Boomtown 2013 - The Black Heart Rebellion – AmenRa
Boomtown 2013
Handelsbeurs
Gent
Er hangt iets vreemd aan The Black Heart Rebellion. We hebben al enkele malen toeschouwer mogen zijn van een immer fascinerende show, doch niet altijd even innemend. Er moet niettemin iets verslavends aan hangen, want hoe meer we ze zien, hoe meer fan we worden. Ze behoren tot het Church Of Ra collectief wat werkt als een soort garantielabel. Een charismatische zanger, muzikanten die samenvallen met hun instrument en een spetterende lichtshow is wat TBHR uniek maakt.
Qua sound komen ze sterk uit de hoek door in tempo te variëren. Rustgevende intro’s worden teniet gedaan door zinderende donderslagen. De hemel is even nabij als de hel, en tussenin blijft het vuur branden. Ook experimenteren ze graag met geluid en zetten zo hun eigen stempel op de muziek die ze brengen. Ze worden gesitueerd ergens op de grens van postmetal en postindierock. Hun tweede plaat ‘Har Nevo’ ligt al even op de markt, en TBHR vult terecht zalen.
Dat het een goede zet was van de organisatie achter Boomtown om de zwarte raven van Amenra in hun Zaal neer te laten dalen op deze derde dag van Boomtown bleek al snel door een uitverkochte set. Voor zij die houden van religieuze symboliek weten dat drie onder meer symbool staat voor de drie-eenheid, ofte het leven, de dood en wedergeboorte. En dat is meteen ook een korte samenvatting van wat een optreden van Amenra ten berde brengt. Tussen rook en wierook gaan zowel band als publiek op in de zinderende postmetal flow. Rauw, doch verzachtend en altijd samenhangend.
Het publiek toonde zich bereid om op te gaan in de energie die Amenra teweegbrengt door repetitieve, haast hypnotiserende ritmes te combineren met de stem der wanhoop van zanger Colin H van Eeckhout.
De hitte in de zaal intensifieert de ervaring en zo hoort het. Voor een dik uur is het naar adem snakken, om na de show meer vrijuit dan voordien uit te blazen.
Zij die te laat waren voor een ticket krijgen de belofte van de band een nieuwe kans te krijgen voor een speciale show, ergens te Gent. Zij die hier niet op kunnen wachten, hebben echter kansen ten over om Amenra de komende maanden her en der live aan het werk te zien.
Hun volgende Belgische shows zijn op Ieperfest en Pukkelpop waar ook The Black Heart Rebellion zal spelen. Twee vliegen in één klap dus.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/boomtown-2013/
Organisatie: Boomtown, Gent
Boomtown 2013 – Iceage - DIIV
Boomtown 2013
Handelsbeurs
Gent
Ter bevordering van het algemeen muzikaal welzijn wordt elk jaar in de rand van de Gentsche Fieste met Boomtown een alternatief op mensenmaat georganiseerd. Op en rond de Kouter, en net ver genoeg verwijderd van de mensenzee die 10 dagen lang de Gentse binnenstad overspoelt, kan de meerwaarde zoeker zich vergapen aan de ruim 50 bands en artiesten die de Boomtown programmatie uit binnen- en buitenland wist te strikken.
De eerste dag van de Boomtown vijfdaagse werd in de Handelsbeurs op gang getrokken door Iceage. Dit vierkoppige avant garde punk gezelschap uit Kopenhagen heeft inmiddels twee albums op de teller staan, waarvan vooral het vorig jaar verschenen ‘You’re Nothing’ niet bepaald in dovemansoren is beland. Wie nog aan het bekomen was van een zwoele zomernacht werd met de uppercut “Ecstasy” zonder pardon met de kater van de dag geconfronteerd. Hard, ruw en met een rotvaart raasde het onbezonnen viertal door hun set, wat met de Sturm und Drang van “Burning Hand” en “Everything Drifts” aanvankelijk nog wel op onze goedkeuring kon rekenen. Beetje bij beetje gleden de Denen echter weg van het strakke melodieuze pad, en kreeg een nihilistische attitude de overhand op muzikaal vermogen. Het publiek stond er bij en keek er naar toen na een dik half uur de groep er de brui aan gaf. Met een beetje goede wil kunnen we hierop terug kijken als een halfgeslaagde aanval van hondsdolheid, meer niet.
Als hoofdact in de Handelsbeurs werd uit Brooklyn de chillwave sensatie DIIV overgevlogen. Tussen het touren met het al even lichtvoetige indiebandje Beach Fossils door hield gitarist Zachary Cole Smith zich vorig jaar onledig met het nieuwe project Dive, dat omwille van verwarring met een gelijknamige industrial band uiteindelijk werd herdoopt tot DIIV. Debuutschijf ‘Oshin’ haalde prompt menig eindejaarslijstje, en sindsdien worden Smith & co zowat doodgeknuffeld door het Europese clubcircuit. Een blijvertje kan je ‘Oshin’ echter bezwaarlijk noemen. Daarvoor zijn diens ijle indiepop songs wat te eenvormig en missen ze de spanningsboog die het prille werk van Lush, The Chameleons en The Cure wel tijdloos en onmisbaar maken. Dankzij de knappe atmosferische gitaarpop pareltjes “Past Lives”, “Air Conditioning” en “How Long Have You Known?” bleef de band bijwijlen goed bij de les, maar daar tegenover stonden evenveel momenten waar spanning het moest afleggen tegen oppervlakkigheid.
Vanavond passeerden twee jonge bands die wel in het hetzelfde bedje ziek bleken: een beloftevolle start werd gaandeweg ingeruild voor verveling en onbezonnenheid. Terug naar dat repetitiehok dan maar?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/boomtown-2013/
Organisatie: Boomtown, Gent
10 Days Off 2013 – Dag 06 – Pioneer day – James Zabiela
10 Days Off 2013
Vooruit
Gent
Na een welgekomen rustdag organiseert 10DaysOff voor het eerst een dagprogrammatie. Deze dag staat grotendeels in het teken van hoofdsponsor Pioneer. Een workshop met de DJ-school van Benoeli geeft bezoekers de kans om dj-apparatuur van Pioneer te leren kennen. Die zelfde namiddag krijgen we ook de kans om iets meer te weten te komen over de historie van de revolutionaire invloed van de Belgische sound op het elektronisch muzieklandschap. ‘The Sound Of Belgium’ – eerder vertoont op het Filmfestival van Gent – was te zien in het Foyer van de Vooruit.
Poppunt vult de vooravond aan met een workshop dat artiesten tips & tricks geeft om online visibiliteit te genereren via de meest courante sociale media.
Typerend voor deze 10DaysOff-editie is toch de hele geringe belangstelling. Zelf voor de DJ-set van Pioneer-ambassadeur James Zabiela komen slechts een dertigtal mensen opdagen. De sessie van dit boegbeeld uit de progressive house-scene lijkt meer op een exclusief privéfeest met Boiler Room-allures. Zabiela demonstreert op meesterlijke wijze en met uitgebreid enthousiasme waartoe de Pioneer DJ-gear in staat is. Xian – DJ maar tevens ook gezicht van Pioneer Belgium – laat James lekker begaan en laat zijn geplande uurtje over aan de Brit. Eigenlijk was dit een heel mooie namiddag en avond. Stiekem zat ik te denken dat een namiddag en avondprogrammatie als deze wel ideaal is. Uiteindelijk kregen we nog mooi de kans om de nacht verder te zetten in de straten van Gent.
Organisatie: 10 Days Off, Gent
Het fijne Graspop-festival ligt ondertussen al een paar weken achter ons. Heel wat bekende en minder bekende namen uit de metalwereld tekenden er acte de présence in één van de tenten of op het hoofdpodium. Voor de volgende editie kunnen we de organisatie al één naam tippen die perfect zou passen in de Metal Dome: Fat Bastard.
Dit vijftal uit Antwerpen is actief sinds 2007 en brengt met ‘Feel The Pain’ een eerste cd uit. Hoewel we weinig verwachtingen hadden (we hoorden al iets teveel debuutplaten van beginnende bands die ons amper wisten te boeien) gooien we met veel plezier onze scepsis overboord.
Fat Bastard heeft namelijk met ‘Feel The Pain’ een visitekaartje afgeleverd om U tegen te zeggen. De muziek van de Antwerpenaren is duidelijk beïnvloed door fijne bands uit de vorige eeuw. Namen die ons spontaan te binnen schieten zijn Motorhead, Metallica, Bodycount, Prong, Iron Maiden, Channel Zero en Pro Pain.…
Ondanks de inspiratiebronnen pakt de band uit met een opvallend fris en eigen geluid wat ze zelf Rawk n Roll noemen. Wat ons betreft is het een opmerkelijke mix van metal, hardrock, rock-n-roll en een streepje hardcore. Songs zoals “Instant Shame”, “Bastard”, “Burn” en “Kickoff Party” zijn opgebouwd uit stevige, repetetieve gitaarrifs, een energieke ritmesectie en passende vocalen. Frontman Jorn is geen wereldzanger maar zijn ietwat aparte strot matcht perfect bij de sound van de muzikanten.
Fat Bastard levert zo de ideale muziek waarbij ieder rechtgeaard metalhead gegarandeerd stevig uit de bol gaat. Meer info op Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. of http://www.fatbastard.be .
Met ’21st Century Loser‘ is Sir Reg al aan zijn derde full album toe. Het betreft hier een Iers-Zweedse band die op een zeer bijzondere manier een flink potje Celtic Punk Rock componeert. De band weet enthousiasme en professionaliteit op een dergelijke manier te vermengen zodat ze vergelijkingen met de groten in het genre (lees: Flogging Molly en Dropkick Murphy’s) probleemloos kan doorstaan. Op het plaatje staan er heel wat snelle en uiterst meezingbare punktracks zoals opener “Emigrate“, “We’ll Rise Again“ en Banquet For Dreamers“. Op andere songs zoals “Walking into Doors“ en “At The End Of The World“ weten ze zachte melodieën te combineren met een lichte portie punkrock waardoor men een opvallende toets geeft aan de zogeheten folktraditie. Sir Reg is voorlopig geen grote naam binnen de folkpunkscène maar beschikt over de nodige troeven om dat wel te worden ...
Via Wolverine Records kregen we een opmerkelijk plaatje binnen van ene Mike Zero. Over meer info dan dat de man uit Duitsland komt en dat ‘Now’ zijn derde plaat is, beschikken we niet. En eigenlijk hoeft dat niet, want de muziek op dit album spreekt voor zich! Zo zullen fans van Turbonegro smullen van de openingstracks “Modern World” en “Doctor Doctor” terwijl liefhebbers van Social Distortion hun gading vinden bij nummers als “Sick Sick Kaputnigue” en “Gimme More”. Misschien wel het meest verrassen deed de fantastische INXS-cover “Mistify”. Voeg daarbij nog een rustige maar puntige ballad als “Lost in The Moment” en het is duidelijk dat deze Duitser een prima album heeft gecomponeerd. Wie ook wil verrast worden door Mike Zero kan dat door te surfen naar www.mike-zero.com .
Doorgaans hebben wij het niet zo begrepen op luchtige popmuziek. Groepjes die zomerse en hitgevoelige deuntjes voortbrengen gaan er in combinatie met een zwoel temperatuurtje en een gekoelde pina colada wel vlotjes in, maar dikwijls vallen die muziekjes te licht uit om echt te blijven boeien.
Met Crystal Fighters kunnen we echter wel leven, omdat dit groepje voldoende verfrissende elementen en aangename niet-opdringerige beats binnenloodst in hun goedgeluimde en zonnige songs. De feelgood muziek is nog net voorzien van voldoende spitsvondigheden en verrassende wendingen om, net als bij Vampire Weekend bijvoorbeeld (een bandje die in dezelfde windrichting waait), niet van een plat zomerplaatje te spreken.
Ze blazen ons er nu ook niet mee uit onze hangmat, maar dat is nu net de plaats waar we rustig willen blijven rondlummelen met deze huidige temperaturen. En waarom dan niet met Crystal Fighters op onze koptelefoon ?
Crystal Fighters komen op 31/10 naar De Vooruit. Het wordt een halloween met een feestneus op.
Volgens eigen zeggen is Escape The Fate, een vijfkoppige band uit Las Vegas dé toekomst van rock and roll. Laat het wat ons betreft houden op de stelling dat deze posthardcoreband een verdienstelijk vijfde studio album heeft gemaakt. Wie houdt van bands als Bullet For My Valentine, Balck Veil Brides en andere Asking Alexandria’s zal zeker zijn gading vinden bij ‘Ungrateful’. Echte metalheads zien we daarentegen niet meteen overstag gaan bij deze melodieuze metalcore...
Anyway, wij vonden een aantal songs zeker te pruimen. Stevige tracks als opener en single “Ungrateful”, het catchy “Until We Die” en afsluiter “Fire It Up” luisteren lekker weg en vinden een mooie balans tussen melodie en agressie.
Ook een track als “Chemical Love” weet door zijn hoge Depeche Mode-gehalte te verrassen... Jammer genoeg zijn er ook een aantal nummers die dit hoge niveau weten aan te houden en ervoor zorgen dat je als luisteraar bij momenten dreigt in te dommelen.
Indien er één constante is op ‘Ungrateful’, dan zijn wel het de prima vocalen van Craig. Zowel bij zijn cleane zangstukken als bij zijn screams toont hij een begenadig zanger te zijn. Wie meer info wil, kan terecht op www.escapethefate.com.
Een overtuigende indie ontdekking is alvast Brns (spreek uit Brains) , uit het Brusselse die sterk voor de dag komen met de plaat ‘Wounded’ van zeven nummers . Gespierde, dynamische, frisse broeierige songs , met hooks , weerhaken, die onstuimig en toch poppy klinken. Een gelaagde chaos , beheerst overstuurd en avontuurlijk , waarbij ze fel van leer kunnen trekken en oog hebben voor subtiliteit en finesse . Net als Tortoise niet steeds te vatten, ergens tussen mathrock , postrock met psychedelica invloeden .
De songs intrigeren door de percussie , keys, melodica en de boeiende, indringende gitaar –en baspartijen die onverwachtse wendingen ondergaan. De beklijvende zangpartijen en de toegevoegde meerstemmige zang geven elan en kleur . “Deathbed” en “Mexico” zorgden voor de doorbraak; het combo biedt live extravertie aan hun materiaal .
Brns - Een gretig spelend band & must see!
Felix Van Groeningen is alvast geen onbekende in de filmmakerij. Hij regisseerde eerder al ‘Dagen zonder lief’ en ‘De helaasheid der dingen’ . Opnieuw komt hij aandraven met een fraaie film ‘The Broken Circle Breakdown’, het tragische liefdesverhaal van Elise (Veerle Baetens) en Didier (Johan Heldenbergh) en hun zieke dochtertje.
Naast het goede acteerwerk van beiden is ook de soundtrack meer dan de moeite . Vijftien country, bluegrass , gospel nummers van bandleider Bjorn Eriksson, geschreven nummers en verzamelde traditionals en covers van o.m. Lyle Lovett, Townes Van Zandt tot Bruce , op banjo , dobro en ga zo maar verder . Lonely prairiesongs door indringend gitaargetokkel … Sfeervolle en uptemposongs , met oog voor de melodramatiek die in de film afspeelt . Baetens en Heldenbergh nemen ook hier een prominente rol in en hebben met “If I needed you” een aardige hit op zak . Naast de film is er hier muzikaal wat moois te ontdekken van de uptempo’s “Will the circle be unbroken” , “The boy who wouldn’t …”, tot het sfeervol pakkende “Wayfaring stranger”; of iets verder de broeierige “Country in my genes” , “Further up the road en “Over in the gloryland”.
The Broken Circle Breakdown Bluegrass Band , rond het trio Baetens – Heldenbergh en Eriksson, biedt een emotievolle trip.
Het Amerikaanse !!! (Chk chk chk ) komt met de nieuwe plaat ‘Thr!!!er’ terug op het voorplan binnen die goed gekende punkfunk stijl. Deze vijfde cd is duidelijk beter dan de twee voorgaande platen en sluit eerder aan hun vroegere werk .
We horen opnieuw een reeks aanstekelijke , opzwepende en opwindende nummers , die intrigeren , en minder aanmodderen en stuurloos zijn. Prettig in het gehoor liggende songs , die een goede groove , een stuwende lijn , en ergens de ruimte laten aan pop en rock . De toegevoegde percussie , synths en blazers geven kleur elan en kleur . “Get the rhythm right”, “One girl/one boy” en “Slyd” zijn de sterkste nummers , ze hebben tintelende funky rockende jams , vettere housebeats en werken in op de dansspieren . De andere nummers zijn goed , fris en catchy . Nic Offer zorgt als vanouds voor de sensuele dance moves , gekke acts en waait door z’n brabbelzang en kreten over de nummers heen .
Tja, door de jaren zijn ze bijna de enige overlevenden van het genre , en met deze slaan ze bikkelhard terug . Puike return!
Pop/Dance
Random acces memory
Daft Punk
Columbia/Sony Music
Het is intussen al zo’n goed vijf jaar leden dat heren Thomas Bangalter en Guy-Manuel de Homem-Christo nieuw werk hadden uitgebracht . Inderdaad ergens tussen in was er nog die gewaagde soundtrack van ‘Tron-legacy’ , maar de jaren stilte zorgden voor een ware hype , want iedereen hunkert naar die een mix aan stijlen binnen de trancegerichte techno en hun kenmerkende funk/disco’kitsch’ tunes.
We vallen maar met de deur in huis . Een album als ‘Homework’ zit er eigenlijk niet meer in, maar die laatste liveperformance van ‘Human after all’ is & blijft in het geheugen gegrift .
De nieuwe plaat is algemeen goed; de heren hebben een uitgebreide gastenlijst aangesproken . De sound blijft boeiend en is zeker breder , gevarieerder geworden, en soms kan het duo nog knallen. Het geduld wordt pas écht beloond op de schitterende afsluiter “Contact”. Toegegeven , ook de eerste songs “Give life back to music” en “The game of love” werken in op de dansspieren.
De hippopnumers met Pharrell zijn uitermate geslaagd . De single “Get lucky” is sterk om Daft Punk een nieuw jasje aan te meten , of verder ook nog een “Lose yourself to dance” en “Doin’ it right” .
Hun hitech wordt omfloerst van synths – keys – violen , naast zelfs een traditioneel instrumentarium . Ze klopten zelfs aan bij Nile Rodgers . Er valt leuks te beleven op “Giorgi by Moroder” , een gevat eerbetoon aan de man.
Vocoder vocals en robot tunes vullen aan en klinken niet storend binnen de nummers . De gasten zetten in , de robots nemen over . En tot slot is er ook ruimte voor enkele loungy nummers .
Kortom, Daft Punk heeft een gevarieerd evenwichtig album uit.
Geen idee waarom iedereen zo vol lof is over dit plaatje van de jonge folkzangeres Laura Marling. Toegegeven, het klinkt allemaal zeer innemend, mijmerend en intens, maar muzikaal is het toch een beetje te dunnetjes om een hele plaat te blijven boeien, en dan nog wel 16 songs lang. Laura Marling klinkt soms als de alternatieve versie van Suzanne Vega of Joni Mitchell, maar helaas ook een iets minder geïnspireerde versie ervan. Bovendien is het overduidelijk dat Marling een ongetwijfeld grijsgedraaid exemplaar van Pink Floyds meesterwerkje ‘Meddle’ in huis heeft, het gitaarloopje van “Fearless” wordt hier net iets te veel gebruikt om nog van toeval te kunnen spreken.
Er zit te weinig variatie in dit nochtans ambitieuze album, het blijft maar voortkabbelen op datzelfde akoestische gitaartje en op Marling’s fluweelzachte stem die, hoe gevoelig ze ook moge zijn, op den duur eentonig begint te klinken. Een stel strijkers voegt af en toe wel een extra kleurenpalet toe maar desondanks blijft alles (te) netjes binnen de plooien.
Een sober plaatje kan in veel gevallen een welgekomen rustpunt zijn, maar hier mocht er toch wat meer animo in want we dreigden in slaap te vallen.
Laten we toch niet te hard zijn, het jong is amper 23 jaar oud (en dit is al haar vijfde plaat!) en ze heeft wel degelijk potentieel.
Dourfestival Dour 2013 – zondag 21 juli 2013
Dourfestival Dour 2013
Plaine de la Machine au Feu
Dour
Een driedubbel feestje in België – de Nationale Feestdag – De huldiging van de nieuwe koning en de afsluitende feestavond van 25 jaar Dour …
Deels uitgeput kregen we op zondag ook nog eens de hoogste temperaturen tot nog toe te verduren. Een uurtje waren we al aan het wachten in La Petite Maison voor het eerste optreden van de dag, maar het podium bleef verdacht lang leeg. Holograms had blijkbaar afgezegd waardoor de optredens daarvoor allemaal een uurtje opschoven … Ook The Klaxons haakten af , en werden opgevangen door de Belgische trots Balthazar.
The Spectors is een Belgische band die een soort van dromerige indiepop speelt die ook wel eens durft te rocken. Zangeres Marieke Hutsebaut klonk goed bij stem, terwijl ze bijgestaan werd door twee gitaristen. De melodieuze en catchy songs klonken weliswaar redelijk standaard, maar werden wel op een hoog niveau uitgevoerd.
Concrete Knives zorgde vervolgens voor het eerste bloedhete feestje van de dag. Het Franse kwintet sprong en huppelde over het podium terwijl ze catchy en zomerse popmuziek ‘pur sang’ brachten. Ze spoorden het publiek aan om mee te zingen en te feesten, maar slaagde daar maar half in. Zangeres Morgane Colas ondernam tijdens de laatste nummers een ultieme en levensgevaarlijke poging door heel hoog op een stelling te klimmen, maar ook toen reageerde het publiek maar lauwtjes.
Op de mainstage ook veel Frans met IAM, Tryo en in de (vroege) namiddag werd Dour al deftig en geestig op gang getrokken met de reggae en ragga tunes van de bende van Raggasonic, die nu terug bij elkaar zijn , en een nieuwe plaat hebben uitgebracht. Op het podium hoorden we in het zonovergoten Dour aanstekelijke happy tunes en happy feelings.
Een stukje Burning Time trachten we nog mee te pikken, deels bestaande uit leden van het vroegere spraakmakende Deviate . Stevig gebalde, gedreven nummers ergens tussen de gekende metal , hardcore van vroeger , met vettige rock’n’roll hooks; klinken als vroeger zit er evenwel niet meer in …
Snikheet of niet , het Noord-Ierse And so I watch you from Afar ging ervoor en slaagde er wel in om de tent te laten ontploffen met hun energieke math- en postrock. Op plaat overtuigt enkel hun debuut, maar live komen ook de songs van de twee opvolgers als een atoombom aan. Druipnat speelden ze een krachtig, scherp, hakkend, snijdend en knallend concert; ze voelden aan als een vulkaanuitbarsting van de Vesuvius die een dikke stroom lava van gelukzaligheid over het publiek uitademde.
Door de variaties en de repetitieve ritmes houden ze evenzeer van een intense sfeervolle, broeierige spanning. Een instrumentale soundtrack die hun zware ritmiek probleemloos combineert in frisse , zwierige aanstekelijke , ontspannende tunes .
Telkens lieten ze de songs gieren , razen en ontploffen . De hoogtepunten zaten tegen het einde van de set met een verwoestend “Set Guitars to Kill”, het springerige en vrolijke “Don't Waste Time Doing Things You Hate” en de traditionele postrockafsluiter “The Voiceless”. Zij zijn wel het beste alternatief dat je kan horen in de postmetal /- rock.
Enthousiaste , gemotiveerde band die na elk nummer hun publiek bij de leest houdt en hen uitermate bedankt voor de belangstelling. Eén van de meest opwindende liveacts van de voorbije jaren! ‘Must see’ het najaar in het clubcircuit !
Keuzes maken blijft moeilijk, want intussen waren de langharige Duisters van Kadavar al een tijdje bezig , die ons meteen in de seventies dropten met hun ‘70s hardrock, stoner en psychedelica, die linkt aan Black Sabbath en Led Zeppelin. Solo’s en riffs uit vervlogen tijden. Een gretig spelend trio, dat maar een goed half uur optrad. Te weinig! en Te snel gedaan!
Een graag gezien gast op Dour zijn het Franse Tryo , die (Franse) pop , chanson met folky, reggae tunes integreren . Zij opteren voor een ‘unity’, ‘community’ gevoel . Hun nummers werden doorkruist met heel veel gepraat … soms té-veel , wat de song ‘an sich’ in het nadeel plaatste . Aan ambiance alvast geen gebrek …
Thee Oh Sees hadden alvast meer speelruimte maar al na twee derde van hun set hielden ze het voor bekeken. Hun psychotische garagerock’n roll kan nog maar een klein deeltje van het Dourpubliek boeien. Dat de band houdt van muziek maken bewezen ze de afgelopen 7 jaar door maar liefst 11 albums uit te brengen, EP’s niet meegerekend.
Het kwartet speelde een stampend , energiek , gedreven set; songs met een broeierige spanning en knallende explosieve rockabilly riffs , niet vies van wat effectjes links en rechts , diep repeterende basstunes, een synthlijntje, en opzwepende , zwierige drums . Af en toe werd er wat vaart teruggenomen, - kon ook niet anders -, en kwam de melodielijn meer in de spotlights . Beetje veel van hetzelfde , maar ‘en général’ potig opwindende garagerock, die spijtig genoeg over het publiek heen waaide …
Qua sound moest Kate Nash en haar rockende dames zeker niet onderdoen . Weg is de bubblegumpop, de piano, de synths en allerhande tierlantijntjes . Nash klinkt als in haar begindagen bij de punkband The Receeders .Geen groovy dansbare pop meer , maar ruwe, rauwe girl’riot’powerpop van een geëmancipeerde dame (linken genoeg !) , een ruwe bolster die de frustraties van haar afschreeuwt, en nét niet uitspat! Op die manier zijn de oudere songs in een strakker rock’n’roll jasje gemeten . We stonden met wijdopen mond te kijken en te luisteren naar een stevige “Kiss that grrl” , “Dickhead” , “Foundations” en “Underestiate the girl” op haar deels gillende, kirrende en onvaste zang !
Nash houdt van haar publiek . Op het eind mochten de jonge vrouwelijke fans het podium op, om samen met haar & haar band uit de bol te gaan . Ze mag dan gedropt zijn door haar platenlabel , het sterke onthaal tekende een krolse kat met klauwen!
Ze zijn al van in de beginjaren 90 bezig, dit Franse IAM hiphopcollectief uit Marseille. Ze braken toen door met de dubbelaar ‘Ombre est lumière’ . De 3DJs – 4MCs brengen naast de de wirwar aan raps een mediterrane smeltkroes met Afro-Arabische sampling en discotunes die in hun Europese raps worden geïntegreerd . Onze Franstalige vrienden zijn hier echt wild van. Bij valavond genoten we van deze zomerse cocktail , maar verder raakte hij niet gekoeld …
Two Gallants en Dour zijn ontegensprekelijk met elkaar verbonden . Het folkblues/garage rockende duo uit San Francisco heeft niet de populariteit van een White Stripes, Black Keys of Black Box Revelation maar het rauwe , broeierige, sfeervolle melodieuze materiaal schuurt, scheurt, boeit en raakt . Adam Stephens , de zanger/gitarist, kijkt altijd wat boos voor zich uit, maar gaat wel als een bezetene op in zijn songs. Steeds weer bezorgde de rasperige vocalen van Stephens ons torenhoog kippenvel. In een aantal nummers kregen we een mooie duo-zang. Uiteraard speelden ze veel materiaal van hun laatste album ‘The Bloom and the Blight’, dat wat hardere rock bevat dan zijn voorgangers, maar ook klassiekers als “Las Cruces Jail” en “Steady Rollin” werden niet links gelaten.
Een afwisselend setje vol variaties en tempo’s ; hun power is door de jaren gevoeliger, emotievoller . En maar twee keer zelfs werd de gitaar omgeruild voor keys en piano . Dit optreden was een juweeltje.
The Smashing Pumpkins, het alter ego van Billy Corgan, en enig oorspronkelijk overgebleven lid , is de succesvolle periode van ‘Mellon Collie & The Infinite Sadness’ al een tijdje voorbij en gaan nu volop voor Muziek zonder al te veel franjes . Dat horen we nu wel op hun return sinds een vijftal jaar. Het album ‘Oceania’ van vorig jaar is dan ook een stap in de goede richting.
Natuurlijk kon het bekende werk op de meeste respons rekenen o.m. “Tonight tonight”, “Bullet with butterfly wings”, en iets verderop “Disarm” , “Cherub rock” en in het slot “1979”, “Zero” en “Today” . De geluidsmix zat echter nog niet goed, en de stem van Billy Corgan klonk schel en zelfs wat vals. Dat eerste probleem werd al snel opgelost, maar met de vocalen kwam het eigenlijk nooit meer goed. Hij miste punch in zijn zanglijnen, maar gelukkig werd dat gedeeltelijk opgevangen door de uitstekende muzikanten, die hard en zacht probleemloos combineren, en waarbij ruimte is heel wat soli; in het oog sprong de bassiste, kortgerockt , met een zekere coolness als de vroegere d’Arcy .
De visuals werden gesmaakt , maar het ontbreken van interactie ontmoedigde, en was te verschillend met de andere acts die we vandaag op de mainstage zagen.
Het nieuwere materiaal als “Quasar”, “Oceania”, en het lange , avontuurlijke “United States”, dat ongelooflijk hard rockte, waren de moeite , maar misten vonken om te kunnen overslaan. Ook het middenstuk van de set kende een behoorlijk inkakmomentje. Hun cover “Space oddity” van David Bowie was goed.
Jammer dat Dour voor ons op een valse noot eindigde: verdienstelijk jawel, maar als feestelijke afsluiter viel dit wel wat tegen.
The Smashing Pumpkins - Een gemiste kans om jongeren aan te trekken
Dan hadden we hier nog liever de hekkensluiter van vorig jaar The Flaming Lips , die voor de nodige sensatie , show zorgden.
Maar gelukkig hebben we de afgelopen vier dagen genoeg interessante dingen kunnen aanschouwen om de pompoenen snel te kunnen vergeten.
Dour is altijd wel iets aparts, unieks binnen de festivals . Optimaal voor deze feesteditie waren Muziek–Zon-Stof die in het geheugen gegrift staan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dour-2013/
Organisatie: Dourfestival, Dour
Nederlands 
Français 
