‘Dyodyo Asema’  werd iuitgebracht ter ere van de vijfde verjaardag van het Gentse platenlabel ‘Consouling Sounds’ door twee bands van het label, Alkerdeel en Gnaw Their Tongues.
Het resultaat werd uiteindelijk één enkele  19 minuten lange kolos-track, die pas 8 maanden later dan het verjaardagsfeestje werd uitgebracht . Maar geen nood, want hij blijft zeker nog dubbel zo lang aan uw  ribben plakken !
Het Belgische Alkerdeel sloeg de handen in elkaar met het Nederlandse Gnaw Their Tongues om samen deze compositie te maken. Het is dus geen  ‘split’, maar een heuse en zeer geslaagde collaboratie, waarbij beide bands op verrassende wijze  naadloos samenvloeien.
Hoe klinkt nu een bastaardskind van twee ‘metal’-bands die elk apart al garant staan voor loodzwaar en emotietergend materiaal ? Wel, ...  duisterder, homogener, vuiler en dreigender dan verwacht. Heel interessante en mooie opbouw doorheen gans het nummer.  
De duistere kolos wordt  zeer traag met een onheilspellende drone riff en veel noise op gang getrokken. Net voordat je beseft dat zoveel traags nooit meer goed kan komen, breekt er een as of twee en begint het gevaarte in denderende vaart, in de slechtst mogelijk richting te o0nstporen. Een spervuur van Black Metal en Noise en chaos  tot het onontwijkbare fatale einde ...  of om het iets modieuzer te zeggen :  ‘Valar Morghulis!’.

Alkerdeel (zang, gitaar, bas, drums) en Gnaw Their Tongues (electronica, samples, toetsen, ... en al het nodige om tot een goede morbiede saus te komen) bewijzen hiermee dat er best nog heel wat vernieuwende dingen mogelijk zijn binnen de Black Metal-scene.
Black Metal in de ruime zin van het woord eigenlijk. Alkerdeel zweeft tussen de Black Metal – Raw Sludge – zware Doom en Drone Metal, terwijl Gnaw Their Tongues ergens tussen de Black Metal – Avant Garde Metal – Noise en Experimentele Metal zit. Sla dat allemaal samen en er komt ‘Dyodyo Asema’ uit (= ‘bloedzuiger’ in het Surinaams, de roots van Mories van Gnaw Their Tongues.

Ook de presentatie van dit naar de pest geurende kleinood kreeg zijn verdiende aandacht. In de traditie van de echte DIY-mentaliteit ontwierp Pede (zang , Alkerdeel) de  albumart en een atypische videoclip (https://www.youtube.com/watch?v=lYM0ygH_fzk).  Voor de vinylversie krijg je op de A-side het nummer zelf op zwarte vinyl, en de B-side  is geëtste zwarte vinyl, zonder audio en limited tot 250 exemplaren. (http://consouling.be/)

De fans van Mories konden na 9 jaar wachten dan toch uiteindelijk eens Gnaw Their Tongues voor de eerste (en laatste ?) keer live aan het werk zien. Op 03 mei 2014 brachten Gnaw Their Tongues en Alkerdeel hun ‘Dyodyo Asema’ live in de AB , Brussel binnen het project ‘Inspired By Black Metal’.

Tot slot werd ook nog een speciale gezeefdrukte editie op textiel van  ‘Dyodyo Asema’ gemaakt ter gelegenheid van  Record Store Day 2014. Dit is een zeer gelimiteerde versie van 25 kopieën.
Dit alles maakt van ‘Dyodyo Asema’ een aanrader  mét ziel én diepgang.

Graham Parker & The Rumour - Geen greintje aan klasse ingeboet

Na maar liefst 35 jaar heeft Graham Parker zijn ouwe makkers van The Rumour nog eens bijeengeroepen, in 2012 kwam daar een nieuwe plaat ‘Three Chords Good’ van plus een tournee in eigen land. Op het Europese vasteland moesten we wachten tot in 2014 om deze krasse knarren over de vloer te krijgen. De AB, met voor de gelegenheid allemaal zitplaatsen, bleek de uitgelezen locatie.

De nieuwe plaat ‘Three Chords Good’ was -hoewel heus niet slecht- niet de reden waarom een resem kloeke veertigers en vijftigers naar de AB waren getrokken. Parker beperkte zich tot een viertal songs daaruit, met als uitschieters een rockend “Coathangers” en een in een reggae sausje gedropt “Snake Oil Capital of the world”.
Wat alleman zich natuurlijk wel afvroeg was hoe die all-time klassiekers uit de jaren zeventig nog voor de dag zouden komen. Algauw werd iedereen gerustgesteld, want Graham Parker and The Rumour waren nog even potent als weleer, en na een veel te lange pauze van 35 jaar was het te merken dat de heren er enorm veel plezier aan beleefden om nog eens samen loos te kunnen gaan. Hun fysieke gezapige leeftijd konden ze niet verbergen, maar hun herboren jeugdig enthousiasme zorgde samen met een aanzienlijke muzikale bagage voor een excellente en fonkelende set.
Er werd, tot groot genoegen van de fans, rijkelijk geput uit hun twee beste platen, ‘Howlin’ Wind’ uit 1976 en ‘Squeezing Out Sparks” uit 1979.
In een kleine twee uurtjes passeerde werkelijk alles wat Graham Parker en The Rumour zo uniek maakte, de heerlijke witte soul van “White Honey” en “Howlin’ Wind”, de minzame pracht van “You Can’t Be Too Strong” en “Watch The Moon Come Down”, de lekker stomende rock’n’roll van “Soul Shoes”, de fifties swing van “Lady Doctor”, de furieuze rock van “Discovering Japan” en de fijne naar Costello neigende betere pop van “Local Girls” en “Nobody Hurts You”.
Met uitzondering van het uiterst genietbare halve hitje uit de jaren tachtig “Get started, Start A Fire” kregen we hier louter songs die Graham Parker samen met The Rumour heeft ingeblikt, inclusief een gloednieuw en bijzonder aardig “Flying To London” die hij aankondigde als ‘a song from an album that doesn’t even exist’.  
Een attente en vaak amusante Parker was nog steeds gezegend met die soulvolle stem en ook The Rumour klonk nog even viriel, de fraaie band musiceerde met evenveel kunde als bezieling. Hier stonden een bende oudjes op het podium die er echt goesting in hadden, en die geestdrift werd probleemloos overgezet naar een dankbaar en enthousiast publiek.
Het onverwoestbare “Don’t Ask Me Questions” werd tot helemaal op het einde opgespaard en deed als verwacht iedereen uit zijn stoel opveren. Omdat het publiek er maar niet genoeg kon van krijgen werd er tot slot nog een heftige portie onvervalste rock’n’roll doorgejaagd met een lekker gedreven “Soul Shoes”.

Dit was nog een keertje één van die reünies waar het spelplezier het duidelijk haalde van het winstbejag. Het zou ons trouwens sterk verwonderen of deze fijne heren vette winsten hebben opgestreken met hun muziek, want zoals zo vaak is kwaliteit geen garantie voor miljoenenverkoop. Bij Graham Parker &The Rumour, die altijd op handen werden gedragen door critici en door de betere muziekliefhebbers maar niet door de grote massa, is dat zeker het geval.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Het Canadese collectief Arcade Fire van Win Butler & Régine Chassagne, is op tien jaar tijd een grootse band geworden ! Het spelenthousiasme van de neofolky/indie band zagen we nog met hun debuut in het Koninklijk Circus tijdens Les Nuits Bota ; intussen is de band gegroeid en hebben allerhande stijlen en stemmingen zich in de sound vermengd en komt de band met grootse projecten.
‘Reflektor’ verscheen een goede drie jaar na ‘The suburbs’ en heeft een  reeks subtiel uitgewerkte, toegankelijke singles uit. De sound klinkt uitermate spannend , broeierig en brengt gevoelsaspecten als euforisch , opgewekt, loos gaan en  introvert, ingetogen,  onheilspellend tesamen.

Arcade Fire heeft gestadig aan z’n carrière gewerkt . Het spontane , speelse en losse  van de beginperiode maakte plaats voor professionaliteit. Nog steeds overtuigen ze met consistent , evenwichtig en standvastig materiaal , die de kunst van het songschrijven hebben.
Ook live hebben ze dezelfde lijn. Waar het succes op een groot podium wel eens kon rommelen en onverschilligheid, gelatenheid en vermoeidheid binnen slopen, is de band deze valkuilen nu voorbij , zijn ze zeer goed uitgerust en is elk optreden er één om tegenaan te gaan. Maar goed ook , als je de status hebt gekregen als één van de meest belangvolle en hipste bands van de laatste tien jaar . Muzikaal hebben ze dan ook een broeierig, dynamisch, dromerig geluid dat indierock, folk aan psychedelica, disco, kitsch en bombast linkt.
Een totaal concept is het geworden , een visueel spektakel van videowalls , schermen , mime, confetti en een extra podium , die de nummers naar een hoger niveau moeten tillen . 
En dié nummers hadden wat om zich , met een pak mensen en hun instrumenten: blazers, violen, troms, accordeon en ga zo maar . De songs werden mooi uitgediept en twee uur lang konden we genieten van Arcade’s Fire muzikale wereld, die hun veelzijdigheid onderstreepte.
Steeds opnieuw weten zij  speelsheid en uitbundigheid te combineren met ingetogenheid en dramatiek, die net een gepast laagje bombast en kitsch kunnen verdragen .

In het begin moest de geluidsafstemming nog wat gebeuren, maar daar zal het Sportpaleis als zaal wel voor iets hebben tussen gezeten . “Normal person” en “Rebellion lies” misten op die manier finesse en gevoeligheid , maar met “Joan of arc” en “Rococo” kwam het allemaal goed. We hoorden wat voor een ruimte de instrumentatie kreeg, de aanzwellende opbouw, de tempowisselingen en de afwisselende en aanvullende zangpartijen. Oog voor elk detail , dat op z’n plaats viel!
De herkenbaarheid van hun materiaal was goed verdeeld en  hield duidelijk het enthousiasmerende  publiek bij de leest , met singles als “The suburbs”, “Ready to start”, “We exist” , “No cars go” en “Afterlife” . Régine Chassagne kwam in de spotlights met het zwierige, groovy “Haiti”, die ergens Talking Heads deed opborrelen; ze kreeg zelfs een second stage toebedeeld op “It’s never over (oh Orpheus)”.
Arcade Fire kon het uitermate boeiend houden. “Sprawl II” refereerde wel ergens aan Blondie  en een stomend furieus “Reflektor” - waarop het uitgebreide ensemble zich nog eens lekker kon laten gaan - sloot het sterke optreden af .
Een pastiche op “ça plane pour moi” volgde . Tja , elke internationale band heeft wel ooit van dit nummer gehoord , zo te zien . Na een stevige “Power out  (the neighborhood)” volgde aanstekelijker werk door de groovy tunes .

De spontane bende is duidelijk een wereldband geworden , die met “Wake up” iedereen nog eens deed recht veren en de “ooh en de aahs” door de zaal lieten galmen.
Arcade Fire gaf een zinderend optreden, blonk uit in kwaliteit  en deed zijn naam alle eer aan!  

Organisatie: Live Nation

Binnen de muzikale rockgeschiedenis neemt het Amerikaanse Frantix wel een heel special positie in!  Het viertal uit Colorado ontstond begin jaren tachtig als een unieke punkband met een nogal chaotische live-reputatie. 
Frantix maakte in de paar jaren die het bestond twee EP’s en een democassette.  Al deze uitgaves vind je  samen met enkele live tracks op deze verzamelaar.  De groovy, ietwat bombastische muziek van Frantix wordt gekenmerkt door de combinatie van stuiterende bas en simpele drums met  de ouderwetse punkstrot van Marc Deaton. 
De teksten en de muziek matchen perfect en ademen een authentiek, nihilistisch punkgevoel uit de lang vervlogen eighties uit.   Oude punkfans zullen met  “Face Reality”, “My Dad’s Dead”, “New Questions” en “Paths Unknown” ongetwijfeld vingers en duimen aflikken. 
Even opmerkelijk is hoe het de band nadien verliep.
Frantix evolueerde namelijk in de grungeband The Fluid en zou de eerste groep zijn die tekende bij  het befaamde Sub Pop-label.  Hoe het de jaren nadien met grunge en het label verging, is bekend...