het verhaal van Ravenskill. Al van bij de openingsouverture was het duidelijk dat heel wat muziek op band stond. Strijkers, achtergrondkoren tot zelfs enkele leadvocalen leken allemaal te komen uit de gigantische keyboardcomputer van Jordan Rudess. Het pijnpunt van deze 'Astonishing live-experience' werd meteen blootgelegd. Wat instrumentale steun op band tilt een live optreden vaak op tot een hoger niveau maar wat Dream Theater nu bracht was toch wel balanceren op de dunne lijn tussen live en kitsch.
Dream Theater is tegenwoordig ook een vrij statische band. Buiten Jordan Rudess die vaak met zijn keyboard scheef hangt op het podium en de muzikanten die regelmatig op en af het podium gaan leek er weinig te gebeuren.
Gelukkig waren er de visuals die de verhaallijn en de opdracht van Gabriel in beeld brachten. De beelden leken wel wat op een 'tweederangs adventure game' (er is nu trouwens ook een echte Astonishing game!) en konden mij dan ook niet altijd bekoren maar verduidelijkten wel waar 'The Astonishing' over gaat.
Een glansrol op de nieuwe plaat is weggelegd voor zanger James LaBrie. Dus in tegenstelling tot andere optredens moest hij nu voluit aan de bak en kreeg hij bijzonder weinig ademruimte. Het werd een avond vol prachtige zangstukken. Buiten enkele stukken in de hoogste regionen konden we James op weinig foutjes betrappen. Ook keyboardwizard Jordan Rudess speelde zich meer dan ooit in de kijker...want aan keyboard en pianopartijen is er op de nieuweling geen gebrek.
Act 1 of CD1 voor de pauze was ongetwijfeld een stuk boeiender dan het tweede deel, wat minder sterke composities bevatte en niet echt tot een hoogtepunt uitgroeide. Beste moment van de avond was de gitaarsolo van Petrucci in "New Beginning", die in tegenstelling tot de albumversie wel een waardig slot mee kreeg (op de plaat wordt de solo genadeloos en onverklaarbaar uitgefaded). Het titelnummer en laatste song van de plaat had de band gehouden als enige encore maar was ook niet echt geschikt om nog eens een laatste keer genadeloos toe te slaan.
Ik begrijp dat Dream Theater hun nieuwe plaat ook live aan het publiek wil voorstellen maar volgens mij maakten ze toch enkele foute keuzes. Misschien was het beter geweest om van bij de start van dit gigantische project te werken met gastvocalisten. Dat had het live ook een stuk boeiender gemaakt. Ook had men misschien de live uitvoering van deze plaat moeten beperken tot enkele optredens bijv. in thuisstad New York en enkele in Europa. Om dan ervoor te kiezen om er een volledig live spektakel van te maken met orkest, koor, enz....
Nu hoorde ik vele fans ook na het concert twijfelen.....was dit nu echt zo Astonishing?
Fans die de nieuwe plaat helemaal niets vinden (als die er al waren in Vorst) werden door de live registratie hoogstwaarschijnlijk ook niet overtuigd.
Maar ondertussen blijft het fantastische studioalbum wel overuren kloppen in mijn 'music machine'!
Setlist:
*Descent Of The Nomacs *Dystopian Overture *The Gift of Music *The Answer *A Better Life *Lord Nafaryus *A Savior In The Square *When Your Time Has Come *Act Of Faythe *Three Days *The Hovering Sojourn *Brother, Can You Hear Me? *A Life Left Behind *Ravenskill *Chosen *A Tempting Offer *Digital Discord *The X Aspect *A New Beginning *The Road To Revolution
-------------
*2285 Entr'acte *Moment of Betrayal *Heaven's Cove *Begin Again *The Path That Divides *Machine Chatter *The Walking Shadow *My Last Farewell *Losing Faythe *Whispers on The Wind *Hymn Of A Thousand Voices *Our New World* Power Down
-------------
*Astonishing
Organisatie: Gracia Live
DC Rocks - La Muerte en Id!ots – Manische pletwals!
La Muerte
De Casino
Sint-Niklaas
2016-03-12
Johan Meurisse
op 12 maart 2016
De rock’n’roll valt niet idioter op zijn plaats dan bij de West-Vlaamse Id!ots , rond Luc Dufourmont . Zijn Ugly Papa’s herleven hier met die bruisende, broeierige, vettige , zompige sound . Ze hebben nu net hun tweede ‘II’ , die de oude Rolling Stones (hier zouden Jagger- Richards jaloers van worden - check “Pakistan” maar eens) , Jon Spencer, Captain Beefhart en Running Cow (remember het oude Daan) samenbrengt .
Live worden we in een kolkende rock’n’roll zee meegezogen door de snedige , venijnige gitaarpartijen –licks, de coole bass , de hitsige , opzwepende drums en het acteertalent op het podium van Dufourmont (voor niks trouwens in Bevergem de leider van ‘de Bende van de Roste’). “Run run run” , “Crossing borders” waren al meteen twee ferme kopstoten van nummers , het stomende “Backk” was kort, krachtig en sloeg je al halfweg de set KO. Songs als “Bricks to dusty”, “Mosquito” en “The bills” dweepten op door de hobbelige, stekelige ritmes , de intrigerende opbouw en hun explosies . De Casino Rocks! Sucks! met zo’n band! Op het einde daagde Dufourmont nog op met een megafoon .
Id!ots - Rock’n’ roll van z’n complexiteit ontrafelen , wat ons brengt tot eenvoud die diep raakt en snijdt!
La Muerte was één van de meest eigenzinnige en compromisloze bands uit onze Belpop, ergens refererend aan de The Birthday Party , The Stooges, Swans en opnieuw die Captain Beefheart .
Het muzikale recept bestaat uit flarden averechtse bluesrock en vuige garagepunk, met een vleugje grindcore, industrial ertegenaan, surplus wat samples uit westernfilms. Tarentino zou hier een vette kluif aan hebben. Een ontregelde sound , niet vies van heel wat effects en noise, tempowisselingen en verrassende wendingen .
Vorig jaar werd hun reünieconcert in de AB zo sterk ontvangen , dat een clubtour niet kon ontbreken . En maar goed ook , want de (jonge) nieuwsgierigen kunnen nog een streepje noise leren ontdekken en de veteranen konden het alternatieve van de jaren ’80 nog eens laten opborrelen.
La Muerte v2.0 heeft naast oerleden Marc Du Marais en Dee-J verder nog drie verwante zielen gehuisvest uit Length Of Time en Channel Zero.
We werden vooraf in een jaren ’80 wave sfeer gepusht door het mistgordijn , wierook en de bijhorende staafjes . Ook Satan met z’n heldenwoorden ‘love - fear - seks - death’ kwam hier aankloppen on zijn deel van de koek op te eisen.
Met een zak over het hoofd getrokken leek Du Marais wel een soort gruntende Elephant Man die over het podium gekscheerde en strompelde. Luid en smerig , hyperkinetisch en strak klonk het . Hectisch, onrustig, hitsig , geschift op zoek naar ritme en melodie die het oergevoel van Swans deed opborrelen; niet voor niks zagen we een t-shirt van Swans‘ debuut ‘Filth’ mooi flikkeren. “Black God White Devil”, “Shoot in your back”, “Destructeur” en “Serial killer” waren al meteen sprekend . Messcherp en snedig. Ook de intens slepende nummers prikkelden . De covers “Lucifer Sam” en “Wild thing” mogen dan ferm vertimmerd zijn , ze raken nog even diep .
La Muerte - Een manische pletwals , die destructief aanvoelde . Don’t try this at home …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/la-muerte-12-03-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/idiots-12-03-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/black-swarm-12-03-2016/
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Macklemore & Ryan Lewis hebben de Europese tour afgetrapt van hun kersverse album ‘The Unruly Mess I’ve Made’. Donderdagavond zagen 11.000 mensen hun liefde voor de bekendste blanke rapper na Eminem bevestigd.
Even leek het in het begin alsof we in een opera beland waren, maar dat was het dramatische begin van “Light Tunnels”. “Light Tunnels” is ook het eerste nummer van zijn nieuwe plaat ‘The Unruly Mess I’ve Made’. Macklemore had strijkers en blazers meegebracht en beloofde meteen aan het uitzinnige publiek om er zijn beste show ooit van te maken. “We zijn hier als vreemden samengekomen, maar we gaan hier weg als familie”. Een goede brug naar “Brad Pitt’s Cousin”, leuk verpakte hiphop met een grappige noot. Bij “Buckshot” maakte hij een fan blij met een getekend mannetje op papier en met “The Shades” rondde hij de promo voor zijn nieuwe album even af. Voor de liefhebbers: die laatste staat overigens enkel op de deluxe versie van het album. Een mooi nummer, maar op het podium kwam het niet echt tot zijn recht. Het daaropvolgende “Arrows” bracht het publiek gelukkig weer in meezingmodus.
We kwamen te weten dat Macklemore al twee dagen in Antwerpen was. Naast wafels eten had hij ook een echte Thrift Shop bezocht. Bontmantel aan en “What what, what, what” dat begon te spelen; meer was er niet nodig om een bom te doen ontploffen in de zaal. Wat een longinhoud moet die man hebben, hij toonde er een sterk staaltje van zijn rapkunsten. Leuk weetje; Macklemore was ook écht in een tweedehandswinkel geweest. Hij en zijn entourage zijn een uur in de winkel geweest. Hij heeft er niks gekocht, maar handtekende er een paar schoenen en gaf de uitbater vier tickets voor zijn show!
Even terug naar adem happen dan, met het prachtige “Wings”. Een nummer over een jongen die droomt van een paar dure Nike Air-schoenen. Hoewel het nummer eindigt met “it’s just a pair of shoes”, zal Nike er niet rouwig om geweest zijn dat het logo zowat het hele nummer op het grote scherm te zien was. Marketing of net een aanklacht tegen marketing? Om over na te denken. Net zoals de nummers die daarna volgden: “Same Love”, “Growin’ Up”, ”White Privilege II”, “Kevin” en “St. Ides”. Van gelijke rechten voor holebi’s naar onzekerheid over opvoeding en racisme. Een grote brok na mekaar om te slikken, waardoor de sfeer in de zaal wat plat viel.
Tijd voor wat luchtigere onderwerpen, moet Macklemore gedacht hebben. Hij bestoefte nogmaals onze wafels met slagroom (wie zijn wij om hem daarin ongelijk te geven?). Leuke inleiding voor “Let’s Eat”, een nummer over zijn eetgewoonten. Om de honger te stillen deelde hij boterhammen uit aan het publiek, toch wel net iets minder sexy dan die lekkere wafels! Met “White Walls” gingen we in crescendo naar het absolute hoogtepunt van de avond: “Can’t Hold Us!” . Hij zweepte het publiek op en werd letterlijk door hen gedragen.
Even later haalde Macklemore zijn alter ego met de glittermantel boven. “And We Dance” was de opening voor het héérlijke “Dance Off”. Dat vroeg natuurlijk ook om een échte dancebattle. Hij haalde een meisje en een jongen op het podium om in 20 seconden het beste van zichzelf te tonen. Het meisje ondernam een goeie poging, maar de onbetwiste winnaar was toch de jongen.
Na een vals afscheid moest dé topper van het afgelopen jaar nog komen. De bontmantel en de glittermantel waren intussen ingeruild voor een ruige motorvest. Da’s natuurlijk waar het absurde “Downtown” om draait: cruisen met een bromfiets. De gastzanger die “Downtown” bracht was een leuke meerwaarde aan het concert. Meteen beseften we dat een live zangeres nog een meerwaarde had kunnen betekenen, bijvoorbeeld bij Same Love en White Walls.
De belofte van ‘de beste show ooit’ heeft hij daarmee misschien niet helemaal kunnen waar maken, maar de fans waren absoluut tevreden. Is een artiest die over bromfietsen en tweehandskledij rapt wel credible genoeg om maatschappelijke thema’s aan te snijden? Wat ons betreft wel. Terwijl Eminem met vuilgebekte songteksten de ouders nachtmerries bezorgden, brengt Macklemore nummers die aanzetten tot nadenken. Hij durft zichzelf in vraag te stellen met zowel relevante - als absolute nonteksten. Uitkijken naar Rock Werchter dus, maar dan liefst met wafels in plaats van boterhammen!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/macklemore-and-ryan-lewis-10-03-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/raury-10-03-2016/
Organisatie: Live Nation
Human Incognito, het nieuwe album van Arno, borduurt verder op de weg die le plus beau ingeslagen was met 4French Bazaar’ in 2004. Net als op het vorige album, ‘Future Vintage’ uit 2012, zat John Parish (PJ Harvey, Thou) deze keer als producer mee achter de knoppen. Hij zet deze keer de rauwe en doorleefde stem van Arno centraal in de mix en laat de muzikanten daarrond schilderen in voorzichtige pasteltinten.
‘Human Incognito’ laat een Arno horen die zich bij het begin al lijkt te verontschuldigen dat deze plaat geen hoogvlieger zal worden, al is dat nergens voor nodig. Opener en eerste single “I’m Just An Old Motherfucker” zet meteen de toon: teksten die Frans en Engels door elkaar haspelen, een heel gezapig tempo dat schippert tussen blues en chanson en mijmeringen over vroeger, over drinken en over de (verloren) liefde. Enkele raak gezette melancholische blazers kleuren sommige songs in als Tom Waits of Elbow.
Met de meer uptempo nummers en hoekige ritmes als in “Please Exist” en “Never Trouble Trouble” komt Arno wel heel dicht in de buurt van zijn vroegere werk met TC Matic. Ook “Now She Likes Boys” (over impotentie) en “Une Chanson Absurde” (over zijn hond) houden het tempo relatief hoog en zorgen voor voldoende afwisseling op het album.
“Je veux vivre dans un monde sans cholestérol avec un overdose de rock’n’roll”, zingt Arno in “Je Veux Vivre”.
Een overdosis rock’n’roll is ‘Human Incognito’ niet, maar er zit wel voldoende kwaliteit in om Arno nog een paar jaar langer als godfather van de Belgische rock op de kaart te houden.
Dit is nog maar de tweede plaat van dit venijnig rockende gezelschap, maar het zijn hoegenaamd geen groentjes. De helft van Id!ots heeft er met Ugly Papas al een heus rock’n’roll verleden opzitten, ze weten hoe ze een portie vettige en zweterige rock op de wereld moeten loslaten. Dat er na al die jaren nog serieus wat snee op zit bewezen ze al met hun potige eersteling en ze komen het nu meteen al zonder weerga uit de doekjes doen met de felle opener “Backk”, een striemende kopstoot van amper anderhalf minuutje, een kogel met het Jon Spencer- kwaliteitslabel, dat is wat men noemt nog eens een frontale binnenkomer.
Id!ots gaan daarop lustig door met een stel vettige klompen buffelrock waarin de gitaren lekker onstuimig uit hun voegen mogen barsten en waarbij ouwe rot Luc Dufourmont danig wat animo in zijn vocals legt, in “Pakistan” zet hij zelfs een overtuigende Mick Jagger neer. Onze favoriet is de stormachtige rocker “Bricks To Dust” waarop het combo enkele keren drastisch ontploft, het is een song die ontworpen is om de daken van diverse concertzalen aan flarden te spelen.
Pas met slotsong “Never Look Backk” mag de voet van het gaspedaal, maar gewoon bruusk stoppen was naar ons gedacht beter geweest. Die afsluiter is eigenlijk maar een mak niemendalletje dat een beetje ongepast aan de staart van een ontembaar beest hangt. Doch laat dit de pret niet bederven want de tweede plaat van Id!ots is een heftig ding waar de onbesuisde rock’n’roll in dikke lagen van af druipt.
Jeff The Brotherhood uit Nashville kunnen we op zijn minst een boeiende, avontuurlijke en veelzijdige band noemen. Daar waar ze op de vorige plaat nog het best te omschrijven waren als Weezer die zich aan stoner-rock waagt, zitten ze nu volledig in het land van de psychedelische rock en krautrock.
De plaat klokt ruim boven het uur af en is gevuld met lange jam-songs die zich in verschillende windrichtingen begeven. De albumtitel doet het al een beetje vermoeden, JTBHD gaat hier volledig loos en lapt de vaste songstructuren aan zijn laars ten gunste van lekker zwevende songs die de tijd nemen om een breder universum te exploreren. Een songtitel als “Deep Space Bound On The Edge Of Reality” is veelzeggend, hier wordt in de hogere lagen van de kosmische atmosfeer rondgedobberd. De titelsong is al meteen een groovy krautrock excursie die gaandeweg steeds spannender wordt en middels een ontspoorde sax, jungle drums en in LSD gemarineerde sixties-gitaren naar Oosterse oorden reist. Eén en ander vertaalt zich in Neu! die Hawkwind vertolkt, of omgekeerd als u wil. Die krautrock- invloeden worden nog eens dik rondgesmeerd op “Solstice Canyon”, een fijne instrumental die ook al lijkt te zijn weggelopen uit een plaat van Neu!
JTBHD toont zich van zijn meest wreedaardige en donkere kant in de hypnotiserende rock van het lange “Mary Of Silence”, een verslavende song voorzien van een stel snijdende gitaren die dwars de donkere wolken scheuren.
Elders is het dan weer chillen op een luie sax in “Chilled To Bones” en heerst er een relax hippiesfeertje in “Pillars Of Creation” en “Pringle Variations”, twee songs die van Thievery Corporation konden zijn mochten die wat meer paddenstoelen tot zich nemen.
Elektronica overheerst dan weer op het bevreemdende “Liquid Inox” waarin gretig wordt geëxperimenteerd met freaky synths.
JTBH lijkt er aanvankelijk rustig uit te gaan op afsluiter “Whatever I Want”. De song start als een rustig kabbelend hippie-beekje tot men met een logge doomhardrockriff de modder nog eens komt omwoelen.
Fascinerende plaat.
Nederlands 
Français 
