Leg deze mannen hun debuutplaatje eens op, en je mag er zeker van zijn dat uw ramen aan diggelen liggen. Beware of Carrion! Een jonge Vlaamse band die van plan is de metalscene te veroveren. Al ben ik zelf niet helemaal thuis in het genre, ik kan u verzekeren dat het stuk voor stuk geweldige muzikanten zijn met sterke en vooral ‘zware’ songs. Geen knoeiers dus! Dit was een loeihard optreden, al had ik helemaal niets anders verwacht. En op een rustige indie-band zat het overvolle hardrock cafétje nu niet bepaald te wachten.
Veel plaats hadden deze vijf mannen niet maar dat weerhield er hen geen seconde van om uitgebreid en synchroon te headbangen, lang haar genoeg. En man toch, wat was ik jaloers op die lange haardos van de bassist!
Op een half uurtje werd de hele ruimte plat gespeeld en had het aan mij gelegen dan mocht dit wel nog iets langer duren. Ik denk dat ik meer van dat slag optredens zal doen in het vervolg!

Voor de mensen die van plan zijn om deze metalheads eens te gaan bezichtigen, ik raad u aan oordoppen mee te nemen. Geloof mij, je zal ze nodig hebben! Jongens, misschien tot op Graspop binnen een paar jaar!

Check ook even de volledige concertagenda op www.muziekcafeelpee.be, best interessant voor wie zich thuis voelt in het zwaardere genre

Organisatie: Muziekcafee Elpee

Zwart-witte hoodies en beschilderde gezichten. Hees gescandeer op “Fuck that Shit”. Kwalitatieve plastic wereldbollen die tijdens “Face of the planet” het publiek ingekeild worden. Een halfnaakte “Pope of dope” met een aan de hand vastgeplakte microfoon die als een deus ex machina uit de coulissen komt gevlogen. Dat staat in het wikipedia van menig festivalganger gelijk aan The Subs. Met het materiaal op hun eerste twee albums ‘Subculture’(2008) en ‘Decontrol’(2011) heeft de elektroband met Gentse roots het perfecte materiaal - en vooral volk - in huis om van hun optredens een recht toe recht aan en extreem dansbaar en bezweet feestje te maken.

Maar wat met album nummer drie ‘Hologram’ ? Waar de vorige songs vooral mikten op (donkere) opzwepende beats, die typisch vervormde Subs-bliepgeluidjes en extatisch veel high voltage wordt ons met de proevers “Concorde “ en “Trapped” (al weken niet meer uit mijn hoofd te krijgen, zo catchy) een warm, volwassener en soulvol geluid voorgeschoteld. Het verblijf van frontman Jeroen De Pessemier in melting pot Londen en de evolutie in de (online) samenwerking met Wiebe Loccufier en nu ook Hadrien Lavogez zorgen op de nieuwe worp voor een weldadig uitgebreid soulpopspectrum, of wat toch voor soul/pop doorgaat voor de groep.
The Subs hebben behalve de intro en exit samen met een amalgaam van zangers en zangeressen muziek gemaakt, en opeens krijg je breekbare verhalen, diepe emoties en words of wisdom te horen van oa Jay Brown, Selah Sue en underground artiest Danny Greene, zonder dat die typische Subsbliepjes (hoe anders verwoorden) genegeerd worden.
Maar hoe vertalen ze dit naar hun live performance in de Vooruit ? In de volle concertzaal en in blauw laag licht komen de drie mannen bij “Trapped” zeer elegant op, in strak futuristisch pak en met elk een metalen box op hun hoofd (Daft Punk is niet ver weg). Met de warme stem van Colonel Abrams op band start het drietal vrij rustig op. Middenin het nummer gaan de helmen – gelukkig voor hen en voor het publiek – af en maken ze zich verder klaar voor de nog onbekende “Under my skin” en “Live in a dream”.
Echte zware party-interactie met het wel aandachtige publiek is er nog niet, totdat de band, “For old times sake” zoals De Pessemier het noemt, een wel zeer energieke versie van “Music is the new religion” brengt. Zonder pauze volgen een machtig kitscherige maar o zo goed en gebald gebrachte “Concorde” (“Toi, le Concorde, qui n’existe plus”, zalig gewoon) en “Kiss my trance” en daar is het gespring en de vele handen die het bekende Subs-driekhoek vormen.
De Pessemier, soms zonder kostuumjas en zonder shirt, klimt als vanouds overal op en raakt in de knoop met draden, Lavogez gaat van het ene naar het andere instrument, constant kauwgum kauwend, en Loccufier blijft er als derde punt van de driehoek zeer geconcentreerd bij. Dan komt een piepklein stukje van de monoloog “The bottle” er zeer distorted aan en gaat het zeer vloeiend over naar ”Don’t stop” en het prachtige “Cling to love”. De aandacht van het publiek verslapt eventjes, totdat het opzwepende “Face op the planet” het publiek nu volledig uit zijn dak doet gaan.
De charismatische frontman crowdsurft halfnaakt door het bezwete Vooruit, maakt als een Mozes een doorgang door het enthousiaste publiek en laat iedereen knielen en dan jumpen op nieuw en bestaand materiaal als 27, “The pope of dope” en “Fuck that shit”. En nieuw voor The Subs is het ietwat melige afsluiten en een ode aan “The people in love” met het echte liefdesliedje “Fly”.

Heren van The Subs, we wensen jullie een prachtig festivalzomer toe, en het ziet er zeer rooskleurig uit want op ‘Hologram’ staan een aantal serieuze kanshebbers om de boel nog langer te doen knallen.
En een grote merci voor de feest-mindfulness boodschap “We can only take happiness, and I think that’s the key, that’s the goal”, deze zullen we lustig delen.

Organisatie: Democrazy, Gent

Dé hype van het moment komt neerstrijken deze avond in De Zwerver. Dat het soms snel kan gaan voor een band, dat bewijzen The Bohicas. Nog maar enkele optredens gespeeld en al getekend bij een fameus label, en dat allemaal op basis van een YouTube-filmpje. Op het internet is er ook zeer weinig te vinden van dit jong viertal: slechts 2 nummers. Doch worden ze de laatste weken duchtig geprogrammeerd door Studio Brussel. Maar zijn ze dit snelle succes wel waard? Dat mogen ze hier direct bewijzen.

The Bohicas vliegen er vanaf het begin fameus is. De eerste nummers zijn mokerslagen die het publiek direct doen verlangen naar meer. Van een trage start of een voorzichtig begin is hier geen sprake. Zonder scrupules trekken ze hard van leer. Maar na enkele nummers wordt er op de rem gestaan. Het post-punk begin van de set wordt omgebogen naar commerciële pop-rock, met hier en daar wat emotionaliteit, zeemzoet. Dit blijkt niet hun sterkste werk te zijn. Het klinkt een beetje te gekunsteld, te commercieel, te klef.

Naar het einde van de set toe laten ze zien waar hun sterkte ligt. Opnieuw wordt er fameus op de gaspedaal getrapt en het tempo, alsook het niveau schiet strak de lucht in. 3 nummers van hoog niveau die bewijzen wat deze zéér jonge Britse band in zijn mars heeft.  De single “XXX” alsook “The Swarm” (de enige twee nummers op hun soundcloud) passeren uiteraard ook de revue. En met dit slotsalvo houden de heren het voor bekeken.

Voor een band die nog maar een handvol optredens achter de rug heeft komen ze zeer overtuigend over. Maar ze kunnen uiteraard niet wegstoppen dat ze nog maar kort bezig zijn. Vooral het gebrek aan goeie nummers speelt hen nog parten. Hopelijk vinden ze snel de weg die ze willen volgen en schrijven ze nog wat extra materiaal. Zijn ze de hype waard? Voorlopig nog niet. Maar met enkele extra songs onder de arm kan het altijd snel gaan.
We zien ze graag terug op Pukkelpop waar ze de rest van België kunnen overtuigen van hun kunnen.
Misschien dat ze tegen dan al 20 optredens gespeeld hebben? Het kan enkel helpen.

Organisatie: de Zwerver, Leffinge (Leffingeleuren)

De compromisloze platen met de meest energieke garage-trash als ‘Extra Width’, ‘Orange’ en ‘Now I got worry’, waarop Jon Spencer de rock’n’roll uitbeende en terug opfokte, zullen altijd een vooraanstaand plaatsje bekleden in onze collectie, maar met ’Meat + Bone’ (12 gore lappen rock’n’roll aan een vleeshaak) waren we anno 2012 ook meer dan opgetogen. Wij zijn maar wat blij dat de heren elkaar na die sabbatperiode van 8 jaar hebben teruggevonden, hoewel Jon Spencer’s uitstapjes met Heavy Trash en Spencer Dickinson ook niet te versmaden waren.

Jon Spencer is en blijft onze favoriete garagist en het doet deugd om na al die jaren te mogen vaststellen dat hij trouw is gebleven aan zijn rauwe, primitieve en uiterst intense garage rock.
Er is even een tijd geweest dat de band wat meer media aandacht kreeg en voor grotere zalen en zelfs op festivalpodia speelde. Maar hoe groot die podia ook waren, de drie primitieve rockers bleven steeds koppig op een ruimte van pakweg 3 vierkante meter de rock’n’roll uit hun tenen spelen. Die attitude is op vandaag ongeschonden gebleven. Fuck lichtshow, fuck videoprojecties, fuck bombast, just play rock’n’roll.
De Kreun is de gedroomde locatie voor dit potje vunzige en energieke herrie. Enige vorm van aankondiging of opgezwollen intromuziek is uit den boze, de heren komen droogweg het sober verlichte podium opgewandeld, pluggen de gitaren in en geven er een lap op.
Vanaf de eerste noot is het vuurwerk. Dit trio heeft immers iets magisch, alle drie zijn ze met het rock’n’roll virus besmet en als ze samen op een podium staan dan spettert en vonkt het langs alle kanten. Er huist nog steeds een vurige showman en entertainer in Jon Spencer, een licht ontvlambare bastaardzoon van Lux Interior, Keith Richards, Iggy Pop en Elvis. Maar hij overdrijft niet meer zo als vroeger, het Vegas gehalte is wat teruggeschroefd en Spencer spitst zich toe op de energieke en vettige muziek.
De schijnbaar argeloos spelende Judah Bauer voegt vette funklagen toe aan de meer trashy gitaarpartijen van Jon Spencer, met zijn tweetjes vormen ze een unieke gitaartandem waar magisch vuur uitspat.
Het lijkt slordig, maar het is subliem, en vooral spontaan, zoals bij Thurston Moore en Lee Ranaldo, ook twee iconen die meer schitteren in chemische reactie dan in technisch gitaarvernuft.
En dan is er nog Russell Simmins, die weergaloze drummer die zijn drumstel misschien wel in den Aldi heeft gekocht, maar er verrukkelijke rock’n’roll uit roffelt. De heren voelen elkaar perfect aan, één knik van Spencer volstaat om de anderen in brand te steken, alsof alles vanzelf gaat.
En dat is ook zo, nog maar zelden hebben wij een trio bezig gezien die zo hecht en onbezonnen de rock’n’roll bedrijft. Rock’n’roll is gewoon seks bij Jon Spencer Blues Explosion.
Een playlist trachten te volgen is onbegonnen werk, een JSBE concert is eigenlijk één lange medley uit hun repertoire, een aaneenschakeling van rudimentaire songs en splijtende riffs.  Terwijl u zich zit af te vragen welke track ze aan ’t spelen zijn , hebben ze al lang weer de smerige riff van een andere ingezet …
…Dat is nu net Jon Spencer Blues Explosion, het gaat supersnel, het knalt, het knettert en het briest, en geen mens die de score kan bijhouden, inclusief de heren zelf. Als je hen achteraf om een setlist zou vragen, dan weten ze ’t wellicht zelf niet. Het doet er ook niet toe, dit is rock’n’roll die recht van uit de onderbuik komt.

Wij zijn absoluut geen leek meer wat betreft concerten van JSBE en hebben ook niet de tel bijgehouden, maar een mens kan hier nooit genoeg van krijgen. Ook al is het verrassingseffect weg, dit bruisende trio blijft ons gewoon verbluffen. Volgende keer weer van de partij ? ’t Zal wel zijn!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/jon-spencer-blues-explosion-08-05-2014/
Organisatie: Kreun , Kortrijk