Assunta & The Light Orchestra - Belgisch duo dat we best in de gaten houden . Ze brengen op hun debuut een reeks intieme , sfeervolle songs die erg mooi uitgebalanceerd zijn , overtuigen door hun puurheid van (akoestische) gitaarpartijen en lichthese , zwoele vocals. Het draait ‘em hier rond de in Italië geboren Assunta Mandaglio , die jarenlang zong bij Buscemi en is samen met gitarist Pieter Thys , de drijvende kracht achter Balaxy Orchestra. Ze zijn goed op elkaar ingespeeld.
De cover van Paul Simon “You can call me Al” is erg sterk en songs als “Hope”, “Don’t go down”, “Disappear”, hebben naast de folky inslag van het materiaal, een licht Zuid-Europees ritme .
Het duo intrigeert in weemoed en weet op die manier een mooi album af te leveren.
Ferm onder de indruk zijn we van de nieuwe plaat van De Mens . De Mens staat op scherp na al die jaren – al ruim 23 jaar bezig en net zoals de cd hoes met het brommertje met de vier man erop doet uitschijnen , rockt en raakt het trio. De Mens is in topvorm dus!
Met “Nooit genoeg” , “Als je niets hebt” en “Angst” hebben ze meteen drie classics op de plaat die muzikaal als tekstueel heel sterk zijn . Vanderlinden moet na al die jaren nog steeds niks inboeten. Ook de andere songs klinken aanstekelijk; zijn geraffineerd , mooi uitgewerkt of intrigeren door een somber , donkere tune . Luister maar eens “Pijn-dronkenschap–verdriet”, “Dit lawaai” of ietwat krachtiger met “Vlinderhart” en een “Liefdeslied of misschien ook niet”. Ook zijn er verschillende gasten op de plaat te bespeuren, Sarah Bettens – Tijs Delbeke en Gregory Frateur.
De op leeftijd gezegende De Mens weet ons als een bende jonge wolven letterlijk omver te blazen met de nieuwe cd en brengen het Nederlandstalige lied naar een hoger niveau . Tja ze hebben er ‘Nooit genoeg’ van zeker?!
Les Nuits Botanique 2015 – Marina & The Diamonds hoort er opnieuw bij na al die jaren!
Les Nuits Botanique 2015
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2015-05-11
Johan Meurisse
De half Welshe/half Griekse Marina Diamandis kon nu haar afspraak nakomen op te treden . Twee keer liet ze verstek gaan bij de tweede matige cd ‘Electra heart’.
Zij kwam in de spotlights ruim vier jaar terug met het prettig in het gehoor liggende ‘The family jewels’ en komt nu aandraven met alvast beter werk, de derde ‘Froot’ die met een handvol nummers doorsijpelde in de set .
Haar zwierige , groovy, opzwepende , sfeervolle mix van electropop, hitparade- en balladpop wordt nog steeds enorm sterk ontvangen. De Chapiteau was dan ook uitverkocht en deed de harten bonzen bij het jonge vrouwvolk. Ze heeft trouwens een sterke , trouwe fanbase!
Ze had dus wat recht te zetten en ging er live écht tegen aan . Als een volleerde diva slaagde zij er moeiteloos in haar (jonge) publiek in te palmen , een ravissante verschijning in zomerse outfit , net van het strand geplukt , én met wat tierlantijntjes op het hoofd , beweegt , kronkelt ze over het podium en doet de temperatuur in de tent stijgen .
Wat kitsch , bombast , glamour op z’n Kate Perry’s is zeerzeker niet wereldvreemd en wordt hier mooi opgevangen. Haar vocals, hoog of diep , houden overwegend stand ; af en toe ging ze wel eens uit de bocht op de intiemere “Obsessions” , “Happy” op piano of een stekelige “Primadonna”.
We kregen een verrassend puike set te horen; de extraverte songs durfden door die elektronica en discodreun in te werken op de dansspieren. Meteen was het van dat met “Bubblegum bitch”, van de vorige cd , “Mowgli’s road”, “Savages” en “I am not a robot” , die charmant luidkeels werd meegezongen . Toegegeven , er zitten halfslachtige songs tussen en die doen de spanning wat afnemen , zeker op plaat , maar haar gretigheid , enthousiasme dweepte de menigte op .
Het tempo werd terug omhoog getrokken met die poppy single “Hollywood” en bleef op hetzelfde elan met een reeks even interessant , boeiend , aangenaam materiaal als de single “Blue”, “Radioactive” en het afsluitende “How to be a heartbreaker”.
Marina & The Diamonds beschikt over een frisse speelsheid , een sfeervolle benadering en een aangename groove, wat er na al die jaren kan voor zorgen dat ze de grote podia bereikt …
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Les Nuits Botanique 2015: Vuurwerk – Een stomend spektakel
Les Nuits Botanique 2015
Botanique (Grand salon)
Brussel
2015-05-11
Ozan Bozdag
Voor het grootste deel van de muziekindustrie is Vuurwerk geen onbekende band meer. Zeker niet sinds Jergan Callebaut, ook bekend van Cathedral 77, bij het trio speelt. Benieuwd wat we voorgeschoteld gingen krijgen.
Hun set begon met een rustig deuntje, dat voortdurend ophield, waardoor het publiek enorm ongeduldig werd en luidkeels begon te schreeuwen. Dit gaf ons tijd om de vernieuwde installatie, waarop Vuurwerk hun set ging spelen, te bekijken. De podium opstelling zag er behoorlijk indrukwekkend uit. Langs zowel links als rechts bevond zich er een synthesizer en in het midden was er plaats voor de gitarist, die geplaatst stond achter een verlichte ‘V’. Ook het doek achter de opstelling verklapte al dat er gewerkt ging worden met visuals.
Vuurwerk begon hun set met “Black Dog Panting”, een remix van School is cool. Meteen hoor je hoe de heren per locatie hun sound kunnen veranderen. Ook het licht zag er volledig anders dan in een zaal als bijvoorbeeld ‘de Charlatan’.
Naarmate de set vorderde zagen we mensen zich verdiepen in de beats, blazende bassen en de hemelse samples van stemmen. De remix van Bon Iver met “Minnesota Wi” zorgde ook voor een stijging van temperatuur. Hoogtepunt van de avond was zonder twijfel het moment dat Sylvie Kreusch op het podium verscheen en “Warrior”, haar samenwerking met Vuurwerk, inzette.
Na een dikke 50 minuten kwam er een einde aan de stomende set van Vuurwerk. Een applaus van ongeveer 5 minuten zorgde voor wat bisnummers. “Dit is de eerste keer dat we dit nummer live brengen”, waarna “Bunker” van Balthazar werd ingezet. Voor een laatste keer liet Vuurwerk het pittoreske zaaltje helemaal zweten. België mag fier zijn op deze band, die het niveau van de Elektronische muziek scene zo laat stijgen.
Eerder waren er nog sets van Fugu Mango meets Binti en Joy Wellboy in de Grand salon…
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/vuurwerk-11-05-2015/
In de Bota Orangerie hadden we nog o.m.
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/romano-nervoso-11-05-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-k-11-05-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/briqueville-11-05-2015/
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Les Nuits Botanique 2015 – Adrian Crowley – Benjamin Clementine : hoog niveau !
Les Nuits, Botanique 2015
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2015-05-09
Geert Huys
Met een eclectische mix van aanstormend talent en oude bekenden trekt ‘Les Nuits’ naar goede gewoonte het Belgische festivalseizoen op gang. Op de unieke locatie in de feeëriek verlichte Botanique, waar voor de gelegenheid ook een extra concerttent (de Chapiteau) vakkundig tussen de strak geschoren coniferen werd neergeplant, is de zomerse sfeer bovendien nooit ver weg.
Op de eerste volwaardige festivaldag kreeg Le Chapiteau drie heren over de vloer die elk op hun eigen manier de definitie van het wat saaie begrip ‘singer-songwriter’ een vernieuwende invulling gaven. De Belgische opener Le Colisée doet naar men zegt leuke dingen met folk en afrobeat, maar de man stond net iets te vroeg geprogrammeerd om daar getuige van te zijn.
Fast forward dus naar Adrian Crowley, een 47-jarige Ier die in eigen land de muzikale onderscheidingen aan elkaar rijgt maar aan de overzijde van het kanaal pas recent is komen boven drijven. Wie ’s mans jongste twee albums ‘I See Three Birds Flying’ (‘12) en ‘Some Blue Morning’ (‘14) vooral weet te pruimen vanwege de weelderige strijkersarrangementen was misschien wel wat verrast of ontgoocheld toen Crowley moederziel alleen op de bühne verscheen. De Ier had middels een loop pedaal gekoppeld aan een laptop echter een economische manier bedacht om de afwezigheid van medemuzikanten ruimschoots te compenseren. Het bleek een geniale zet, want de songs kropen zo mogelijk nog dieper onder de huid dan op plaat.
Crowley’s muzikale handelsmerk heeft al eerder deuren geopend en zalen doen vollopen voor Leonard Cohen, Bill Callahan (Smog) en Richard Hawley: een gebiedende bariton die zich uitsluitend leent voor melancholische en intrieste songs. De combinatie met loops en een breed uitwaaierende gitaar op “Fortune Teller Song” en “Red River Maples” knipoogde hierbij naar de mistroostige ambient folk van Talk Talk, en toen de Ier tijdens het breekbare “Golden Palominos” plaats nam achter een krakkemikkig orgeltje noteerde ondergetekende prompt Robert Wyatt als onmiskenbare invloed.
Crowley had gelukkig ook een dosis sarcasme in de aanbieding. Hij eindigde de set met de verontschuldiging ‘I have only sad songs left’, én de vraag of ie een foto mocht nemen van het publiek als zoethoudertje voor zijn zoon die zich toch meer en meer vragen begint te stellen bij het eigenaardige beroep van zijn pa. Enig minpuntje van de set? De drie kwartier waren zo om zonder dat we er erg in hadden.
Dé reden waarom de organisatoren vanavond het bordje ‘complet’ mochten bovenhalen was de komst van Benjamin Clementine (zie pics homepag) . Geboren in London maar sinds enige jaren verkast naar Parijs wist deze 26-jarige muzikale zonderling sinds zijn opmerkelijke verschijning in Later… with Jools Holland zich in no time in de schijnwerpers te werken. Op zijn dit voorjaar verschenen debuut ‘At Least For Now’ profileert Clementine zich als een soulman. Voor alle duidelijkheid: met de 2+1 gratuite wegwerpsoul van fout gecoiffeerde posterboys als Sam Smith of John Newman, of de retrosoul à la Charles Bradley of Ben l’Oncle Soul heeft Clementine bijzonder weinig affiniteit. De ranke kleurling is een autodidact die uit de muzikale erfenis van drama queen Nina Simone, meesterpianist Eric Satie en drag queen Anthony Hegarty een eigen geluid weet te puren, én met die onwaarschijnlijke combinatie tegenwoordig volle zalen trekt.
Niet enkel via zijn muziek maar ook met het typetje dat hij vertolkt is Clementine een welgekomen zonderling temidden de huidige eenheidsworst van nieuw talent. Steevast getooid in een lange zwarte trenchcoat, zonder schoeisel, én gewapend met een door merg en been snijdende spinto tenor greep hij de integrale tent meteen bij de keel met “Condolence” en “I Won’t Complain”. Clementine koos live resoluut voor een minimale aanpak met een gitzwarte Yamaha C7 piano als voornaamste bondgenoot. Occasioneel kreeg hij het gezelschap van een jonge celliste die ’s mans songs zo mogelijk nog wat bombastischer uit de hoek deden komen.
Toegegeven, de crossover tussen hardsoul, croonerjazz, spoken word en ja zelfs opera vergt veel van de luisteraar, en is niet de cup of tea waar ondergetekende dagelijks zou aan nippen. Clementine is echter een rasperformer wiens oprechte en bijwijlen ronduit hilarische nonchalance we erg kunnen smaken, en toegegeven, het Radio 1 hitje “Nemesis” is gewoon een onweerstaanbare oorworm die de prille John Legend nooit uit zijn pen kreeg. Wie het bovendien aandurft om “River Man” van Nick Drake als encore te vertolken zonder ook maar een zweem van heiligschennis kan op onze levenslange sympathie rekenen.
Als dit niveau tien dagen lang wordt aangehouden dan leggen de samenstellers van Les Nuits de lat meteen wel erg hoog voor de rest van het seizoen. Chokri & co, jullie zijn aan zet.
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Putrock Festival 2015 op 8 en 9 mei 2015 – dag 2 – Het ontdekken waard!
Putrock Festival 2015
Mijnkoolsite
Beringen
2015-05-09
Kimberley Haesendonck
Putrock is een tweedaags festival dat ieder jaar plaats vindt op één van de meest unieke locaties in België, namelijk de oude mijnkoolsite van Beringen. Met de drie podia die er staan op Putrock is er voor ieder wat wils. De muziek varieert van rock’n roll tot dance, maar ook comedy krijgt een plaats op het festival.
Dit jaar verwelkomt Putrock voor zijn 7de editie heel wat kleppers van formaat. Op vrijdag 8 mei is het kickoff party met onder andere Laston & Geo, Michael Midnight en Gloria Boateng. Op zaterdag 9 mei kan je zowel nieuw talent ontdekken, als groot talent aan het werk zien. Bereid je voor op optredens van The Van Jets, Warhola, Polaroid Fiction en The Sha-La-Lees, maar ook op DJ sets van onder andere Raving George en De Sluwe Vos.
Een overzicht van dag 2 – zaterdag 9 mei 2015
Na afgelopen weekend kunnen we vaststellen dat Putrock één van de festivals bij uitstek is om je festivalzomer mee te beginnen. Het festival bevindt zich aan de Steenkoolmijn van Beringen, een toplocatie dus. Ook de line-up zag er behoorlijk goed uit. Een combi-ticket kostte slechts 21 euro en het enthousiasme van alle Limburgers die er rondliepen kreeg je er gratis en voor niets bij. Probeer maar een reden te zoeken waarom wij niet naar dit festival zouden gaan?
Eerste op ons lijstje stond Warhola, winnaars van Humo’s Rock Rally 2014 en opkomend talent in België. Het mopje over Eurosong For Kids zijn we al beu gehoord en wordt bij deze dus gewoon overgeslagen. Waar we het wel over gaan hebben is waar dit vijftal nu mee bezig is. Met een bijna volledig nieuwe set gaf Warhola het beste van zichzelf. Bekend in de oren klinkend nummer “Reshape” werd in een nieuw jasje gestoken en klonk vollediger dan ooit tevoren. Ook de recente single “Unravel” kwam live helemaal tot zijn recht. Oliver Symons en co weten waar ze mee bezig zijn, dat is duidelijk. Benieuwd naar het vervolg? Wij alvast wel.
Onze Hollandse mannen van Jett Rebel die ondertussen al 2 albums hebben uitgebracht waaronder ‘Venus & Mars’ en ‘Hits for Kids’ waren één van de headliners op de affiche van Putrock. Deze band heeft vooral een poppy sound en wekt enorm veel populariteit op bij 14 tot 16 jarigen. De tent was volledig gevuld en de sfeer zat er dik in maar toch is deze band helemaal ons ding niet. Het happy gehalte van de songs is zodanig overdreven dat je er na 2 nummers al genoeg van hebt. Het alom bekende “Tonight” kon ons uiteindelijk toch nog een beetje overtuigen. Het is geen topnummer maar wel een plaatje dat in het hoofd blijft hangen met een deuntje waar uw heupen enthousiast geen en weer gaan van wiegen.
Limburgse band Polaroid Fiction had de eer om de Club Stage te mogen openen. In november 2014 kwam hun meest recente EP ‘FP’ uit. Single “Black Widow”, een samenwerking met Tim Vanhaemel, is hier ook op te vinden. Live werd het nummer wat verlengd en klonk het als een schot in de roos. Ook recent uitgebracht nummer “Target” haalde de setlist en bracht het publiek aan het dansen. Polaroid Fiction is het perfecte voorbeeld van een band die zonder het winnen van een wedstrijd het ook perfect kan maken in de muziekwereld. Wie ze nog live aan het werk wil zien kan zich volgend weekend begeven naar Hamrock.
Als er één band is in België waar je nooit genoeg kan van krijgen is het toch wel Steak Number Eight. West Vlaams talent dat de metalscene al enkele jaren in zijn broekzak heeft zitten. En steeds blijven ze de tent volledig in de mood te krijgen voor een op z’n minst gezegd hard concertje. Zanger Brent Vanneste heeft het metalbloed nog steeds door zijn anderen stromen en liet de kans niet schieten om met volle overtuiging het publiek in te duiken, wat houden we toch van een potje stevige muziek! “The Hutch” is nog steeds een topper en hun shows laten dan ook niets aan de verbeelding over. Maar dat zal u zelf waarschijnlijk al wel weten. Er zijn enkele nieuwe nummers op ons afgevuurd dus wij kijken nu al volop uit naar hun nieuw materiaal! Rock on Guys!
Ook de Belgische Queen B van de techno wereld mocht niet ontbreken op Putrock. Raving George begon om half 9 aan haar set en liet, ondanks het vroege uur, de ‘Underground’ helemaal ontploffen. Krachtige en diepgaande beats die haar set zo voorbij lieten vliegen. Charlotte moest daarna meteen door naar Hamme om een set te gaan draaien op ‘Oreilles Rouges’. Druk leven, deze madam. En terecht.
Nieuw, Belgisch en steengoed! Jaja we hebben het over de Sha-La-Lee’s. Zij hebben net hun gelijknamige debuut uitgebracht. Een plaat die je in huis moet halen. Zij zijn klaar om The Sore Losers en consoorten van hun troon te stoten. Energieke rock met ongezouten gitaren en af en toe eens het geweldige geluid van een mondharmonica. Zij mochten op Putrock de Club tent onveilig maken en daar zijn ze met onderscheiding in geslaagd. Stilstaan was geen optie, niet voor het publiek en nog minder voor hen. We verwachten deze enthousiaste guys op verschillende festivals tegen te komen deze zomer en geloof mij, dit is de moeite waard om eens een kijkje te gaan nemen.
Putrock 2015 afsluiten deden wij met een optreden van The Van Jets. Een reis door de tijd vol hits, maar ook nieuw materiaal mocht niet aan deze set ontbreken. Recent uitgebracht album ‘Welcome to Strange Paradise’ werd aan het publiek voorgesteld. Het decor bestond uit een gouden rots, wat perfect paste bij de titel van hun laatste album. Dat Johannes er staat als frontman wisten we al langer, maar The Van Jets staan er nu ook helemaal als band. Aan bisnummers, en dus tijdverlies, doen ze niet mee. Hun set eindigen en de ‘Mijnstage’ nog een keer laten dansen deden ze met, hoe kon het ook anders, “The Future”. The Van Jets zijn deze zomer nog te zien op tal van festivals zoals Dour en Gladiolen. Een aanrader!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/putrock-2015/
Organisatie: Putrock
Nick Cave moet zowat de enige artiest zijn die in zijn lange carrière nog niet één ondermaats album heeft uitgebracht en die ook steevast zorgt voor uitmuntende live optredens. Wij hebben de man nu toch al een slordige 15 keren aan het werk gezien, en telkenmale waren wij danig onder de indruk dat wij het nodige vocht nodig hadden om vanuit al die verbazing terug met onze beide voeten op de begane grond te komen.
Cave legt de lat voor zichzelf steeds onnoemelijk hoog, en altijd springt hij erover, bekijk het als Tia Hellebaut die 20 jaar aan een stuk over 2,05 m springt, of Tom Boonen die 20 jaar op rij Parijs Roubaix wint.
Nu, Cave valt nooit van zijn fiets, dus daar heeft hij al een stapje voor. Onze verwachtingen voor zijn passage in het Koninklijk Circus waren bijgevolg alweer van een torenhoog niveau, en ja hoor, Cave loste die nog maar eens in met de vingers in de neus.
The Bad Seeds mochten dit keer niet mee op de affiche, maar het gros ervan stond wel degelijk op het podium. Het is een onmisbare bende klasbakken die mekaar, hun meester en diens songs blind aanvoelen en toch steeds een broeiende vorm van spontaniteit voor de dag leggen. Met natuurlijk weer een hoofdrol weggelegd voor de neanderthaler Warren Ellis, de laatste jaren niet meer weg te denken als rechterhand van Nick Cave, en ook vanavond weer groots op gitaar, viool en mishandeling van allerlei effectenpedalen. Alles wat Ellis aanraakt levert vuurwerk op, hij moet het zelfs niet aanraken, een blik alleen volstaat. Ware het niet dat Cave dat zelf al is, we zouden beweren ‘Warren Ellis is God’.
Een bijzonder goedgeluimde Nick Cave kon al heel snel het publiek uit zijn handen laten eten, hij ging van bij de start gemoedelijk met de fans om en danste zelfs tijdens “Brompton Oratey” een walsje met een dame uit de eerste rijen. De vleermuis in hem is al lang geleden in een diepe winterslaap gedommeld, hier stond in de eerste plaats een goedgemutste entertainer die zich na al die jaren totaal in zijn nopjes voelt op een podium en zijn publiek steevast trakteert op een schitterende live performance.
Cave had enkele van zijn songs in een ander kleedje gestoken, hij zorgde van achter zijn vleugelpiano voor kippenvel met een bloedmooie uitvoering van “The Weeping Song” en later in de set met een bijzondere fraaie naakte versie van “The Mercy Seat”, één van de absolute hoogtepunten van de avond. Andere ingetogen pareltjes als “Into My Arms”, “Love Letters”, “Black Hair” en “God Is In The House” hielden het dichter bij hun originele versie en zorgden stuk voor stuk voor verstilde prachtmomenten. Wij hoorden meermaals de spreekwoordelijke speld vallen en voelden aanhoudend de haartjes op onze armen rechtkomen.
Maar zoals we van Cave en zijn gevolg gewend zijn, mochten we tussen al die verfijnde pracht door ook wel geregeld een flinke uitbarsting ondergaan. Er werd fel en briesend tekeer gegaan op het onverslijtbare “From Her To Eternity”, het oppermachtige “Higgs Boson Blues” nam ons minutenlang in een wurggreep en de duivelsontbindingen van “Jack The Ripper” deden het bloed tegen de muren spatten. En dan hebben we het nog niet gehad over het onsterfelijke, immer dreigende en ultieme Cave-raspaard “Tupelo”, een niet te ontwijken constante in zijn optredens, de hel en de hemel in één song.
Verder werden wij compleet van onze stoel geblazen door de kracht en de furie van een fenomenaal “Jubilee Street” en waren we aangenaam verrast met “Up Jumped The Devil”, eentje die na jarenlange afwezigheid door Cave terug werd opgevist uit de kluis met het etiketje ‘Duivelsverzen en moordsongs’.
De setlist was dus nog maar eens om duimen, vingers en geslachtsorganen bij af te likken. Met een flinke greep alweer uit die laatste plaat ‘Push The Sky Away’, twee jaar geleden nog ons album van het jaar, dus ons hoorde u niet klagen. Hebben we trouwens nog nooit gedaan bij een Cave optreden.
God was alweer in the House, maar ook The Devil, Nick Cave is gewoon de verpersoonlijking van beide. Er uitgaan met ‘Push The Sky Away’, alleen Cave kan dat, mag dat en doet dat.
Organisatie: Live Nation
Les Nuits Botanique 2015 - Ghostpoet Against Whatever Ever
Les Nuits Botanique 2015
Botanique (Orangerie)
Brussel
2015-05-09
Jelle Berden
Het donkere universum van Ghostpoet kreeg op zijn laatste plaat een flinke krachtinjectie met de intrede van een volledige band. De hoekige beats en drops moesten wat plaats ruimen voor gitaar, bas en drum en dat zorgt voor meer diepte, zeker live. Shedding Skin, de titel van dat derde album, vat het eigenlijk al mooi samen.
De goeie songs, die ook live de moeite zijn, staan mooi verspreid over de drie platen, en worden samengebald in een anderhalf uur durende set. Nieuwere songs als “Better not Butter Off” en “Off Peak Dreams” passen perfect bij het oudere werk als “Survive It”, “Liiines”, “Meltdown” en afsluiter “Us Against Whatever Ever”.
Alle singles passeren dus de revue, al zitten die oudere songs vaak in een nieuw jasje, met wisselend succes. Ik was best een fan van de eenzame man met zijn vuilgebekte drum machine. Dat paste perfect bij zijn donkere, bezwerende wereld, waar de geest van Gill Scott-Heron nooit veraf was.
Een meer volwassen optreden dus, maar de vraag is of Ghostpoet dat allemaal wel nodig heeft om zijn boodschap over te brengen. Hij spreekt er alvast wel een groter publiek mee aan, en met de festivalzomer in het vooruitzicht is dat goed gezien van onze poëet. Al werd zijn keuze voor een heuse live band vooral ingegeven door de grote Brian Eno himself. Ik zag Ghostpoet eerder al aan het werk op enkele festivals, moederziel alleen met zijn drumcomputer en zijn ego om het grote podium te vullen en dat telkens voor een hele lege tent. De band zou dus wel eens goed van pas kunnen komen.
De drummer stuwt de set vooruit, de gitaar weent mooi mee en de geweldige dame achter de keyboards zorgde ook voor perfecte backing vocals, of zoals vaak bij Ghostpoet, het catchy refrein. De poëet zelf mende de bende met zijn lyrics over het leven en de liefde en ja, een vrolijke Frans zal hij nooit worden maar met een naam als Ghostpoet hoeft dat ook helemaal niet.
Domper op de feestvreugde was de elektrische panne tijdens het laatste nummer, net wanneer de sfeer er helemaal inzat en er wat meer mensen begonnen te dansen. Mooie symboliek wel, want die laatste song was “Us Against Whatever Ever”.
Wat volgde was een sneer naar de Botanique en een nukkige frontman. Ook tijdens het optreden was er volgens de frontman altijd wel iets mis met de monitors, de sound, de stemmen,… Alles moest wat stiller, wat luider en dan weer wat stiller, en dat de hele show lang. Na vijf minuten gênante stilte en het herprogrammeren van de synths werd de song, onder luide aanmoedigingen nog wel hernomen maar Ghostpoet had er duidelijk geen zin meer in, wat er volgens mij voor zorgde dat de band niet terugkwam voor de gebruikelijke, en door het publiek fel aangevraagde, bisronde. Een jammere valse noot om een mooie, sfeervolle show mee af te sluiten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/ghostpoet-9-5-2015/
Andere pics Wild Classical Music Ensemble (Grand salon)
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/wild-classical-music-ensemble-09-05-2015/
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Geoff Farina zal steeds door het leven gaan als een cultfiguur, een uiterst begaafde gitarist gevrijwaard van elke vorm van vedetten-allures. Zijn vorige band Karate zal bij enkelen wel een belletje doen rinkelen, maar de wereld heeft nooit aan zijn voeten gelegen. Met Karate maakte hij een stel mooie plaatjes waarop hij zijn gitaartalent etaleerde in sobere songs en zonder enige vorm van macho gedrag. Hij heeft de gitaarstiel veeleer geleerd door naar plaatjes te luisteren van Tom Verlaine in plaats van pakweg Van Halen. Na jaren achter de schermen te hebben vertoefd, is hij nu plots terug boven water gekomen met zijn nieuwe band Exit Verse én met een verse plaat waarop hij iets steviger rockt dan tevoren, maar waar alweer de heldere en efficiënte eenvoud van zijn gitaar de toon voert. Maar hoe cult kan je zijn ? zodanig cult dat er bijna geen mens komt opdagen ? Helaas was het zo, hier stonden amper een paart tientallen geïnteresseerden in de zaal, Farina verdiende dat niet, en de sympathieke 4AD ook al niet.
Nu goed, de drie bedreven muzikanten van Exit Verse lieten het niet aan hun hart komen en deden een uur lang hun ding, en dat zorgde voor een set puike songs met prachtige uit-de-losse-pols gitaarsolo’s van Farina. Ondanks de magere opkomst kreeg de band een warme en respectvolle respons en dat was al heel wat, want van een uitbundige menigte kon je moeilijk spreken. De sound van exit Verse leende zich trouwens niet tot overenthousiaste uitspattingen. Net als op hun fijne plaatje stond Exit Verse hier degelijk, spontaan en fijntjes te musiceren, maar uitzinnige rock’n’roll taferelen waren niet aan hen besteed. Gewoon eenvoudige indie-rock gespeeld door een stel ervaren en fijnbesnaarde rotten, meer moet dat soms niet zijn. Maar de volgende keer toch liever voor wat meer volk.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
De Nijdrop was goed volgelopen met een ouder publiek voor The Posies. Het is dan ook al bijna 20 jaar geleden dat The Posies op hun hoogtepunt stonden met ‘Frosting on the beater’ (1993) en ‘Amazing Disgrace’ (1996). Wij volgden ze nog met ‘Success’ uit 1998, maar daarna verloren we ze toch een beetje uit het oog. Jon Auer en Ken Stringfellow wonen nu beiden in Frankrijk en niet meer in Seattle, en zijn bezig aan een nieuw album, het vervolg op ‘Blood Candy’ uit 2010, dat wisten ze ons toch te vertellen. De rest van de band die wonen nog in Amerika, dus het werd vanavond een duo-bezetting voor The Posies. Laptop en keyboard moesten voor de begeleiding zorgen, maar dus geen bas en drums, wat betekende dat de headbangers er aan waren voor de moeite: het optreden zou meer een live radio-sessie worden voor een groot publiek.
The Posies beloofden om oude songs in een nieuw jasje te steken en ook een hele hoop nieuwe songs te brengen. Ken Stringfellow sukkelde vanavond met een verkoudheid, maar behalve dat de man tussen de nummers door thee dronk, was daar eigenlijk weinig van te merken, ook al omdat Jon Auer het grootste deel van de zang voor zijn rekening nam.
Ze begonnen er aan met een rist aan powerpopklassiekers zoals “Throwaway”, “Earlier than expected”, “World” , “Definite door” en “Burn and shine”, een mooie bloemlezing uit “Frosting on the beater” en “Amazing disgrace”, waarbij opviel hoe goed de stem van Jon Auer nog altijd is. Net toen we dachten dat we vertrokken waren voor een memorabel concert, kwam de band af met hele reeks nieuwe nummers, met hier en daar een popparel, maar toch veel songs die niet echt bleven hangen. De liefhebbers van de hardere rock trokken zich terug naar de toog, bestelden een goeie trappist en begonnen bij te praten, wat de intimiteit van het concert niet ten goede kwam, en onze aandacht verslapte, ook omdat Auer en Stringfellow ruim de tijd namen om de gitaren te stemmen tussen de nummers door.
We schoten terug wakker naar het einde van de set, toen de oude nummers weer van stal gehaald werden: “Lights out”, “Flavor of the month”, “Ontario”, “Start a life” en “Please return it”,dat een elektronisch remix jasje aangemeten kreeg uit de kleerkast van Falco’s “Jeanny”.
In de bis werd Holly, het voorprogramma van de band, op het podium geroepen voor meer eightiesrevival a la Supertramp en werden we getrakteerd op “Dream all Day” en “Solar sister” in een elektronische remix.
Het was The Posies duidelijk niet om nostalgie te doen, het publiek dacht daar echter anders over. De oplossing voor The Posies: schrijf een nieuw album met enkel maar killers en geen fillers, of strooi de oudjes meer egaal door de hele set. Wie The Posies nog eens headbangend wil zien, moet deze zomer naar Spanje, want daar spelen ze op een festival in originele bezetting, en zullen ze wellicht een stuk steviger uit de hoek komen. Wie vooral de zangharmonieën kan smaken, had een goed concert achter de kiezen in de Nijdrop, de rockers bleven een beetje op hun honger zitten en gooiden het daarop maar in de drank, iets wat we eerder dit jaar ook al zagen bij het concert van Grant Lee Phillips van Grant Lee Buffalo.
Organisatie: Nijdrop , Opwijk
Post-rock begint stilaan een beetje een belegen term te worden. Te veel bands trachten er hun weg in te vinden en op de duur zien we het bos door de bomen niet meer. Voor het gemak, en om een kind een naam te geven, wordt het Noord-Ierse And So I Watch You From Afar ook altijd in een post-rock vakje geduwd. Als u hierin wil volgen, is dat OK voor ons, maar gelieve hen dan wel te plaatsen aan de meest vinnige en energieke kant van het genre, daar waar bijvoorbeeld Russian Circles ook vertoeft.
ASIWYFA hun gloednieuwe plaat ‘Heirs’ is er alweer eentje waarop de groep bewijst dat ze niet stilstaan, er wordt wederom heftig tekeer gegaan maar net als bij de voorganger ’All Hail Bright Futures’ zit er ook wat borrelende elektronica tussen het gitaargeweld vermengd, wat hen dan weer in de buurt brengt van 65daysofstatic. Sedert die plaat zijn er ook al wat vocals aan hun sound toegevoegd, deze doen in de eerste plaats dienst om de boel nog wat meer op te hitsen, en live werkt dit perfect, getuige het vurige enthousiasme in een aardig volgelopen VK.
De bruisende binnenkomers van de nieuwe plaat, “Run Home”, “These Secret Kings I Know” en “Wasps” zijn ook de songs die hier het vuur aan de lont mogen steken. Al gauw staat de boel in lichtelaaie, een overactief en in het rond springend ASIWYFA gaat hier zo intens, fel en luid te keer dat wij geen tijd hebben om te ademen, de band laat dan ook nog eens quasi geen ruimte tussen de songs zodat wij niet anders kunnen dan ons laten meegaan op deze razende rollercoaster. Hebben wij geen probleem mee, het is gewoon heerlijk hoe die ziedende gitaren steeds weer uit hun voegen barsten en er een tomeloze energie op nahouden. De zeldzame momenten waarop de band eens inhoudt zijn er dan wel echt om stil van te worden. “Tryer, You” van de nieuwe plaat is er zo eentje om kippenvel van te krijgen, hier menen we bij momenten Mogwai in te herkennen, maar die worden dan wel op tijd en stond een geut straffe chillipeper-extracten in de aderen gespoten.
Qua podiumgekte en energie kunnen we ASIWYFA hun live act inderdaad op dezelfde hoogte van 65daysofstatic plaatsen, diezelfde gekheid, dynamiek en hyperactiviteit. De bandleden gaan allen volledig op in hun act, het lijken vier ontspoorde ADHD’rs die zich geen seconde stil kunnen houden. Dit gaat echter niet ten koste van hun talenten, want wat muzikale klasse en gitaarvernuft betreft vallen wij hier van de ene verbazing in de andere.
De elektronische tinten van de laatste twee platen zijn live wat naar de achtergrond geschoven, er zijn geen synths of keyboards te bespeuren, alleen maar brandende en constant openbarstende gitaren. Daardoor wordt de power nog een paar graden de hoogte in gestuwd, en vooral tijdens oudere songs als “A Little Bit Of Soildarity Goes A Long Way” en het weergaloze “Set Guitars To Kill” (die titel alleen al) gaat het kot volledig uit zijn dak.
Ook de effectenpedalen draaien overuren, ASIWYFA gebruikt die gretig om er het ene moment een ziedende geluidsmuur mee te vormen en het andere moment dan weer een verstilde sfeer mee te creëren die dan uiteindelijk toch weer uitmondt in een briesende apotheose.
Deze band mag dan al sterke platen maken, het is pas live dat ze echt openbarsten en hun niet aflatende geestdrift volledig tot ontplooiing laten komen. Nog nooit hebben wij in het genre een band meegemaakt die zo krachtig, opwindend en overdonderend hun songs op het publiek afvuurt als And So I Watch You From Afar.
Dit, beste mensen, is de meest hete en kolkende post-rock die u zich kan voorstellen.
Wie vindt dat post rock een beetje duf en saai zou zijn, moet hier maar eens naar gaan kijken. De ultieme brainwashing !
Organisatie: VK, Sint-jans Molenbeek
De uit Glasglow opererende band rond Stuart Murdoch is al een goede twintig jaar bezig en probeert zoveel mogelijk breed de indiepopscene te bespelen . Op deze nieuwe hebben ze er een discokitsch aan gegeven .
Rode draad blijft natuurlijk de dromerige uitvalsbasis , en dat levert een reeks fijne , emotievolle songs op, die een lentegevoel ademen . De songs zijn sfeervol , zwierig , groovy en aangenaam . Op de single “The party line” en het zeven minuten durende “Enter Sylvia Plath” mag er zelfs gedanst worden; ze zijn niet vies van wat Pet Shop Boys- tunes. De titel ‘Girls in peacetime want to dance’ wordt hier alle eer aangedaan.
Belle & Sebastian overtuigt niet steeds op de nieuwe , maar de melodielijn is en blijft iets opvallends mooi en schoon.
Het Britse Archive, gecentraliseerd rond het duo Darius Keeler en Danny Griffith, blijft creatief bezig; nog geen jaar na ‘Axion’ is er al nieuw werk , die terug gaat naar de Archive basis , een apart en uniek geluid van symfonische rock en triphop, die bombast en theatraliteit niet schuwen .
Een aanhoudende spanning ervaren we door de lagen repeterende, wisselende als zalvende , forsere ritmiek. “Kid corner” en “End of our days” zijn twee puike songs . Af en toe kan er wat rust ervaren worden door de pianotunes in “Half built houses” en “Greater goodbye”, maar in de songopbouw is er de donkere klankkleur en de broeierige, dreigende sounds , die eroverheen zweven.
Heerlijk wegdromen en huiver blijven de centrale thema’s . Archive weet na al die jaren nog steeds te overtuigen en is een must see. Checken dat materiaal van Archive!
Deze metal band uit Iowa klinkt met de jaren melodieuzer , minder prettig gestoord , en behouden als status hun olievaten en maskers van vroeger .
Ze klinken als vanouds krachtig , hard ; tribal drums en scratches vullen aan , maar ze denderen , donderden en pompen minder . De songs zijn toegankelijker , zijn aanstekelijk en mooi uitgekiend.
Hun materiaal is in het gebalde , harde genre gelaagd, goed gemusiceerd , en kan zelfs radiovriendelijk zijn . Venijnige, gedreven ‘old skool’ horen we op een “AOV” en “Cluster”; “The devil in I” en “If rain is what you want” zijn op hun beurt aangenaam luistervoer voor de doorsnee rocker .
Slipknot brengt oud , nieuw samen en scoort nog steeds op die manier!
Nederlands 
Français 
