FFS is de postpunkkruising van Franz Ferdinand en The Sparks , heerlijk hoe twee generaties elkaar vinden; van een kloof is hier helemaal geen sprake . De Schots-Amerikaanse samenwerking klinkt typisch Brits; de carrière van Franz Ferdiand krijgt een nieuwe boost en de muziek van het onvolprezen The Sparks van de broers Russell wordt terug van onder het stof gehaald.
De piano en synths van de o zo statische , koele keyboardspeler Ron Mael vindt z’n plaatsje in twaalf pakkende, broeierige, energieke songs . De twee broers konden zich meten met het springerig , levendig geluid van Franz Ferdinand .
Openers “Johnny delusional” , “Call girl” en “Dictator’s son” zorgen meteen voor dat fris vertrouwd, positief geluid . Af en toe wordt het gaspedaal wat losgelaten in enkele sfeervolle tracks. Het sarcastische “Piss off” sluit een zinderende plaat af.
Hier heb je een unieke samenwerking, die een win-win situatie oplevert voor twee bands .
Kylesa had met hun vorige twee platen de deuren al wat wijder opengezet, op deze ‘Exhausting Fire’ gaan ze nog een stuk verder. Kylesa is van nature een metal band, maar wel eentje die niet zo nodig binnen het keurslijf van het genre hoeft te blijven. De groep flirt met psychedelica, post rock, alternatieve rock en sludge en laat daarin veel ruimte voor fijngevoelige passages. Dikwijls gebeurt dit alles dan nog binnen één song. De metalfreaks hoeven zich geen zorgen te maken, want het positieve is dat Kylesa de horizonten nogmaals verbreedt zonder daarbij het eigen verleden te verloochenen. Op ‘Exhausting Fire’ is er geenszins aan kracht ingeboet, integendeel, de riffs loeien keihard uit de boxen en de sound is bij momenten bijzonder heavy, alleen zijn de tempowisselingen nog geraffineerder en de songs nog avontuurlijker. De gitaren spuwen geregeld loodzware riffs maar geraken bijvoorbeeld op “Growing Roots” ook al eens in Sonic Youth-land verzeild, en op “Out Of My Mind” murwt de metal zich doorheen de shoegaze molen.
De songs blijven stuk voor stuk boeien door de brute power afgewisseld met harmonische soundscapes, daarbovenop winnen ze aan spankracht door de onder elkaar verdeelde vocals van frontvrouw Laura Pleasants en haar kompaan Philip Cope. Beiden hebben trouwens de grunts en grafstemmen achterwege gelaten en staan hier vrij helder te zingen, wat niet wil zeggen dat de agressie en verbetenheid daarom uit de songs zouden verdwenen zijn.
Ook leuk is die ene cover, de Black Sabbath hit “Paranoid”, voor de seventies metaliconen was dit eigenlijk een atypische song vanwege het versnelde tempo.
Kylesa heeft gewoon het tempo teruggeschroefd en de heavyness behouden om de Sabbath song meer op euh… Black Sabbath te doen gelijken.
Enfin, luister er zelf eens naar, je zal het wel begrijpen.
Een plaatje die ver terug gaat in de tijd, naar de doowop van de fifties en de girl bands uit de prille sixties, of naar de rock’n’roll en rockabilly van toen die nog in de kinderschoenen stonden.
Net als verwante retro-zielen Kitty, Daisy & Lewis, Pokey Lafarge, JD Mc Pherson en Nick Waterhouse wekken Shannon & The Clams oude muziek op een tintelende manier terug tot leven. Alles baadt in een frisse retro sfeer, de surfgitaartjes van “The Bog” incluis, tot Shannon & The Clams er plots een prompte punkrocker “Knock ‘em Down” tegenaan gooien. Het typeert alleen maar de veelzijdigheid van dit dartele Californische trio. ‘Gone By The Dawn’ is dan ook een verrukkelijk funplaatje in een olijk fifties pakje, wat in frontdame Shannon Shaw’s geval wel een pakje met een maatje meer is.
Rocket From The Tombs is een legendarische proto-punk band die begin jaren zeventig de buurt onveilig maakte samen met verwante zielen als The Stooges, Death en The New York Dolls, allemaal bands die al punk speelden lang voor de term was uitgevonden. Nog voor de groep ook maar één stap in de studio kon zetten waren ze alweer ontbonden en ging de ene helft door als de eeuwig dwarse cultband Pere Ubu (met weirdo David Thomas als iconische frontman) en de andere helft als de rechttoe rechtaan punkgroep The Dead Boys.
Pas jaren nadien (in 2001) verschenen wat ruwe opnames, demo’s en live takes voor het eerst op CD op het unieke document ‘The Day The Earth Met Rocket From The Tombs’.
Ter gelegenheid van een eerste reünie in 2003 (met quasi alle bandleden behalve de overleden Peter Laughner) mochten die rauwe songs en demo’s dan uiteindelijk toch enige studio lucht inademen dankzij Television’s gitarist Richard Lloyd op ‘Rocket Redux’. In 2011 kwam Rocket From The Tombs, terug met Lloyd op gitaar, dan voor het eerste opzetten met een stel nieuwe songs op ‘Barfly’, een best wel interessante plaat maar niet echt een terugkeer naar de frontale rudimentaire sound van weleer.
Anno 2015 is er nu terug nieuw werk met ‘Black Record’, en deze keer is het wel even direct, ruig en straight to the edge als in de prille seventies. Twee oudjes worden hier terug opgevist, een splijtende versie van de oerpunksong “Sonic Reducer”, een ultragemene uppercut die ook steevast deel uitmaakte van de setlist van The Dead Boys, en een al even furieuze herneming van “Read It And Wheep”.
Naast een snedige cover van de Sonics-klassieker “Strychnine” bestaat de rest uit splinternieuwe hondsdolle songs, en deze komen er even ongezouten en wild uit als hun oudere broertjes. “Spooky” leunt nog het dichtst aan bij de avant-garde punk van Pere Ubu, maar voor de rest is het heerlijke primitieve punkrock zoals die vandaag nog nauwelijks gemaakt wordt.
RFTT is kwistig met de vuilste rock’n’roll riffs op “Welcome To The New Dark Ages”, “Nugefinger”, “Hawk Full Of Soul” en “Coopy”, songs die zo smerig klinken dat ze zelfs The Stooges met de staart tussen de benen naar huis sturen.
David Thomas, die voor de gelegenheid zijn oude naam Crocus Behemoth terug heeft aangenomen, gooit er zijn spitse krankzinnige vocals overheen en het resultaat is verbluffend. Geen idee hoe hij het doet, de niet echt kerngezonde man heeft er nog maar net een reünietournee- en album opzitten met Pere Ubu (yep, wij waren er bij in de N9 te Eeklo), en hij staat hier nu al geniaal van jetje te geven met deze RFTT. De ouwe man is gewoon de rockgeschiedenis aan het herschrijven, en hoe!
Dit legendarische collectief is te bewonderen in de 4AD , Diksmuide op 15/12. U moest al vertrokken zijn.
Met een eclectische lineup van zowel gevestigde waarden als pril talent dient de affiche van Autumn Falls zich ook dit jaar weer aan als een voltreffer. Onder de huidige klimatologische omstandigheden werd het festival in extremis misschien beter herdoopt tot Indian Summer, en waarempel, met Father John Misty als één van de belangrijkste publiekstrekkers kregen we daar afgelopen dinsdagavond zowaar de passende soundtrack bij geserveerd. Zijn tweede album ‘I Love You, Honeybear’ ruikt van begin tot einde sterk immers naar de Californische Laurel Canyon scene die begin jaren ’70 met een unieke blend van zonnige vocal harmonies en zoetgevooisde neo-psychedelica even het muzikale middelpunt van de planeet vormde.
Op de planken van de AB ontpopte Father John Misty, oftewel het recentste alter ego van de 34-jarige voormalige Fleet Foxes drummer Joshua Tillman, zich tot een ladiesman die qua theatrale pose het midden hield tussen Jarvis Cocker en Nick Cave. Niet voor niets weerklonk een flard van “Je T’aime... Moi Non Plus” als intromuziekje voordat de Amerikaanse baardemans met “I Love You, Honeybear” en “True Affection” een paar van zijn eigen liefdesliedjes uit de kooi haalde. Toegegeven, de kleverige songtitels zijn hier wat misleidend, want eens je de songteksten van Father John Misty begint te ontrafelen kom je in een parallel universum terecht waar drama, sarcasme, ironie en zelfspot de boventoon voeren. Muzikaal kiest Tillman echter voor een lichtverteerbaar dieet van breed gearrangeerde evergreens en luchtige countrypop, tevens het soort ingrediënten waar ook zijn vroegere maats van Fleet Foxes niet vies van waren.
Tillman was in Brussel vergezeld van vijf muzikanten die netjes in de schaduw van hun broodheer bleven. Hun rol bleek er voornamelijk in te bestaan om de perfect georkestreerde versies vanop plaat een pak potiger en scherper voor de dag te laten komen, én om de weemoedige samenzang zo goed mogelijk te reproduceren. Op de setlist prijkte trouwens niet enkel het volledige nieuwe album maar ook een flinke bloemlezing uit het debuut ‘Fear Fun’ (’12). De meeslepende Fleet Foxes rip-off “Only Son Of The Ladiesman”, de luchtige country rockabilly van “I’m Writing A Novel” en het op een rauwe gitaarriff drijvende “Hollywood Forever Cemetary Sings” dateren nog uit de periode dat Tillman’s muzikale ideeën tal van richtingen schenen uit te gaan.
Wie Tillman reeds eerder aan het werk zag weet dat de man niet vies is van enige interactie met het publiek, maar vanavond bleef het filosofisch gestoei beperkt tot de schaarse momenten waar de ex-drummer de meeste van zijn kompanen wandelen stuurde en overschakelde op intieme modus. De geest van Harry Nilsson is onderhuids sterk aanwezig op ‘I Love You, Honeybear’, maar nergens is het resultaat zo indrukwekkend als op “Bored In The USA”. Enkel begeleid door piano en wat samples van een lachend publiek portretteerde Tillman hier op ludieke wijze zijn eigen opgroeien in het land van Uncle Sam, waarmee hij bewees dat ook hij ook nummers kan pennen die niet over het andere geslacht gaan. Toegegeven, dat laatste onderwerp blijft tot nader order wel dé inspiratiebron bij uitstek voor Father John Misty, en tussen alle gecroonde evergreens door soms komt daar zelfs een waanzinnig rockend nummer als “The Ideal Husband” uit voort. Het bleek het signaal voor een ontketende Tillman & co om op het eind van de reguliere speeltijd plots alle remmen los te gooien en zowaar Cave en zijn Bad Seeds naar de kroon te steken.
Met zulk een climax was het optreden wat ons betreft dan eigenlijk al afgelopen, maar met het intieme solomoment “I Went To The Store One Day” en het bruisende “Every Man Needs A Companion” als encores werd het hoge niveau tot de klok van halfelf feilloos aangehouden. Van niveau gesproken, het was een verademing om Father John Misty vanavond het levende bewijs te zien leveren dat er naast de ongevaarlijke Passengers, George Ezra’s en James Bay’s van deze wereld nog een andere soort van meer indringende singer-songwriters bestaat die een zaal als de AB aardig kan vullen.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Een verdomd vinnig plaatje van een nieuwe band die is verrezen uit de assen van het enkele jaren geleden ter ziele gegane Hitch. Grand Blue Heron komt hier op hun debuutplaat al meteen met een straffe sound en dito songs aanzetten. Laat u niet misleiden door de bijgeleverde info, want die is op zijn minst gezegd nogal misleidend, de referenties waarover men het heeft (The Jesus Lizard, Barkmarket, Earth, Neil Young) horen wij er alvast niet in, met Motorpsycho kunnen we dan wel leven (check die ferme laatste song genaamd … euh “Last Song”).
We zouden het eerder willen hebben over een sound die voor een stuk meedraait op de huidige post-punk revival en daar een vleugje kraut-rock en een flinke scheut ongewassen nineties-rock aan toevoegt (beetje grunge, snuifje Sonic Youth en veel ballen).
We onthouden vooral dat Grand Blue Heron hier met een eigen smoel uitkomt op dit sterke debuut.
Een interessant EP-tje dwarrelt in deze herfst letterlijk van de bomen onze cd speler binnen ... Een handvol tracks , die postvatten in de postrock, en uiterst sfeervol , aangenaam zalvend klinken, deels door de toevoeging van piano en keys. Het kwartet kan hun songs wat doen aanzwellen, maar houdt het beheerst en doet de song niet exploderen .
We horen ingenieus materiaal, goed in elkaar gestoken, voelen een schilderachtig decor aan en ervaren een soundtrackgevoel.
Een mooie ‘emo ‘droom trip, waar natuurlijk vergelijkingen opborrelen van de sound van Explosions in the sky, Earth en Mogwai , die met de jaren meer ingehouden in het genre zijn . De groep heeft alvast z’n naam niet gestolen! Info http://www.bergenband.com
Simple Pigeons is een kwintet afkomstig uit de omgeving van Steak Number Eight , Moorsele, Wevelgem en geselecteerd voor de Nieuwe Lichting en terecht wel , want hun dromerige indiepop boeit , rockt , bouwt op en durft te exploderen . Meteen wordt de aandacht gescherpt op “Orphean marriage” en laat je pas los op het afsluitende “Brutus” .
Intrigerend mooi materiaal dat een melancholische ondertoon heeft en lichtjes durft te exploderen. Sterk overtuigend EP’tje dus!
Info op http://vi.be/simplepigeons
We worden ondergedompeld in een trance achtige dronetrip van het Canadese duo Jim Field en Dorian Williamson uit de as van Holoscene . Ze zitten hier in de sferen van Earth, Thisquietarmy en Sunn o))) , maar houden het meer op een donkere , bezwerende; massieve sound van slepende, logge, lome lagen van doom , drones en synths; de gitaar kan schuren, de bas kan grommen, in een waas van fuzz en distortion , maar nergens gaat het uit de bocht. Ondanks de donkere dreiging ervaren we in hun muzikale wereld van vijf songs , die lekker uitgesponnen kunnen zijn , een hypnotiserend , dromerig karakter en een relatieve rust, die zich maximaal op sfeer toespitst .
Info https://northumbria.bandcamp.com
Eén van de meest frisse debuutplaatjes die dit jaar tot bij onze oorschelpen zijn geraakt, is dat van het viriele Britse duo Slaves. ‘Are You Satisfied?’ heet dat dingetje en het bulkt van de vinnige catchy punkrocksongs met een oer-brits karakter.
Slaves had al eens halt gehouden op Pukkelpop maar deze passage is hun eerste echte cluboptreden op Belgische bodem, en het is er eentje met pit en branie geworden. Wat je op zijn minst kan zeggen van dit bandje is dat ze présence, veel lef en een zekere cool hebben. Vooral Isaac Holman, zanger en staande (!) drummer, weet zichzelf en zijn publiek fel op te zwepen, zijn driftige act werkt als een rode lap op een stier. De fikse gitaaruithalen van Laurie Vincent (de riffs van The Kills in een hogere versnelling) zorgen voor de nodige kastanjes in het vuur. Vincent vervangt al eens zijn gitaar voor een basgitaar maar wat daar uitkomt is niet direct een kopie van Royal Blood, het is vuiler, meer punk dan rock, meer Black Flag dan Queens of The Stone Age.
Uiteraard doet Slaves het hier met een flinke greep uit ‘Are You Satisfied’. Prompte agressieve kopstoten als “The Hunter” (waanzinnige riff), “Cheer Up London” en “Wow!!!7AM” (moordsong) ontpoppen zich als potige anthems die hun plaats opeisen in het grote boek van Britse pop-en rockclassics. Gloeiende en opvliegende punksongs “Soquets”, “She Wants Me Now” en “Hey” hitsen het zootje verder op en heel even wordt wat gas teruggenomen met het fijne akoestische intermezzo “Are You Satisfied”, waarvoor het duo zich in het publiek begeeft en zich er vanavond nog wat onsterfelijker op maakt.
Met een uurtje van dit driftig en vermakelijk punkgeweld heeft dit bandje ons met verve overtuigd. Met dat beestig debuutplaatje hadden we al zoiets als een pittig concertje verwacht, en we kwamen hier in geen geval bedrogen uit.
Organisatie: Trix , Antwerpen
Chris Corner, aka IAMX, was bijna dood. Anderhalf jaar terug was hij in een diepe depressie gesukkeld. De Engelse muzikant, die het grote publiek vooral kent van de hit « Spit It Out ", kreeg een mokerslag van het vele toeren en de 'rock'n roll' levensstijl. Gelukkig kon hij zich herpakken, verhuisde naar Los Angeles en hervatte zijn muzikale carrière. Vandaag is hij ‘alive & kicking’ in de AB, Brussel om zijn (uitstekend) nieuwe album ‘Metanoia’ voor te stellen. Als fervente fan van IAMX - sinds het ontstaan tien jaar terug, ben ik erg gelukkig , gezien ik de kans kreeg om de ‘Electro-rock Prins ‘ te interviewen.
Het eerste onderwerp van het interview, is natuurlijk het nieuwe album. Chris Corner zegt dat de plaat waarschijnlijk de meest eerlijke, meest spontane is. "Ik wilde praten over de moeilijke tijd die ik had gekend en over mijn ervaringen. ‘Metanoia’ is dus zeer intiem en close tot wat ik ben. Qua productie ook, wilde ik eenvoud en eerlijkheid. Het is gewoon een man met een computer in een kamer."
De muzikant wilde terug naar ‘de bron’ van zijn kunst, naar de wortels van zijn inspiratie. Maar het was niet gemakkelijk. Tot op het punt dat hij dacht te stoppen met muziek. "In de moeilijkste periode, leefde ik als een kluizenaar. Ik zag mijn vrienden niet. Ik stopte met muziek omdat ik dacht dat mijn kunst mijn vijand was geworden en mij mentaal, emotioneel had verwoest. Een zware last om te dragen. Ik vroeg me af of ik wilde muziek blijven maken. Het duurde enige tijd om de smaak terug te krijgen en te beseffen dat muziek mij niet doet lijden, maar mij doet voeden."
In de herstelfase, was de steun van de fans van fundamenteel belang. "Inderdaad! Ik begon te praten op een blog over wat ik doormaakte en hoe ik evolueerde ; ik kreeg onmiddellijk de onvoorwaardelijke steun van enorm veel fans. Dat gaf me vertrouwen om terug te komen." Mijn ziekte gaf me ook de gelegenheid om naar de muziek van mijn jeugd te luisteren. En de muzikant die hij benoemt als 'idool' en zijn belangrijkste inspiratiebron is David Sylvian, de bekende leider van Japan, die een discrete maar hoogwaardige solo-carrière ontwikkelde. "Mijn oom introduceerde D. Sylvian", zegt Corner. "Hij heeft mij echt geïndoctrineerd, in de goede zin van het woord. Hij luisterde ook naar minimalistische muziek, zoals Philip Glass en Steve Reich. Ik had deze muziek lange tijd niet beluisterd, want ik was gefocust op mijn producties ; op de een of andere manier, was ik bang van de muziek van anderen, ik weet niet waarom. Vorig jaar, voelde ik de behoefte om de band te herstellen met de muziek van mijn jeugd."
Wij kennen « Brilliant Trees », de prachtige elpee van David Sylvian, maar het was vooral « Secrets of the Beehive » die Chris Corner hier opsmijt. Verrassend is dat de jonge muzikant ook van Frankie Goes To Hollywood hield : zijn zus had hem de single "Relax" van in de jaren '80 aangeboden. Corner lacht bij deze herinnering. Frankie had een grote invloed later, als hij de erg 'hotte' nummers van IAMX componeerde.
Maar het is natuurlijk David Sylvian die hem de push gaf om een professioneel muzikant te worden. "Sylvian was ook de inspiratie om geen commerciële muziek te maken. Hij gaf me veel vertrouwen om uit de popmuziek te blijven. Het was een aanmoediging om iemand als hem te zien, met zijn alternatieve muziek , en succes te hebben. Flood heeft ook een invloed gehad in mijn uitbouw als producer. Hij heeft veel meesterwerken geproduceerd. Ik had de kans al vroeg met hem te werken op het eerste album van Sneaker Pimps. Dit had een grote invloed op mijn eigen muziek. Hij kon enorm veel verschillende dingen doen. Dit zette me aan producer als solo-artiest te worden, met alle componenten die nodig zijn om een plaat te maken."
Picasso zei: "De slechte kunstenaars kopiëren, maar de goede kunstenaars stelen". Deze zin citeer ik dikwijls in mijn interviews ; muzikanten doen reageren, vindt Corner positief. "We stelen allemaal. In muziek, vooral in mijn genre, werd alles al gedaan. Maar goede muziek is altijd een weerspiegeling van het unieke van het individu. Als je iets kan 'stelen' en het jouw zelve maken, dan zal het altijd uniek zijn. Het enige wat we hebben is het individu en zijn uniciteit. Dus, voor mij, is het interessant het individu te verkennen. Als je niets te zeggen hebt, zal het in je muziek te horen en te zien zijn. Als je een unieke persoonlijkheid hebt, kan je een zeer eenvoudig rocknummer goed doen klinken, mét een ziel."
Inderdaad, als je naar IAMX luistert, vind je vele referenties: muzikaal is het dicht bij Depeche Mode, Placebo, Ladytron, Interpol en Radiohead ; op het podium, doet Corner denken aan Prince, Bowie of T. Rex maar al die invloeden worden getranscendeerd door de unieke persoonlijkheid van de muzikant, zodat het resultaat 100% origineel is.
Voor de productie van ‘Metanoia’ deed Corner een beroep op crowdfunding via pledgemusic.com. Sinds het begin van zijn carrière, heeft hij een speciale , erg emotionele band met zijn fans. Via de pledge hadden ze de mogelijkheid om verschillende pre-order formules te kiezen, van de gewone cd tot de package met CD, LP (ondertekend), vermelding op de cover, meet-and-greet met de artiest, enz. Je kon zelfs Corner vragen om één van je eigen stukken voor te stellen , te producen of een video te doen. Een innovatieve aanpak, maar van essentieel belang als je vandaag de dag als muzikant wilt overleven. "We hebben het geluk om een lange band en steun te hebben van de fans. Transparantie is altijd de beste aanpak. We zeiden : ik kan dit album niet maken als je me geen geld geeft. Het is onmogelijk geworden om muziek zonder steun te maken. Dat is de waarheid. En fans weten dat we dit niet voor het geld doen. We zijn niet verslaafd aan roem, het interesseert ons niet om rijk en beroemd te worden! Bovendien is de relatie met de fans zo uniek. Het is een zeer heldere, diepe communicatie. Het is moeilijk om dat soort relatie in het normale leven te hebben. Dus ben ik bevoorrecht in deze positie ."
Nu dat hij in België terug is, bevestigt Chris Corner dat hij een speciale band met ons land heeft. Dit is één van de eerste landen waar IAMX in het begin succes had. "Ja, ik sta bij jullie in de krijt ! En het is zo leuk om hier terug te komen. In feite was mijn ziekte op een zekere manier goed. Het liet me toe om te zien wat voor mij belangrijk is en muziek maken is duidelijk mijn passie. En België heeft me veel geholpen in mijn carrière, daar ben ik dankbaar voor. "
Ik vroeg Chris Corner waarom hij aan het eind van de show de fans niet meer op het podium uitnodigt, zoals in het begin van zijn carrière. Als ik in de stemming ben om dit vanavond te doen in de AB, dan nodig ik de fans mee te feesten op het podium! "Chiche" zegt hij.
Uren later, na een memorabel concert, werd ik uitgenodigd om op het podium te gaan tijdens « Your Joy Is My Low", gevolgd door een tiental andere fans. Een onvergetelijke herinnering...
Foto's van het concert zie je hier: http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/iamx-07-11-2015/
Om "Metanoia" aan te kopen: http://www.pledgemusic.com/projects/iamxmusic
vertaling : Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
Zeven jaar liet Mercury Rev , rond de tandem Grashopper en Jonathan Donahue , op zich wachten om nieuw materiaal , ‘The light in you’ uit te brengen . Niet dat ze volledig verdwenen waren, nee , af en toe zagen we hen wel op een festiviteit , met band of met hun twee.
De droompop werd sterk geapprecieerd met de platen ‘Deserter’s songs’ en het daaropvolgende ‘All is dream’ , die een handvol prachtsingles hadden als “Goddess on the highway” , “Opus” , “Tides of the moon” en “Dark is rising” , die niet vergeten werden in de bijna anderhalf uur durende set .
Hun charmante , warme melancholische dreampop , die ons naar de sterrenhemel voert, is ergens tussen de psychedelica van Flaming Lips en Sigur ros te situeren, en kan live in een grillig decor onderworpen worden, wat de song mooi , intens, levendig, spannend maakt : de zalvende aanzet , de aanzwellende opbouw , de gitaareffects , de fuzz en de overdonderende mokerslagen. Het zorgt ervoor dat de song hitsig, gedreven klinkt en een apocalyptisch randje krijgt .
Even opmerkelijk is dat de band die toen populair was , nu wat godvergeten lijkt en een Orangerie net niet vol krijgt . Vergankelijkheid is nooit veraf, maar aan charisma en goed materiaal door de jaren, zal het zeker niet gelegen hebben.
Bon soit, Mercury Rev brengt hun sfeervol materiaal naar ongeëvenaarde hoogtes en een climax. Donahue dirigeert en voert ons mee met zijn handgebaren en luchttrommels, en Grashopper scherpt de snaren aan . Samen met de drie anderen zijn ze goed op elkaar ingespeeld , en trekken zij de sound volledig open , die in een kleine club als deze ideaal tot zijn recht komt en de nummers elan geven. Het mistige decor biedt dan nog dat extraatje meer.
“The queens of Swans” werd mooi ingeleid met donkere soundscapes, beetje letterlijk Swans van Michael Gira ,de lieflijke “The funny birds” , “Autumn’s in the air” , “Frittering” en “You’re my queen” exploderen en splijten totaal open . Maar beperkte ruimte werd er vrijgemaakt voor het nieuwe materiaal en met “Frittering” ging Mercury Rev diep terug in hun repertoire, ‘Yerself is steam’.
Ademruimte kreeg je voldoende met het wonderschone “Endlessly” , die het beeld oproept van E.T. onder een heldere maan . En die maan kon verder blinken , met het indringende “Tonite it shows” of “Diamonds” .
Het middenstuk was duidelijk gevoeliger, breekbaar en pakkend door de eenvoud een mooi tegenwicht , wat het MR plaatje compleet maakte . Ook de stem van Donahue werd toonvaster, naarmate het concert vorderde .
De band stelde dan z’n bekendste songs voor op een rij , die enorm sterk werden onthaald. Je komt dan uit op hun singles , geïnjecteerd door een beheerste dosis effects , die op een “Opus 40” gierden. Hier laveerde, zweefde Donahue als een ballerina.
“Goddess on the highway” en “Dark is rising” zwaaiden de muzikale droomwereld definitief uit en als de lichten aanfloepten werden we teruggebracht naar onze dagdagelijkse (harde) realiteit. Wat eren mooie return!
Organisatie: Botanique, Brussel
Ons Belgische poprockers Balthazar hebben door de jaren hard aan de weg getimmerd en zijn nu één van de bands die aankloppen in een Vorst Nationaal . Zaterdag ll gaven ze de aftrap van hun grote Europese tournee die hen naar 35 podia in 14 verschillende landen brengt.
Balthazar – Vorst Nationaal – een hoogtepunt in hun tienjarige muzikale carrière.
Ze waren er misschien nog niet volledig in geslaagd deze uit te verkopen, maar dat lieten de fans en de band over zich heen gaan. Wie er was , zag een professionele band en een subliem gesmaakt, overtuigend concert .
De groep werd uiterst warm onthaald. Vanaf de eerste tunes zat de sfeer goed. Alle aanwezigen droegen de band in hun hart; op praktisch elk nummer werd er duchtig meegezongen en geklapt.
We zagen een enorm enthousiaste band , die een erg uitgekiende set presenteerde; als een geoliede muziekmachine hoorden we hun repertoire, die grilligheid en melodie mooi samen brengt, gedragen door de afwisselende en meerstemmige zweverige en diepgrauwe zang. Hard werk , dat met de nieuwe plaat ‘Thin walls’ werd bekroond. Je kan zeggen dat de band het beste haalt van hun carrière. Wat opvalt in z’n totaliteit, is dat die songs toch verdomd ingenieus in elkaar zitten, geslepen, veelkleurig en van finesse getuigen door het brede instrumentarium, de experimentjes en de huppelende, hakkende, stekelige en sfeervolle ritmes. Je komt dan uit op bekende nummers als “Fifteen floors”, “I’ll stay here”,” The boatman”, “Nightclub”, “Leipzig” en “The oldest of Sisters”; ook de nieuwe nummers “Then What” en “Bunker” sloegen bijzonder goed aan. Ze werden tot twee maal toe terug op het podium geroepen. Na een kleine twee uur besloten ze met de instant killer “Do not claim them anymore”.
Na Oscar & The Wolf zagen we een tweede Belgische band op een goede week tijd, die een sterke prestatie leverde in een grote zaal en zich een internationale doorbraak mag toe eigenen. Alle support aan hen. Puike prestatie!
Organisatie: Live Nation
Een regenachtige vrijdagavond was de perfecte setting om een intiem concert mee te pikken van Isbells en hun voorprogramma Puzzle Muteson. Deze laatste slaagde er alvast in om de zaal muisstil te krijgen met zijn engelachtige muziek die doet denken aan een combinatie van Fleet Foxes, Damien Rice en Ben Howard. Velen rondom mij, en de zanger zelf, sloten de ogen en konden enkel nog genieten. Less was hier duidelijke more. Het publiek was in de perfecte stemming om deze ingetogen avond verder te zetten met de Isbells. Hun nieuwe cd kwam recent uit dus de verwachtingen waren hoog.
Isbells opende met hun nieuwe single “Billy”, wat meteen ook de titel van hun kersverse album is. Het tweede nummer, “Nothing goes”, had een goede opbouw tot de climax, wat meteen ook een voorproefje was voor de rest van de set: ingetogen, maar toch explosief. In het volgende nummer, “I don’t need”, kreeg een trompet de glansrol. De ingetogen trompetsolo deed sterk denken aan een soundtrack voor een oorlogsfilm uit lang vervlogen tijden. De trieste tendens werd verder gezet in het nummer “I was told”, dat gaat over de mortaliteitstheorie. De nieuwe nummers werden stilzwijgend opgenomen, maar het was wachten tot “Illusion” vooraleer de sfeer in de zaal pas echt ten volle tot uiting kwam. Het publiek begon (ingetogen) stilaan voorzichtige danspasjes te zetten tijdens “The art” en zette dit explosief verder tijdens “Reunite”. Tijdens dat laatste nummer werd het plots volledig donker in de zaal en werd het contrast ingetogen/explosief nog maar eens duidelijk. Om het concert extra intiem te maken, besloot de band ook een aantal nummers volledig akoestisch en vlak bij het publiek te brengen. Samen zongen ze “The night is yours” om zoals ze zelf zeiden het publiek even terug in slaap te wiegen, wat een zalig rustmomentje op het einde van een drukke werkweek.
Gelukkig duurde het niet lang vooraleer we terug goed wakker geschud werden. Het nummer “Hand on the chest baby”, was niet alleen wonderbaarlijk mooi, maar kon door de contrasten in muziek, ook genieten van mijn volledige onverdeelde aandacht.
Als laatste bracht de band nog twee akoestische bisnummers: “Maybe” en “Falling in and out of love”, totaal onvoorbereid en dat merkte je. Hoewel Gaetan zijn eigen teksten vergat, kon dat de sfeer niet bederven.
Een sfeervol concert met voldoende afwisseling tussen oud en nieuw: missie geslaagd.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/isbells-06-11-2015/
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Nederlands 
Français 
