Hinds kunnen eigen toekomst glorieuzer maken
Hinds
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2016-02-28
Johan Meurisse
Het jonge vierkoppige vrouwelijk gezelschap Hinds was op het Eurosonic-Noorderslag 2015 al een bescheiden sensatie . Van een duo Deers zijn ze uitgegroeid tot een kwartet, Hinds, die heerlijke lofi garagepop speelt . Hun rommelige , rammelende , rauwe, ongepolijste pop klinkt charmant als speels ongedwongen . Hun debuut ‘Leave me alone ‘ van twaalf songs , met het nieuwe jaar verschenen, werd zo goed als allemaal gespeeld met een tweetal covers; ze passeerden de revue in een kleine 50 tal minuten.
De jonge dames hadden er duidelijk zin in , de discostamper “You sexy thing” van Hot Chocolate leidde het concert in . Een verleidelijk danspasje naar en op het podium … en inpluggen maar . De eerste twee “Warning with their curling” en “Trippy gum” van de vier Madrileense dames klonken al aanstekelijk. Een beker bier van een oververhitte fan of hoe je ‘t ook wenst te interpreteren , gooide wat roet in het eten, maar dat belette niet dat ze door een even jong publiek warm werden onthaald en dat een glimlach al snel terug verscheen .
In die onschuldige sound , die een beetje kan gelinkt worden aan Parquet Courts , Ultimate Painting en het oude Guided by Voices , Pavement, horen we onderhuids ook 60s dampende rock’n’roll Tarentino . Niet voor niks knalde na de set een ‘Kill Bill’ fragment van de Japanse The 5.6.7.8’s (“Woo hoo”) door de boxen …
Af en toe klonken ze wat soberder , ingenomener , was er een liefdesliedje of kon je wat wegdromen, maar met de groovy uptempo’s van “Warts”, “Chili town” , “Garden” en de single “Bamboo” trokken ze het geheel wat meer open , extraverter en lekker in het gehoor . Hier dreunde de bas goed door , waren de gitaren waren scherper gespannen en de drums wat feller, geruggensteund door de leuke samenzang , wat net een aangenaam frisse, leuke set opleverde .
Hinds kan nog niet aan Pins of Nots en staat nog ver van de intellectual pop van Savages, maar de jonge dames hebben een mooie toekomst om hun onstuimige , aanstekelijke sound glorieuzer te maken …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Gisterenavond waren we te gast op het langverwachte optreden van Eagles of Death Metal in Vorst Nationaal. Het concert zou normaal zijn doorgegaan op 15 november 2015 maar de dramatische gebeurtenissen in Le Bataclan hebben daar spijtig genoeg verandering in gebracht.
Eagles Of Death Metal straalde pure rock’n’roll uit. Jesse Hughes wist vanaf het eerste moment zijn publiek met volle overtuiging te imponeren. Zo kwam hij in zijn getatoeëerd bloot bovenlijf het podium opgewandeld op Kool & The Gang's “Ladies Night”. Dit zorgde er meteen voor dat alle vrouwen in de zaal opeens op temperatuur werden gebracht. Hun veelbelovende set begon met “I Only Want You” uit het album ‘Peace Love Death Metal’ (2004). Dit werd met de nodige rock’n’roll en wervelende danspasjes door de boxen van Vorst geknald. Verder volgden “Don’t Speak (I Came to Make a Bang!)” en “Whorehoppin (Shit Goddamn)” terwijl Jesse van de ene kant van het podium naar de andere holde.
Muzikaal kwam dit optreden voor ons misschien wat laat op gang maar het bluesrock showgehalte was wel meteen aanwezig. Na deze nummers verraste deze rockband ons met enkele covers zoals “Save A Prayer” van Duran Duran (de zalvende hymne na die terreuraanslag) en “Stuck in the Middle with You” van Steelers Wheel. In al zijn enthousiasme besloot Jesse zijn whiskey cola in één tuig leeg te drinken en even een wending te geven aan de setlist. Het geluid van “Cherry–Cola” kwam meteen daarna uit de gitaren van deze rockband gestroomd.
Niet onbelangrijk was het eerbetoon aan de aanslagen in Parijs en het crewlid die omkwam in Le Bataclan. Ook alle veiligheidsdiensten werden vanavond hartelijk bedankt door de liefdevolle zanger.
“Brown Sugar” van The Rolling Stones was ook van de partij en EODM werden daarvoor bijgestaan door de support acts Sinner Sinners en White Miles. Tot slot besloot onze overenthousiaste zanger het publiek in te duiken en zijn langdurige gitaarsolo’s achteraan de zaal verder te zetten. “Speaking Tongues” mocht van daaruit het optreden afsluiten. Althans dat dachten we. Er volgden nog een paar drum- en gitaarsolo’s die samen nog zeker een kwartier hebben geduurd tot vervelens toe.
Maar het zou Eagles of Death Metal niet zijn mocht er niet wat show en veel liefde door de zaal worden gegooid. Hoewel de langdurige pauzes tussen de nummers door een vrij storend element waren gedurende de show. Maar ja, typisch Amerikaans als je ’t mij vraagt!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/eagles-of-death-metal-25-02-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/white-miles-25-02-2016/
Organisatie: Live Nation
Smith Westerns stond te spelen in de Chateau op Pukkelpop 2011 toen de hel losbrak. Voor ons een stormachtige en eenmalige kennismaking met deze band uit Chicago. Ondertussen bestaat deze band niet meer, en een aantal leden van die band hebben een nieuwe band gevormd, Whitney. Ook de voormalige drummer van Unknown Mortal Orchestra maakt deel uit van dit zestal. Op StuBru zijn ze heel te spreken over deze band, en wordt de single “No woman” stevig gepusht. Een plaat hebben deze jongens nog niet uit, maar onze interesse was gewekt, dus wij naar Gent, naar de café van Walter De Buck voor een eerste kennismaking met deze band.
De Plancher was goed gevuld voor deze showcase die een heel intiem karakter kreeg omdat het publiek zo dicht op de band zat. Centraal in de band staat drummer Julien Erhlich, een piepjong gastje die ook het merendeel van de zang voor zijn rekening neemt, soms in samenzang met de orgelspeler. Whitney haalt de mosterd bij close harmony en country, al vonden we elementen van southern rock in de klank van deze band. We waren niet altijd even overtuigd, de hoge falset van Ehrlich was ons soms te honigzoet, boybands als godbetert Hanson waren nooit ver weg.
Niettemin, een mooie geluid, vooral door de combinatie van orgel en trompet. De band heeft nog niet zoveel materiaal, dus het was een kort optreden, met een cover van The Everly Brothers, “So sad (to watch good love go bad)”. Op basis van de single “No Woman”, dacht ik dat deze band wel iets kon betekenen bij ons, de vergelijking met Bon Iver werd terecht gemaakt.
Maar de andere nummers klinken toch wel echt heel erg country, en ik ben niet zeker dat daar een ruim publiek voor is in België, toch niet in combinatie met die hoge boysbandfalset.
Organisatie: Trefpunt ism Democrazy, Gent
Het Londense duo , Anthony West en Josephine Vander Gucht , wordt door een jong publiek op handen gedragen . De AB zat goed vol om de popelektronica van het beloftevolle Oh Wonder, die nog maar 1 plaat uitheeft ‘OW’, aan het werk te zien . Ze zitten ergens tussen The xx , James Blake en London Grammar in. Op de achtergrond werden ze live aangevuld met een bassist en een drummer . In een goed uur kregen we alle songs van het debuut te horen van de enthousiasmerende twee .
Een hartverwarmende , melancholieke groovy electrosound waaide over ons heen, innemend, loom en energiek onder hun aangename tweestemmigheid . Veertien songs passeerden de revue op een ontspannende , plezierige , vermakelijke wijze.
Een handvol leuke songs onthouden we, “Dazzle” , die de set opende en de opbouwende extraverte tempo’s van “Without you”, “Landslide” en de single “Drive” . Ook het afsluitende “Technicolour beat” , met z’n diepe donkere , dansbare beats, intrigeerde en overtuigde sterk.
Voor de rest heel wat dromerig materiaal met zalvende beats , beetje teveel van hetzelfde soms, en twee sobere nummers, geleest op elektrische gitaar en hun samenzang.
Oh Wonder kon rekenen op heel wat bijval. Heel wat sfeer dus , ook de puike lichtshow tekende hier voor. Ze klinken zeker niet vernieuwend, maar hun sfeervolle, weemoedige en uptempo tunes weten ruimschoots het overwegend jonge publiek hun harten te smelten .
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Solo maakte Robin Pecknold als voorprogramma een fletse indruk. Fleet Foxes zou zonder 's mans inbreng weinig voorstellen, maar helaas blijkt ook het omgekeerde waar. Veel te schaars waren de momenten waarop hij ons met zijn herkenbare stem en monotone gitaarspel wist te bekoren. Hopelijk staakt Pecknold binnenkort dus zijn povere poging om ook solo naam te maken. De harmonische pracht die zijn groep kan creëren werd in de langzaam vollopende Henry Le Boeuf-zaal immers node gemist.
Muzikale rijkdom kwam er dan wel weer in overvloed tijdens het concert waarmee Joanna Newson haar Europese tour aftrapte. De immer goedlachse zangeres laat zich omringen door vier muzikanten die stuk voor stuk van vele markten thuis zijn.
Niet enkel tussen maar ook tijdens de nummers wordt er meermaals van instrument gewisseld. Dit alles zonder de flow te doorbreken. Een puike prestatie, temeer daar meerdere songs vaker van tempo wisselen dan Lady Gaga van outfit. (Over outfits gesproken: dankzij de pyama-achtige pakjes van twee van de muzikanten zag Newson er in haar baljurk niet al te excentriek uit.)
Bijna de helft van de set werd geput uit het recente 'Divers', een plaat die toegankelijker klinkt dan zijn voorgangers. Daar waar vooral de vocale capriolen in het verleden iets te uitzinnig waren om verteerbaar te blijven, wordt alles tegenwoordig zowel op plaat als live iets meer gedoseerd geserveerd. Wie horendol wordt van de stemmen van Kate Bush, Joni Mitchell of Björk, blijft best wel nog steeds met een wijde boog om Joanna Newson heen lopen. Ook aan Linda Perry van 4 Non Blondes werden we nu en dan herinnerd (vooral dan tijdens “Soft als Chalk”), waarbij we echter opmerken dat die vergelijking niet helemaal opgaat aangezien de eerder kinderlijke stem van Newson te krachteloos klinkt om als zangeres te beklijven. Gelukkig compenseert ze dit met andere kwaliteiten die haar onmiskenbaar typeren: Joanna Newson is en blijft een originele songschrijfster die vol drive haar zingende zelf knap begeleidt op harp en piano.
Maar laat ons vooral ook niet haar muzikanten vergeten! Niet voor niks gooide Newson in de Bozar meermaals bloempjes naar haar groep (en dan vooral naar Ryan Francesconi die als arrangeur heel wat adelbrieven kan voorleggen). Harp, piano, drums, gitaar, violen, orgel, blokfluiten,...het instrumentarium was net als de tempi en de teksten en de sferen van de vaak complexe songs even divers als de titel van haar laatste plaat.
Joanna Newson trakteerde ons van “Bridges and Balloons" t.e.m. "Baby Birch" op een heerlijke trip door haar almaar uitbreidende wondere wereld …
Organisatie: Bozar ism Ancienne Belgique, Brussel
Zeven jaar liet Mercury Rev , rond de tandem Grashopper en Jonathan Donahue , op zich wachten om nieuw materiaal , ‘The light in you’ uit te brengen . Niet dat ze volledig verdwenen waren, nee , af en toe zagen we hen wel op een festiviteit , met band of met hun twee.
Hun charmante , warme melancholische dreampop , die ons naar de sterrenhemel voert, is ergens tussen de psychedelica van Flaming Lips en Sigur ros te situeren. En kan dus ook in een grillig decor onderworpen worden, wat de song afwisselend mooi , intens, levendig, spannend maakt :
Op die nieuwe hebben we een beetje van alles uit de Mercury Rev stal , van eenvoudige sferische pop naar weelderigheid, van dat kenmerkend droom ‘oceaan’gevoel tot het meer open trekken door effects , orkestratie en dramatiek , gotiek , theater , wat ze brengen in heel wat wisseling van structuren en stemmingen , die innemend , broos , kwetsbaar als extravert, gedreven, hitsig kunnen zijn .
Er valt veel te beleven dus , en op die manier laveren we dan van een sfeervolle “Amelie”, “You’ve gone with so little for so long” , naar de mistige effects van “The queen of swans”, “Central park east” en “Are you ready?” . Verder genieten we van die variatie in het genre met het filmische “Autumn’s in the air” en de uptempo inslagen van “Sunflower” en “Rainy day record”.
Zanger Jonathan Donahue zweeft al een ballerina, dirigeert en voert ons mee in dit concept . De muzikale droomwereld van Mercury Rev is en blijft toch wel iets uniek en apart .
Even voorstellen? Suns of Arqa … Sinds het debuut van Suns of Arqa in 1979 heeft deze Britse cult band een indrukwekkende catalogus opgebouwd met meer dan 35 albums, talrijke singles en remixes. Hieraan werkte heel wat artiesten mee uit de Britse muziek scene zoals o.m. Adrian Sherwood, Raja Ram, John Leckie, Youth, Alex Patterson, The Orb, Zion Train, John Cooper-Clarke, Guy Called Gerald, Gaudi, 808 State, Prince Far-I, Muslim Gauze, Professor Stanley Unwin en vele anderen.
De muzikale Shaman Michael Wadada kondigt met pijn in het hart maar met erg veel dankbaarheid na bijna 4 decennia dat de ongelofelijke reis van Suns of Arqa haar einde nadert. Wat startte als een muzikaal visioen tijdens een roadtrip naar Kingston, Jamaica om de legendarische reggae artist Prince Far-I te bezoeken, resulteert nu in een concrete solo reis met de release van het nieuwe album ‘Wadada’ op het Belgische label Tracks and Traces. (Bron: Starman records)
Alles wordt in elkaar verweven in zijn wereldmuziek , die uiterst aangenaam , aantrekkelijk , aanstekelijk , dansbaar klinkt . De plaat wordt ook mooi bevolkt door Indische artiesten die net die wereldtrip ietsje kleurrijker en groovy maken . Een kosmische trip van “All along the watchtower” in verschillende remixes , naar “Tomorrow never knows” tot “All you need is dub” , die je meevoeren in die fascinatie en muzikale originaliteit .
Het album is tevens een eerbetoon aan alle muzikanten die in het verleden deel uitmaakten van Suns of Arqa. Puik werk!
El Vy is de samenwerking tussen The National zanger Matt Berninger en Menomena/Ramone Falls lid Brent Knopf. Het stond al lang op stapel, maar door de drukte kon het pas nu zijn doorgang vinden . Knopf legde de muzikale basis voor de plaat , waar Berninger zijn muzikale ideeën en teksten op losliet.
Een melancholiek grillig , groovy poprock decor wordt opengetrokken , met dampende funk en soul. Er is de kenmerkende slepende donkerte van The National bepaald door de verhalende baritonzang van Berninger. De titelsong springt er op uit , maar “I’m the man to be” , “Paul is alive” met indringend gitaargepengel of een sfeervol “No time to crank the sun” en een extravert “Happiness, Missouri” misstaan ook niet .
We hebben hier een goed samenwerkingsverband, niet uniek of groots …
Het Britse Foals , goed acht jaar bezig en vier cd’s verder combineert de hyperkinetische , nerveuze aanpak van vroeger met aantrekkelijke, frisse, aangename popmelodieën . Indie , postpunk en punkfunk worden nu tot een mooi melodieus, homogeen geheel gebracht . En dat evenwicht hoorden we vanavond.
Foals van Yannis Philippakis en C° is een live band bij uitstek , die hun nummers met splinterbommen bestookt , rustiger nummers een steviger outfit durft te bezorgen op de juiste momenten, of net die subtiliteit , finesse bewaart in hun klankenpalet . Foals is het kleine clubcircuit ontgroeid , maar een Vorst is nog net iets te hoog gegrepen qua belangstelling. Foals behoudt z’n fanbase , maar zal er nu na deze ook niet bijkrijgen …
Een stomende band bij uitstek wat bewijst dat ze een mooie weg hebben afgelegd , zowel qua materiaal als op hun live optreden , dat merkten we anderhalf uur lang , speels , ongedwongen, pittig gedreven, hyperkinetisch en emotievol . Woorden op hun plaats.
Oud en nieuw wisselden elkaar af , hoewel de tweede ‘Total life forever’ maar even kwam piepen met het prachtige “Spanish Sahara” , die mooi uitgewerkt werd van een rustige aanzet, naar overdonderende , repetitieve, opbouwende ritmes en gitaarriedels , zonder echt te exploderen. Die onderhuidse spanning voelden we telkens aan en sommige nieuwe songs kregen een extraverte , energieke tint ; “Snake oil” , die de set opende, “Mountain at my gates” , en de titelsong “What went down” , die meer dan overtuigend de set besloot . De rustige van de nieuwe als de single “Birch tree” en “Give it all” behielden hun intense ingetogen pracht .
We hielden van die avontuurlijke, dynamische , stuwende , rauwe ritmiek, die de dansspieren aanspreekt; swing en intimiteit was te horen met enkele stekelige uptempo’s en stroomstoten . De oudere boeiden en intrigeerden door de talrijke variaties als “Providence” , “Inhaler” en de ‘happy feeling’ single “My number” van die derde ‘Holy fire’ ; of een “Olympic airways”, “Balloons” en “Red socks purgie” van het debuut ‘Antidotes’ . Eén nummer missen we al een paar jaar in de setlist, “Out of the woods” , een pakkende single uit ‘Holy fire’, die spijtig genoeg opgeborgen blijft.
Frontman Yannis is een podiumbeest en gaat totaal op in de nummers, hitst de menigte op en is dikwijls bij hen te vinden om de nummers nog meer draagkracht te geven. En dat merkten we zeerzeker in de bis , alle remmen los , maniakale gekte, met “Two steps, twice” als absolute killer .
Foals hield het op een doeltreffende aanpak , ergens dartelend, twinkelend , ergens strak en ergens dromerig, pakkend en zacht. Met veel respect , dit optreden zinderde na …
Tout va bien , rond Jan Wouter Van Gestel, – één van de winnaars van de Nieuwe Lichting een paar jaar terug, wist hun sferische pop in finesse en grimmigheid onder te dompelen. “This fight” , “Sometimes in life” en “If you go away”, geleest op J. Brels “Ne me quitte pas”, zijn er zo drie die vanavond te horen waren .
Ze waren enorm content vanavond in Vorst te mogen optreden als support van Foals. Het is een erg creatieve band die pop, elektronica , krautrock , postrock , barok , bombast, gospel aan elkaar rijgt, elk geluidje op z’n plaats brengt en in z’n totaliteit niet vies is het materiaal in een rockjasje te steken. Meeslepende set.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/foals-23-02-2016/
Organisatie: Live Nation
Wie dacht dat enkel in de US catchy en kwaliteitsvolle punkrock wordt gemaakt is er aan voor de moeite!
Een paar weken geleden stelde You Nervous? immers hun debuutCD ‘Furry Tales’ voor tijdens een gesmaakte releaseshow in Gent en overtuigde daarmee alle liefhebbers en kenners van het genre : pure punkrock made in Belgium!
You Nervous? is een sympathiek 4-tal uit de streek van Lokeren en groot Gent. Ze timmeren al een poosje aan de weg en hebben intussen de nodige ervaring opgebouwd op nationale en internationale podia.
Zo waren ze vorige zomer ondermeer te zien op Brakrock in Duffel en mochten ze ons land vertegenwoordigen op Punk Rock Holiday in Slovenië. Enkel een CD ontbrak nog op het palmares, maar dat is bij deze met brio rechtgezet! Dat de heren van You Nervous? niet over één nacht ijs zijn gegaan en ruimschoots de nodige tijd, energie en zorg hebben gestoken in hun debuut is duidelijk hoorbaar. Natuurlijk zijn de invloeden van idolen als Blink 182 en bands als Zebrahead, Bowling for Soup enz. aanwezig in het songmateriaal en is het niet evident in de gekende en goed in het oor liggende punkrockstijl nog origineel uit de hoek te komen.
Toch slaagt deze bende jonge wolven daar zeer verdienstelijk in. Luister maar eens naar opener “Just Say” die meteen heel krachtig uit de speaker vloeit maar toch onmiddellijk blijk geeft van een knappe opbouw en een catchy/poppy refrein.
Het lekker meezingbare “Words Unspoken”, het stevige duo “Someone New” en “The Rebel”…stuk voor stuk pareltjes die zich meteen in het hoofd nestelen en blijven hangen. Ook de overige 7 nummers van het schijfje zijn eigenlijk niet anders : één voor één leuke songs die pittig rocken en toch doorspekt zijn van veel melodie en een hoog sing along gehalte. Kortom, nummers die bijblijven en daarom bewijzen uit het goede punkrockhout gesneden te zijn.
‘Furry Tales’ is wat mij betreft alvast een heel overtuigend visitekaartje van een band aan het begin van een hopelijk veelbelovende muzikale opmars en carrière.
Duimen dat dit geslaagde debuut de heren van You Nervous? de nodige airplay, bekendheid en erkenning zal opleveren en hen nog meer motiveert om er vol voor te gaan op allerlei podia in binnen en buitenland. Check op internet talrijke optredens dit voorjaar in menige Vlaamse jeugdhuizen.
Ik ben alvast fan van de band, maar dat had u al door!
Voor meer info over You Nervous? check facebook of stuur een mailtje naar : Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
In die vijf jaar sinds hun debuut is er toch heel wat gebeurd … Het Gentse Arquettes onderging een serieuze verandering in hun bezetting en de keys werden op het achterplan geduwd . De band combineert dynamiek en friste met een dromerig concept en dat levert een fijn overtuigende plaat op .
Een doortasten rockgeluid , niet vies van effects en shoegaze hebben we op een “When it shows” en de single “I don’t need it” . Het andere aspect horen we op “I need a rest”, “Cracks”, “Cuz” en “Space age”; die rustiger , ingenomener zijn . En verder houden we van hun intens broeierig materiaal die het kwintet weet aan te bieden als “Can’t you see” en “Stay around”, die ergens The Posies doet opborrelen.
Een snedige, dromerige aanpak , die ons weet te overtuigen en aantoont dat dit kwintet ‘back in town’ is.
Meer info op http://www.arquettesmusic.com
We zijn alvast onder de indruk van dit waverockend collectief Organic die toe zijn aan hun tweede cd ‘Empty century, die ‘Under you carbon constellation’ opvolgt .
Op de eerste songs kan je niet omheen de invloed van Joy Division en de oude House of Love en The Chameleons . “Let’s carry on” heeft een enorme sterke opbouw en een intrigerende ritmiek . Een hypnotiserende spanning , die ook de kwaliteit bevestigt van de openingsnummers “Police station” en “My own grey” .
De electro/keys kregen meer armslag middenin de cd . “Hyperbola” en “Position” zijn er twee die kunnen opgenomen in de list van een Front of Sisters . Verder blijft het combo het toch wel meer dan goed doen , check maar eens de afsluitende tracks “Rip me” en een tot op het bot uitgediept “Mystical color”.
Na het beloftevolle Whispering sons , die in de Humo’s Rock Rally geselecteerd zijn , kan dit met zo’n bands het genre opwaarderen naar een breder publiek; trouwens, dit is een plaat die zowel waverockers, als de industrial en de postpunkers samenbrengt. Mooi!
Info op https://www.facebook.com/newwavestoner
We zijn alvast te vinden voor wat Soul Embrace aanbiedt op ‘Good morning to myself’ . Een goedemorgen is zeerzeker op zijn plaats om de dag te kunnen starten met de drie eenheid “Suffocating live”, “Fade into” en “Photoghraph” , sfeervolle , warme songs die een melange bevatten van pop , rock , soul, jazz en blues …Een gevoel van ‘ertegenaan’ kunnen . We horen een donkere tune , die ergens The National door de bass en de stem, en Morphine door de blazersectie oproept. En het combo durft te rocken , check “Die a happy man” en “Tarentino cool” maar eens , die natuurlijk refereren aan die ‘fatal’ rock’n’roll van de man himself .
Soul Embrace heeft een mooi , aangenaam plaatje afgeleverd dat gedreven, broeierig als meeslepende loungy klinkt!
Info op https://www.facebook.com/soulembraceofficialpage
Sinds hij eind jaren ’70 door de Britse pers samen met generatiegenoten Elvis Costello en Graham Parker als angry young man werd gebrandmerkt heeft Joe Jackson al flink wat muzikale watertjes doorzwommen. Na de snedige pubrock uit z’n begindagen ging de ranke Brit zich gaandeweg ook bedienen van ingrediënten uit new wave, reggae, big band, swing, latin, soundtracks, klassiek en jazz om een trits popklassiekers in te blikken.
Ook op z’n 61ste maakt Jackson er een erezaak van om platgetreden paden te mijden. Voor zijn jongste project nam hij telkens vier songs op in New York, Amsterdam, Berlijn en New Orleans met lokale muzikanten die hij meestal van geen haar of pluimen kende. Het oorspronkelijke idee om daar vier EPs uit te distilleren mondde uiteindelijk uit in een nieuw full album ‘Fast Forward’, zijn eerste plaat met eigen schrijfsels sinds 8 jaar.
Afgelopen maandag deed een goedgemutste Jackson intussen reeds voor de zesde keer de AB aan. In de herfst van zijn carrière leek de man schijnbaar verwonderd dat hij de zaal nog kan doen vollopen met veertigers en vijftigers bij wie een goede popsong er altijd in gaat. Maar hoe gaat een veteraan te werk als hij in pakweg anderhalf uur vier decennia muziekgeschiedenis moet proppen? Jackson bedacht tijdens deze tour hiervoor een eenvoudige oplossing door moederziel alleen zijn eigen voorprogramma te verzorgen vanachter zijn vertrouwde vleugel. Introspectie troef dus bij aanvang van de set, maar met crowd pleasers als “It’s Different For Girls”, “Hometown” en “Be My Number Two” werd duidelijk op veilig gespeeld. Dat Jackson een virtuoze pianist is weten we al langer, alleen met zijn stem wou het niet altijd vlotten; één of andere infectie was de voorbije dagen wat roet in de stembanden van de prille zestiger komen gooien, maar in het gezelschap van een thermos thee werd dat euvel tot een minimum herleid.
Tijdens “Is She Really Going Out With Him?” kreeg Jackson het gezelschap van Graham Maby, boezemvriend en reeds vanaf debuutplaat ‘Look Sharp’ (’79) diens trouwe luitenant op bas. De überclassic werd door beide veteranen tot de essentie herleid, wat trouwens nog altijd de meest betrouwbare lakmoesproef is om de houdbaarheidsdatum van een nummer te testen. Met de New Yorkse muzikanten Teddy Kumpel (gitaar) en Doug Yowell (drums/percussie) haalt Jackson tijdens deze tour bovendien een extra dosis creativiteit aan boord waardoor een remake van een aantal van zijn klassiekers kinderspel lijkt. Zo werd een broeierige triphop beat onder “Real Men” geschoven, of werd een bijna onherkenbaar “Steppin’ Out” getransformeerd tot pure dreampop gedrapeerd met prog elementen. Ook “Another World” en “You Can’t Get What You Want (Till You Know What You Want)” werden uit de 80ies catalogus van de veelzijdige songwriter geplukt, ten nadele van platen uit alle daaropvolgende decennia die jammer genoeg onaangeroerd bleven.
Joe Jackson heeft intussen een kaap overschreden die hem schaamteloos toelaat om luidop te filosoferen over de dingen des levens. Op zijn nieuwe schijf ‘Fast Forward’ heeft hij zo een belangrijke kluif aan het begrip ‘tijd’; tijdens het solo gebrachte titelnummer waant hij zich in een teletijdsmachine richting de toekomst, volgens Jackson is het een manier om de huidige waanzin op deze aardkloot achteraf te kunnen begrijpen. “The Blue Time”, een ander hoogtepunt vanop de nieuwe worp, situeert zich dan weer tussen droom en werkelijkheid, en klonk in de AB als een lost track die de officiële versie van Jackson’s succesvolste plaat ‘Night And Day’ (’82) nooit haalde.
Wellicht om het ook voor zichzelf voldoende interessant en spannend te houden loodst Jackson elke avond ook een paar covers in zijn set. De die-hard fans zagen het wellicht liever anders, want niet elke original keuze is geslaagd. ABBA’s “Knowing Me, Knowing You” is sowieso al geen persoonlijke favoriet, en in de AB tekende het gedrocht dan ook voor de dip van de avond. Veel beter kwam Jackson weg met de fraaie New Orleans-style transformatie van Joni Mitchell’s “Big Yellow Taxi” die Dr. John wellicht ook zou kunnen pruimen. Tijdens de encores werd ook “See No Evil” vanonder het stof gehaald, een moedige tribute aan Tom Verlaine en diens Television. Eén van Jackson’s eerste singles “One More Time” (’79) sloot daar naadloos bij aan, zowat de enige keer vanavond dat de groep alles uit de kast haalde om een venijnige rocker op de mat te leggen.
De zesde passage van Joe Jackson in de AB toonde een maestro die niets meer te bewijzen heeft maar dat toch voortdurend wil doen. Voor hetzelfde geld maakt de man na deze tour een opera of een plaat met Franse chansons, dus waren we maar wat blij dat we deze angry young man van 61 in zijn wellicht beste gedaante hebben kunnen meepikken.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
