Het NYse Vampire Weekend valt op door schone popliedjes te brengen, die rijkelijk geschakeerd zijn door Afrikaanse popritmes en exotische tunes . Aangenaam luistervoer , gezien het materiaal sfeervol, fris, sprankelend, leuk en toegankelijk is. Een zomerse positive vibe dus.
Ze integreerden de speelsheid en ritmiek van afropop in hun Westers geluid op de eerste twee platen ‘Vampire weekend’ en ‘Contra’. Op de derde klinkt het kwartet breder , sfeervoller, en naast de aanstekelijke “Unbelievers”, “Diane young”, “Finger back”, “Worship you” en “Ya hey” is er meer dan ruimte voor weemoedig , donkerder werk , die kaler is als “Step”, “Hannah hunt” en “Hudson”. Deze songs nodigen minder uit tot een heupwieg of een danspas , maar ze behouden alvast de warme sfeer.
Vampire weekend zijn niet meer het onschuldige bandje van vroeger , maar het zijn volwassen en ervaren gasten geworden, een veelzijdige band die hun songs mooi hebben uitgewerkt.
Masters@Rock Festival 2013 – gevarieerd tweedaags festival
Masters@Rock Festival 2013
Festivalterrein
Torhout
Zaterdag 31 september 2013 wast opnieuw prijs … Masters@Rock vervolgde zijn weg na de openingsdag met bands als The Kids, Front 242 en afsluiter Therapy. En de zaterdag was het smullen geblazen voor de metalfans, want het beloofde een knaldag te worden met een leuk weertje erbovenop.
In de voormiddag trapte Always Fallen deze festivaldag af, gevolgd door Wallace Vanborn. Beide bands heb ik helaas niet aan het werk gezien, maar te horen naar de reacties waren de meesten unaniem akkoord dat beide bands een perfecte opener waren om de slaperige hoofden te ontwaken.
Spoil Engine was bezig met de soundcheck toen ik reeds voet had gezet op het Torhoutse grasveld ietsje na twaalf uur. De melodische death metal van deze mannen werd door een grote groep volgelingen in dank aangenomen en de vette breaks die te ontdekken waren, gekoppeld aan de vurige bommen die uit het podium ontsproten, zette het feestgedruis in gang.
Zanger Niek Tournois was in zijn nopjes en danste van links naar rechts op het podium, zijn troepen aan te vuren. Er werd afgetrapt met “The Absurdist” om zonder aarzeling door te gaan op “In the Line of Fire”. Instrumentaal klonk deze band dik in orde, wat toch zeker mag verwacht worden na hun optredens op festivals als Pukkelpop en Dynamo in Nederland. Af en toe vond ik wel dat de zang van Dhr. Tournois niet duidelijk hoorbaar was toen hij energiek mee headbangde met zijn collega’s, maar dat was maar een klein minpuntje. Afsluiten deden ze met een hommage aan Phil Baheux (drummer Channel Zero) met het nummer “Fitting the Pieces” en “A World on the Outside”. De dag was alleszins voor mij goed begonnen! Extra noot voor de jonge drummer: fenomenaal!
Na het hardere materiaal van S.E. stonden de Britse hardrockers van Godsized paraat om hun show te beginnen. Helaas was hun materiaal niet gekend bij ondergetekende, maar ik moet zeggen dat er leuke riffs te ontdekken waren in dit optreden. Opnieuw waren er genoeg toeschouwers voor het podium te bespeuren en hadden de meesten een smaakvolle show om te genieten.
De eerste, aheum, verrassing van de dag was gepland rond ietsje voor 17u…de Duitse power metal van Powerwolf maakte hun intrede. Geschminkt zoals sommige black metal bands, begon hun frivole muziek uit de boxen te knallen. De frontman Attila Dorn had een soort van priestergewaad aangetrokken om de show nog meer bekijks te geven en één van de gitaristen vond het blijkbaar niet nodig om zijn gitaar aan te pluggen. Oké, waarschijnlijk zal dit te maken hebben met een technisch defect, maar jongen, de mensen die wat kennen van muziek hadden vlug in het snotje dat er ‘geplaybackt’ werd, ook al sta je daar een nummer of 4 het beste van jezelf te geven :p. Soit, visueel was alles in orde, maar muzikaal vond ik dit toch te weinig om er plezier aan te beleven. Sommigen zullen mij tegenspreken op dat vlak, maar helaas, bij mij ging het er net niet in.
Het leukste moment was ongetwijfeld toen het publiek gevraagd werd om te reageren op “If we Say HOE, you say…” waarop wij “RE”…Grandioos, en lang geleden dat ik nog zo gelachen had hehe. Alleszins merkte ik dat menig toeschouwers uit hun dak gingen met nummers als “We Drink Your Blood”, “In the Name of God” en “Raise your Fist, Evangelist”. Ondertussen slenterde ik rustig richting bar om deze muziek weg te spoelen…
Diablo Boulevard had twee jaar geleden ook al een plaatsje veroverd op de affiche van Masters@Rock en dit jaar mochten ze hun kunstje opnieuw doen. Waar ik meestal een directe link leg tussen Alex Agnew, Danzig en mijn vriend Bram (die dus een goeie look-alike is van hem), viel het mij deze keer op dat Alex minder geneigd was om zijn stem richting Danzig te duwen. Niet slecht bekeken, want zijn stem klonk oprecht goed, en het klonk zuiver! Uiteraard werd er geput uit hun 2 full-length albums ‘The Greater God’ en ‘Builders of Empires’ zoals bv. “Virus (The Pride)”, “Scarred and Undefeated”, “Between the Hammer and the Holy Cross”, hit “Black Heart Bleed” en afsluiter “Outcast”. Leuke set en aangename show, zoals het hoort dus! Prima.
Hardcore pioniers Sick of it All…wie kent deze mannen niet!!??? Ik waagde me vooraan de pit, beukte en moshte mee met de meute, kreeg ongetwijfeld 2 emmers stof/zand rechtstreeks in mijn longen geïnjecteerd, kreeg sporadisch een hiel tegen mijn hoofd tijdens de veelvuldige crowdsurfers en hield er enkele blauwe plekken en scharten aan over haha. Met andere woorden, een vet en plezierig optreden van deze Amerikanen!! Vele bekende nummers werden afgevuurd en iedereen ging wild op nummers als “World full of Hate”, “Just Look Around”, “It’s Clobberin Time” en de wereldgekende hit “Step Down”. FAN-TAS-TISCH optreden, maar kan ik er niet over zeggen! Bij deze band is de slogan niets minder dan ‘have fun and live for this moment’!
Eventjes op adem komen zat er niet bij want de Duitse thrashers van Kreator stonden al paraat. Zoals gewoontetrouw speelden ze de pannen van het dak en zat de nodige schwung en verbetenheid in hun muziek. Iedereen, uitgezonderd enkelingen, stonden met een brede glimlach de actie van Ventor, Mille Petrozza, Christian ‘Speesy’ Giesler en Sami Yli-Sirniö te aanschouwen en uiteraard vooraan het podium te beleven. Echte fans weten wanneer er keihard gebeukt wordt, en opnieuw was dit zonder twijfels op de krakers “Phantom Antichrist” van hun laatste full album, meebruller “Warcurse”, het oudgediende en snelle “People of the Lie”, het duistere “Phobia” en “Enemy of God”.
Het zweet spatte van het podium en de toeschouwers, de stofwolk bereikte ongekende hoogtes, armen en benen vlogen van links naar rechts en van boven naar onder en uiteraard bezorgde Kreator nog enkele absolute climaxen! Denk maar aan het agressieve “Pleasure to Kill”, ouwe trouwe “Coma of Souls” gevolgd door “Endless Pain” en meezinger “Violent Revolution”.
Wie dacht dat deze Duitsers reeds het beste van zichzelf hadden gegeven was grondig mis, want afsluiten deden ze in stijl met hun lijflied ‘it’s time to raise the’: “Flag of Hate” gevolgd door de vingervlugge riffs en aanstekelijke chorus in de kraker “Tormentor”. Zoals altijd, strak, rechtdoor en agressief, of in 1 woord: KREATOR!!!
De boog kan niet altijd even gespannen staan, dus had de organisatie voor de die-hard metalfans eventjes rust ingelast want ze hadden Guano Apes op de affiche geplaatst. Met hits als “Lords of the”, “Open Your Eyes” en de cover “Big in Japan” had ik voor de rest in feite geen flauw idee wat deze band nog allemaal in het verleden had uitgebracht. Qua sound wist ik wel welke kant het uitging, maar live was dit een primeur voor mij. Persoonlijk was dit niet echt mijn dada, maar aan het volk te zien waren er velen benieuwd naar dit optreden. Geslaagd zou ik het niet noemen, maar globaal gezien was dit een middelmatige show in mijn opinie…
Gevormd in 1979, dus reeds meer dan 30 jaar actief, 13 albums uitgebracht met ‘Fallen Angels’ als recentste daterend uit het jaar 2011, voor sommigen de grondleggers van Black metal, afkomstig uit Engeland, en met een exclusief optreden in België…een mens zou voor minder vol spanning uitkijken naar de komst van Venom! Twijfels twijfels twijfels, want eerlijk gezegd, Venom is niet zo vaak meer te aanschouwen op het podium, hun laatste albums waren niet echt grandioos, en de leeftijd zit hen ook achterna…dus rees de vraag: hebben ze het nog in zich??
Het antwoord: een volmondige JA! Cronos, met blote bast zijn legioen in stelling brengend, bewees dat zijn muziek staat als een huis. Krachtige riffs, een stem als vergif, drums die alles op hun weg splijten, …noem maar op. Het zelfvertrouwen dat deze Engelsen uitstraalden kende geen weerga, en met een doos vol klassiekers op hun setlist kon de avond niet meer stuk! Denk maar aan opener “Black Metal”, “Leave me in Hell”, “Hail Satanas”, “Possessed”, “Schizo”, “Live Like an Angel”, “Buried Alive”, “The Evil One”, “Straight to Hell”,…kortom teveel om op te noemen. Met de nodige duistere achtergrondtonen en de lichtshow had je het gevoel dat je samen met occulte personen een ‘black sabbath’ aan het houden was, terwijl momenten van nostalgie je lichaam vervulden. Als afsluiter stonden “In League with Satan” en “Witching Hour” geprogrammeerd, maar de hit dit de meeste vuisten in de lucht kreeg was ongetwijfeld “Welcome to Hell”, de klassieker van Venom die iedereen kent en kan meebrullen. Cronos en co waren dit jaar de perfecte afsluiters, en hopelijk mogen deze heren nog een tijdje hun kunsten tonen aan de mensheid!
Zo, Masters@Rock editie 2013 zat er weeral op, en ik ben benieuwd wie ze volgend jaar uit hun hoed zullen toveren… Het was alleszins weer plezant!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4066
Organisatie: Masters@Rock, Torhout
Masters@Rock Festival 2013 – Eerste festivaldag van Master@Rock meer dan geslaagd!
Masters@Rock Festival 2013
Festivalterrein
Torhout
Op vrijdag 30 augustus en zaterdag 31 augustus 2013 was er in Torhout opnieuw het fijne Masters@Rock.
Voor het tweede opeenvolgende jaar vond het festival plaats op een mooie weide langs de Vredelaan. Organisator Peter Lavens en zijn team hadden enkele kleine aanpassingen gedaan (ondermeer de toiletten waren dit jaar gratis) en het moet gezegd: de inkleding en indeling van het festivalterrein waren top en bezorgden de bezoeker een maximum aan comfort. Kenmerkend voor dit festival is trouwens het relatief oudere publiek waarbij een groot deel gretig zijn weg vond naar de leuke dranktenten.
Het muzikale zwaartepunt van Masters@Rock 2013 lag op zaterdag met ondermeer Sick Of It All, Kreator, Guano Apes en Venom maar dat nam niet weg dat ook vrijdag een geslaagde avond was met een voortreffelijke headliner.
Zelf waren wij door omstandigheden pas voor het optreden van Front 242 in Torhout aanwezig. Enkele bezoekers wisten ons te melden dat vooral The Kids en Good Riddance wisten te scoren. De eerste band uiteraard met enkele songs die tot de Belgische punkrockgeschiedenis behoren, de Amerikaanse band uit de Fat Wreck Chords-stal deed het op zijn beurt met een opvallend strak en melodieus geluid.
Front 242 was nadien een vreemde eend in de bijt. De elektronische sound van de heren paste niet echt in de punkrockgetinte line up maar viel desondanks bij heel wat aanwezigen in de smaak. Vooral een opvallend festivalganger in blote voeten, korte broek en rastakapsel danste op de stevige beats alsof zijn leven er van af hing. Wij genoten vooral van sterke nummers als “Headhunter”; “Religion” en het repetitieve “Im Rytmus Bleiben” en de geschifte beelden die geprojecteerd werden op het podium. Puike show!
Andy Cairns en de zijnen lieten het publiek daarna even wachten voor hun enige show in ons land dit jaar! Toen Therapy? uiteindelijk het podium betrad, waanden we ons eventjes opnieuw in 1995 of 1996 toen de band hun absolute hoogdagen kende en twee keer na mekaar op Torhout/Werchter stond. Frontman Cairns stond op Masters@Rock net als toen in zijn korte, zwarte broek en bleek na al die jaren nog steeds diezelfde, innemende en sympathieke frontman te zijn. Opvallend was dat de bar die daarvoor nog overbevolkt was plots leeg bleek bij de eerste noten van Therapy? .
De stem van Andy Cairns is misschien niet altijd meer van de zuiverste maar Therapy? is een geoliede machine die een publiek doet rocken als de beesten! Uiteraard speelde de band in Torhout de vele hits van de albums ‘Troublegum’ en ‘Infernal Love’ uit de nineties. Therapy? heeft echter daarvoor en in de jaren daarna nog talrijke albums gemaakt die op commercieel vlak minder scoorden, maar waarbij het talent van songschrijver Cairns herhaaldelijk tot uiting kwam. Het trio beschikt zo over een muzikale catalogus om u tegen te zeggen.
In Torhout startte het trio (of moeten we zeggen een kwartet gezien de extra gitarist die in een klein hoekje van het podium op diverse songs meejamde) met de oudjes “Meat Abstract”, “Potato Junkie” en “Nausea” waarna met “Knives” een eerste golf van herkenning door het publiek ging. Vervolgens werden een aantal minder bekende songs waaronder “Exiles” en “Get Your Dead Hand Of My Shoulder” afgehaspeld om met “Trigger Inside” de temperatuur met een flinke snok de hoogte in te jagen.
Met “Stories” was er de eerste, echte publiekslieveling die gretig werd meegezongen door de pakweg 4000 bezoekers. Met “If It Kills Me” en “Polar Bear” werden daarna 2 prachtige maar iets minder bekende composities gespeeld uit de jaren 2000. Na een drumsolo van Neil Cooper begon Therapy? aan een eerste finale met cultsong “Teethgrinder” en de fel toegejuichte tweeklapper “Nowhere” en “Died Laughing”.
Cairns, Mc Keegan en Cooper verlieten daarna de stage om vrij snel terug te keren voor een grandioze bisronde. “Turn”, een lang, uitgesponnen en stevige versie van meezinger “Diane” en “Stop It You’re Killing Me” met een hoofdrol voor de overstuurde gitaren van Cairns, het was werkelijk genieten voor de vele bezoekers.. Ook de overbekende Joy Division-cover “Isolation” mocht daarna niet ontbreken waarna met “Teenage Kicks” de avond werd afgesloten.
Therapy? bleek de ideale afsluiter te zijn voor een eerste geslaagde festivaldag!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4066
Organisatie: Masters@Rock, Torhout
Samen met generatiegenoten 10cc, Procol Harum en ELO stond Supertramp symbool voor de betere gestyleerde progpop die tijdens de jaren ’70 niet weg te denken was uit de betere platenkast. In 2010 mocht de groep 40 kaarsjes uitblazen, en om de pensioenkas van de nog overgebleven leden nog wat te spijzen werd daar uiteraard een anniversary tour aan vastgeklonken. Grote afwezige op dat verjaardagsfeest was Roger Hodgson, die 13 jaar lang een songwriting tandem vormde met oprichter Rick Davies maar in ’83 Supertramp definitief verliet.
Hoe groot de verdiensten van Davies als zanger en componist ook moge zijn, het is Hodgson die de meeste van Supertramp’s grootste hits heeft ingezongen en dus voor het grote publiek voor altijd het gezicht van de groep zal blijven. Het was dus enkel een kwestie van tijd of de naar Californië uitgeweken Brit zou op zijn beurt de erfenis van Supertramp proberen verzilveren. We troffen de 63-jarige Hodgson en zijn vierkoppige band in het statige Oostendse Kursaal voor één van de laatste Europese haltes van zijn huidige ‘Breakfast in America’ wereldtournee.
Aan de ingang kregen we een foldertje toegestopt maar daarop een lijst van 33 songs waaruit Hodgson put tijdens deze tour. De eerste op dat lijstje, “Take the Long Way Home”, is tevens steevast de opener van deze concertenreeks. Meteen werd duidelijk waarom de overigens erg relaxte Hodgson zich nog steeds met recht en rede ‘the golden voice of Supertramp’ mag noemen. De man heeft zich al die jaren duidelijk goed gesoigneerd onder de Californische zon, want zonder overdrijven kunnen we stellen dat zijn van melancholie doortrokken hoge stem werkelijk geen spat is veranderd, en misschien zelfs expressiever klinkt dan vier decennia geleden. Naast zijn karakteristieke stem is er natuurlijk dat typische vibrerende geluid van zijn onafscheidelijke Wurlitzer piano die de signature sound van de meeste Supertramp evergreens heeft bepaald. Hodgson brak ooit beide polsen, maar heeft daar zichtbaar niets aan over gehouden te oordelen aan het enthousiasme waarmee hij twee uur lang zijn ‘wurly’ betastte en bepotelde.
We kunnen ons wel inbeelden dat het bovenvermelde songlijstje een aangenaam geheugensteuntje betekende voor het 50+ deel van het publiek, maar anderzijds wisten we ook meteen welke nummers we aan onze neus zouden zien voorbij gaan. Persoonlijke Supertramp favorieten als “Bloody Well Right” en “Crime of the Century” dragen nu eenmaal de handtekening van Rick Davies, dus moeten we leren leven met Hodgson’s keuze om enkel zijn personal darlings in de set te stoppen. En waarom niet, want de man heeft op die manier nog altijd keuze te over.
Alleen al tijdens het eerste concertuur zette de man met “School”, “Breakfast in America”, “Lord is it Mine” en “Hide in Your Shell” een indrukwekkende Supertramp reeks neer. Dat die songs er nog steeds staan was trouwens niet enkel de verdienste van Hodgson, maar evenzeer van de twee Amerikaanse en twee Canadese muzikanten die de gelaagde en bijwijlen symfonische sound van Supertramp virtuoos onder de knie hadden. De grandeur die sommige songs hierdoor uitstraalden leek wel weggelopen uit de Night of The Proms, het soort nachten waar we trouwens vriendelijk voor bedanken. Terwijl al zijn muzikanten hun métier als hun broekzak kennen stak Hodgson toch expliciet een pluim op de hoed van Aaron MacDonald, een polyvalente kerel die naast extra keyboards en backing vocals ook vlotjes laveerde tussen klarinet, fluit en natuurlijk de karakteristieke saxofoon.
De eerlijkheid gebied ons om te stellen dat de ruim twee uur durende show ook een aantal minder beklijvende momenten opleverde. Niet zelden ging Hodgson daarvoor te rade bij de drie solo albums die hij in zijn post-Supertramp periode uitbracht en amper memorabele songs hebben opgeleverd. Eén opmerkelijk lichtpunt was echter “Death and a Zoo” uit zijn laatste solo exploot ‘Open the Door’ (‘00), een muzikaal erg avontuurlijke song waarin de typische progpop van zijn oude band werd gedrapeerd met geluiden uit de Afrikaanse rimboe.
Bleef het publiek aanvankelijk nog netjes in de comfortabele zeteltjes zitten, tegen het eind van de set kwam er een stuk meer beweging in de massa. Na een magistraal “The Logical Song” en een lang uitgesponnen “Child of Vision” met een schitterende piano outro ging het hek toch van de dam tijdens het nog steeds onweerstaanbare “Dreamer”. De kale en grijze herenkoppen en de wulpse dames die massaal naar het Kursaal waren afgezakt zetten het op een dansen als betrof het hun eerste T-dansant ergens in de zomer van 1974 toen dit nummer Supertramp definitief op de kaart zette. Met de progpop suite “Fool’s Overture”, volgens Hodgson het resultaat van drie onafgewerkte songs die op een dag het begin, midden en einde bleken te zijn van een groter geheel, zwaaide de groep een eerste keer af.
Ietwat voorspelbaar maar daarom niet minder doeltreffend werd de sfeer luchtig gehouden met “Give a Little Bit” en “It’s Raining Again” als encores. Hodgson had vanavond reeds bewezen dat hij een pak betere nummers heeft gepend en gezongen, maar toch bekende hij dat net deze twee songs hem avond na avond nog erg veel voldoening geven. Ergens willen we hem wel geloven, ook toen hij twee uur ervoor het publiek had verzocht om alle dagdagelijkse problemen en zorgen even aan de kant te zetten.
De man is met verve in die opzet geslaagd, vraag dat maar aan die overjaarse dame die voor onze neus eensklaps een bloedrode paraplu tevoorschijn toverde en een averechtse regendans inzette tijdens “It’s Raining Again”.
Organisatie: Kursaal Oostende - AJA concerts
Het Waalse duo Renaud Versteegen en Soho Grant zijn aan hun tweede cd toe . We krijgen een mooi indiefolkend album , waarbij de sfeervol dromerige songs sober , spaarzaam kunnen zijn, het gitaarspel als rode draad , of minutieus zachter zijn uitgewerkt , verder gekenmerkt door een perfecte meerstemmigheid .
De eerste drie songs “Take me home” , “Time to gather” en “Orange sky” ondersteunen de afwisseling in melodie, instrumentatie en baden in een sfeer van melancholie .
‘Ghost’ brengt rustig voortkabbelend materiaal, en wat thuis met z’n tweeën in stijl werd uitgevoerd , wordt live met vier gestoffeerd .
Info http://www.coffeornot.be
De Gentse band Grace in the Woods heeft een aardige EP uit , ‘Dirty something’. Ze ontwikkelden eerder al een repertoire van eigen nummers en enkele covers o.m. van Feist .
We hebben hier te maken met een reeks sfeervol dromerige, broeierige luistersongs , die intiem kunnen klinken, durven breder te gaan en mooi uitgewerkt zijn .
Hun indiepop kent jazzy loops en dampend funkende ritmes, enerzijds door een spaarzame begeleiding , anderzijds meer gefundeerd en uitgebouwd . De warme vocals bieden zeggingskracht. Op die manier hebben ze een spannend afwisselende EP uit en houdt het gezelschap de aandacht met een “Nevermind”, “Now you’re gone” en de titelsong , die trouwens als single fungeert. Uiterst genietbare muziek dus.
Info http://www.graceinthewoods.be
Die 40 – ’50 jumpin’ jive /doowop style komt op de tweede plaat nog meer uit de verf , verweven met jazz , r&b en tango . Haar songs , wel vijftien in totaal! , ademen een sfeertje van de vroegere Broadway /Hollywood filmportretten ,waarbij ze een Argentijnse tangopas en Rio de Janeiro / Havana sounds aan toevoegt . Op die manier zijn de arrangementen breder, gevarieerder, rijkelijker. Aanstekelijke , dromerige en sfeervolle ritmes sieren het materiaal, waarvan “One day”, “Tangled up!” en “Pack up the louie” het sterkst overtuigen .
We hebben hier te maken met een uiterst aantrekkelijke, prettige plaat. Caro Emerald is nog meer een Brassband geworden , die houdt van nightclubbing, zwart – wit beelden en een rokerige kroeg, waarbij een slowtje en een danspasje mag verzet worden . Vaya Con Dios is herrezen!
Het Amerikaanse Deerhunter van zanger/gitarist Bradford Cox zorgt voor een muzikale speeltuin binnen de indierock . Je hebt een reeks intens broeierige aanstekelijke songs ( “The missing”, “Dream captain” , “Sleepwalking” en “Back to the middle”), melancholieke schoonheid (“Nitebike”), kenmerkend voor hen, maar op de nieuwe plaat kunnen sommige gieren, overstuurd zijn zoals op “Neon junkyard”, “Leather jacket II” en de titelsong; ze schuwen lofi en enig experiment niet, check de weerbarstige “Pensacola” en “Punk” maar .
Deerhunter is hier een spannende schurende indieband geworden , wat we al deels live te horen kregen bij hun laatste tour .
Deerhunter verbaast , fascineert en ontpopt zich als een erg veelzijdige band in het genre . Tja niet voor niks is indie hun speeltuin geworden.
Bombino van Omara Moctar maakt deel van de Touraeg nomaden en meet zich muzikaal met de hypnotiserende roots/world/woestijnbluesrock van bands Tinariwen en Tamikrest . Dan Auerback van The Black Keys hielp mee bij het songmatetriaal en we krijgen een reeks spannende , overtuigende songs , gekenmerkt van sterke gitaargrooves en andere invulsels. Verder boeien die repetitieve ritmes en de sfeervolle, broeierige , uptempo opbouw . Op die manier onderscheidt Bombino zich van de bedwelmende sound van hun muzikale vrienden en durft Bombino wat brutaler te klinken, als op opener “Amidinine” , “Adinat” en “Her tenere in the desert” .
Je wordt meegevoerd naar stoffige woestijnoorden. Bombino zorgt voor een heerlijke luisterervaring. Puik werk!
Een fijn zomers plaatje komt van Cayucas rond Zach Yudin uit Californië. De band heeft 8 charmante songs klaar, die speels , ontspannend , leuk , relaxt klinken en knap gearrangeerd zijn. Ze ademen een strandgevoel, en de sound ligt ergens tussen Beach Boys , Vampire Weekend , Django Django , Best coast en The Shins . Niet verwonderlijk dat Shins gitarist Richard Swift instond voor de productie .
De eerste 5 songs klinken sterk en zijn zonnig: “Cayucas”, “High school lover”, “Will the thrill”, “A summer thing” en “East coast girl” , daarna is er meer sprake van een ondergaande zon en zijn de resterende nummers sfeervoller en dromerig .
30 minuten duurt dit plaatje , soms moet dat niet meer zijn om er een fijn gevoel aan over te houden!
‘Imps of Perversion’, de tweede plaat van deze New Yorkse noise punkers laat zich net als zijn voorganger ‘The Horror’ kennen als een intense rauwe uppercut op uw bakkes. Het is ongepolijste noise in de geest van The Birthday Party, The Jesus Lizard en Big Black, met kurkdroge mitrailleurdrums, gitaren die vlijmscherp en angstaanjagend door de muur snijden en een zanger die meer bijt dan zingt. Er zit een eighties kantje aan, maar dan wel een vuil en gortig. Vunzige lappen noisepunkrock als “Lights Out” en “Coma Baby” halen de smerigste ratten uit de riolen maar onze favoriet is toch het moordlustige “Nailhouse” dat met een voorhamer 7 minuten lang op ons voorhoofd staat te timmeren. Altijd fijn.
Rock-en-Seine 2013 - zondag 25 augustus 2013
Rock-en-Seine 2013
Domaine de Saint-Cloud
Paris
Rock-en-Seine 2013 - System of A Down zorgt voor groots orgelpunt! Op dag 3
‘Au bord de la Seine’, op een boogscheut van de Eiffeltoren ontdekten we voor de eerste keer Rock-en-Seine, een festival dat stevig in opmars de laatste jaren, waar ook het bordje 'uitverkocht' mag hangen.
Op de schitterende site van Saint Cloud – een landgoed waar vroeger Napoleon Bonaparte en Marie Antoinette woonden- waren 4 grote. In de feeërieke setting kregen we een uitgebalanceerde line up.
De randanimatie was uitgebreid en vol verrassingen: van diverse tentoonstellingen en exposities tot een grote lounge area, massagesalons en tattoostandjes. Ook de tientallen eetkraampjes waren een absolute meerwaarde door de meest diverse specialiteiten; je kreeg de keuze uit o.m. Argentijnse, Senegalese, Ethiopische of Japanse gerechten.
We lieten ons onderdompelen in de gemoedelijke Franse sfeer en kwamen met volgend verslag terug.
Op het meest Oostelijke podium de 'Scène Pression Live' stond het kwartet van Parquet Courts. De korte nummers van het New Yorkse combo klonken fris, snedig en werden vol overgave gespeeld. De post-punkers leverden een energieke set af met in de hoofdrol Tim Vanhaemel lookalike Andrew Savage. Ook uitstapjes naar noise en garagerock waren nooit veraf en verwijzingen naar die typische collegerocksound waren vaak te horen.
We zagen veel meeknikkende hoofden en de snelle opeenvolging van het gitaargetokkel leverde een alleraardigste en onderhouden sound op volgens hun DIY mentaliteit. Flarden Pavement en Sonic Youth hoorden we. Parquet Courts is een band die weet wat z’n kwalitatieve sterkte is . Beluister gerust hun album , het laatste van deze gasten hebben we nog niet gezien.
Op de 'Grande Scène' – het hoofdpodium- stonden ze in drommen te wachten voor The Bloody Beetroots. Het Italiaanse trio -hier op handen gedragen- bracht wat we van hen gewend zijn... Hard en meedogenloos, als een wervelwind openden de gemaskerde Bob Rifo en maats hun set. Verpletterend was het begin, beukend, explosief en zo kunnen we nog wel even doorgaan...Ook de melodische momenten op de vleugelpiano , die als verpozing diende, klonken lekker, maar die kalmere periodes waren eerder schaars. Om dan weer op te bouwen en hun krankzinnige electro, punk en dance los te laten op de enthousiaste Fransen , die compleet uit hun dak gingen.
Het nieuwe werk van de op til staande release kwam in de spotlights en de klassiekers uit 'Romborama' zorgden voor brokken. Tot ver voorbij de PA zagen we een springende massa die bij de Refused cover “New noise” collectief overstag ging bij de pompende beats. Ook de guest appearance van Skip The Use zanger Mat Bastard op “Warp1.9” mocht er zijn.
Vonden we ze eerder dit jaar in de AB wat wisselvallig , dan sloegen ze hier nu snoeihard terug. Ze stonden garant voor een kolkende festivalset die we maar best ook op I Love Techno gaan bekijken. “Cornelius” in het slot was de spreekwoordelijke uppercut die iedereen terug met de voetjes op de grond zette en naar adem deed snakken.
We haasten ons naar de 'Scéne Cascade' want daar was één van de meest besproken acts van deze zomer aan hun feest begonnen: Major Lazer. Er was bijna geen doorkomen aan, op 100 meter van het podium stonden we vast … van een volksverhuizing gesproken. We waren nieuwsgierig en lieten ons maar al te graag onderdompelen door het soundsystem rond brein/producer/dj Diplo. We waren dan ook verbaasd dat we eigenlijk 'maar' een djset te horen kregen, maar later zou blijken dat dit niet zomaar de zoveelste djset was. Met steun van kompanen Jillionaire en MC Walshy Fire zette Diplo met veel flair het hele gebeuren in startmodus.
Het visuele aspect was groots, uitgebreid en oogverblindend, de show was begonnen. We hoorden een imposante mix met oa flarden Skrillex, Rihanna, Jay-Z, Martin Garrix, House of Pain met daarbovenop de eigen partytracks van het gezelschap.
Ook massa's samples en classic intro's, veel interactie met het publiek en niet te vergeten de bevallige danseressen die shaketen alsof hun leven er vanaf hing.
Een totaalspektakel en muzikale mishmash van reggae, electro, dancehall, rap en dubstep . Het trio entertainde op grootse wijze, o.m. op “Get free” waar iedereen aangemaand werd te zitten of wanneer ze op commando hun t-shirt moesten omhooggooien.
Ja sire er zijn nog Belgen ...ene Paul Van Haver aka Stromae bleek de verrassingsact te zijn, hij bracht z'n recentste single “Papaoutai” waarna Diplo & co er “Watch out for this (Bumaye)” tegenaan gooiden en opnieuw iedereen recht veerde. In het slot bij “Bubble butt” mochten ook enkele vrouwen uit het publiek op het podium, daar konden ze hun betere heupwerk tentoon spreiden.
Van een bom gesproken!
We konden nog een deel van Chrvches meepikken . Na hun goede recensies op Pukkelpop hadden we ze met stip aangeduid. Het synthpoptrio trok eerder al onze aandacht door hun poppy singletje “Gun” die aardig wat airplay kreeg bij StuBru. De in het voorjaar verschenen EP 'Recover' zette de Schotten voor het eerst echt in de kijker. Live horen we een sound die ergens het midden houdt tussen The Knive, Depeche Mode, Robyn en La Roux. De frisse electropop sloeg aan , met de fragiele frontvrouw Lauren Mayberry in een hoofdrol. We onthouden schitterende vertolkingen van “Lies”, “Tide” en “The mother we share” , maar zagen ook dat de band nog wat werk heeft. De stuwende beats van Iain Cook en Martin Doherty klonken gevarieerd, soms melodieus soms hard.
Aan hun podiumact en in de interacties met het publiek is nog wat werk. Desalniettemin bekoorden ze ons van begin tot einde en de engelenstem van Mayberry raakte ons meermaals. We kijken dan ook met hoge verwachtingen uit naar hun full album dat later dit jaar nog gereleased wordt en naar hun passage in de ABbox, in oktober.
De grote headliner van de driedaagse en voor vanavond was System Of A Down. Slechts een tiental Europese data spelen ze maar … jammer genoeg niet in België. Zoals aangekondigd een greatest hit set met maar liefst 23 knallers in 85 minuten! Ze openden met het 'spacy', soms zeemzoete “Aerials”; even later werden we meegezogen in hun wall of sound. Met “Suite-pee”, “Prison song”, “B.Y.O.B” in het begin was alles direct, strak en klonken ze harder als nooit tevoren.
Het succesrecept: de samenzang tussen Serj Tankian en gitarist Daron Malakian in combi met de snoeiharde riffs en pompende drum zorgden voor heftige mosh- en circlepits. De crossover/nu metal hakte er aardig op in en Rock En Seine kreeg een formidabel orgelpunt.
Vooral tandem Tankian-Malakian stond op scherp en de combinatie zang/schreeuw klonk net als op de cd.
Een zeer vet en vol geluid gaf de uitvoeringen van o.a. “Chop suey” en “Loneboy day” een absolute meerwaarde. Geen grootse lichteffecten hier, maar een sec en sobere lichtshow die het muzikale aspect nog meer in de schijnwerpers plaatste. Na “Cigaro”, “Toxicity” en “Sugar” en zonder bis lieten ze iedereen abrupt verweesd achter. Alsof een plotse tsunami alles en iedereen met de grond had gelijkgemaakt.
Organisatie: Rock-en-Seine
Rock-en-Seine 2013 - zaterdag 24 augustus 2013
Rock-en-Seine 2013
Domaine de Saint-Cloud
Paris
Rock-en-Seine 2013 Nine Inch Nails, Phoenix, Vitalic, La Femme, Kid Noize, In The Valley Below in de spotlights op dag 2
Voor de 11e editie bood het Rock-en-Seine festival een gevarieerd affiche van zo'n 56 bands, waarvan meer dan de helft een eerste EP of album kwam presenteren. Net als de voorgaande jaren was het festival in het uitgestrekte domein van Saint-Cloud, ten zuidwesten van Parijs, gevestigd. Gestaag gegroeid sinds haar oprichting is Rock-en-Seine er opnieuw in geslaagd zijn record te breken, met een totaal aantal van 118.000 bezoekers.
Musiczine was twee dagen aanwezig op het festival. Op het programma op zaterdag: een aantal bekende en gevestigde bands (Phoenix, Vitalic en vooral Nine Inch Nails), maar ook een aantal zeer veelbelovende formaties, die hun (bijna) debuut op een festival presenteerden.
Dit is het geval voor het eerste combo, In The Valley Below. Het Amerikaanse duo, bestaande uit Angela Gail en Jeffrey Jacob, heeft op zijn naam een EP en een single, al meteen een groot meesterschap. De stijl is psychedelische pop, 'dream pop' met een beetje melancholie, vergelijkbaar met Beach House. Op het Pression podium, een klein podium genesteld op een heuvel, wist de band reeds een aanzienlijk publiek aan te trekken, zo vroeg in de namiddag. Het is natuurlijk de mooie Angela, die de aandacht trekt. In haar witte kanten jurk beweegt ze met gratie en zachtheid en haar diepe stem fascineert. Ze gedraagt zich heel verleidelijk vis-à-vis haar partner Jeffrey Jacob, met wie ze de zang deelt. Na een eerste nieuw, zeer overtuigend nummer, "Stand Up", wordt de nadruk gelegd op de EP ‘Hymnal’ met "Palm Tree Fire", maar vooral "Last Soul", mijn favoriete nummer, een pop-juweel dat doet denken aan Beach House, natuurlijk, maar ook aan Bat For Lashes, Ladyhawke, of zelfs Cock Robin. Het geluid is een beetje onevenwichtig; de bass synths en de drums zijn te luid en verbergen de prachtige vocale harmonieën. Voor "Devil" wordt Angela diabolisch, en gebruikt ze een ijzeren ketting als percussie-element. "Dit is onze eerste show in Frankrijk”, zei ze. Dan, na “Lover”, spelen ze hun meest bekende lied, "Peaches" en het publiek, dat tot nu toe vrij passief was, begint te klappen en het refrein te zingen. De setlist wordt afgesloten door een bijkomende nieuwe song, "Neverminders" en de formatie verlaat het podium.
Een in alle opzichten veelbelovend concert. Ik ben nu een fan! Mis ze niet in November in de AB als support van White Lies! Kijk hier naar "Peaches": http://www.youtube.com/watch?v=nWJ4qOCBkJA
Setlist: Stand Up, Last Soul, Palm Tree Fire, Devil, Lover, Dove, Peaches, Neverminders.
Later, op het Cascade-podium, het tweede grootste festival podium, gelegen in het midden van het veld, is er opwinding omdat een Franse groep geprogrammeerd wordt: La Femme. Het combo komt aanvankelijk van Biarritz en cultiveert mysterie: de leden zijn slechts 20 jaar oud, maar hebben al enorm veel concerten gegeven en zelfs een eerste album uitgebracht: ‘Psycho Tropical Berlin’. Ze presenteren zich als een bende van zes vrienden, die houden van het plezier van spelen ... en om bier te drinken! Hun stijl is een mix van surf / punk en electro-pop à la Française. Wij denken natuurlijk aan Indochine, Taxi Girl, Jacno, Lescop, Daho of Marie et les Garçons, maar ze zijn gekker en feestelijker. Op het podium zien we vooraan meteen de drie ‘Nord’- keys. De leider van de formatie is duidelijk Marlon Magnée, een 'nice boy' boordevol energie en een geweldige toetsenist. Aan zijn zijde, ook op zang en keyboards, Clémence Quelennec, de typische Franse ‘femme’ met haar kleine baret en twistende dansstijl. Het concert start op wieldoppen met "Amour dans le motu" en "Packshot”. Bij La Femme is er geen plaats voor computers en sequencers: alles wordt 'live' gespeeld. Zelfs de supersnelle synth-basslijnen worden live uitgevoerd door Sam Lefèvre. Op "Nous étions deux”, de tweede single van het combo is het tempo langzamer en hebben we recht op een archetypische, 'kitsch' slow, met het geluid van een draaiorgel en het werkt! Hun titelnummer, "La Femme", doet denken aan Pulp Fiction en het publiek danst van vreugde. Sasha Got, multi-instrumentalist, doet dan een demonstratie van theremin, dit vreemde instrument dat uit een verticale antenne bestaat en in het nummer "Sur la planche" neemt hij een surfplank en gaat hij op het publiek surfen: een originele 'stunt'!
Conclusie: een concert vol energie, een beetje 'fourre-tout', maar het maakt niet uit: we hadden een geweldige tijd!
Setlist (tbc): Amour dans le motu, Packshot, Nous étions deux, La Femme, Françoise, Hypsoline, Sur la planche, Télégraphe, Antitaxi, La cabane perchée, Welcome America, La femme ressort.
Op het Industrie podium is het de beurt van een Belgisch project: Kid Noize. Kid Noize onderhoudt een mysterie à la Daft Punk door systematisch een masker te dragen, net zoals die van ‘Planet of the Apes’. Maar de echte kenners weten wie dat is, nl de leider van een bekende Belgische pop-rock band... Ik zal niet meer zeggen... Met een paar mixtapes, opmerkelijke prestaties en een EP onder de riem, speelt Kid Noize energieke electro-muziek met dub-accenten. Zijn show was erg kaal, alleen het personage en zijn machine. We misten een echte show of video's want na een paar nummers zakte de aandacht aanzienlijk. Gelukkig gaf de cover van "Eisbaer" terug een beetje punch aan het geheel. Voor de electro-fans was het in ieder geval een echt succes, in afwachting van Vitalic.
In plaats van naar Wavves te gaan, besluiten we om voor het grote podium post te vatten, want daar moet Nine Inch Nails rond 20u40 beginnen. Voor degenen die het niet weten is NIN (of NIИ) een legendarische band waarvan de leider en enige permanente lid Trent Reznor is. Opgericht in 1988, was NIN een van de voorlopers van industrial rock (met Ministry), maar door de jaren heen heeft hij zijn muzikale palet uitgebreid naar electro-rock, ambient, trance en synth-pop. In 2009, na acht studio albums en 30 miljoen verkochte records, besloot Reznor om een pauze te maken. Hij startte een nieuw project met zijn vrouw, How To Destroy Angels en schreef filmmuziek (waarbij hij niet minder dan een Oscar verdiende!). Maar in februari, tot algemene verrassing, blies Reznor NIN nieuw leven in en kondigde hij een wereldtournee en een nieuw album aan, ‘Hesitation Marks’, die gepland is voor begin september.
NIN heeft een wereldreputatie als ‘killer live act’: het is dus met grote verwachtingen dat veel fans voor het grote podium verzamelen. Gelukkig regent het niet. En het is al behoorlijk donker, wat goed is voor de lichtshow. Want de heer Reznor is een perfectionist: hij heeft zeven reusachtige LED-schermen meegebracht, die aan de achterzijde van het podium staan . Plotseling horen we de intro van “Somewhat Damaged” en ontdekken we een geheel nieuwe formatie. Reznor heeft zijn goede oude Robin Finck (gitaar) aangeworven, naast Josh Eustis van Telefon Tel Aviv (bas), Alessandro Cortini (keyboards) en Ilan Rubin (drums). De keuze voor deze 'opener' is opportuun: in plaats van met "Copy of A” te openen, zoals in andere shows van deze tour, besloot Reznor meteen hard te slaan. "Too fucked up to care anymore!", schreeuwt Reznor onder een spervuur van gitaren. Het kan niet duidelijker zijn. NIN is terug en in volle vorm!
Na "The Beginning of the End" komt zwaar en gewelddadig "Terrible Lie". Reznor ziet er fit uit en is energieker dan ooit. Tijdens "March of the Pigs", begint het publiek aan een pogo en sommigen surfen boven het publiek. Na "Piggy" kent de show een korte pauze en het tweede, meer gesofistikeerde deel van het concert, begint met de grote klassieker "Closer". Het is nu dat de beste high-tech lichteffecten op de LED-schermen worden getoond. De sfeer wordt nog rustiger met “Me I'm Not” en vooral met "Find My Way", de enige track uit het nieuwe album in de setlist. Het wordt zelfs 'ambient' met "What If We Could?", uit de soundtrack van 'The Girl With The Dragon Tattoo ", gevolgd door het prachtige “The Way Out Is Through". Maar het explosieve einde van dit nummer uit het cult album ‘Fragile’, markeert het einde van het rustige gedeelte en het gaat terug de hoogte in met "Wish", een absolute 'killer'. De LED-schermen tonen flitsen van verblindend licht en de vlakte van Saint-Cloud explodeert in het gehuil van Trent Reznor. Een zeer zeldzaam iets: Reznor spreekt tegen het publiek en de organisatoren om ze te bedanken: "Het is leuk om met koele en beschaafde mensen te zijn". Het is onduidelijk of de indirecte kritiek gericht is aan het publiek van Pukkelpop in België (Eminem fans hadden het concert van NIN gepest) of naar de organisatoren van het Reading Festival (die NIN verhinderd hebben gebruik te maken van hun eigen lichtshow). Een lichtshow die ook op “Only” geweldig was, met pixel-beelden die Reznor volgen in functie van zijn bewegingen, een technologie van Moment Factory. De rest is geschiedenis: zoals gebruikelijk, eindigde NIN zijn concert met de absolute hits “The Hand That Feeds" en "Head Like A Hole". De sfeer bereikte een hoogtepunt toen Reznor het publiek vroeg te klappen en een oceaan van handen naar boven zwaaiden. Een indrukwekkende finale!
Na een paar minuten, kwam NIN terug voor een unieke, zeer zachte interpretatie van het meesterwerk "Hurt", ondersteund door een prachtige, zeer 'organieke' video. We horen zelfs een speld vallen wanneer Reznor zachtjes de woorden fluisterde: "I hurt myself today...".
Dit concert was groots. Er waren enorm veel fans ; iedereen scheen blij te zijn Reznor te hebben gezien, als een oude vriend. Een bijna perfecte setlist, een best-of waar toch een of twee bijkomende nieuwe nummers ontbraken ("Copy of A" en "Came Back Haunted”), om dit kleine gevoel van nostalgie te voorkomen. We kijken uit naar het album en de tour als headliner in 2014!
Na zo'n geluidsorgasme, zijn we in de VIP-ruimte gegaan voor wat rust en daar konden we de prestatie van Pascal Arbaz alias Vitalic op de schermen volgen. Niets bijzonders te melden: het was een goed ingestudeerde reeks van electro hits, gesteund door een enorme lichtshow, tot grote vreugde van de vele 'electroheads' die de Cascade- ruimte in een enorme nachtclub omtoverden. We herkenden de klassiekers "La Rock 01", "Terminator Benelux” of “My Friend Dario”, afgewisseld met meer of minder succes met fragmenten uit het laatste album: “Mort sur le dancefloor”, "No Fun", "Rave Kids Go" en "Stamina".
Op het grote podium was het de taak van Phoenix om NIN te vervolgen. Natuurlijk speelt de formatie uit Versailles hier 'thuis', onder leiding van Thomas Mars (de echtgenoot van Sophia Coppola). Het publiek was dus op voorhand gewonnen. Maar voor degenen die de nasale stem van Mars niet appreciëren, zoals ondergetekende, was het natuurlijk een beetje moeilijker. Muzikaal gezien speelt Phoenix vrij geavanceerde pop, een combinatie van vintage gitaren, ijzige synths en funk ritmes. De fans werden getrakteerd op een opeenvolging van hits zoals "Entertainment", die doet sterk denken aan M83, een andere Franse project van wereldomvang, "Lasso", "Lisztomania" of "Run run run". Tijdens de finale 'reprise' van “Entertainment", begon Thomas Mars op het publiek te surfen tot aan de PA en beklom de steigers om zijn fans te bedanken. Een 'stunt' die een beetje ongepast leek: Mars heeft inderdaad noch het charisma noch de energie van een Bono!
Uitgeput door de lange avond, hebben we niet de moed gehad om naar de andere kant van het festival te trekken om het concert van Fauve bij te wonen. Daarenboven vond het plaats op het kleine Pression-podium (veel te klein voor Fauve) en het was beginnen regenen. Volgende keer zeker!
Tot slot, een prachtig festival, zeer goed georganiseerd, aan te raden! Enige nadeel, de eindeloze wachtrijen bij de bars, waar ze op de koop toe geen enkele Belgische bier hadden! Alvast iets om te verbeteren voor volgend jaar!
vertaling Phil Blackmarquis – Johan Meurisse
Organisatie: Rock-en-Seine
FeestinhetPark 2013 – zaterdag 24 augustus 2013
FeestinhetPark 2013
Donkvijvers
Oudenaarde
Dag drie FihP - Steak Number Eight - 16u10 @ Redbull Elektropedia. Deze jonge rock rally winnaars uit 2007 begonnen aan hun 50 minuten durende set en slaagden erin ondanks het vroege uur heel wat volk naar zich toe trekken. Niet moeilijk want Steak Number Eight blijft een klepper in het genre. Hoogtepunt tijdens hun optreden was het nummer “The Sea is Dying” waarop het publiek zich liet meeslepen/wegdromen door de prachtige gitaarriffs. Deze post-rock, sludgemetal band gaf een optreden waar U mag tegen gezegd worden.
De Gentse Oostendenaars The Van Jets stonden vroeg al geprogrammeerd in de Grand Mix. Opener “Here comes the light” was meteen een goed startschot; even later speelden ze een uitgesponnen “Electric Soldiers” , en waren ze echt goed vertrokken.
Vooral de recentere nummers uit 'Halo' vielen een beetje licht uit in vergelijking met het oudere werk. Een strakke “Down below”, een swingend “If I was your man” en een poppy “Teevee” toonden de echte Van Jets. Met afsluiter “The future” , gesteund door een fel publiek, zetten ze nog eens de puntjes op de i. Bij hen komt de eightiespop meer op het voorplan en iets te weinig rock 'n’roll...
Raveyards begon dan weer met wat vertraging door technische problemen met de baskasten. Toen de band opkwam viel meteen de aanwezigheid van een 4de (nieuwe) lid op... Een sexy donkere jongedame aka Ann-Sophie Claeys aka Maya ( Maya's Moving Castle) versterkte Raveyards. Ze hebben duidelijk niet stilgezeten sinds I Love Techno toen we hen zagen, door de pak nieuwe tracks, de nieuwe invloeden en de aanwezigheid van Ann-Sophie Claeys. De schaduw van Nine Inch Nails hing over de band ... Het voelde aan alsof ze met een nieuwe lei waren herbegonnen , en dat bijna alle oudere tracks hervormd of opgeborgen waren . Een allegaartje van stijlen van electro, rave, wave en zelf dubstep zaten in hun donkere chaotische sound verweven. Prijsbeesten blijven nog steeds “The pack” en “Remember”, 2 massieve tracks die slaan en zalvend inwerken!
Om 18u45 speelde Absynthe Minded in de Grand Mix. Benieuwd waren we naar hun optreden, na hun set op Crammerock 2012. Dat de vijf mannen uit het Gentse hun niveau blijven aanhouden mochten we in levende lijve ondervinden. Een strakke set vol bekende hits als: “Envoi”, “End Of The Line”, “Plane Song” en “Moodswing Baby” passeerden de revue. Toch blijft “My Heroics, Part One” het absolute pareltje uit hun oeuvre.
Met de Compact Disk Dummies stonden de laatste rock rally winnaars op het podium. Deze scoorden een vette hit met hun single “The Reeling”. Benieuwd waren we naar wat deze jonge kerels nog meer in hun mars hadden. Geholpen door een hevige plensbui stond de tent in geen tijd propvol. Zo mochten we genieten van onder andere: “Pale Eyes”, “What You Want” en het ondertussen welbekende “Mess With Us” van hun debuutalbum. Elk nummer werd beëindigd met een welgemeende: 'Merci!'. Ondanks het feit dat de stem van Lennert Coorevits bij hoge noten niet altijd even zuiver was, kon dit toch het enthousiasme van de fans niet bederven.
De explosieve gig werd afgesloten met de opmerkelijke cover “Toxic” van Britney Spears.
Even later consternatie in de Charlatantent waar niet Francsco Rossi maar Jaydee werd aangekondigd. Rossi, gekend van dé zomerhit- “Paper aeroplanes” zat vast in Rome en zou daags nadien dan komen. Zo kon de Hollander Robin Albers aka Jaydee hier voor verfrissing zorgen. De danceproducer en ervaren rot bracht met z'n happy house en retroclassics de sound van de 90's terug en zette de ietwat 'oudere' bezoekers aan het dansen. Jongeren die kwamen voor Rossi dropen af en gingen in een andere tent. Jaydee kwam hoe langer hoe meer op stoom en knalde in de eindfase een pak classic floorfillers door de boxen. Oudenaarde genoot en zag dat het goed was, een waardige vervanger!
Een pak volk keek uit naar Flogging Molly. Het zevenkoppig Iers-Amerikaans feestorkest bracht iedereen in de juiste mood en een groot samenhorigheidsgevoel heerste in de uitpuilende tent. Met hun poppy Ierse folk en punkrock zetten ze een sound neer ergens tussen The Clash, Dropkick Murphys en The Pogues. De accordeons, violen, gitaren, mandolines en banjo's draaiden overuren en vol overgave hield de charismatische zanger Dave King z’n publeik bij de leest. Een kolkende pit ontstond door de aanstekelijke sound. Een dik uur springen, dansen en wat pintjes tussenin, een eenvoudig , eerlijk recept voor een dik 'volksfeest'. Ook al leken “Drunken lullabies”, “Revolution” en “Whistles The Wind” als druppels op elkaar, niets weerhield de band en publiek ervan om stevig door te zakken en tevreden terug te kijken op dit optreden . Met een warm , goed gevoel kon iedereen de nacht in.
Vooral bekend van het nummer “Right Beside You” speelde Jakwob een uur durende set in de Redbull Elektropedia stage. Met een remix van de nineties klassieker “Show me Love” kreeg hij zonder moeite de menigte aan het dansen. Toch sprong het optreden er voor ons niet uit en vinden we Jakwob beter in samenwerking met een andere artiest. Ondanks onze mening zorgde de frontman voor heel wat enthousiasme bij de fans.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/feest-in-het-park-2013/
Organisatie: FihP, Oudenaarde
Nederlands 
Français 
