Les Nuits Botanique 2014 – Victoria + Jean en The War On Drugs – doorbraak definitief een feit!
Les Nuits Botanique 2014

Ontdekking : Victoria + Jean – is een duo afkomstig van Stockholm en komt voort uit de relatie van de  charmante zangeres Victoria en de gitarist Jean. Gegroeid uit de restanten van de verdwenen band Miele , wist men, de Rotonde al vroeg te overtuigen. Ze voelden elkaar perfect aan en de gitaar en de droge drums kregen  een meer krachtige identiteit aangemeten  . De lyriek , de wilde schoonheid en de sensibiliteit van de mooie roodharige Victoria boden een glansrol aan het materiaal en de set , die muzikaal ergens hangt tussen PJ Harvey ( door het brute karakter), Feist (de présence) , Janis Joplin (60s retro tint) en Dreseden Dolls (door het gracieuze, pompeuze, theatrale karakter).
In ieder geval waren Victoria + Jean een fijne verrassing, wat in goede aarde viel. Een fris concept boden ze aan , met een  standvastige zangeres , die verschillende identiteiten uitstraalt  en dus op die manier niet vies is van wat weirde persoonlijkheden. Band met een veelbelovende toekomst.

Doorbraak bevestigd - The War On Drugs is al enkele jaren bezig, debuteerde sterk met ‘Wagonwheel blues’ , maar de langverwacht doorbraak gebeurt nu pas nu met de cd ‘Lost in the dream’, dankzij de intrigerende  prachtsingle “Red eyes”. Kurt Vile maakte vroeger nog deel uit van de band , maar gaat intussen een geslaagde solocarrière tegemoet .
Vanaf het eerste nummer slaagt The War On Drugs rond Adam Granduciel erin om het talrijk opgekomen publiek in die indiesfeer te  loodsen, door de  prachtige “An Ocean In Between The Waves”,  waar de vocals doen denken aan Tom Petty en Michael Stipe in z’n begindagen van R.E.M.
Tijdens het tweede nummer heeft de zanger z’n publiek bij de leest , interacteert met hen  en doorbreekt de afstand door z’n subtiele humor. Energieke songs volgen , gekenmerkt van markante, nauwkeurige en krachtige gitaarsolo's die aan de Waterboys doen denken. De groep neemt ons zelfs mee naar hogere sferen die in de beste momenten aan Pink Floyd echoëden; de nieuwe single “Red Eyes” werd natuurlijk een onbetwistbaar hoogtepunt!.
De zanger-gitarist is de spil van de groep. Hij is omgeven door excellente , toegewijde muzikanten die perfect op elkaar zijn ingespeeld en op die manier zorgen voor een bezwerende trip. Wat een cohesie en samenhorigheid! Indrukwekkend ook hoe drummer Patrick Berkery het publiek bedwelmt en genuanceerd , beheerst te werk gaat in de krachtige passages. Daarna alterneert het concert wat en horen we wat kalmere, tragere  nummers, “Suffering” en iets verderop “I hear you calling” (die hier soms aan Daniel Lanois doet denken) . Ze trokken zich opnieuw op en dan kwam je o.m. uit op een knaller als “Baby missiles”.
We hoorden een afwisselende,  boeiende set van deze band uit Philly, Pennsylvania , die muzikaal verschillende richtingen uitging . The War On drugs heeft belofte gehouden vanavond.
Eventjes nagenieten kon niet , wat de security drong aan de pittoreske Rotonde te verlaten

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-war-on-drugs-25-05-2014/
François François - vertaling Malorie Moneaux + Johan Meurisse

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)  

Les Nuits Botanique 2014 - Young Knives en The Flaming Lips – Tussen droom en werkelijkheid

De wizzards van Coyne en C°  The Flaming Lips zijn al zo’n vijfentwintig jaar bezig en kunnen gerekend worden als de ‘ongekroonde koningen’ van de Psyche Lab (cfr festival in Eindhoven) . Hun psychedelische space ’cake’ pop werkt door de jaren nog even bedwelmend, verslavend als geflipt en boeiend.

We hebben te maken met een sprookjesachtige en buitenaardse sound, een schemerwereld tussen droom en werkelijkheid door de meeslepende , mooie melodieën van psychedelica, gitaarpop, orkestratie, experimentjes, weirde bleeps en geluidjes. 
Een visueel spektakel en entertainment creëren ze door een groot LEDscreen , flashy lights, stroboscoops , confettikanonnen , papiersnippers, ballonnen , lichtslingers en een rookgordijn.  Attributen uit het ‘grote dierenbos’ , poppen uit cartoons en ‘wat nog allemaal’ vullen aan op het podium.
Kortom, er is sprake van een geestesverruimend beeld- en kleurrijk geheel, muzikaal vol overgave , met oog voor detail ; op speels ontspannende wijze kunnen we lekker wegglijden. Natuurlijk zijn de platen ‘The soft bulletin’ en ‘Yoshimi battles the pink robots’ in het geheugen gegrift , maar de band heeft evenzeer muzikale sterktes , soms ver weg van Moeder Aarde, met deels eigenzinnige , experimentele, donkere platen die erna volgden , zonder dat hier echt een succesnummer werd uitgehaald.
Coyne effent zich een weg naast Syd Barrett, Beefheart , Pink Floyd en de rits psychebands als Ozric Tentacles, Spacemen 3 , Spiritualized, Mercury rev , Air en MGMT .

Meteen werden we in de juiste stemming gedumpt  met het stutterende, venijnige “She don’t use jelly”, hun doorbraak mid80s en het zweverige , dromerige “Do you realize?”. Het daaropvolgende “Watching the planets” katapulteerde ons in het Star Wars- sterrenuniversum en “In the morning of the magicians” kon zo gebruikt worden in  een science-fiction b-film of van een 70s Franse film omgeven van Pierre Henry tunes  … Om je maar even een beeldvorming te  geven van de  sfeer en de waanwereld van deze FL-paddo’s . Twee drummers ,  een handvol keys en Coyne’s entertainment hielpen ons erdoorheen.

De gekende act met de plastieken bol lijkt nu opgeborgen . In het tweede deel van de set was hij nu te vinden op een gigantische kubus , die kon worden gelinkt aan Etienne de Grecy’s gigs (ook nog op Les Nuits btw met z’n Superdiscount 3); door de visual effects kon het songmateriaal nog wat meer worden getriggerd. Verblindend mooi wat we allemaal te zien kregen; het materiaal , dat hier donkerder was, als de sound steeg in waarde o.m.  “Look the sun  is rising” , “The W.A.N.D.”  en “Try to explain , waar we in een Pink Floyd wereld gedompeld werden. Niet voor niks hebben ze nog eigenzinnige bewerkingen van deze band gedaan.  Besloten werd met “Virgo – self esteem broadcast” , “Silver trembling hands”  en “Spoonful weighs a ton” , die opviel door de galmende ‘LOVE’ - boodschap in beeld en klank.
De ‘thank you’s’ vlogen om de oren van deze enthousiasmerende band , die beleefd en soms uitzinnig werd onthaald  . Een aangename aanvulling was alvast de Beatles cover “Lucy in the sky of diamonds”,  terecht de  muzikale noemer van dit optreden .

The Flaming Lips balanceren  tussen droom en werkelijkheid . Ze zijn een aangename verademing. Hun wondere, fantasierijke muzikale leefwereld en hun bezwerend, psychedelisch materiaal werkt nog steeds even aanstekelijk!

Support act waren The Young Knives  uit Leicestershire . Het trio heeft een nieuwe plaat uit ‘Sick octave’ en brengt arty synthpop/postpunk . Nerveuze synths, tegendraadse ritmes , psychedelica en stevige , snedige rockstukken à l’improviste  namen hier de overhand. Prikkelende geluidscollages dus . Af en toe werd wat gas teruggenomen en was er zelfs ruimte voor aanstekelijke , melodieuze grooves !

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-flaming-lips-24-05-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)   

Les Nuits Botanique 2014 – Arno 65 years - Always look on the bright side of life - Celebration Time …
Les Nuits Botanique 2014

… Moet er nog zand of mossels zijn? … Arno vierde z’n 65ste verjaardag in Oostende en deed er nog een derde concert bovenop tijdens de feestelijkheden van Les Nuits Bota. Een dubbel feest dus, wat omgezet werd in een bijna twee uur durende set . Arno intrigeert al ruim dertig jaar als nachtburgemeester en (ongekroonde) peetvader van de Belpop . Ondanks tekenen van een gezegend pensioengerechtigde (?) leeftijd , is hij samen met z’n vaste rechterhand Serge Feys aan zijn zoveelste jeugd toe en zijn ze echt nog niet echt versleten hoor . Tja , niet voor niks wordt hij mooi omschreven als een ‘jamais adolescent’.

Als je de laatste tien jaar muzikaal op een rijtje plaatst, hebben we nog steeds een hoop consistente platen , die hij op eigen unieke manier volks en professioneel brengt; een uit de duizend herkenbare, meeslepende, maar evenzeer verrassende sound, met een aanstekelijk pleidooi voor een multiculturele samenleving.
In de drie landstalen en in een kluwen van een ‘Oostends Brussels’ dialect performt en animeert hij z’n publiek . Hij brengt op een gemoedelijke , humoristische en emotionele manier een verhaal , smijt er een ‘godverdomme’ tegen aan , stottert , sleept zich voort en rockt gevoelig met z’n grauwe , indringende stem. Hij en z’n publiek moeten en worden één. Een fijne afwisseling van z’n rijkelijk gevulde oeuvre , zoveel is zeker, met obligate verwijzingen naar TC Matic, zeker als je die laatste cd ‘Future vintage’ er op nahoudt.
We hadden te maken met een aanstekelijke, frisse, dynamische, rauwe en intieme, ingetogen set.
We smelten bij die hitsende , broeierige , funkende, dampende ritmiek van nummers “We want more”, openingssong, “With you” en natuurlijk oudjes “The parrot brigade” en “Que pasa” .
De blues is in Arno verweven (remember o.m. de projecten Charles & Les Lulus, Charles & The White Trash European Blues Connection ), ontbreekt live niet en dringt duidelijk meer door  op “No job, no rock”  en “Meet the freaks” .
Zoals steeds is zijn band goed op elkaar ingespeeld en kruisen allerhande stijlen Arno’s melodieuze en grillige pad .  Vlagen tango , chanson , ska , carroussel , hoempapa, wereldmuziek en variété draven aan. We ervaren  de innemende emotie van “Lola” ( knipoog naar grootmoeder)  en “Je ne veux pas être grand” ( wat hier een soundtrack gevoel ademt van Coppola’s ‘Once upon a time in America’ en ‘The cotton club’) ; de rockende  world tunes  van “Watch out boy” vullen aan en “Vive ma liberté” wordt in een hoempapa uitbundig kleedje gestopt. “Comme à Ostende” is er ook zo’n eentje en “Bathroom singer”, afsluiter van de avond , wordt gekenmerkt door het typerend cimbaalwerk!
Elke song is rauw,  doorleefd, emotievol en gevoelig …”Les yeux de ma mere” wordt in alle intimiteit van stem en piano gespeeld . Ad Cominotto beroert op “Elle adore le noir”  en Karavan , een achtkoppig a capellagroep van Afrikaanse origine, was het backingkoor op het groovy “Whoop that thing” en de indringende ‘bar crooner’  “You gotta move” , een negro spirital/gospel/’delta’bluersrocker.
En natuurlijk ontbraken de obligate Arno classics niet , “Olalala”, “Putain putain”, “Les filles du bord …”  om het samenhorigheidsgevoel te bevorderen  . Optimaal nostalgisch genot, die het Arno plaatje compleet maken.

Arno boeit op alle gebieden, heeft een recept in alle talen en speelt eenvoudigweg compromisloze, tijdloze rock. Sterk héél sterk! ‘Always look on the bright side of life’ gooit hij er laconiek tegenaan …Tja, die 65 jaar zijn hem van harte gegund!

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)

Les Nuits Botanique 2014 – Sumie – Rodrigo Amarante – Mulatu Astatke : worldtunes
Les Nuits Botanique 2014

Les Nuits Botanique staan synoniem voor het startschot van het festivalseizoen en staan elk jaar opnieuw garant voor een veelzijdige en verrassende affiche. Dat was deze editie niet anders in het gezellige Koninklijk Circus. Met Sumie kreeg een newbie de kans haar intieme  droomwereld met de wereld te delen. Rodrigo Amarante is dan weer een valse nieuwkomer: hij stelde zijn nieuwe project voor maar heeft duidelijk al zijn strepen verdiend bij zijn vorige bands. En Mulatu Astatke, de man die al zowat veertig jaar aan de weg timmert van de Ethio-Jazz, genoot duidelijk van de recente herontdekking door een jong publiek.

SUMIE (Zweden)
De half Zweeds-half Japanse Sandra Sumie Nagano bracht in december 2013 haar eerste titelloze album uit, goed voor 33 minuten intimistische songs. Sumie begeleidt haar sobere muziek met eenvoudige akoestische gitaar. Alleen Speed Into en Midnight Glories worden subtiel begeleid door cello en viool. Als opener van de avond had ze de niet eenvoudige opdracht om de aandacht van het binnenkomende publiek vast te houden. Met haar zachte maar warme stem slaagt ze daar wonderwel in. De interactie met het publiek werd wel tot een minimum beperkt, zodanig lijkt de zangeres in haar eigen droomwereld op te gaan. Choquerende of verrassende wendingen moet je dus niet verwachten van Sumie. Het meest onverwachte van de set was misschien de laatste song die in het Zweeds werd gebracht.
Sommige luisteraars zullen het repetitieve en voorspelbare karakter van de nummers snel
moe zijn. Anderen appreciëren de delicate, soms zelfs breekbare nummers juist omdat ze pretentieloos zijn en even tijd en ruimte doen vergeten.

RODRIGO AMARANTO (Brazilië)
Denk bij Brazilië eens niet in de eerste plaats aan samba, maar aan poëtische teksten van een bebaarde singer-songwriter. Rodrigo Amaranto, die in zijn thuisland zijn strepen al verdiende met zijn vorige bands Little Joy en Los Hermanos, is met de cd Cavalo (uit in 2013) aan zijn eerste soloproject bezig. 
Daar waar Los Hermanos nog zogeheten MPB of Música Popular Brasileira bracht, verkent Amarante in Cavalo meer dan een genre. ‘Hourglass’ is een energieke popsong met elektronische invloeden. Bij nummers als ‘Irene’ en ‘Fall Asleep’ zakt het tempo dan weer en zien we hem als het ware tokkelen in een wiegende hangmat op een zwoele zomeravond. De variatie tussen de nummers blijkt ook door het switchen tussen Portugees, Engels en zelfs Frans. Amarante zoekt de contrasten bewust op ("Enough lullabys, time for some up tempo numbers”) en slaagt er zelfs in het publiek in beweging te krijgen. Toch blijft de dominerende ondertoon van het album dromerige, intieme folk van iemand die steeds onderweg lijkt, zoals hij zelf zingt in ‘Je suis l’étranger’.

MULATU ASTATKE (Ethiopië)
Voor de hoofdact van de avond zat het Koninklijk Circus goed vol. Opvallend jong publiek eigenlijk dat kwam opdagen voor de man die eigenhandig de Ethio-Jazz op de kaart zette. We vermoeden dat zijn bijdragen aan de soundtrack van de film ‘Broken Flowers’ (2005) hier voor iets tussenzit, want zijn eerste opnames al van in de jaren zestig. De energieke zeventiger die zijn muziekopleiding genoot in Londen en Boston, is erin geslaagd om jazzmuziek te doen rijmen met Ethiopische folkmuziek en Latijns-Amerikaanse invloeden.
Amatu aan de toetsen, Amatu aan de vibrafoon (solo), Amatu op de conga’s, afwisseling troef en de meester genoot zichtbaar van het enthousiaste publiek. Toch leek hij niet in de eerste plaats zichzelf in de picture te willen spelen. Een grote rol was namelijk weggelegd voor de uitstekende muzikanten die hem begeleidden op de trompet, de sax, drums en cello. Dansbare jazz, het bestaat!

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)