Het project van Darren J. Cunningham , Actress is aan z’n vierde cd toe . Duistere elektronica dansmuziek die geëvolueerd is naar een palet van trippop , ambient , electro, basslines , industrial , techno en soundscapes . Actress balanceert tussen asgrauwe en zeemzoete, hoopvolle sounds en tussenin kan het wel eens aanstekelijk werken op de dansspieren . Duidelijk is dat deze abstracte elektronica zijn weg best vindt ‘als de nacht valt’ door de donkere, repeterende loops , het knetterende geruis en de opspringende, slepende , vertraagde en stuiterende bleeps & beats . Af en toe sijpelt een vocoder stem door . “Forgiven” en “Street corp.” zijn er de ideale geleiders , “Rimes” brengt je in een bevreemdende paranoïde omgeving, “Birdcage” zorgt voor de eerste danspas en dan ben je aan de rest overgeleverd .
Geniet van deze mysterieuze trip die toch enige luisterervaring vergt , maar tegen het krieken van de dag je volledig heeft overmeesterd …
Plaid - gebalde verschijning en fris uit de hoek komend
Plaid + Fin
Ed Handly en Andy Turner is Britse duo dat al meer dan een kwarteeuw met het alter ego Plaid podia overal ter wereld platspeelt. Deze onvervalste IDM-iconen zijn naast geestesgenoten Autechre en Aphex Twin een van paradepaardjes uit de legendarische Warp-stal.
Op 19 mei vierde het duo dat ook furore maakte met The Black Dog de uitgave van hun tiende langspeler op het immer invloedrijke hogekwaliteitslabel uit Sheffield. Plaid levert met ‘Reachy Prints’ opnieuw een elektronisch meesterwerk af dat niet de bedoeling heeft baanbrekend te zijn. Toch slagen ze er telkens in om zowel op plaat als op het podium bijzonder fris uit de hoek te komen. Het bewijs hiervan werd maandagavond geleverd in de compacte AB box.
De combinatie van speelse melodieën en soms complexe ritmepatronen genereren een twinkelende magie dat in deze live setting een perfect gedoseerde lijvigheid meekrijgt. De opgewektheid van bijvoorbeeld “Hawkmoth” is een welgekomen verademing na het dreunende geweld van Plaid’s opwarmer Fin. Dit eenmansproject, residerend onder de vleugels van het vooruitstrevende Tri Angle Records, doet ons wel vaker denken aan labelgenoten zoals The Haxan Cloak. Het boe-geroep van sommige bezoekers verraadt dat zijn aanvallende, doch intelligente drones een onnoemelijk agressief laxerend effect hadden. De pijnlijke aars van de boe-roepende enkelingen werd na de darmdrainage door Plaid op vakkundig verfrissende wijze gezalfd. Hun jarenlange ervaring maakt hen een lekker geoliede machine dat perfect weet hoe ze een publiek moet laten schommelen tussen verschillende emoties. De uitbundigheid van bescheiden danspasjes en meeknikkende hoofdjes werd gevoelig opgedreven bij het zeer dansbare “Tether”. Dit nummer kwam tot stand via T.E.T.H.E.R, een interactieve webapplicatie dat de mannen van Plaid in samenwerking met Jono Brandel hebben ontwikkeld. Deze applicatie stelt gebruikers in staat geluid te manipuleren door een simpele klik of sleepbeweging met de muis. Het open karakter van “Tether” zorgt ervoor dat dit nummer trouwens uitstekend voer voor remixes vormt.
Plaid’s gebalde verschijning valt op geen enkel moment te onderwerpen aan kritiek. Het recept van intelligente ritmes gecombineerd met olijke melodietjes wordt enorm gesmaakt en spreekt enorm tot de verbeelding.
Wie hun passage in Brussel heeft gemist, krijgt een nieuwe kans op de finale editie van het Gentse 10DaysOff festival! Daar prijken zij op de affiche naast Carl Craig en Axel Boman. Een aanrader van formaat! Mis deze kans niet!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Fortarock 2014 ofte Iron Maiden en supports
Fortarock 2014
Vorig jaar haalde Fortarock voor haar jubileumeditie Rammstein naar Nijmegen en sprak men éénmalig van Fortarock XXL. Dit jaar was Iron Maiden headliner!
Opvallend hoe op weg naar het festival duidelijk minder volk op de been was, geen files meer te bespeuren waren (vorig jaar meer dan half uur aanschuiven) en vrij eenvoudig een parkingplaats werd gevonden. Nochtans hadden we, eens op de festivalweide aangekomen, niet de indruk dat er veel minder volk was. Onder een stralende zon was de menigte metalheads in overwegend zwarte t-shirt toch wel indrukwekkend om zien! Het aantal bandshirts van Iron Maiden was ongetwijfeld het meest aanwezig en gaf al aan waarom tal van muziekliefhebbers naar Nijmegen waren afgezakt.
Bij het aanschuiven om binnen te geraken en tijdens het aankopen van drankbonnen hoorden we op de achtergrond de nieuwe band van Adje Vandenbergh ‘Moonkings’ uit de speakers knallen. Het klonk eerlijk gezegd heel straf en even dacht ik dat Whitesnake op het podium stond! Oa. “Here i go again” stond op de setlist en meteen bewees zanger Jan Hoving wat hij in zijn mars had! Talent zat die kerel!
Trivium stond als 2de band gepland op het hoofdpodium! Was wel even wennen voor die kerels om zo vroeg (14u) hun optreden af te werken maar ze deden dat zoals altijd met veel enthousiasme en overgave. Ook al was de weide nog maar goed half gevuld en was de reactie van het publiek bij aanvang van de show eerder lauw (op de ‘die hard’ fans na natuurlijk). De set werd geopend met “Brave this storm”. Frontman Matt had blijkbaar een paar zinnen Nederlands geleerd en bleef zijn stinkende best doen om het volk mee te krijgen. Naar het einde van het optreden slaagde hij ook met brio in zijn opzet en ontstond een reuze circle pit tijdens ondermeer het sterk gebrachte “Down from the sky” en afsluiter “In Waves”. Sterk optreden zonder al te veel poespas op het podium maar met kwaliteitsmetal als handelsmerk.
Op de Monster stage wilde ik absoluut enkele nummers van Skillet meepikken. Een band die al meegaat van 1996 en vooral in thuisland US vrij succesvol is met hun ‘christelijk’ heavy rock. Ik kende enkel hun meest gekende nummer “Monster” dat achteraan de set werd gespeeld en op veel bijval kon rekenen. Verrassend was wel de veelvuldige inbreng van een klassieke noot in de nummers. De intro van het optreden werd verzorgd door 2 klassieke muzikanten (viool en contrabas) in wit kostuum. En doorheen gans het optreden zouden deze 2 heren opduiken en met wat strepen klassieke muziek de nummers een speciale sound geven (oa. “Not gonna die” en “Awake & alive”). Speciale rol was ook weggelegd voor de drumster die alle backing vocals voor haar rekening nam en tijdens de obligate ballade zelf vooraan het podium plaatsnam om duozang te doen met frontman John Cooper. Mijn favoriete nummers waren “Sick of it”, “Hero” en opener “Whispers in the dark” (jammer van de microfoonproblemen helemaal in het begin). Leuk optreden, zonder meer! Maar niet in de mate dat het optreden lang bleef hangen of uitsteeg boven de middelmaat.
Op de main stage was intussen Sabaton aan de beurt. De weide was nu toch al behoorlijk goed volgelopen en het was afwachten wat de heren uit Zweden er zouden van bakken. Met bijna allemaal nieuwe muzikanten in de band en de nieuwe CD ‘Heroes’ net uit was het toch wel extra uitkijken. Blijkbaar was het voor Sabaton ook het eerste concert van hun lange festivalzomer. Na de heroïsche intro en het horen van de eerste noten was meteen duidelijk dat de band niets aan kracht had ingeboet, integendeel! Muzikanten waren al goed op elkaar ingespeeld, boegbeeld Joakim in topvorm en publiek meteen mee… Door de vrij korte set (50 min.) werden slechts 9 nummers gespeeld maar daarin zaten natuurlijk alle klassiekers zoals “To hell and back”, “Carolus Rex”, “Attero Dominatus” en “Swedish Pagans”. Helemaal uit de bol ging het publiek op de afsluiters “The art of war” en “Primo Victoria”. Sabaton bewees dat hun groeiende populariteit geen verrassing is en mocht voor mijn part een plaats hoger op de affiche hebben gestaan. Volgende afspraak is op Graspop.
De Monster stage kreeg 2 bands op bezoek die voor mij totaal nieuw waren : Deafheaven en Graveyard. De eerste aan de beurt was Deafheaven uit de US, ze leverden in 2013 een fel bejubelde CD af ‘Sunbather’ die door sommige media zelfs als album van het jaar werd bestempeld. Live kon het mij alvast maar weinig bekoren. Een vrij apatische en letterlijk bleke zanger die soms krijsend en soms ingetogen zijn ding deed op muziek die ikzelf zou omschrijven als vrij complexe scream/emo core/metal. De éne keer hoorde je snelle noise uitbarstingen, afgewisseld met breaks en de andere keer waren het ‘zachtere’ stukken. Voor de echte liefhebbers zal het wel allemaal heel OK geklonken hebben maar de mindere publieke belangstelling liet me toch vermoeden dat niet alleen ik het moeilijk had om deze vloedgolf aan gitaargeweld te appreciëren. Sorry voor de fans…
Graveyard uit Zweden (Göteborg, 2006) was dan weer de verrassing van het festival voor mij! Met hun ouderwetse psychedelische, bluesy rock in de stijl van Led Zeppelin en andere 70’s bands waren ze eerder een buitenbeentje op de affiche maar kweten ze zich zeer sterk van hun taak en losten ze alle verwachtingen in. Met de volledige looks en de sound van zo’n 40 jaar geleden wisten deze heren heel wat mensen te bekoren! Keigoede en intense set, sterke zanger, solide muzikanten en authentieke sound. Het optreden bestond vooral uit nummers van de laatste CD ‘Lights out’ en diens voorganger ‘Hisingen blues’. Het trage maar sferige nummer “Slow Motion Countdown” is mij alvast het meest bijgebleven! Prachtig…en een leuke verademing tussen al het ‘metal’ geweld van de dag!
Alter Bridge stond op het hoofdpodium toen ik besliste om de innerlijke mens wat te versterken en de aangekochte eetjetons om te ruilen in een puntzak ‘patat’ met zoete frietsaus en een broodje ‘bourgondische kroket’ met graanmosterd. Na het bezoeken van de plaatselijke metal market waren we helemaal klaar voor het serieuze werk : Slayer & Iron Maiden!
Slayer trad aan om 19u00. Op papier was het al de luidste band van de dag, in praktijk was dat nog meer het geval! Wat een sound! Luider dan luid van bij het begin van de set en heersend over gans de weide. Tom Araya leek wel de kerstman met zijn grijze volle baard en mister King had nog steeds zijn ‘worstbaard’. Maar de kerstman was goed bij stem en zijn gevolg was gul met het geven van snoeiharde en snelle cadeautjes : van opener “World painted blood” tot “Necrophiliac” en “Seasons in the Abyss”. Niet te geloven dat deze band al meegaat van 1981 en nog steeds zo machtig voor de dag komt en fans heeft over de generaties heen! Araya was zichtbaar goedgeluimd en zorgde voor een moment van rust halfweg te set door een babbeltje te slaan met het publiek. Kerry King liet het praten over aan zijn gitaar en soleerde dat het een lieve lust was. Het laatste deel van de set was een waar spervuur aan klassiekers. Het publiek reageerde fel en blij en genoot van dit schitterende kwartet aan Slayer ‘hits’ : “Raining Blood”, “Black Magic”, “South of Heaven” en het magistrale “Angel of Death”! Tijdens dit laatste nummer werd op gepaste wijze een mooi eerbetoon gebracht aan de vorig jaar overleden ‘broeder’ Jef Hanneman. Op het podium ontrolde zich een reuzegroot spandoek met de woorden : Angel of death, Jef Hanneman, still reigning! Mooi gebaar!
Om 21u00 was het zover! Alle andere optredens waren afgelopen en iedereen begaf zich richting hoofdpodium om een glimp op te vangen van één van ’s werelds meest gekende en succesvolle metalbands ooit, IRON MAIDEN! Het was drummen vooraan tussen de Iron Maiden shirts en de weide stond nu echt propvol tot helemaal achteraan. De podiumaankleding was identiek aan de show vorig jaar op Graspop maar bleef indrukwekkend. Later tijdens de show vertelde Bruce Dickinson dat het allicht de laatste keer was dat deze show in de Benelux zou te zien zijn na 3 jaar touren (binnenkort oa. wel nog te zien in Arras op het festival Main Square). De sympathieke zanger beloofde wel dat ze voor deze laatste keer de setlist hier en daar hadden aangepast.
Wat het optreden zelf betreft kan ik kort zijn : fantastisch! Ik vond de set zelfs beter dan vorig jaar op Graspop, al zullen de meningen hierover allicht verdeeld zijn.
Maar Iron Maiden blijft uniek en Bruce blijft een fenomeen! Goed bij stem en energieker dan ooit maalde hij weer zijn nummers en zijn kilometers af. Chapeau om dat na al die jaren nog steeds met evenveel spirit en vakmanschap te doen! En wat te zeggen van de muzikanten? Ook zij gaven weer de volle pond en stonden op het podium als een horde jonge wolven aan het begin van hun carrière! Zij het dan wel met een opkomend buikje, hier en daar wat rimpels en een dunnere haarlijn als vroeger…net als de meeste fans trouwens.
Onnodig om hoogtepunten van het concert aan te halen of om te beschrijven wat zich op het podium en in het publiek afspeelde. Ik zou alleen maar in herhaling vallen…oordeel liever zelf bij het bekijken van de volledige setlist en besef dat Iron Maiden een geslaagd Fortarock afsloot met een geweldig optreden!
setlist: Moonchild - Can i play with madness - The prisoner - 2 minutes to midnight – Revelations - The trooper - Number of the beast - Phantom of the opera - Run to the hills - Waysted years - 7th son of the 7th son – Wrathchild - Fear of the dark
Iron Maiden + Aces high - Evil that men do – Sanctuary
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/fortarock-2014/
Organisatie: Fortarock , Nijmegen
Er zijn van die bands die 'alive and kicking' blijven …die live nooit ontgoochelen en spelen alsof hun leven ervan afhangt. Ik hoor jullie al zeggen tja, ik ken er wel een paar... Juist, als je weet dat deze heren 30 jaar 'on the road ' zijn, dan weet je het wel: We hebben het hier over Bad Religion! Een net niet uitverkochte AB had er duidelijk zin in op deze zaterdagavond.
De support-act Broadway Killers waren een goede opwarmer. Maar rond 21u voelde je dat de zaal snakte naar het vijftal uit LA, Bad Religion! Hier in Brussel was het slechts hun 3de stop van een korte Europese tour. Onder leiding van Greg Graffin kwamen de veteranen het podium op in hun kenmerkende stijl.
Direct hadden we een verschroeiende start , “Fuck you”, “Supersonic” en “Prove it” waren 'ijsbrekers' en veranderden de zaal in een explosieve 'old scool punkrockshow'.
Met hun 16de! album ‘True north’ werd de tourbus opgerakeld en waren de heren opnieuw ‘on the road’.
Als vanouds speelde de band strak, snedig en vol passie de gekende 'punkrockanthems'. “Stranger than fiction”, “LA is burning” of “Do what you want”, de backcatalogue is onuitputtelijk … De punkrockjukebox zou deze avond nooit stoppen.
De razendsnelle agressieve, korte punksongs vol venijn en sociale kritiek -sinds jaar en dag het visitekaartje van de band - knalden door de speakers. Weinig rustpunten tijdens het optreden wat resulteerde in 29 nummers op 75 minuten.
In de bisronde kregen we met “Along the way”, “Generator” en “American Jesus” de apotheose van alweer een uitmuntende passage! De melodieuze, catchy punkrock vol aanstekelijke harmonieuze koortjes inclusief die heerlijke 'ooohs' en 'aaaahs' galmden na .
Bad Religion zette een prachtige broeierige rockshow neer en bewees opnieuw hun hoog aangeschreven live-reputatie!
Wij kijken alweer uit naar de eerste namen van Groezrock '15 en hopen deze godfathers van de melodieuze punkrock daar terug te zien.
Neem gerust een kijkje naar de pics van vorig jaar , in de 013, Tilburg
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bad-religion-23-08-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Vorig jaar stond dit Amerikaanse wonderkind nog in de AB Club, vandaag kwam hij in de grote zaal zijn opwachting maken. Geen probleem, na zijn succes in de States en gastoptredens met o.a. Eric Clapton en The Rolling Stones, is Gary Clark Jr. al heel wat grotere zalen gewend.
Wij durven er onze volledige Jimi Hendrix platencollectie op verwedden dat al wie hier vorig jaar bij dat memorabele AB Club optreden van de partij was, ook nu weer als de bliksem naar de AB was gerend. Wederom kwamen wij tot dezelfde conclusie : supertalent, wonderlijk gitarist, verloren zoon van Hendrix, geboren met goud in de vingers, liters soul in het bloed en tonnen blues in de genen.
Doch, er sluipt één klein maar gevaarlijk probleempje om de hoek, er huist ergens ook een kwaadaardig r&b virus in Gary Clark Jr. en dat mag er gerust uit wat ons betreft, maar wij vrezen dat Amerikaanse platenbonzen en managers er anders over denken. Daarom houden we een beetje angstvallig de adem in voor zijn volgende plaat. Dat virus heeft er immers eigenhandig voor gezorgd dat de debuutplaat ‘Blak and Blue’ net niet de status ‘legendarisch’ heeft gehaald, er staan wat ongepaste gladgestreken r&b songs tussen het fantastische bluesrock-geweld, en dat is des te jammer. Op de cd kan men handig gebruik maken van de skip toets, live gaat dat natuurlijk niet.
Maar goed, Gary Clark Jr. had het werk zelf al voor de helft gedaan bij het uitkiezen van de setlist. Hij trok, net als vorig jaar in de AB Club, resoluut de kaart van de doorleefde blues, opwindende rock’n’roll en stevige Hendrixiaanse loeiende rock.
Voor ons was het likkebaarden wanneer Clark zijn gitaar overvloedig liet spetteren in de vlammende bluesrockers “When My Train Pulls In”, “Numb” en “Bright Lights Big city”.
De liefde voor de blues weerklonk in het spelplezier van deze jongeman (met zijn 30 lentes is hij nog een regelrechte snotneus in blueskringen), het was genieten met de ogen dicht van een koppel lange en bloedmooie delta-bluesballads waarvoor Clark leentje buur is gaan spelen bij grootheden BB King (“3 O’clock Blues”) en Albert Collins (“If Trouble Was Money”), twee pure kippenvelmomenten die nog naar hogere sferen werden getild door een stel sublieme fijnbesnaarde gitaarsolo’s. Eén ding was wel zeker vanavond, wie het niet zo begrepen heeft op gitaarsolo’s was maar best thuis gebleven. Wie daarentegen verlekkerd is op Stevie Ray Vaughan, Buddy Guy en Jimi Hendrix kon zijn geluk niet op.
Met “Travis County” tapte Clark zijn rock’n’roll uit een oud Chuck Berry vat en met een flink rollend “Don’t owe you a thing” zat ie gretig aan de Bo Diddley fles. Tussendoor kwam hij er ons nog eens fijntjes op wijzen dat hij ook nog gezegend is met een soulvolle stem. Een paar blokken verder in Brussel stond ene Prince een verrassingsoptreden te geven, en wij meenden die kleine grootheid als het ware te horen, te ruiken en te voelen in het sensitieve “Please Come Home” dat met een extreem hoog stemmetje en nog maar eens een briljante gitaarsolo de hoogste Prince normen probleemloos haalde. Eén keertje maar sloeg Gary Clark Jr. de bal een beetje mis, dit met een vrij overbodig ‘You Saved Me’, zo eentje van die r&b vehikels die nergens naar toe ging. Met ‘Blak and Blu’, dat op plaat overigens ook maar wat slapjes klinkt, pakte hij het dan weer een stuk beter aan, de track was hier omgebouwd tot een soulvolle intieme song die als prachtige intro fungeerde voor de geweldige afsluiter ‘Bright Lights, Big City’.
Een enthousiaste menigte moest het helaas stellen met amper één bisnummer, maar wat voor één. Gary Clark Jr. liet zijn band achter in de coulissen en deed het in zijn wonderlijke eentje, met gitaar en mondharmonica. De integere, vertederende blues ‘In the Evening (when the sun goes down)’ deed ons de krop in de keel krijgen.
Vanavond kregen we helaas geen nieuw werk voorgeschoteld. Het bleef bij een flinke greep uit ‘Blak and Blue’, een album dat toch al dateert van 2012, aangevuld met een stel covers. Geen idee dus hoe de nieuwe plaat zou kunnen klinken en wanneer die er zit aan te komen, maar als ze in het verlengde ligt van zijn spetterende live set, dan hebben we er het volste vertrouwen in.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Wat een primeur voor de Kreun, Milow (Jonathan Vandenbroeck) één van de bekendste singer-songwriters uit Belgïe komt in try-out zijn nieuwste album in Kortrijk spelen. Vooral als je weet dat hij deze pas zondag (1 juni) deze komt voorstellen in Hotel M bij Marcel Vanthilt in Roeselare. Daarna zal hij pas op 11 juni optreden in de AB, Brussel en eerder nog op 5 juni in de club 69 van Studio Brussel.
Milow was natuurlijk zeer trots om zijn nieuwste album ‘Silver Linings’ voor te stellen, hiervoor spendeerde hij zijn tijd bijna 2 jaar in California (US) waar hij veel inspiratie vond.
Het valt enorm op dat deze Leuvense artiest hier bij ons enorm populair is, de mensen stonden namelijk al een uur voor de opening aan te schuiven en dit op een enorm zonnige dag waar de terrasjes op andere plaatsen vol zaten. Ook trekt Milow een zeer gevarieerd publiek aan, jong en oud was aanwezig.
Bij het optreden zelf viel het op dat het decor en lichtspel enorm sober waren, op de achtergrond stonden enkel wat boomschorsen, dit deed natuurlijk het optreden meer tot zijn recht komen. Ook de zanger zelf stelde zich eenvoudig op tot het publiek. Hij maakte alles zeer persoonlijk en bracht wat humor in zijn vertellingen. Hij vertelde ook hoe hij op de nummers kwam en waar hij zijn inspiratie vond; ook zijn bij familie en zijn jeugd blijven belangrijk.
De nieuwe nummers waren redelijk gevarieerd, soms raakten ze de gevoelige snaar, zo waren er stille momenten en ontroerde blikken in het publiek, vooral bij “Learning how to dissapear” en “Echoes in the dark”. Ook had ik soms een klein country gevoel zoals bij “Blue skies” en “You’re still alive in my head”. En dan kwam hij speels uit de hoek met “Against the tide”, maar het grootste deel waren eigenlijk vooral gevoelige snaarmomenten. Tussenin speelde hij nog eens wat oude gekende waarmee hij iedereen meekreeg , vooral met “You don’t know” en “Ayo Technology”.
Als afsluiter kregen we er nog 3 cadeau, “Born in the eighties”, “My mothers house” en “Waste the dawn”. Deze waren erg gevoelige én persoonlijk.
Dit is zeker een aanrader voor wie er een gezellig, rustig en vooral romantische avond wil van maken.
Setlist: “Learning how to dissapear”, “Echoes in the dark”, “You’re still alive in my head”, “You don’t know”, “Sons of our fathers”, “Blue skies”, “Against the tide”, “Cowboys pirates musketeers”, “Building bridges”, “She might she might”, “Mistaken”, “We must be crazy”, “Wind me up”, “Ayo Technology”, “You and me”
Bis; Born in the eighties, My mothers House, Waste the dawn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/milow-29-05-2014/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
King Hiss, een band met een grote mond en met bandleden uit alle uithoeken van rock & metal, heeft een nieuwe plaat uit, hun tweede intussen, en dat komen ze vieren in Kortrijk.
Ze laten zich vooraf gaan door Grizzlyncher en Sons of Disaster maar om iets na 10 is het uiteindelijk zover. De lichten dimmen en een pulserende intro start. De heren komen op, en zonder aarzelen wordt “La Haine” ingezet. We weten meteen waar we aan toe zijn. Nog veel meer dan bij de eerste twee bands worden we weggeblazen door een muur van geluid. Jan Coudron en C° zijn duidelijk in vorm en de klank zit meteen goed. We krijgen na “La Haine” meteen nog “Bite the Bait” en het moest er van komen, bij “Serpentagram” rijst de eerste crowdsurfer op uit het publiek. Na “Rollergirl” bewijst drummer Jason Bernard dat hij een absoluut beest is met een korte maar behoorlijk indrukwekkende drumsolo. Er wordt ge-headbanged, gedanst, gesprongen en bij “Vigilante” en “King Hiss” wagen enkele aanwezigen zelfs aan een mini-moshpit.
Dan gaan de lichten weer uit en krijgen we bezwerende strijkers rond de oren. Tijd voor “Snakeskin”, de titeltrack uit hun eerste plaat, gevolgd door de pompende drums van “Mountains”. De hele zaal staat in brand en zelfs op het balkon van de Kreun is er niemand die stil staat.
De mannen van King Hiss staan er als een blok, maar dat is zeker ook een stuk de verdienste van de geluidsman. De klank is super en elk effectje, elke echo zit waar hij moet zitten, en dat zorgt dat de nummers klinken zoals ze bedoeld zijn: steengoed!
Tijdens “Guilty Pleasures” is het hoogtij voor crowdsurfers, maar door de beperkte afmetingen van de Kreun, blijven ze zelden langer dan een paar seconden hangen. Met titeltrack “Sadlands” komt er een einde aan hun setlist, maar de crowd gaat daar niet echt mee akkoord, en om te voorkomen dat het hele gebouw afgebroken wordt, kunnen de heren niet anders dan ons trakteren op een extra. We krijgen nog “World Made Flesh” en King Hiss sluit af met “Future Ex” uit hun demo.
Voldaan, verzadigd, onder de indruk. De mannen van King Hiss weten waarmee ze bezig zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/king-hiss-28-05-2014/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Flesh & Fell kennen we van drie songs waarmee ze de eighties in ons landje mee hielpen kleuren . “Emma” , “The hunger” en “The wind” zijn als bonus (wat herwerkt weliswaar!) terug te vinden op de titelloze cd , bijna dertig jaar later . De combinatie van donkere electrorock , new beat, EBM en gothrock is mooi verweven . Even meegeven dat van het oorspronkelijke duo Pierre Goudesone en Cathérine Vanhoucke enkel de mannelijke helft nog over blijft. In de zangeres Laurence Castelain en gitarist Laurent Stelleman heeft Goudesone intussen twee nieuwe muzikale trawanten gevonden .
De sound is duidelijk verankerd met de 80s op “The devil in me”, “Something in between”, “Tipsy” en “Hunger”, het handelsmerk van hun sound . De Gainsbourgs en Birkins kijken om de hoek bij een nummer als “E-rotica”.
Uiteindelijk is het, na de vroegere EPs , tot een plaat gekomen …
Info
http://www.outofline.de
Het debuutalbum van RIK PRIEM'S PRIME verscheen via Avenue Of Allies op 23 mei 2014. Bekende namen uit de internationale Hard & Heavy scène waren betrokken in het opname en productieproces van dit project van de Belgische gitarist Rik Priem.
Er werd samengewerkt met enkele befaamde Duitse muzikanten. Carsten 'Lizard' Schulz (Dead End Heroes, Frozen Rain, Lavalle, Evidence One, Midnite Club) verzorgde de leadvocals en Rami Ali (Freedom Call, Iron Mask, Lavalle, Frontline, Evidence One) nam plaats achter de drumkit. Rik ontmoette Carsten voor het eerst tijdens de opnames van het tweede Frozen Rain album ‘Ahead Of Time’.
Verder bestaat de band uit basgitarist Vincent De Laat, die we ook nog kennen van de Frozen Rain sessies en Rik's soulmate Geert Margodt op keyboards.
Het album werd geproduceerd door producer Steffen Seeger (Iain Ashley Hersey, Midnite Club), waarna het album afgemixt werd in de German Empire Studios door Rolf Munkes (Dead End Heroes, Empire, Razorback, Tony Martin).
Het muzikale virus ontwikkelde zich bij Rik op de leeftijd van 14, toen hij als basgitarist opkeek naar zijn grote voorbeelden: Deep Purple, Kiss, AC/DC, Dead Kennedys en de Sex Pistols. Maar vooral het Judas Priest album: "British Steel" maakte een blijvende indruk op Rik en toen hij wat later de muziek van Def Leppard, Ozzy Osbourne, Dokken en Iron Maiden leerde kennen besloot hij voluit te gaan voor de elektrische gitaar.
Gedurende de jaren ontwikkelde hij zijn eigen gitaarstijl en liet hij zich beïnvloeden door zowel hardrock, blues, fusion als klassieke gitaristen. Sinds 2000, na vele jaren van oefenen, heeft Rik van zijn hobby zijn beroep kunnen maken en is hij nu professionele gitaar leraar en gitaar technieker.
Daarnaast kennen we Rik nu ook als songschrijver en bezieler van menig Melodic Rock project. Voor het tweede album: ‘Ahead Of Time’ van Kurt Vereecke's Frozen Rain schreef Rik mee aan vijf songs en ook op de debuutplaat van de Zweedse A.O.R. sensatie Sapphire Eyes kreeg Rik een gastrol.
Maar nu is er dus de eerste plaat van RIK PRIEM'S PRIME waarvoor de band nu een eerste promovideo: "Babylon Rising" de wereld in stuurde.
Laat U onderdompelen en ontdek de melodieuze heavy rock van Rik Priem's Prime en steun deze melodieuze heavy rock sensatie van eigen bodem!
Rik Priem's Prime 'Babylon Rising' (Official Video / 2014): http://youtu.be/ApihMoiW5_4
RIK PRIEM'S PRIME -- Rik Priem's Prime (Belgium / Germany, 2014), out now on Avenue Of Allies, available as CD and Digital Download.
RIK PRIEM'S PRIME are:
Rik Priem: all electric & acoustic guitars
Carsten 'Lizard' Schulz: lead vocals
Geert Margodt: keyboards
Vincent De Laat: bass
Ramy Ali: drums
All songs written by Rik Priem and Carsten 'Lizard' Schulz except "Sunset Over Agartha" by Geert Margodt
Produced & engineered by Steffen Seeger
Mixed & mastered by Rolf Munkes
Executive producer: Gregor Klee
RIK PRIEM'S PRIME op het internet:
www.mrcool.be
www.facebook.com/RIK.PRIEM.S.PRIME
www.facebook.com/rik.priem
www.carstenschulz.com
www.avenue-of-allies.com
The Spectors kunnen rocken, drukken de effectpedalen in, geen geluidsmuur weliswaar, maar uitermate beheerst, wat hen richting shoegaze brengt , en houden van een zalvend dreampopkader . Ze bewegen er mooi tussenin , en brengen op die manier overtuigend vier mooi uitgewerkte , afwisselende nummers . En Phil Spector zal hier wel als inspiratiebron gefungeerd hebben voor de groepsnaam.
Info http://www.thespectors.be
Het Gentse trio debuteerde een paar jaar terug met de EP ‘Kill like a king’ , die balanceerde tussen melodie en gestoorde toegankelijkheid . Zato pint zich duidelijk op materiaal en bands definieerbaar binnen de (rauwe) nineties noiserock als Big Black/Shellac, Unsane, Butthole Surfers, NoMeansNo, Gore, Lul, Kong, Jesus Lizard, Barkmarket en Cop Shoot Cop.
Deze bands blijven natuurlijk even invloedrijk op de fullcd , die ruw en rauw klinkt en opvalt door de onverwachtse tempowisselingen en verrassende wendingen .
Intens klinkt het door het gruizige gitaarspel , de diep dreunende , indringende bas en de springerige drums .
Zato is creatief bezig binnen die instrumentale sound , keyboard zweven wat over de nummers heen en wat schreeuwvocals kunnen aanvullen .
De menselijke schaduwkant komt aan bod , verbrokkeld , chaotisch, schizofreen ; toch ervaren we die gevoelige melodielijn die de nummers kunnen intrigeren . Avontuur, experiment , toegankelijkheid en absurditeit zijn/blijven de handvaten om een idee te krijgen van Zato …
http://zato.bandcamp.com
Bij Prince weet je altijd wel en tegelijk niet wat je mag verwachten. Zijn songarsenaal is zodanig groot dat hij keuze te over heeft, en dan verwacht je toch sowieso een hoop hits uit al te lang geleden vroeger tijden. Maar altijd zijn er meer dan genoeg hits om het publiek tevreden te houden, en een feestje met de al dan niet lang uitgesponnen funk’james’ en pyrotechnisch gitaarwerk zit er ook altijd bij. Het nieuwe werk mag, maar daar zit zoals oeverloos door fans en critici besproken, weinig in dat de vergelijking met de gouden jaren tachtig kan weerstaan.
Het was alweer lang genoeg geleden dat er een Prince-passage in België was zodat de schare fans die hij in de loop der jaren opgebouwd heeft weer hongerig genoeg is om de lemmingen zo hij wil de afgrond in te krijgen. De hits waren er van in het begin met een stomend “U Got the Look” en “Raspberry Beret” als publiekslieveling. “Kiss” uiteraard en een hypnotisch “Sign o the Times”. Het eerste deel bestond bijna uitsluitend uit hits en pas in de latere delen van het concert kwamen recentere – en mindere – nummers aan bod, maar ook pareltjes als “Endorphinmachine” uit het zwaar onderschatte ‘Emancipation’ (maak daar één plaat van en je hebt een klassieker).
Echt lange funkjams zaten er niet in deze keer, en er was voor mij iets te veel wat te fallisch gitaarspel en zijn begeleidingsband is al ooit sterker geweest, maar wat hij dan weer met de solo van “Purple Rain” deed was verbluffend.
In het eerste deel vond ik vooral “Alphabet Street” en de ritmesectie op dat nummer en een heel klassieke “I Would Die for U” de hoogtepunten. “Nothing Compares 2 U” ontbeert op die manier gespeeld dan weer de rauwe emotie en majesteit van Sinead’s versie.
“Purple Rain” sloot het eerste hitgedeelte van de avond af, en met name het intermezzo dat er net na kwam met een versie van “Sometimes It Snows in April” die je rillingen bezorgde was knap. April is inderdaad de wreedste maand. Enkel piano en een stem die nog altijd de concurrentie moeiteloos verslaat en dat bewees hij met een schitterende “The Beautiful Ones” waar hij de hoge noten krijsend en moeiteloos haalde. Zonder meer het hoogtepunt van het concert. Intussen kon het publiek er niet genoeg van krijgen en kwam er een prachtige “She’s Always In My Hair” achterna, wat weer zo een nummer is dat alleen Prince achteloos op een B-kantje kon droppen.
Het publiek wordt vakkundig opgehitst maar eet sowieso al wel uit zijn hand. De verschillende reprises zijn stilaan een traditie geworden. Het gaf ons nog minder bekende en eerlijk gezegd ook mindere nummers, maar zo tegen kwart over elf hadden we al meer dan genoeg lekkers gehad om tevreden, in eerdere meerdere mate high de regen in te lopen. Purpere, dat spreekt.
Organisatie: Greenhouse Talent
De uit de UK afkomstige Breton, kwam in de belangstelling met de prachtsingle “Edward the confessor”, een stuwende song , die een veelheid aan stijlen beheerst, en rock moeiteloos linkt aan punkfunk en computergestuurde technologie. Ze gingen hier verrassend om met sounds , draaiend tussen hitsende, bedwelmende ritmes en onsamenhangende geluidscollages . Een moderne rauwe rave in combinatie met de dwarrelende muziek van Foals . .
De opvolger van ‘Other people’s problems ‘ is duidelijk homogener, melodieuzer , verfijnder en ritmischer . Een sfeervol broeierige intensiteit waarbij vooral “Envy” en “Got well soon” in het oog springen . De donkere groove en de zachtere melancholische aanpak horen we o.m. op “ S4” , “Closed category” en “15 minutes” . Ook opvallend - én niet te vergeten in enkele van deze nummers , is de toevoeging van een 44 koppig Macedonisch orkest. Origineel, vattend en spitsvondig dus!
‘War room stories’ is zeer zeker een goed album , is breder , subtieler en zit goed in elkaar , maar verrast minder door deze veiligere marge.
Eén van de opkomende talenten is Milky Chance , een Duits duo die in de hitparade de plak zwaait met “Stolen dance” , een eenvoudig , stekelig nummer. Het duo heeft alvast meer in petto op hun debuut want al meteen wordt de aandacht verscherpt met openers “Stunner” en “Flashed junk mind”.
Milky Chance brengt semi-akoestische pop met coole dancebeats , bepaald door folky flamenco tunes , dubs , een percussieve ritmiek en een switch van allerhande stijlen door draaitafel DJ Philipp Dausch .
De songs hebben een voorthuppelende melodielijn en een zwoele, zomerse , maar evenzeer melancholische inslag. Natuurlijk vergeten we zanger/gitarist Clemens Rehbein niet , die terecht hier in de spotlights staat; naast zijn tokkelend gitaarspel hebben we zijn donkere, grauwe emotievolle zang . Tja hier hangt ergens een sfeertje van Fun Lovin Criminals, Bobby Sichran en G Love, gezien de oude blues in dat geluid door dringt .
Het dromerige karakter van de songs wordt doorprikt door uptempo gitaargetokkel , de foottics en de basstunes ; de variaties op het tokkelende gitaarspel en de percussieve ritmiek krikken het tempo terug wat omhoog, wat we o.m. hebben op “Running” en de titelsong . Op die manier hebben we lekker in het gehoor liggend materiaal van een duo die door z’n eenvoud een mooie toekomst tegemoet gaat.
Nederlands 
Français 
