De puike organisatie was er ingeslaagd om een affiche samen te stellen om u tegen te zeggen. Dan nog in een van de mooiste locaties op ons zakdoekje Vlaanderen: Casino in Sint-Niklaas. Helaas moesten de ploerten van The Legendary Shack Shakers te elfder ure afbellen ten voordele van een kleinere Amerikaanse toer. Zoek maar eens een vervanger…. Locale Baboons en Crystal vulden met een zekere glans die leegte in door beiden hun nieuwe schijf voor te stellen.
Onze binnenlandse rootspioneers Baboons kwamen hun derde ‘Uptown and Back Again’ voorstellen. De invloed van de Seatsniffers lijkt ietwat weggedeemsterd en ook hadden ze enige moeite om -zoals ze gewoon zijn – de zaal in vuur en vlam te zetten. Mij iets te veel clichés: kilos grillcreme, staande contrabas, jeans met duidelijke overslag, nep gretsch. Applaus voor toetsenman, op Nord dan nog. De drummer sloeg er soms enkele kilometers naast waardoor ze deze keer niet echt overtuigend waren. Ze hebben een mooie thuismatch gemist. De versie van Art Nevilles “I’m just a fool to care” mocht er best wel zijn.
Crystal and runnin’ wild was dan iets betere koek. Het frêle zangeresje doet wat timide aan wanneer ze het podium opschuift. Tot ze haar misthoorn van keelgat openzet, ons zowat omver blaast en samen met de voortreffelijke ritmesectie Johhny Trash en Dan Blackwolf voor een stevige start zorgt. Ze zweept met haar stem en sneaky moves het publiek wat op, zoadt een deel aan het publiek zich aan haar stond te vergapen en even de muziek vergat. Verse gitarist Thomas Beardslee in nog niet ten volle ingespeeld maar heeft duidelijk meer dan de nodige kwaliteiten op zak. De Johnny Cash interpretatie mocht er best wel wezen, maar ontbrak aan kippenvelfactor. “Demons” zal echter lang blijven hangen.
Opper- Seatsniffer Walter Broes haalt International Lieven Declerq en Baboon Bas Verstaen op het podium om met WB & The Mercenaires een overzichtje te geven van zestig jaar, roots en rock’n roll te geven. Met verbazend gemak doen deze met drieën beter wat de vorigen met vijf deden. Bas Verstaen komt hier dus beter tot zijn recht. Beginnen met een instrumentaaltje en dan meteen de pees erin. Comme il faut. Fuck electronica. Speelplezier troef. Respect. Broes en co razen door hun set , en alsof dat nog niet genoeg is, slaat Walter de slide aan om in een soort John Spencer Blues Explosion Trance te treden. Oeps, oordoppen vergeten.
Die gasten van Smokestack Lightnin’ zetten je op het verkeerde been. Ze noemen zich naar een nummer van Howlin’ Wolf, ze zijn zo roots, americana, country rock,…noem maar op, ze ademen zo Amerikaans dat je compleet vergeet dat het eigenlijk Duitsers zijn. Johnny Cash en Jimmy Reeds geesten dwarrelen op het podium. Zanger Bernie en vriend van onze –ja- upperseatsniffer Walter gebruikt zijn diepe stem en zijn rechtopstaande bas om de meest opzwepende countryrock te spelen.
Besluit: Het wegvallen van de Legendary Shack Shakers werd al bij al goed opgevangen door een bende rockabillies die elkaar goed kennen en perfect uitwisselbaar zijn. Ik had iets meer rockabilly waanzin en garageziekte verwacht. Doe mij maar drie en half sterren.
Organisatie: Casino , Sint-Niklaas
Sluimerende gitaren, drie straffe madammen en een sound die rechtstreeks vanuit de beginjaren van de shoegaze komt. The Spectors hebben de Muziekodroom club plat gespeeld! Ze hebben hun nieuwe album ‘Light Stays Close’ in stijl gebracht en kwamen ons nog maar eens duidelijk maken van wat voor topmuzikanten zij zijn.
“Wish Me Away” zorgde ditmaal voor het kippenvel moment, het begon heel rustig en ontplofte naar het einde toe. Ook onze persoonlijke favoriet “Drone” mocht niet ontbreken, een nummer die het bloed in onze aderen sneller deed stromen. Marieke en Company joegen het mooie “Ariel” (geschreven door drumster Stefanie Mannaerts), “Like Sand”, “One eigthy”, “Flakey Wrong” en “Light Stays Close” door hun setlist.
Hun debuutsingle “Nico” die uitkwam in 2014 wist tijdens de show ook nog een waardige plaats te bemachtigen.
Een Wall of Death zat er tot Marieke haar grote spijt niet in deze keer, maar we hebben genoten van een fantastisch concertje en kijken nu al uit naar nieuw materiaal.
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Les Nuits Botanique 2015 - Godspeed You! Black Emperor – Na 20 jaar nog steeds Fascinerend!
Les Nuits Botanique 2015
Koninklijk Circus
Brussel
De Canadezen van Godspeed You! Black Emperor zijn al zo’n twintig jaar bezig en geven aan de postrock een aparte , unieke touch . We horen instrumentaal intens grillige, venijnige, rauwe muziek , beeldend , groots, emotioneel en meeslepend. De donkere , duistere ; grauwe apocalyptische toon maakt op de nieuwe cd ‘Asunder, sweet and other distress’ ruimte voor hoopvolle, lichtgevende , sprankelende tunes , die we natuurlijk vanavond live konden horen, gezien Godspeed in een al lang op voorhand uitverkocht KC , er de klemtoon op legde.
In Noord-Frankrijk stond men er nog niet zo op te springen als bij ons; hun optreden in de l’Aéronef was bizar genoeg moeilijk uitverkocht geraakt .
Hun abstract hypnotiserende , bezwerende muziek wordt ondersteund met fascinerende projecties , een beeldtaal in zwart/wit (van verlaten steden, appartementsgebouwen in vogelperspectief , puin en allerhande begrippen, knipsels met een maatschappijkritische blik!).
Bon soit , het uitgebreid ensemble met 8 wel op podium , werkt met een dubbele bezetting om hun sound dieper , pakkender, breder , extraverter ,intenser te laten klinken . Hier overheen zweven gevoelige en huiverende vioolpartijen. Ze zorgen ervoor dat de spanningsboog wordt opengetrokken, traag (ondraaglijk) opbouwend is, aanzwelt, de aandacht vasthoudt en al of niet rustig weet te ontladen , alsof een vulkaan op uitbarsten staat en het onder onze voeten écht heet wordt van de lava … Delirante filmisch bezwerende soundscapes , drones , feedbackgeraas vullen aan door de pak (pedaal) effects die op de grond gestald staan .
Eén voor één betreden ze het podium , één voor één gaan ze er van af, in een halve cirkel opgesteld, de blik afgewend naar het publiek , gefocust en geconcentreerd op hun instrument en de knopjes .
“Hope drone” trekt de set op gang , om dan in de gekende stijl een immense spanning vast te houden . Ongelofelijk hoe alles op zijn plaats valt , hoe eigenzinnig en subtiel het combo te werk gaat.
Je wordt letterlijk meegesleept , -gezogen in die aparte leefwereld en indringende scherpe muziek , die angst, huiver, wantrouwen , rust , hoop , schoonheid inboezemt. Welke emotie ook opborrelt, ze baant zich een weg in je hersenen …
Naast het nieuwe werk druppelt “Mdlac” van de vorige cd door . Naar een climax gaat het met het zwierige , slepende “Piss, crowns are trebled” , die net als op de cd de set besluit , met minutenlang doordrammende geluidjes, noise effects en geruis . Eentje die zich ook weet vast te hechten en ons denken kidnapt …
Een immense waardering is en blijft weggelegd . Godspeed is een glorieuze band met even glorieuze muziek na al die jaren …
Ook werd er voldoende ruimte vrijgemaakt voor de support Xylouris White . Een Griekse luitspeler en een Australische postrockdrummer vinden elkaar. Ze waren al eens te horen als support bij Mark Lanegan , maar vanavond klonk het duo veel levendiger . De sound was hard, intens, vaardig en snel; de drumslagen en tics vlogen om de oren , geruggensteund door een soort folky Griekse tragediezang . Een verrassende clash van stijlen . Net als Godspeed toch wel even uniek en apart . Op het eind kwam één van de bassisten van Godspeed op contrabas het duo vervoegen. Ook hier terecht een warm en sterk onthaal.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/xylouris-white-29-04-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/godspeed-you-black-emperor-29-04-2015/
Organisatie : Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Bota 2015)
Welkom op de garage/psych rollercoaster. U bent helemaal weg van Ty segall, Fuzz, Meatbodies, Thee Oh Sees, Mikal Cronin en Zig Zags, dan is dit uw ding. Al die bandjes vormen trouwens één grote familie, met als godfather Ty Segall (nou ja, godfather, de kerel is er nog maar 28). Hij heeft overal wel een voet in, als producer, gitarist, drummer, zanger of als baas van zijn eigen platenlabel, en alles wat hij aanraakt verandert in goud, maar steeds met een ruw en vunzig randje.
Wat Wand betreft, de groep werd vorig jaar door Ty Segall gelanceerd met het ook al flink doordenderende debuut ‘Ganglion Reef’ en zie, amper een jaartje later is daar al de volgende wervelwind ‘Golem’.
En deze keer gaat het nog harder en uitzinniger, de folky inslagen zijn met uitzondering van het rustpuntje “Melted Rope” quasi helemaal verdwenen en vervangen door nog een pak meer heavy gitaren en seventies weirdness. Het gaat er heftig aan toe in “Self Hypnosis in 3 Days”, “Floating Head” en het weergaloze “Cave In”, allemaal speedy songs met flippende gitaren en moordende riffs, Black Sabbath in de roetsjbaan. Op “Planet Golem” gaat de band helemaal loos, de song zet in met een gore metal riff en begint dan halverwege Sonic Youth-gewijs volledig uit zijn voegen te barsten. Kijk, daar worden wij nu eens wild van, zie.
Wand zal van jetje komen geven op Les Nuits Botanique in De Rotonde op 13/05. We zijn al vertrokken.
Een plaat om een tijdje in rond te wandelen en lekker in te verdwalen, absoluut geen voer voor de radio en gericht op geoefende oren die hiervoor de tijd willen nemen. Je kan ‘Are Animals Different” één lange song noemen, wij zouden het eerder willen hebben over een boeiend werkstuk in twee bedrijven.
We hebben hier lang gezocht in onze fichebak met genres, maar we vinden de gepaste typering niet, en dat spreekt alleen maar in het voordeel van deze veelzijdige Oost-Vlaamse band (uit de miljoenenstad Dikkelvenne, nota bene). Als we iets niet echt kunnen thuisbrengen, maar het blijft ons wel mateloos boeien, dan hebben we iets uniek in onze handen. Waar we onze ijkpunten dan wel zoeken ? Swans die ‘Meddle’ van Pink Floyd coveren, Einsturzende Neubauten die met Neu! aan het jammen slaan, Battles die de eighties heruitvinden,…
Dit is een album waar we niet direct klaar mee zijn, deze band is een spannend buitenbeentje in de Vlaamse rockwereld. Eén ding staat vast, The Germans are different.
De twee jonge broertjes Loveless van Drenge hadden in 2013 al een te duchten visitekaartje afgegeven met hun sterke titelloze debuutplaat die zowel naar Nirvana als naar vroege Black Keys rook.
Ze blijven op ‘Undertow’ verder graaien in een wereld van grunge, punk en garagerock en hebben er weer een monter en consistent album uit gesmeed. Voor enkele songs hebben ze zowaar een bassist ingehuurd en de sound is er wat breder op geworden. Met “The Woods” komt Drenge zelfs in de buurt van de perfecte popsong en “We Can Do What We Want” kan door het leven gaan als een fel rock’n’roll anthem.
Bij “The Snake” komt dat überhippe duo Royal Blood wel eens om de hoek kijken, maar wij durven gerust stellen dat Drenge een stuk breder en gevarieerder klinkt dan Royal Blood, bij de broertjes Loveless wordt immers niet alles op basis van dezelfde formule gefabriceerd.
En het klinkt misschien raar, maar een paar keren moesten wij zelfs aan Kaiser Chefs denken, maar dan niet voordat die met een driedubbele portie adrenaline werden geïnjecteerd en plots terug goeie songs zijn beginnen schrijven.
Feit is dat Drenge met een set rake punters als “Running Wild”, “Never Awake”, en “Favourite Son” er een ferme lap op geeft, het zijn songs van een energiek kaliber die we bijvoorbeeld op de laatste plaat van Arctic Monkeys niet meer zijn tegengekomen.
Met opener “High School Lawyer” vragen we ons luidop af of The Hickey Underworld niet een beetje braafjes is geworden, maar met “DWAMGOZ” worden we al meteen gerustgesteld en krijgen we opnieuw een staaltje van die nerveuze gekte die we van hen gewoon zijn. Toch is het allemaal wat bedaarder dan voorheen, maar de tegendraadsheid is gebleven en The Hickey Underworld stuift hier alweer verschillende richtingen uit zonder daarbij zichzelf te verliezen. Met manusje van alles Tim Vanhaemel nu ook in de rangen is het niet verwonderlijk dat er uit diverse vaatjes wordt getapt. Opmerkelijke prachtsong is “Colosall” die op een aangenaam verslavend gitaarriedeltje gedragen wordt en dan een paar stappen verder compleet uit zijn voegen barst, The Hickey op zijn best is dat. Niet alle kogels zijn echter van hetzelfde kaliber, het weinigzeggende “Conquistador” legt de boel iets voorbij halfweg wat ongewild stil en “Chill Their Souls” lummelt ook maar een beetje verveeld rond, maar spitante knallers als het bijzonder hitsige “Floor Opened Up” (lekker brokken maken als in die goeie ouwe tijd) en het gespierde “Weedgreed” steken op tijd de lont weer aan.
Kortom, alweer een sterk plaatje van deze ex Rock Rally winnaars.
Het is even wennen, van White Hills zijn we lange psychedelische Hawkwind-achtige toestanden gewoon, en nu hebben ze hun space-rock in een soort post-punk bad gedompeld. De freaky uitspattingen zijn nog steeds van de partij, maar de teneur is er grilliger op geworden. Het acht minuten durende “Lead The Way” is daar het levende voorbeeld van, het is een gretig denderende scheursong met jankende gitaren en een angstig sfeertje.
Verder zijn er uitstapjes naar krautrock en eighties wave (het sterke “Wanderlust” en “Automated City”), maar die zijn niet altijd even geslaagd, zo moddert de titelsong maar wat aan (maar liefst zes minuten) zonder dat er eigenlijk iets gebeurt. Dat is net wat er schort aan ‘Walks For Motorists’, White Hills wil een andere richting uit maar ze zijn er nog niet goed uit dewelke, en dat vertaalt zich in twijfelende songs als “Life’s Upon You” die een beetje doelloos rondzweven zonder echt te kunnen boeien.
Met die halve koerswijziging zorgt White Hills misschien wel dat de klad er niet in komt, maar dit is verre van hun beste werk. Wij zien ze toch veel liever in hun voormalige space-universum ronddolen onder een gloed van mistige rookgordijnen.
Kolossale doom-metal met loodzware en logge riffs die gebukt gaan onder een barbaarse wall of sound met af en toe een psychedelische onderlaag, het Italiaanse Ufomammut is er al jaren zeer bedrijvig in en mag zichzelf in een bunker van gewapend beton huisvesten in de buurt van Earth, Electric Wizard, Om, Ghold, Pallbearer, Windhand en Sleep.
Hun nieuwste ‘Ecate’ is alweer extreem heavy, de gitaren staan in de meest logge Kyuss stand, de songs zijn lange meedogenloze vuurspuwende monsters en de vocals klinken als ijle noodkreten afkomstig uit een diepe kerker.
Laat de masochist in u naar boven komen en geef u compleet over aan ‘Ecate’, een wreedaardige sloophamer met ontzagwekkende power.
Wie had het nog gedacht dat broer en zus Gert en Sarah Bettens met een rockplaat pur sang gingen aankomen .Samen aan een album werken gaf de nodige vonken . Geen meligheid te bespeuren; K’s Choice durft zelfs terug aan te sluiten bij hun begin . K’s Choice medio 2015 rockt en popt ongelofelijk , en weet de jongeren naar zich toe te halen . Mooi!
Sommige nummers als “Woman” , “Come alive” , “Down” en de single “Private revolution” gaan als een sneltrein . Alain Johannes gekend van QOSA, Them Crooked Vultures hielp mee aan de plaat.
Kort, stevig , krachtig, goed en knap! Ook de andere nummers overtuigen . Ze zijn intenser en broeierig; het afsluitende “I was wrong about everything” laat de zompige bluesslides wat meer doorsijpelen .
De hernieuwde samenwerking van vijf jaar terug is nu op zijn explosiefst! K’s Choice is er klaar voor om verschillende generaties samen te brengen.
Bram Vanparys heeft de naam wat ingekort tot Bony King , maar brengt z’n materiaal nog steeds tot de pure essentie van folky amerciana sing/songwriterpop, dat eerlijke, oprechte, poëtische, dromerige soft country brengt , ons doet mijmeren over de dagdagelijkse zaken en de lang vervlogen tijden .
Hij trok naar de VS en deed beroep op Amerikaanse muzikanten voor de nieuwe plaat . Naast Parsons , Dylan , Young of Cohen hebben we hier echt Amerikaanse rootssongs , die de hand reiken aan Wilco, South san gabriel en Bright eyes (Conor oberst) .
We horen een warme melancholie van sfeervol , ingetogen , onderhouden songs , die gezapig voortkabbelen en getuigen van eenvoud en vakmanschap . Toegegeven , het klinkt niet buiten de lijntjes en een indringende gitaarsoli mocht er wel zijn.
Emotievol materiaal , van “Sad rosanne” naar “Summer nights” tot de pure naaktheid van “River child”.
Bony King – een talentvol zanger , met een gouden zalvende stem, die er nog steeds in slaagt heerlijk wegdromende muziek te maken!
Wanneer familieleden beslissen om samen een band op te richten zorgt dit meestal voor een prachtig collectief. Ook bij The Staves, waar de drie zussen Emily, Jessica en Camilla hun stem zich in je oor proberen in te nestelen. De stemmen van de drie dames samen zorgen voor een harmonieuze melodie die al het lijden, die je eventueel zou hebben, meteen doet verdwijnen. Twee jaar geleden kwam debuut ‘Dead & Born & Grown’, maar dit werd niet meteen door het grote publiek opgepikt. Dus besloten The Staves om bij ‘If I Was’ de hulp in te roepen van Justin Vernon. Dit resulteerde in wat minder folk en wat meer elektrische gitaren.
De Rotonde was volledig volgelopen voor het concert van de drie zusjes. Voor de gelegenheid hadden ze zelfs een volwaardige band mee. Dit waren drie mannen waardoor het evenwicht in genders ook hersteld was. Beginnen doen ze met “Blood I Bled” het eerste nummer van hun recentste album. Zangeres Camille zet eenzaam met enkel een ukulele het nummer in. Daarna volgt de band de snel waarna wordt opgebouwd naar een climax. Dit zal een constante blijken doorheen het concert, de zusjes proberen in ieder nummer op te bouwen naar een climax. Wanneer “Steady” wordt ingezet is het de beurt aan Jessica om de zang op zich te nemen. Zij blijkt voornamelijk de hoofdzangeres te zijn.
Wat opvalt bij “No Me, No You, No More” aan de drie zussen is hoe goed ze op elkaar zijn ingespeeld. De ene zus kan met gemak een melodie zingen terwijl de andere een volledig verschillende melodie zingt. Dit is dan ook de sterkte van de band. Door deze drie verschillende melodieën creëren The Staves een eigen sfeertje. Een sfeer die je enkel kan evenaren door in de winter voor een houtkachel te zitten met een warme chocomelk. Zo romantisch is het concert wel, de vele koppeltjes in De Rotonde genieten dan ook zienderogen.
Bij de nummers “Horizons” en “Black & White” kunnen we dan weer genieten van prachtige samenzang. Onder meer dankzij de drie verschillende stemmen die toch net iets mee hebben van elkaar geeft dit de nummers een harmonieuze invloed. “Black & White” is tevens wat steviger dan andere en krijgen we zelfs te maken met een gitaarsolo. Om dit zwaar gitaargeweld te compenseren volgt al snel weer een rustig nummer met “Damn It All”. Daarna volgt “Mexico” de eerste single uit het eerste album. Het valt op dat dit een veel rustiger nummer is in vergelijking met de rest van de relatief nieuwe set.
“Teeth White” en “Make It Holy” ronden de set af. Bij het eerste kunnen we The Staves zelfs even vergelijken met Courtney Barnett. Een rustige rockballad met een country-invloed. De band komt terug voor twee oude nummers los te laten op het publiek. Bij “Facing West” laten ze zelfs even de band weg en krijgen we de drie zusjes alleen op het podium. Een zeer rustig emotioneel nummer dat de perfecte afsluiter blijkt voor de set. Met “Winter Trees” laten ze de band nog voor een laatste keer opdraven waarna de set na iets meer dan een uur ophoudt.
The Staves bewijzen dat ze met hun melodieuze samenzang klaar zijn voor grote zalen te vullen. Het publiek genoot zienderogen, en door enkele keren a capella te zingen werden er verschillende kippenvelmomenten gecreëerd. Dit is vooral te danken aan de stilte in de zaal waardoor de stem nog meer door je lichaam drong.
Organisatie: Botanique, Brussel
GoneWest 2015 – Daniel Lanois - De dunne lijn tussen herkenbaarheid en experiment
Daniel Lanois
Memorial Museum Passchendaele 1917
Zonnebeke
2015-04-25
Geert Huys
Met een anti-oorlogsfilosofie als rode draad kijkt GoneWest verder dan de West-Vlaamse provinciegrens om de artistieke herdenking van 100 jaar Groote Oorlog ook op muzikaal vlak kracht bij te zetten. Na eerdere performances van o.a. John Cale en Einstürzende Neubauten werden afgelopen weekend The Veils (een band met Nieuw-Zeelandse roots) en de Aboriginal artiest Gurrumul uitgenodigd naar het Memorial Museum Passchendaele 1917 in Zonnebeke n.a.v. ANZAC day. Downunder is 25 april met name één van de belangrijkste historische herdenkingsdagen, nl. de dag waarop de betrokkenheid van het Australian and New Zealand Army Corps (ANZAC) in WOI een feit werd. Tevens werd de Canadese meesterproducer en gevierd studiomuzikant Daniel Lanois overgevlogen om te herinneren dat zijn strijdende landgenoten precies 100 jaar geleden voor het eerst met gifgas werden geconfronteerd.
Er was zaterdagavond nog opvallend veel plaats in de witte concerttent die op het kasteeldomein van Zonnebeke was neergepoot, maar zij die er bij waren kunnen getuigen van een ronduit verbluffend concert. Dat Daniel Lanois naast een gerenommeerde knoppendraaier (U2, Dylan, Gabriel, Young, Harris, anyone?) ook een begenadigd songwriter én een Les Paul virtuoos is wisten we al. In het gezelschap van voormalig Mother Superior en Rollins Band gitarist Jim Wilson, voor de gelegenheid overgeschakeld op bas en backing vocals, en de amper 15 (vijftien!) lentes tellende drummer Kyle Crane oversteeg Lanois echter ook nog eens zijn eigen muzikaal aura. Ei zo na werd niet de 63-jarige Canadees zelf maar wel de bijna een halfeeuw jongere Crane trouwens de ster van de avond. Door technische finesse en subtiele virtuositeit te combineren klonk het jonge talent niet enkel verbluffend, ook waren zijn drumkunstjes visueel danig aantrekkelijk dat we Lanois soms uit het oog verloren.
Het driekoppige gezelschap had een erg gevarieerde set voorbereid waarin de Canadese muzikale duizendpoot steeds verder afweek van de platgetreden paden naarmate de avond vorderde. Het publiek dat Lanois vooral kent van zijn eerste soloplaat ‘Acadie’ (’89) werd eerst op haar wenken bediend. Door fraaie herwerkingen te verkiezen boven de radiovriendelijke originals vermeed de Canadees bewust de indruk dat tijdens het eerste kwartier een obligate ‘best of’ werd geserveerd. Het bekendste nummer vanop die tijdloze eerste worp, “Jolie Louise”, stak helemaal voorin en was een aanvankelijk zelfs onherkenbaar doordat Lanois er een speelse skabeat had doorgeweven. Het langzaam aanzwellende “Still Water” tekende al snel voor een eerste hoogtepunt dankzij de Les Paul van Lanois die zich comfortabel tussen de breed uitwaaierende sixstrings van The Edge en Neil Young bleek te nestelen. Ook “Under A Stormy Sky” had een remake ondergaan, dit keer richting huppelende honky-tonk. Even later zou het rijtje memorabele songs uit die fameuze eerste plaat ook nog worden aangevuld door het broeierige “The Maker”.
Net als zijn collega’s die werden uitgenodigd op ANZAC Day kreeg ook Lanois de opdracht om een nummer speciaal voor de herdenking te componeren. Eén en ander resulteerde in de “Memorial Symphony” waarbij Lanois zich kon uitleven op zijn eerste muzikale liefde, de pedal steel. Op zich was het nummer niet bepaald spectaculair of vernieuwend te noemen, maar in combinatie met de unieke Memorial Museum locatie waar 100 jaar geleden honderdduizenden soldaten zinloos sneuvelden én de beklijvende projectie van een kortfilm over hoe een koppel uiteen werd gerukt tijdens de oorlog mistte het doel niet. Dit was bezinning pur sang, en het zoveelste hoogtepunt in de reeks GoneWest evenementen.
Het tweede deel van de set werd door Lanois aangekondigd als ‘bringing the studio to the stage’, en dat bleek een verrassing van formaat, maar dan van de aangename soort. Wie de Canadese studiorat ook de jongste jaren is blijven volgen weet immers dat de man een buitengewone liefde voor elektronische muziek en samplingtechnologie heeft ontwikkeld. Het is een evolutie die Lanois geen laaiende platenrecensies, laat staan airplay heeft opgeleverd, maar in Zonnebeke dwong hij met een aantal fragmenten uit zijn recentste volledig instrumentale album ‘Flesh And Machine’ niets minder dan respect af. Met hulp van een vierde man, geluidsingenieur Wayne Lorenz, tastten Lanois & co het volledige spectrum af tussen postrock en triphop (“Sioux Lookout”), dub en freejazz (“Burning Spear”), en wereldmuziek en soundscapes (“Senegal”). Begeleid door vakkundig in elkaar geknutselde visuals beroerden Lanois, Wilson en Lorenz een arsenaal aan electronische spielereien waarvan we U de naam schuldig moeten blijven, hierbij steevast op de huid gezeten door het virtuoze piepkuiken Crane op drums. Het ultieme staaltje van zijn kunnen leverde deze laatste af tijdens “Opera”, waar hij de geluidscollage van zijn broodheer op hol liet slaan middels een jachtige drum’n’bass beat.
Tijdens de encores bleven Lanois en zijn metgezellen de instrumentale kaart trekken, met als ultieme toegift een door Leonard Cohen gedeclameerd gedicht dat door bijpassende soundscapes en visuals het gevoel van bezinning compleet maakte.
Meestal blijven ze in de kast, en hoogstens één keer per jaar halen we ze enigszins aarzelend maar wel overdacht toch boven: de superlatieven. Dat er een Groote Oorlog voor nodig was blijft onvergeeflijk, maar dat Lanois & co hierdoor de kans kregen om herkenbaarheid en experiment vanavond op majestueuze wijze met elkaar te verzoenen is zonder meer onuitwisbaar.
Meer info www.gonewest.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-veils-25-04-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/daniel-lanois-25-04-2015/
Organisatie: GoneWest + Festival Dranouter
DC Rocks met The Meteors, The Caravans en Rumble Jacks – Psychorocken!
The Meteors
De Casino in Sint-Niklaas steekt heel wat afwisseling in hun programmatie . Onder de muzikale noemer DC Rocks! kwam vanavond de klemtoon op dampende, hitsende
‘garagerockahillpsychobilly’. DC ‘psychorockte’ met drie bands The Meteors , The Caravans en Rumble Jacks.
Al vijfendertig jaar draaien de Britse Meteors (zoe pics homepag) mee en in snelvaart speelden ze een reeks nummers, stevig , gedreven, gebald en daar is hun trashy punkinvloed niet vreemd aan . Een apart leefwereldje , een ‘fuck the world’ attitude , gespierde muziek met ballen.
Natuurlijk heb je die kenmerkende galmende sound , die diepe contrabastunes en die opwindende drums; waarin ze horror en science-fiction mooi in laten verweven.
De eerste rijen gingen totaal loos en pogoëden er op los alsof hun leven van afhing, op die energieke sound van deze oudgedienden , die als dolle twintigers te werk gingen. ‘Going mental’ en ‘wrecking’ is hun motto , een combinatie van dancing , moshing en tegen elkaar hotsen en botsen. Een muzikale wervelwind blijft het dus wel na al die jaren …
In die sfeer werden we gebracht door een paar andere veteranen The Caravans en de jonge Belgische wolven Rumble Jacks.
The Caravans weten hun in whiskey gedrenkte rock’n’rollabilly in maatpak te houden door de sterke melodielijn. De contrabas draaide als een tol. Virtuositeit kenmerkte het trio en ook zij triggerden moeiteloos met hun eenvoudig , goed, opwindende uptempo songs .
Tot slot hadden we het Belgische geweld van The Rumble Jacks . Een ‘straight in your face knockdown’ , strak en stevig met een huppelende ritmiek. Enkele covers passeerden de revue. Hun pyscho rock’n’roll klinkt nog jong , maar hun gedrevenheid en adrenaline belooft een mooie toekomst.
Jawel vanavond konden we proeven van een apartje wereldje van leren jekkers, bakkebaarden, tattoes , bedrukte zwarte t-shirts , vetkuiven, gespierde bodies en fifties doowop . Some like it hot ...
Organisatie: De Casino , Sint-Niklaas
Nederlands 
Français 
