Pukkelpop 2013 – donderdag 15 augustus 2013
Pukkelpop 2013
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
Pukkelpop kreeg terecht het bordje uitverkocht . Pukkelpop maakte na al die jaren z’n naam van driedaagse airshow meer dan waar: eigentijdse, opmerkelijke en progressieve muziek. De organisatie heeft een prachtige variatie klaargestoomd over de drie dagen , een lijst namen van beloftevolle ontdekkingen, gevestigde waarden en een rits artiesten en bands die de Belgische trots uitdragen in de Wablief?! en op de andere podia.
Van de cancels is één van de iconen Neil Young noodgedwongen op stal gehouden , door een ongeval van een lid van z’n Crazy Horse . De jeugd kreeg meteen de pleister met de meeste hippe festivalband van dit moment Major Lazer.
Kleurrijk wordt het festival ingedeeld door de dance acts en dj’s; de terreindecoratie, de randanimatie en de kermisattracties; de immense diversiteit van eet- en drankstandjes sieren het geheel.
Een ijzersterke affiche van ‘voor elk wat wils’ en ‘voor alle leeftijden’, verspreid over de drie dagen om je ‘alternatieve’ ei kwijt te kunnen … de jonge freaks en de doorwinterde liefhebber zijn bijeen en konden hun muzikaal hartje ophalen …
Naast de muziek en animatie was het goed festivalweer om bij de leest te blijven en te genieten van alle geluiden om ons heen.
Na het credo van vorig jaar ‘So good to see you’ liet Pukkelpop dit jaar het volgende statement los, ‘Sounds better with you’ . Lieftallig . Sjiek!
Pukkelpop heeft een meer dan geslaagd weekend achter de rug
Een overzicht van ons parcours
dag 1 – donderdag 15 augustus 2013
Op deze Hemelvaartsdag kwam de optelsom uit op ‘Nostalgie’ , en was de mainstage eerst deels ingepalmd door grootse hiphop namen als Mac Miller, Kendrick Lamar en een replay voor Enimem . Hiphop blijft in de lift , dat is me wel duidelijk na deze gigs .
Ook het hardere genre op de mainstage, Deftones , Fall Out Boy en de industrial van NIN werd positief ervaren en smaakvol onthaald. Verder een overzicht van onze ontdekkingstocht.
Vóór Eminem rond elf uur het podium opkwam, kregen we met Mac Miller en Kendrick Lamar al wat hiphop te horen on in de juiste stemming te geraken . Ondanks dat Eminem een halfuur op zich liet wachten, blijft de Amerikaan superpopulair . Vooraan was er geen doorkomen aan; jong of oud , iedereen wou na al die tijd de man nog wel eens aan het werk zien.
Nostalgie …Songs uit de ‘The Slim Sady’ en ‘The marshall mathers ‘ blijven live nog steeds diegenen die het sterkst zijn en het meest plakken. Een opgezette show op z’n Amerikaans , met een helverlichte ‘E’ op het achterplan; een tweede MC, Mr. Porter , was van de partij en een full band (op een verhoog ver vandaan van de twee rappers) vulde aan . Eminem is meer dan hiphop, want z’n band brengt een breed , vol popgeluid . En dat siert de muziek .
De attitude die Eminem uitstraalt , is zeker niet waar we van houden , en maakt hem nog steeds godverheven boven de anderen . En het schoonheidsfoutje dat hij zich in Brussel waande , zullen we maar terzijde laten .
Juist, we zagen een degelijk professioneel show , met een handvol sterke nummers , “Kill you“, “Criminal”, “The way I am”, “Cleaning out my closet” in het eerste deel van de set ;
verderop boeiden “Stan” en “Sing for the moment” met de toegevoegde vrouwelijke vocals,
”The real slim shady “, “Not afraid” en “Lose yourself”. Sommigen werden aan elkaar verweven. Vakkundig ok , maar tussenin zaten er heel wat dipjes , kenmerkend voor vele doorsnee hiphopartiesten . Dat maakte het feestje er niet minder om , gezien iedereen Eminem nog wel eens wou zien .
(Stan Vanhecke) Daarna maakten we ons op voor het optreden van Eminem op de Main Stage. Iedereen popelde de eindeloze lijst aan hits mee te kunnen brullen, maar vanaf de eerste noot werd duidelijk dat het nieuwe werk nog in de oren zou worden gedramd. Een gemiste kans voor ‘Marshall Mathers’ die het publiek met de vingers in de neus had meegekregen. In de plaats moesten we een half uur zielloos saaie nummers slikken van de meest recente plaat van deze rasechte ‘whigger’. Daarna begon echter waar heel ‘Brussels’ op zat te wachten: ‘The Slim Shady’ haalde “The Way I Am”, “Stan”, “Cinderella Man” en “My name is” naar boven. Enkele minpunten: een backing track hielp Eminem doorheen de set en Dido en Rihanna waren niet van de partij om de nummers in duet te brengen, al mag men dat eigenlijk ook niet verwachten. Al bij al een geslaagd optreden bij een zeldzame passage van Eminem in België, waarbij vooral het tweede deel van de set kon boeien.
Eerder op de stage stond Nine Inch Nails, NIN, misschien wat te vroeg op de avond, want die donker dreigende, broeierige en spannende rocksound van deze invloedrijke industrial band van Trent Reznor kan het daglicht iets moeilijker verdragen. Begin september verschijnt na ruim vier jaar nieuw werk . De entree liet heel wat heerlijke techno wavende beats op ons los . De nieuwe tracks “Copy of A” en “Came back haunted” deden ergens een ‘80s Neon Judgement opborrelen. De goed afgetrainde en scherp staande Reznor begon er aan in z’n eentje, gaandeweg kwamen de anderen er bij .
In het eerste deel overheerste de koele elektronica , dan die unieke hardere , fellere , slopende en slepende industrial die ons bracht bij “March of the pigs”, “Terrible lie”, “Gave up”, “Me , I’m not” , ” Wish” en “Head like a hole”, een sterke closing final vol lichteffects , rook en stroboscoops die een paranoa inslag hadden .
Hij beschikte over een goed op elkaar afgestemde band , bood een uiterst beheerste show met de grote schermen achter zich , én …. opnieuw hier sluimert Nostalgie .
Ook Deftones moet niet onderdoen als we het Nostalgie hebben . Moreno en de zijnen zijn nog even vlijmscherp als voorheen , enkel het ontbreekt hen die punch als bij de beklijvende “My own summer”, Be quiet & drive” en “Digital bath” die hen in de jaren 90 groots maakte. De slepende, tergende en strakke ritmiek , de donderende drums en die nasale, zweverige schreeuwzang zijn & blijven en zijn nog altijd iets unieks ; met “Change” als eerbetoon aan de overleden bassist Chi Cheng . Deftones is een beleven , een ondergaan en daar slaagden ze overtuigend in .
Nostalgie zei je? Ook op the shelter noteerden we de return, van o.m. deze Quiksand. Twintig jaar terug verscheen het memorabele ‘Slip‘, en samen met ‘Manic compression’ werd er heel wat materiaal van opgestoft als “Fazer”, “Head to the wall” , “Freezing process” en “Thorn in my side “.
Die posthardcore/nu-metal scene van Deftones , Helmet, Fugazi , Barkmarket en Tool herleefde en Walter Schreifels genoot van het warme onthaal .
(Stan Vanhecke) Johnny Marr kwam op Pukkelpop uitstekend uit de verf. Als opwarmer voor de rest van het festival kon men genieten van wat frisse popsongs waar je gelukkig van wordt. De Marquee vulde zich met blije mensen die de voormalige gitarist van The Smiths solo aan het werk konden zien. Marr speelde ondanks zijn verleden pretentieloos en met een aanstekelijk enthousiasme. “Upstarts” en “Sun & Moon” zetten de set op het juiste spoor, daarna ging de band heerlijk verder met enkele – verrassende – Smiths-klassiekers. Bij “There’s a Light That Never Goes Out” zong het publiek volop mee met Marr, die zich als puike zanger ontpopte.
… Pukkelpop went back to the nineties …
Maar naast deze gevestigde waarden , hadden we gewoontetrouw onze reeks beloftevolle artists en ontdekkingen
* Belgisch talent in de vroege middag …
Oathbreaker uit het Gentse klonk hard en meedogenloos . Niet voor niks een band die zich opwerpt in de posthardcore en de Church of Ra van Amenra. Stevige , loodzware en slepende ritmes , snijdende melodische riffs en een schreeuwerige , krijsende zang schudden ons meteen wakker . Heftig en duister!
Of een Psycho 44, eerder al opgemerkt in de HRR een paar jaar terug , speelt een stevig, strak, gedreven fel setje. Scherp en hard , zonder de melodie uit het oog te verliezen; “My demons have distortion” was hier een hoogtepunt . De zanger draagt Black Flag in het hart en die nooit versleten t-shirt siert ‘em!
School is cool openden het festival . De hits van hun debuut blijven aanstekelijk, opwindend en dynamisch; met de twee nieuwe vrouwelijke groepsleden hebben ze een breder , voller geluid. We moeten het nog een beetje gewoon worden , maar de jeugdigheid en friste blijft totnutoe een centraal gegeven . Een ‘new band’ waarvan we binnenkort meer zullen van horen.
Verderop in de namiddag ervaarden we een rustpunt met de dromerige , subtiel uitgewerkte pop van Few Bits , die ergens aan een sfeervol Bettie Serveert deed denken . Het singeltje “Shell” mag dan een valse start hebben gekend , in z’n geheel een fijn setje van dit uitgebreide gezelschap rond Karolien Van Ransbeeck.
Float Fall , één van ‘De Nieuwe Lichting’ op StuBru , is een duo die door de sobere begeleiding van (verdwaalde) synths en de (indringende) gitaarriedels linkten aan The xx . Naast hun te ontdekken nummers klonk de single “Someday” heerlijk en was de cover van de The Korgis de moeite .
* En dan het ander rijtje van Beloftevolle ontdekkingen internationaal op ons parcours
Imagine dragons zijn opkomend talent samen met Bastille , die houden van een lekkere melodie, rollende drums , troms en koorpartijtjes . Aan interactie ontbrak het hier zeker niet . Benieuwd wat de toekomst brengt bij deze jonge bands vol hitpotentie. De sterkste songs “On top of the world” en “Radioactive” werden tot op het einde gehouden.
Mikal Cronin verwerkte muzikaal ergens Ty Segall , Thee oh sees en Sebadoh , hield het garagerock gehalte hoog , klonk gebald , zelfs zwierig en was niet vies wat pedaaleffects in de nummers toe te voegen.
De frisse electropop van Charlie xcx klonk lekker in het gehoor , jeugdig en onschuldig . De kortgerockte jonge Britse zangeres dartelde over het podium en maakte sensuele danspasjes, die de set nog aangenamer maakten. “I love it” en “Grins” waren de moeite , én die cover van The Backstreet Boys was één van de minste , maar dat vergeven we haar graag …
Of iets later Klangkarussell die al konden rekenen op een volgepropte dance hall ; daar zat die aanstekelijke dansbare single “Sonnentanz” wel voor iets tussen . Samen met een aantal andere nummers deden ze eventjes de tent ontploffen met hun minimal klankenspectrum, die voor de rest wat te veel bleef aanmodderen . Die zullen wel nog eens op Tomorrowland geraken …
Eén van de ontdekkingen waarvan we houden zijn het Amerikaanse Parquet Courts uit Texas die de sound van The VU – Television - The Fall – Morphine – Guided By Voices – Pavement , The Vaccines én van de onvolprezen Feelies deden opborrelen ; voldoende afwisseling binnen hun rauw puntige lofi indierock hoorden we ; de repeterende opbouwende ritmes rockten meer en klonken live iets snediger en feller . Vooral “Stoned & starving” was hier het hoogtepunt. Fijn bandje!
The Allah-las uit L.A., draaiden de klok terug naar de Amerikaanse West Coast garage rock van eind jaren 60. Een zomers ontspannende leuke ‘60s rock’n’roll trip , fris, sprankelend, melancholisch met een psychedelisch tintje , opgesmukt door prikkelende gitaarlijntjes, - getokkel en zweverige , neuzelende vocals. Zonnige retro met een gekoelde cocktail in de hand.
Surfer Blood: rauw rammelende , onderhouden powerpop die ergens de Pixies, Weezer deed opwaaien , en kon gieren, zonder de gelaagde melodie uit het oog te verliezen, maar hier moet nog wat geschaafd worden aan die scherpe , onvaste zang.
Miles Kane : Ook een happy weerzien na twee jaar … Britrock met een ‘positive’ feeling, ergens tussen Last shadow puppets , Arctic Monkeys , Paul Weller en The Beatles in; onmiskenbaar voor Kane dus . Hij heeft al een pak goed singlewerk uit van de twee cd’s. Miles Kane rockt(e) stevig , en de refreinen van “Rearrange” “Don’t forget who you are” en “Come closer ” werden luidkeels meegezongen. De Gallagher Brothers zijn op het achterplan gedrongen .
Voor de nachtwacht hadden we nog de sterke sets van Savages , Crystal Fighters en Godspeed! you black emperor
De Britse dames van Savages zorgen voor een verfrissende wind in 2013. Hun amalgaan van postpunk, rock’n roll, wave mag op plaat gedoseerd zijn , live laten de dames zich lekker gaan; een muzikale wervelwind van een uurtje , waarbij alle registers werden opengetrokken en de fuzz tunes ons soms om de oren slingerden , zonder in te binden aan emotionele geladenheid en verbetenheid. Het mag eens kraken , piepen en knarsen .
In de poel van Savages dreven Siouxie , Polly Harvey, Anna Calvi, Karen O, Cranes en My bloody valentine rond . Luister maar eens naar songs als “City’s full”, “Shut up”, “I am here” en de afsluitende reeks “She will”, “Hit me” en “Husbands”. Straf concert.
(Stan Vanhecke) We begaven ons snel naar de Club om zo weinig mogelijk van Crystal Fighters te missen. De band maakte er een feestje van en het gezelschap pakte het publiek helemaal in met enkele opzwepende songs. Ze bevestigden hun status en maakten duidelijk dat zij meer zijn dan “Plage”. “San Francisco” ging erin als zoete koek en zette de deur open voor een meer explosieve set dan we hadden verwacht. “Plage” topte dit concert af, samen met “You and I”, de hit van de fantastische plaat ‘Cave Rave’. Hopelijk wordt het optreden van dit najaar in Gent net zo’n succes, maar na het optreden op Pukkelpop kan daar niet aan worden getwijfeld.
Of Godspeed , ze zijn ook terug en brachten vorig jaar nog een overdonderende plaat ‘Behemoth’ uit die de postrock deed verbleken . Op het donker podium zagen, hoorden we een instrumentaal klanktapijt (door o.m. drie gitaren, twee bassen, twee drums en een viool) van boven de tien (zeg maar vijfentwintig ) minuten , die opbouwden en explodeerden, vooral in het eerste deel van de set ; daarna klonken ze gematigder , waren ze slepender en kwam hun kenmerkende ‘ruis’ wat meer naar boven . De projecties en filmpjes op het achterplan maakten de set nog intenser . Eenzame klasse en wat een contrast met Eminem !
Op de dubsteptunes van Chase & Status sloten we moe , maar tevreden de eerste Pukkelpopdag af . Op naar dag 2!
Neem gerust een kijkje naar de pics van het Nederlandse Lowlandsfestival
http://www.musiczine.net/nl/news/divers/lowlands-2013-16-t-m-18-augustus-2013-21e-editie-pics/
Organisatie: Pukkelpop, Hasselt-Kiewit
Kurt Vile , in een vorig leven nog deel uitmakend van het undergroundcollectief War On Drugs , stond garant voor verfrissende psychedelische indiefolkrock. Hij is als sing/songwriter al toe aan z’n vierde eigen plaat en heeft met een The Violators een prima begeleidingsband .
We horen een reeks broeierige, dromerige retrosongs, die lang uitgesponnen kunnen zijn en ruimte laten voor het intense gitaarspel van Vile en de zijnen .
Moedig om al meteen de aandacht te trekken met het 10 minuten durende “Waking on a pretty day” of iets verderop “Was all talk” en “girl called Alex” . Het zijn mooi uitgewerkte songs , uiterst interessant, die een verslavende werking hebben. En er zijn naar het einde toe nog zulke nummers te noteren als het bluesy georiënteerde “Too hard”, en de afsluiters “Air bud” en “Goldtone “ . Gitaarliefhebbers kunnen hun hartje laten smelten. Boeiend en warm album alvast!
Junip is de band rond de sing/songwriter José Gonzalez , een oude jeugdliefde. Solo blijft het werk opgeborgen, want op die platen blijft het hier bij een muzikale herinnering van melancholische ‘treurwilg’ (sing/songwriter)pop en twee onnavolgbare breekbare covers, “Heartbeat” (The Knife) en “Teardrop” (Massive Attack). Wereldwijd succes verkreeg hij.
Intussen fabriceerde hij de tweede plaat met Junip , met z’n compagnons Tobias Winterkorn (toetsen) en Elias Araya (drums), live met zes, die een sfeervolle, gesmaakte , overtuigende fusion presenteren van pop, folk, psychedelica, ‘70s en americana . In die hypnotiserende, spannende, broeierige, dromerige songs wisselen toetsen , synths, (semi-akoestisch) gitaargetokkel en percussie (niet vies van een afrotintje) in rol af.
Compositorische diepgang en spelplezier, waarbij we ons verder probleemloos laten in meeslepen, en dan kom je uit op de twee pareltjes “So clear” en “Walking lighty” .
Pere Ubu draait rond de excentrieke sing/songwriter David Thomas . Hij is lijfelijk niet meer de kolos van vroeger , maar z’n muziek is en blijft iets aparts . Avantgardepop! Poprock, psychedelica en jazz zijn de steeds weerkerende ingrediënten. Ze zijn al een paar jaar terug als Pere Ubu bezig, onder een steeds wisselende bezetting . Maar met Keith Moliné heeft hij een vaste spil achter zich . Pere Ubu blijft op de nieuwe cd garant staan voor een niet-alledaags geluid, een unieke sound, soms niet van deze wereld, die origineel klinkt en getuigt van avontuur en experimenteerdrift.
De songs, geënt op een repetitieve basis, hebben een bezwerende speelse ritmiek en opbouw, ondergaan diverse tempowisselingen en onverwachtse wendingen. Kleur krijgen ze door de unieke neuzelende, soms hoge neurotische klaagstem. De eerste nummers zijn duidelijk te doen , met “Mandy” als een eerste hoogtepunt . Daarna worden we overmand door meer experimentjes in de sound . In die gewaagde muzikale onderneming zijn we opnieuw onder de indruk van de drie , “The road trip of Bipasha Ahmed”, “Lampshade man” en “414 seconds”. Pere Ubu slaagt er na al die jaren in , nog steeds respect af te dwingen . Opnieuw goed dus!
Voor wie thuis of ergens anders eens ongegeneerd de boel wil afbreken, kunnen wij de perfecte soundtrack aanleveren. ‘Uck Life’ is het geschifte debuut van drie Amerikanen uit het Charlotte, North Carolina. De heren Elijah Von Cramon, Brett Whittlesey en Josh Johnson bewijzen op deze plaat het patent te hebben op vunzige garagerocksongs van pakweg twee minuten. Wie oppervlakkig luistert naar composities als “School Days”, “Surf Party Acapolypse” of “Sevol Navas” hoort een ongelooflijke hoop herrie maar wie iets dieper graaft, hoort aanstekelijke melodieën. Het plaatje luistert best lekker weg en een aantal tracks zoals het surf-rock-achtige “Walking Song”, het donkere “999” en de zeven minuten durende titeltrack verschillen duidelijk van de andere nummers.
Kortom, een atypisch debuut van een complexloze band... Saillant detail: enkele maanden na de release van dit album (en net voor de start van een Amerikaanse en Europese tournee) werd frontman Elijah overhoop gereden door een auto en belandde zo in een rolstoel. Door de gebrekkige Amerikaanse ziekteverzekering sloegen een aantal bevriende bands de handen in mekaar en boksten ze een compilatie in mekaar van achttien covers van Paint Fumes!
Wie houdt van een lekkere portie indiepop, kunnen we met stip Animal Kingdom aanraden. Het betreft een Britse band die jaar geleden debuteerde met ‘Signs And Wonders’. Hun debuutplaat werd niet al te lovend onthaald in het thuisland waarbij de pers de band afkraakte als een flauwe versie van Snow Patrol en andere Keanes.
Om een tweede plaat te releasen diende men vervolgens bij een buitenlandse platenmaatschappij aan te kloppen zo komt het dat ‘The Looking Away’ op een Amerikaans label verschijnt. We durven er echter gif opnemen dat Animal Kingdom bij een volgende plaat zeker terug in eigen land terechtkan. Dit nieuwe album bestaat uit tien complexloze, opgewekte post-Britpopsongs waarvan de meeste zich snel in je hoofd nestelen.
Nummers zoals single “Strange Attractor”, opener “The Wave” en het catchy “Glass House” zijn uptempo popnummers met een aanstekelijk refrein. Verder neemt ‘Animal Kingdom’ af en toe gas terug en opteert men bijvoorbeeld voor rustige piano ballad als “Straw Man”.
De absolute meerwaarde bij de verschillende nummers wordt geleverd door de heerlijke falsetstem van frontman Richard Sauberlich die de muziek naar een hoger niveau tilt. De band heeft zo zeker de potentie om bij het grote publiek door te breken en om zich te scharen bij gelijkgestemde bands als pakweg Mew, Phoenix of zelfs Sigur Ros!
Bij Musiczine maken we er een erezaak van om beloftevolle, nieuwe muziekbands van eigen bodem in de spotlights te plaatsen. Een nieuwe naam in dat rijtje is het Gentse Vermilion. Deze metalband is allesbehalve een groep van dertien in een dozijn.... Vermilion staat voor lang uitgesponnen, instrumentale composities waarbij diverse stijlen vakkundig worden afgewisseld. Centraal staat progressieve metal maar die wordt gevarieerd met invloeden uit hardrock , jazz-fusion, postrock, sludgemetal en zelfs ambient.
Alle nummers duren tussen de zes en acht minuten en zijn opgebouwd uit diverse, repetitieve riffs die regelmatig worden onderbroken door opvallende rustige en dikwijls akoestische passages. Met een dergelijke muzikale benadering is het niet evident om de luisteraar voortdurend geboeid te houden maar dit Gentse gezelschap slaagt daar wonderwel in... Van de vijf consistente tracks is “Nomadic” onze favoriet. De zware, jazzy begintonen doen ons denken aan Faith No More waarna trage metalriffs zich herhalen tot plots flamenco-gitaren de luisteraar op het verkeerde been zetten en de song een volledig andere wending geven!
Een knap debuut dus van een bijzondere band. Meer info vind je op https://www.facebook.com/vermilion.the.band .
Ieper Hardcore Fest 2013 – zondag 11 augustus 2013 - Belgische acts scoren op laatste dag van Ieperfest!
Ieperfest 2013
Festivalterrein
Ieper
Op de derde afsluitende festivaldag van Ieperfest 2013 pikten we in bij Evergreen Terrace die in een volle marquee aan hun set begonnen waren. Het kwintet rond frontman Andrew Carrey zagen we eerder dit jaar al een goeie beurt maken op Groezrock. Ook hier waren ze weer enorm op dreef en klonk de melodieuze metalcore snoeihard. Met Carrey in een hoofdrol , die schreeuwde, krijste , brulde en als een generaal de touwtjes strak in handen hield. Met hun nakende nieuwe release werden reeds enkele nieuwe tracks uitgeprobeerd en goedgekeurd. Ook de softere nummers met cleane zang konden bekoren en het emokantje van de band haalde soms de bovenhand. Hun debuut hier mocht er dus zeker zijn en wie er niet bij was kan begin volgend jaar herkansen wanneer ze op de Persistence Tour in de Brielpoort zullen spelen.
Ook Steak Number Eight mocht na Graspop even komen tonen waarom ze zo bejubeld worden. En dat deden de gasten op hun eigen, typische manier: alle registers open van bij aanvang! “Dickhead” en “Black eyed” hakten; een pak buitenlanders stond met open mond te kijken. Nadruk lag vanzelfsprekend op de laatste cd ‘The hutch’. Song na song pakten ze de marquee in en werden een pak nieuwe zieltjes gewonnen. Ondersteund van een schitterende lichtshow werd de gecreëerde sfeer nog meer in de verf gezet, een absolute meerwaarde in dit verhaal. De noise en postrock van Brent Vanneste & co is klaar om het buitenland te veroveren.“Pyromaniac”, “The sea is dying” en “Cryogenius”, hebben zuivere, cleane gitaaruitbarstingen, getekend door SN8! Het opbouwende karakter en de afwisselende screamo’s en cleane zang van Vanneste zijn één van de spanningsbogen in het geheel. No nonsense postrock/sludge anno 2013, hou deze jonge lefgozers in de gaten!
Een andere mastodont stond even later op de mainstage geprogrammeerd: Integrity.
Aan de wieg van de metalcore eind de jaren '80, is de enige constante door de jaren frontman Dwid Hellion, die een pak muzikanten voor zich zag passeren.
De Cleveland style metalcore is nog alom tegenwoordig en werd enorm goed onthaald onder een gezapig zonnetje. Een korte, catchy set werd het , waar geopend werd met “ Vocal test” en “Hollow” uit het classic album ‘Humanity is the devil’, die direct de intenties van de band duidelijke maakte. De duistere hardcore met de logge riffs, beukende drums en voorzien van die typische zang van Hellion zetten de moshpit in lichterlaaie. De controversiële frontman, al ruim tien jaar in België wonend, ontbond alle duivels en we waren getuige van een wervelende show. Dat ze maar snel mogen terugkomen!
Ook Malevolent Creation werd als vrij exclusief aangekondigd door hun maar 2 Europese zomerfestivals. Een leuke deathmetalnaam die al meer dan 20! jaar meegaat en met ‘The Ten Commandments’ een klassieker binnen het genre afleverde. Helaas was er maar weinig interesse . Het gaf de indruk dat de meesten al klaar stonden voor Amen Ra in de marquee...
De brutale death metal van de bende uit Florida staat na 11 albums nog steeds als een huis!
Veel of weinig publiek, de band liet het niet aan z'n hart komen en speelde een ‘best of’ en beukte onophoudelijk met hun old school deathmetal.
Klassieke deathgrunt, snelle drums, splijtende riffs en Brett Hoffman , die z’n zang varieert in thrashy geschreeuw, zorgden voor een rauwe in your face explosie . Uit hun laatste ‘Invidious demon’ werden een pak songs gespeeld, het moddervette “Slaughterhouse” zorgde eindelijk voor beweging in de pit en de instant klassieker “Multipe Stabwounds” uit hun beginperiode voor averij.
Een nokvolle marquee even later bij AmenRa die dit jaar definitief doorbraken. Hun schitterende 'Mass V' album zorgde voor dat laatste extraatje om een pak twijfelaars en non believers te overtuigen. Volgens het kenmerkende recept zetten ze met hun lome sludge/doom/posthardcore langzaam maar zeker de tent naar hun hand. Vergezeld van de onvermijdelijke visuals die de sfeer en vibe perfect weergaven , was dit opnieuw een totaalspektakel om U tegen te zeggen. Zonder echt veel variatie werden de uitgesponnen nummers naar een climax gebracht om dan abrupt weer in die gitzwarte stereotiepe sound te hervallen. De onheilspellende sfeer hielden ze moeiteloos het hele optreden aan, en er is maar weinig ademruimte als je je overgeeft aan dit 'epos'. De 40 minuten waren dan ook zo om en lieten de meesten verbijsterd achter....
Madball was naast Black Flag en Cro Mags misschien wel dè band waar het meest naar uitgekeken werd dit weekend, als afsluiter van het festival maakten ze hun headlinerstatus meer dan waar!
Onder leiding van Freddy Cricien , te zien in de klassieke opstelling met Mitts op gitaar, Hoya Roc op bass en Mike Justian op drums, werden alle duivels ontbonden! Een dik feest van begin tot einde werd het met singalongs, dives, circlepits; een fantastische intensiteit hing rond de mainstage. Als in hun grote dagen en met de nodige drive hoorden we oude krakers en recenter werk passeren. Alles werd uit volle borst luidkeels meegebruld door het publiek dat hier duidelijke op de afspraak was.
In een klein uur joegen ze dik 20 'hardcoreclassics' door de speakers met vanzelfsprekend de nadruk op het ouder werk. “Set if off”, “Down by law”, “Can't stop, won't stop” waren de nostalgische momenten en zorgden voor een uitgelaten sfeer. Dit was het orgelpunt die het festival verdiende. In de bisronde werd met “Pride” en “Hardcore Still Lives” iedereen finaal KO geslagen.
Ieperfest mocht door een (gedurfde) en gevarieerde line up terugblikken op een geslaagd weekend. De Belgische acts kregen enorm veel bijval door de sterke performances, en ook het schitterende weer zorgde voor een unity. De inspanningen die ze deden betreffende afval en ecologie verdienen een dikke pluim. Ook het veganistische eetaanbod, de tentoonstellingen en debatsessies zijn zeker het vermelden waard! Tot volgend jaar!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ieperfest-zomer-2013/
Organisatie: Ieperfest, Ieper
Ieper Hardcore Fest 2013 – zaterdag 10 augustus 2013 - Catharsis wervelt op tweede, gevarieerde dag van Ieperfest
Ieperfest 2013
Festivalterrein
Ieper
Gezien DYS ‘last instant cancelde, werd Aborted ingeschakeld. Hun 5de passage op Ieperfest werd een meer dan terechte keuze want in deze thuismatch bewees het vijftal op een bijzonder hoog (internationaal) niveau te spelen. De intens tourende band -onder leiding van frontman Sven De Caluwé- beukten van meet af aan tot het publiek geen adem meer kreeg. Snoeihard en retestrak werd de deathmetal en grindcore gebracht en speelde de band als een geoliede machine. Publieksfavorieten “Nailed through her cunt” en “The saw & the carnage done” werden extra in de verf gezet door violent pits en een wall of death. Te koesteren deze Belgische hard werkende metalgrootheid!
Culture – één van de meest toonaangevende bands uit de 90's hardcore- werd overgevlogen voor een éénmalige exclusieve Europese reünieshow. Op de mainstage mochten Damien Moyal en maats hun ding doen, achteraf gezien had een spot in de marquee een beter idee geweest...
Moyal was de voorbije jaren bezig met o.a. Shai Hulud, Morning Again en As Friend Rust en hij had er wel zin in. Met die typische sound en op de hen gekende manier konden ze slechts een klein deel van een mak en tam publiek bekoren... Was het omdat ze zo lang weggeweest waren, was het publiek moe... niemand wist het, feit was dat de band er na een goed halfuur al mee op hield. Ondanks klassiekers “Twenty four” en “Deforestation” , objectief was hun strakke performance beetje een tegenvaller...
In de marquee had zich even later veel volk verzameld voor het populaire Whitechapel. Het Amerikaanse gezelschap, sinds 2006 actief, heeft al 4 platen uit en de vijfde is pas gereleased. Ze stonden eerder dit jaar ook op Graspop. De band ontleende zijn naam aan de Britse wijk Whitechapel waar Jack The Ripper ten tijde actief was...
De snelle, harde en heavy deathcore sloeg van bij het begin gensters en de splijtende riffs vlogen ons rond de oren. Toch viel ook op dat er een pak variatie zit in de tracks en er veel technische passages verweven zaten in het loeiharde geweld. De afwisseling tussen de 3 zangers was ook een pluspunt maar na 45 minuten hadden we het dan ook wel gezien, niettemin een straffe prestatie.
“Birmingham city at your service” zo kondigde brulboei Mark “Barney” Greenway Napalm Death aan bij aanvang van hun optreden. Het extreme combo – één van de trendsetters sinds de jaren '80- worden nog steeds op handen gedragen in de deathmetal en grindcore scene.
Het brute geweld, de snelheid en de strot van Greenway zijn nog steeds het handelsmerk van deze veteranen die hier niet op safe speelden.
Alsof hun leven er vanaf hing , ramden ze als nooit tevoren, ultrastrak en heftig, wat resulteerde in een dampend stagedivefestijn. Ook gitarist Mitch Harris en de rest van de band deden hun duit in het zakje en toonden aan dat de band op scherp stond. Hier kunnen veel beginnende bands nog iets van leren
Kers op de taart was Dead Kennedys cover “Nazi punks fuck off” en “Siege of power” waarmee ze alles en iedereen finaal omver kegelden.
Afsluiters in de marquee waren ook niet van de minsten, uit Chapel Hill-Noth Caroline kwam het legendarische Catharsis voor één van hun weinige shows afgereisd naar Ieper.
De band , terug van nooit weggeweest, en met Brian D. als steeds 'predikend' achter de mic, liet zien waaraan ze hun uitstekende livestatus hebben verdiend. De gekende lange nummers, een mix van hardcore, noise, punk en screamo , zijn tijdloos en een wervelende pit ontstond tijdens het volledige optreden. Dat Brian D.'s spoken words gedurende de set steeds langer duurden , bleek niemand te deren , gezien ze gevolgd werden door nieuwe uppercuts en kopstoten van jewelste. De georkestreerde chaos bleef op die manier onder controle en we konden terugblikken op een intense, verschroeiende en meesterlijke set.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ieperfest-zomer-2013/
Organisatie: Ieperfest, Ieper
Ieper Hardcore Fest 2013 – vrijdag 9 augustus 2013 - Jello Biafra heerst op eerste dag van Ieperfest
Ieperfest 2013
Festivalterrein
Ieper
Van vrijdag 9 tot en met zondag 11 augustus 2013 vond opnieuw het beruchte Ieper Hardcore Fest plaats. Voor de 21ste keer al zakten verschillende grote namen uit diverse stevige muziekgenres af naar het West-Vlaamse Ieper. Uiteraard staan er op dit alternatieve muziekfeest hardcore-bands op de affiche maar ook voor genres als punkrock, metal, grindcore, postrock, stonerrock en death metal is er steevast plaats. Beschouw Ieperfest gerust als hét festival voor de muzikale meerwaardezoeker. Wie er de rijke geschiedenis van dit festival op napluist, zal trouwens versteld staan hoeveel grote namen er in die jaren al passeerden.
Ook omwille van een aantal andere redenen is Ieperfest wat ons betreft uitgegroeid tot een cultfestival. De organisatie slaagt er steevast in om met diverse initiatieven de bezoekers een groen geweten te schoppen. Op de eerste festivaldag vonden opvallend dertigers en veertigers de weg naar Ieperfest, de verschillende ‘oudere’ bands hadden waren daar uiteraard niet vreemd aan (LV).
Zelf waren wij op vrijdag mooi op tijd voor het optreden van Circle Takes Square en hun half uurtje ‘chaos hardcore’. Het viertal dat in het verleden nog maar een paar keer in België speelde kwam afgezakt met een nieuw album onder de arm. We hoorden experimentele geluiden, met screamo, sludge en posthardcorevloeden. De afwisselende zang tussen frontvrouw/bassiste Kathy Stubelek en gitarist en Drew Speziale zijn een meerwaarde en zorgen voor een unieke vibe. Onvoorspelbaarheid ten top wanneer melodieuzere stukken opeens plaats maken voor snedige metal, van een aangename afwisseling gesproken...
Niet de meeste toegankelijke sound maar hier wel enorm goed onthaald door het publiek die de band wel degelijk kende.
First Blood was net begonnen aan hun set toen we de marquee verlieten. De band rond ex Terror gitarist Carl Schwarz zijn graag geziene gasten hier. De agressieve metalcore met de nodige grooves en breakdowns leverde bij aanvang al gauw een wervelde moshpit op. Met de nodige (politieke) boodschappen tussendoor van Schwarz kweet de band zich op hun gekende enthousiasme van hun taak. We kregen we een onderhouden set met ”Preamble” en “Suffocate” als splinterbommen van dienst. Onder een zalig zonnetje zag Ieper dat het goed was.
Valient Thorr ( voor ondergetekende onbekend) zorgde even later voor de verrassing... Het Amerikaanse kwintet met 4 imposante baarden begonnen verschroeiend en vol overgave aan hun halfuur speeltijd. Met 6 albums de laatste 10 jaar mogen we van een zeer productieve band spreken. Met een ongekende drive en passie raasden ze over het podium en hun progressieve, speedmetal klonk fris en snedig. Vergelijkingen met Metallica, Motorhead en Black Sabbath waren nooit veraf. Ook sludge en stonerinvloeden zaten verweven in deze 'high tempo set'. Deze 'vikingen' kwam hier even hun visitekaartje afgeven en afgaande op hun uitmuntende rock 'n roll liveset slaagden ze daar met brio in! (JVP).
Op het hoofdpodium was het daarna tijd voor onze jeugdhelden van Downset. Vooral hun klassieke album ‘Do we speak A Dead Language?’ draaiden we letterlijk grijs. In de lang vervlogen nineties zagen we dit viertal nog aan het werk op de eerste (stevige) editie van Graspop. Bijna twintig jaar later klinkt hun mix van metal, hardcore en rap klonk jaren opmerkelijk fris. Het viertal uit Los Angeles wist zo heel wat hardcore-kids te boeien. Slotsong “Anger” waarbij de band assistentie kreeg van zanger Carl van First Blood groeide uit tot een eerste topmoment van Ieperfest.
Na de rapcore van Downset kregen we een heel ander geluid met het compromisloze, rauwe Terveeth Kadet. Deze Finnen zijn naar verluidt een van de favoriete bands van Max Cavalera maar wisten desondanks niet al te veel indruk te maken op ons. De vier oude knarren (deze band is al sinds 1980 actief!) produceerden een hels lawaai waarbij de ene razendsnelle track na de andere de revue passeerde. Daarbij werd hardcore, punk en death metal gecombineerd met de brute vocalen van frontman Veli-Mati Allijia. De man nam zijn teksten nogal letterlijk toen hij tijdens de song “Wodka” gretig dronk van zijn meegebrachte fles doorzichtige alcohol.
Heel wat meer animo was er bij het optreden het legendarische vijftal van The Adolescents. Deze formatie uit California onder aanvoering van de rondbuikige frontman Steve Soto is een van de belangrijkste punkrockbands die in de jaren tachtig het levenslicht zagen en van grote invloed waren op latere grootheden als Pennywise, The Offspring en andere Good Riddances. De heren zijn na al die jaren niet meer moeders mooiste maar wel nog springlevend en dat bewezen ze met verve op Ieperfest. Het was drummen om een plaatsje vooraan te bemachtigen bij songs als “Kids Of The Black Hole”, “No Way” en “Who Is Who”. De climax volgde bij het fantastische “Amoeba” waarbij heel wat stagedivers voor een overrompeling op het podium zorgden. Een prima optreden dus van deze punkpioniers.
Van het ene punkfeestje naar het andere moet de organisatie gedacht hebben want na Adolescents was het de beurt aan Street Dogs. Deze Amerikaanse punkers onder aanvoering van frontman Mike McColgan (ex-Dropkick Murphy’s) weten maar al te goed hoe ze een feestje moeten bouwen. Hun heerlijke atttiude combineren ze met prachtige punkdeunen en een loepzuiver geluid. Met een scheutje Ramones startten de ‘straathonden’ een indrukwekkende set waarbij vooral tracks als “Punk Rock And Roll”, “Not Without A Purpose”, “Up The Union”, “Tobe”s Got A Drinkin Problem” imponeerden. Ook de klimpartij tot bovenop de lichtbrug in de tent van Mike McColgan was een gewaagd tafereel. Muzikaal doet deze band ons meermaals aan H2O denken en ook qua show weet Street Dogs het hoge niveau van de New Yorkers te halen.
Een volgende Amerikaanse band die de revue passeerde was Face To Face. Wij lieten het optreden van deze punkrockveteranen uit California net als heel wat andere toeschouwers deels aan ons passeren. Toch viel het op dat deze feelgood rockmuziek van Face To Face eigenlijk de ideale festivalmuziek is.
Tijd voor een abosluut icoon binnen het stonerrockgenre! Nick Oliveri was op bezoek in Ieper om een flink potje te rocken met zijn band Mondo Generator. Voor wie deze man met kale knikker en opvallende sik niet kent, raden we aan om zijn indrukwekkende loopbaan eens na te lezen op Wikipedia. De voormalige bassist van Kyuss en Queens Of The Stone Age vuurde met zijn band de ene stevige, overstuurde stonerrif na de andere in de halfvolle tent en viel op met zijn geschifte vocalen. De band sloeg het publiek murw met een aantal eigen songs waaronder “F.Y.I. Free”, “I Never Sleep” en “The Last Train” waarna het dak er volledig afging met de Queens-cover ‘Millionaire “ en vooral het legendarische Kyuss-nummer “Green Machine”. Wat een topband!
We dachten dat we met Mondo Generator het absolute topmoment van deze eerste festivaldag achter de rug hadden maar dat bleek foutief. Hoewel we even de wenkbrauwen fronsten toen Jello Biafra & The Guantanamo School Of Medicine de mainstage betraden, bleek onze eerste indruk foutief. Ok, de klederdracht van Biafra was niet om aan te zien maar de man was in vorm en had rond zich een aantal topmuzikanten verzameld. Voor de oudere fans (waaronder de aandachtige Nick Oliveri die naast ons ieder nummer stond mee te zingen) was het optreden van Jello Biafra & TGSOM een heerlijke, nostalgische trip, voor de jongere bezoekers was de show een indrukwekkende kennismaking met een grote meneer. Met tracks als “John Dillinger”, “Chemical Warfare”, “California über Alles”, “Nazi Punks Fuck Off” , “Kill The Poor” en “Holiday In Cambodia” zorgde Biafa & TGSOM voor hét optreden van de avond. De geschifte, theatrale capriolen van Biafra en zijn uiterst maatschappijkritische teksten zorgden voor een performance die werkelijk af was.
Een stuk minder ernstig ging het eraan toe bij de bebaarde mannen van Horse The Band. De chaotische muziek van dit geschifte vijftal (een combinatie van nintendogeluiden en loeiharde metalcore) is sowieso geen hapbare brok voor de gemiddelde muziekliefhebber. Het leek dat Horse The Band er op Ieperfest nog een schepje bovenop deed (vooral zanger Nathan Winneke en toetsenist Erik Engstrom leken ons flink boven hun theewater) want het was quasi onmogelijk om enige vorm van structuur binnen de verschillende nummers te onderscheiden. Toch bleven heel wat toeschouwers vol interesse kijken naar deze band uit California, als toeschouwer heb je steeds het gevoel dat er iets staat te gebeuren. Desondanks bleven we toch een beetje op onze honger zitten bij dit uiterst vreemde optreden.
Bij de eerste tonen van Black Flag sloten we daarna een zeer geslaagde eerste festivaldag af(LV).
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ieperfest-zomer-2013/
Organisatie: Ieperfest, Ieper
Lokerse Feesten 2013 – DAG 10: Axelle Red – Ozark Henry - Texas
Geslaagde slotavond van 39ste Lokerse Feesten
Lokerse Feesten 2013
Grote Kaai
Lokeren
Axelle Red stond eigenlijk vrij vroeg op de affiche voor een artieste met haar naam en faam. Ze had de eer de laatste set van de Lokerse Feesten te spelen voor het traditionele vuurwerk…en deed dat met veel flair en overgave. Het ‘rode’ podium zal wel geen toeval geweest zijn met de recente CD ‘Rouge ardent’. Axelle zat van bij het begin duidelijk in de mood en trok het publiek vrij snel mee in haar enthousiasme. De songs van haar laatste CD zaten mooi tussen haar vroegere succesnummers verweven zodat het optreden een uitgebalanceerde mix vormde.
Met op het podium een heel spraakzame en beweeglijke frontdame. Het nummer “Rouge ardent” was het meest herkenbare van haar laatste nieuwe nummers maar natuurlijk waren het vooral haar ‘klassiekers’ van vroeger die op het meeste bijval konden rekenen : “Elle danse seule”, “Le monde tourne mal” en “Sensualité” (in herwerkte akoestische editie) vormden de hoogtepunten van een heel fijn optreden.
Na de traditionele knallen boven het Lokerse stadscentrum was het de beurt aan Ozark Henry om voor muzikaal vuurwerk te zorgen. Getooid in maagdelijk witte unisex toga’s en blootvoets stapte hij rond 22u15 op het podium met zijn band. De bevallige Amaryllis Uitterlinden in zijn voetspoor en centraal vooraan achter de toetsen. Dat deze gouden zangvogel zo’n prominente rol zou opeisen tijdens de set was even wennen maar kwam de songs uiteindelijk wel ten goede. Je kan haast zeggen dat er met haar precies een andere band de nummers vertolkt, met Piet Goddaer op basgitaar en backing vocals.
Alle nummers bleken stuk voor stuk herwerkt en afgestemd op haar vocale kwaliteiten met het nummer “Sacrifice” als meest geslaagde song…maar ook de 2 succesnummers uit CD ‘Birthmarks’ zoals “Rescue”, “Do you love me” en andere nummers als “Indian Summer” en “These days” klonken heel fris en overtuigend. Muzikaal klopte alles perfect en weet Goddaer zich te omringen met een stel topmuzikanten, alleen jammer dat het optreden nooit echt helemaal los kwam … Het publiek bleef eerder ingetogen en aandachtig luisteren zonder echt uit de bol te gaan. Allicht was het totaal gebrek aan interactie van herr Goddaer met de mensen op het plein daar deels de oorzaak van. Piet deed immers geen enkele moeite om contact te maken met zijn fans, schuwde elke bindtekst en speelde gewoon de 12 nummers van de set in een strak tempo na elkaar. Natuurlijk is de muziek het belangrijkste maar in dit optreden zat toch wel meer…Jammer.
Rond 23u45 stond het plein bijna helemaal vol om afsluiter Texas een warm onthaal te geven en het einde van de Feesten muzikaal te vieren! Sharleen Spiteri en haar gevolg toonden heel wat lef door al meteen te openen met de wereldhit “I don’t want a lover”… maar het bleek een goede zet want onmiddellijk was het publiek mee en dat zou zo blijven tot het einde van de set.
De Schotse ervaren frontvrouw met haar heerlijk accent wist de aandacht van de fans constant hoog te houden door nieuwe nummers en oude kaskrakers aan een snel tempo te mixen. Nummers van de laatste CD ‘The conversation’ werden goed onthaald maar konden niet op tegen de enthousiast meegebrulde hits van een tijdje terug : “Black Eyed Boy”, “Once in a lifetime”, “Say what you want”, “Summer son”, “Inner smile” enz. Deze talrijke gekende songs maakten nogmaals duidelijk wat voor een goede band dit Texas toch wel al ettelijke jaren is! Het verrassende “River deep, mountain high” sloot de geslaagde set af en meteen ook een zeer succevolle 39ste editie van de Lokerse Feesten. Allicht geen recordeditie zoals vorig jaar maar toch eentje die door de mooie affiche, het meevallende weer en de dagelijkse enthousiaste menigte, tot de top 5 behoort. Met tot slot een ‘gemeende dikke merci’ voor alle vrijwilligers die dit 10-daags feest mogelijk maken. Tot augustus 2014!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2013-dag-10/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Brussels Summer Festival 2013 – The Dandy Warhols – Madness
Brussels Summer Festival 2013
Paleizenplein
Brussel
Volgens verschillende, onbevestigde, bronnen was het enigste wat Koning Albert II Van België jammer vond aan zijn datum van aftreden, 21 juli 2013, dat hij zo het Brussels Summer Festival aan het Paleizenplein zou missen.
We kwamen binnen op de tonen van “Rock The Casbah”, dat Algerijn Rachid Taha opgedragen had aan alle aanwezige Arabieren. Er zijn ergere manieren om een festival binnen te wandelen! Naast de in het Arabisch gezongen cover van The Clash, bracht Taha rock met typische Arabische invloeden. De moderne Sinbad, wordt hij genoemd. Sinbad was een zeeman die de kusten afschuimde, Rachid Taha’s muziek zou voor ons een mooie achtergrondsoundtrack zijn ergens op een exotisch strandfeest.
The Dandy Warhols hadden heel wat verrassingen mee. Sommige al wat aangenamer dan de andere. Vooreest was drummer en kersvers vader Brent De Boer bij diens vrouw in Australië gebleven en vervangen door een geblondeerde Billy Idol lookalike (minder aangenaam), ze hadden met een extra gitarist en een trompettist/keyboardspeler 2 extra bandleden mee (aangenaam) en vervolgens lieten ze ons weten dat ze ‘Thirteen Tales From Urban Bohemia’ integraal live zouden spelen (uiterst aangenaam!) vanwege de dertiende verjaardag van het album. Nergens stond dit aangekondigd, lang geleden dat we nog zo aangenaam verrast werden, ‘Thirteen Tales …’ is namelijk ons favoriet album en dat zal het, afgaande op het laatste wapenfeit, wellicht ook blijven.
Hun drie doortochten vorig jaar in België deden hun zwakke livereputatie alle eer aan, in ons verslag van hun laatste optreden in De Vooruit raadden wij hen aan een kleine pauze (indefinite hiatus, weet je wel) te nemen of zichzelf, vergeef ons de woordkeuze, ‘heruit te vinden’. Door met dit album en in de ‘nieuwe bezetting’ te touren lijken ze dat laatste tot een goed einde gebracht te hebben. Zanger Courtney Taylor-Taylor was nog steeds niet super bij stem, maar alles klonk, vooral door de 2 nieuwelingen, wel veel voller en ook was er opvallend meer enthousiasme op het podium.
Een tracklist van een album is natuurlijk geen setlist. Zo kregen we traditionele afsluiter “Country Leaver” in het begin en was “The Gospel” een nogal vreemde manier om de set te eindigen. Erg was dat allemaal niet, wij waren al lang blij nummers als “Nietzche”, “The Big Indian”, “Sleep Forever” en “Solid” eindelijk live te horen. Bekendste nummer “Bohemian Like You” werd, dit was nog steeds een festivalpubliek, het beste onthaald.
Zoals gezegd voelde eindigen met “The Gospel” nogal onnatuurlijk aan en dus gaven The Dandys nog een toegift, waarbij je begon te denken dat ze met de nieuwe bandleden precies enkel de nummers van ‘Thirteen Tales …’ hadden gerepeteerd. Had iemand “We Used To Be Friends” direct herkend? Gelukkig zat afsluiter “Boys Better” wél goed. Eindelijk eens The Dandy Warhols op niveau, een heuse opluchting.
Madness is een feestband, ideaal om een festivalpubliek aan het dansen te krijgen. Toch duurde het tot het derde deel van de set, met “House Of Fun”, eer het publiek echt uit de bol ging.
Nochtans is “One Step Beyond” op papier een gedroomde opener, beter van start gaan dan met de woorden ‘Hey you! Don’t watch that, watch this!’is quasi onmogelijk. Helaas leek het wel alsof het volume slechts op de helft stond. De band zelf leek er wel zin in te hebben door meteen erna “Embarrassment” in te zetten. Twee nummers verder zat “My Girl” al en plots kon je niks anders denken dan: ‘deze band heeft hits. Veel hits!’
En toch kwam er even een dipje in de set. Het leek op bepaalde momenten alsof de band wel wou, maar niet kon. Of beter: niet kon volhouden. Ze begonnen furieus en met veel overgave aan elk nummer maar soms verloren ze naar het einde van de song toe hun ritme, een levensbelangrijk onderdeel in ska.
Speelt Madness ska? Jazeker. Maar anders dan hun collega’s van The Specials en The Selecter uit de Ska Revival van de late jaren ’70 is Madness white men ska. White men ska met respect ten opzichte van de zwarte medemensen en grondlegers van het genre, dat wel. Zo werden Jamaicanen Max Romeo (“I Chase The Devil”), Prince Buster (wist u dat “One Step Beyond” en “Madness” covers waren? Nu wel. Eentje om te onthouden bij de volgende muziekquiz) en Lord Tanamo (“Taller Than You Are”) en de uit het Europese Jamaica (Brixton, Londen) komende Labi Siffre (“It Must Be Love”) geëerd met een cover.
Een band die ook ‘geëerd’ werd met een ‘cover’ was AC/DC. De woorden ‘cover’ en ‘eren’ staan niet voor niks tussen aanhalingstekens. Wat we kregen was niks meer dan een platte karaokeversie van “Highway To Hell”, gezongen door gitarist Chrissy Boy. Niet eens live gespeeld dus, gewoon een bandje en als de gelegenheidszanger ernaast zat (wat nog meer gebeurde dan pakweg Daan op Linkerwoofer) hoorde je gewoon Bon Scott. Even werd het podium een ordinaire karoakebar en wij voelden plaatsvervangende schaamte.
Van het kermisintermezzo maakten zangers Suggs en Chas Smash gebruik om even op adem te komen. Zaten we met de AC/DC ‘cover’ nog in een historisch dieptepunt, dan sloegen ze keihard terug met een rondje hits: “House Of Fun”, “Baggy Trousers”, “Our House” en “It Must Be Love” deden het feest (eindelijk) losbarsten, tot polonaises toe.
Afscheid namen ze met de beste song die ze (zelf) ooit schreven: “Nightboat To Cairo”, waarin leden van The Dandy Warhols het podium opspurtten om gezellig mee te feesten.
Albert, jongen, je hebt wat gemist!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-dandy-warhols-11-08-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/madness-11-08-2013/
Organisatie: Brussels Summer Festival
Archive - wederom fantastisch
Archive
OLT Rivierenhof
Deurne
Onbegrijpelijk hoe weinig volk er was komen opdagen voor het wonderlijke Archive, een Britse band die groot is in Frankrijk maar die in het thuisland en ook bij ons niet echt van de grond geraakt. Niet hip genoeg zeker, of niet arrogant genoeg, geen klant bij de Britpop coiffeur, …wie zal het zeggen . Feit is, Archive is één van de meest onderschatte bands van het moment. Hun laatste plaat ‘With us until you’re dead ‘ is hun zoveelste pareltje, maar het is er alweer eentje voor de zwijnen geworden want het is zomaar aan de wereld voorbijgegaan. Verkoopcijfers: matig, airplay op de radio : nihil.
Wij wisten wel beter, Archive is een niet te missen verborgen geheim en de live gigs zijn telkenmale een belevenis.
De band weet steevast hun songs naar een climax te doen groeien, van muisstil naar loeiend hard, van emotioneel naar openbarstend. De set in Het Rivierenhof was alweer om van te smullen. Het concert bouwde gestaag naar een gloeiende apotheose, via songs die vooral geplukt waren uit de laatste twee fantastische platen. Voor wie naar referentiepunten zocht, we hoorden Pink Floyd, Radiohead, Anathema, Massive Attack, Deus, zelfs een streep Sonic Youth, maar vooral… Archive. De band heeft na al die jaren een compleet eigen en unieke sound weten te creëren, een broeiende cocktail van elektronica, prog-rock, triphop en alternatieve rock.
Een beetje jammer misschien dat prachtsongs als “Finding it so hard” (opener) en “Again”, die in hun integrale albumversie elk ruim boven het kwartier uitkomen, hier voor een stuk waren ingekort, doch beide songs bleven in hun verkorte versie ook overeind omdat ze gewoon zo wondermooi zijn. En zo was er natuurlijk ruimte voor een hoop andere diamantjes als onder andere “Wiped Out”, “System” en “Fuck You” waarin de twee creatieve breinen van de band Darius Keeler en Danny Grifftiths om beurten de vocals voor zich namen. Beiden zijn trouwens naast hun muzikaal vernuft ook nog eens gezegend met een fantastische stem. Om nog meer afwisseling in de set te brengen kwam een jongedame ook nog eens de ophitsende prachtsongs “Violently” en “Hatchet” op een prachtige manier vertolken.
Zoals elke song op zich al naar een climax toe groeide, stevende ook het ganse concert op een gutsende finale af met een fenomenale bisronde waarin alle registers werden opengetrokken. Zo zorgde het trio “Words on signs”, “Twisting” en “Dangervisits” voor een denderend slot van wat alweer een wonderbaarlijk sterk Archive concert was.
Wanneer gaan ze dat hier eindelijk eens door hebben dat Archive een indrukwekkende en uitermate fantastische band is ?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/archive-10-08-2013/
Org: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)
Alcatraz Metal Festival 2013 – 6e editie – zaterdag 10 augustus 2012
Alcatraz Metal Festival 2013
Festivalterrein Katho
Kortrijk
Een nieuwe locatie voor Alcatraz Metal Festival ? Jawel. Na vijf edities in de Brielpoort te Deinze werd het daar wat te krap. Vanaf 2013 is de thuisbasis van dit hard rock en metal festival de gebouwen van de Katho in Kortrijk.
Bij aankomst krijgen we een deel van de uitstekende parking van de expohallen onder de wielen geschoven. Bij regenweer hoef je dus alvast niet te vrezen voor een modderpoel. Bovendien liggen er heel wat snelwegen vlakbij. De man aan de ingang van de parking legde alles heel vriendelijk en haarfijn uit, en als we vele uren later van de parking zullen rijden zullen we voor het gebruik van de parking slechts € 1,50 armer zijn. Dit is alvast een mooie start.
De afstand die je te voet moet afleggen naar de ingang van het festival is heel kort. Voor we het goed en wel beseffen staan we in de rij aan de kassa. Daar viel het al meteen op dat er veel Franstalig publiek zou zijn. De grens met Frankrijk is natuurlijk niet veraf.
Het muziekgebeuren zelf vindt plaats op het voetbalveld van de Katho. Er is een mooie rechhoekige indeling gemaakt met eetkraampjes, festivalshops, podium, VIP, merchandise, toiletten, Rode Kruis, ... Net als op andere festivals is hier ook gedacht aan wat gezondere voeding voor een redelijke prijs.
Een groot pluspunt is zeker dat er gratis oordoppen te krijgen zijn. We waren even op zoek naar een geldautomaat, maar daarvoor moesten we terug tot aan de auto.
Ons parcours
FOZZY
Deze 'als grap' begonnen Amerikaanse groep is de ideale opener om meteen de toon te zetten.
Eenvoudige, vlotte heavy metal om de reeds aanwezige festivalgangers even wakker te schudden. De grote menigte was zeker nog niet aanwezig, en de zon liet zich voorlopig nog niet zien.
SATAN
Deze groep heeft zijn bekendheid vooral te danken aan het meer dan dertig jaar oude album 'Court In The Act'. Daarnaast brachten ze onlangs een nieuwe CD uit: ‘Life Sentence’. Op Alcatraz putten ze bijna permanent uit deze 2 platen. Rond het middaguur was de grote massa nog niet aanwezig op de weide, en dus stonden vooral de fans van de groep op de eerste rijen mee te wiegen. Af en toe -zoals bij “Alone In The Dark”- gingen er ook wat vuisten in de lucht.
Het optreden was een eerlijke verdeling tussen het oude en het nieuwe werk. Van het nieuwe album brachten “Time To Die”, “Twenty Twenty Five” en “Siege Mentality” het meeste animo teweeg.
VICIOUS RUMORS
Voor deze band is het de tweede keer dat ze op Alcatraz Metal Festival spelen. Geoff Thorpe zorgt samen met zijn screams en band voor heel wat animo op en voor het podium.
De zanger slaagt er door zijn enthousiasme tijdens het optreden in om de weide goed wakker te schudden. Dit optreden was het einde van het Europese luik van hun huidige tour, en men wil er blijkbaar een stevig slot aan breien. Met nummers als “World Church” en “Down To The Temple” komt er naar het einde toe steeds meer leven in de brouwerij.
MINDER GOED NIEUWS
De organisatie komt met het nieuws dat verschillende aanwezigen via de sociale media al wisten op het podium bevestigen: Phil Baheux -drummer van Channel Zero- is overleden. Uiteraard zullen ze niet optreden, en er komt de vraag om 1 minuut stilte te houden. Daar sta je dan: met enkele duizenden mensen in stilte, en het was echt wel heel stil ! De aanwezigen hebben even tijd nodig om van de schok te bekomen. Vicious Rumors en Death Angel spelen elk 20 minuten langer dan voorzien, en Exodus neemt de plaats van Channel Zero in.
DEATH ANGEL
Wat de aanwezigen van dit optreden zullen onthouden ? Een heel stevig concert met een zee aan crowdsurfing. Al bij het eerste nummer is er volop ambiance in de keet. De crowdsurfers laten zich van hun beste kant zien. Sommigen komen zo vaak voorbij dat we besluiten om te turven. De winnaar komt aan maar liefst 20 streepjes. Een koppel waagt zich ook aan een duo-crowdsurf.
Gelukkig was de security er duidelijk klaar voor om alle surfenden op te vangen en veilig neer te zetten. Een dikke pluim daarvoor is zeker op zijn plaats.
Met hun heel stevige trashmetal steekt Death Angel meteen van wal op volle snelheid. Mark Osegueda laat er geen gras over groeien, maar ook de andere bandleden hebben op zijn minst een hoop energie teveel. De reacties van het publiek nadien zijn duidelijk: dit was heel goed.
EXODUS
Deze groep uit San Francisco kwam over gevlogen uit Zweden. Onderweg stonden ze in de file en raakten hun bagage en instrumenten zoek. Toch was het mogelijk om hen te laten spelen, doordat ze instrumenten van Anthrax en Death Angel mochten gebruiken. De opgelopen vertraging werd opgevangen door Exodus te laten spelen op het uur dat Channel Zero normaal het podium zou bestijgen.
Vanaf de eerste tonen was dit optreden één groot feest: bierdouches, horns, moshen, circle pits, crowdsurfen, wall of death, ... het was er allemaal. Het tempo tijdens dit optreden gaat gewoon nooit naar beneden. Langer dan voorzien krijgt het publiek via onder andere “Beyond the Pale”, “Piranha”, “Children of a Worthless God”, “Blacklist”, “Fabulous Disaster”, “A Lesson in Violence”, “Bonded by Blood” en “Strike of the Beast” onversneden trashmetal te horen.
De aanwezigen vinden het zichtbaar spijtig dat het optreden afgelopen is. Zanger Rob Dukes vroeg tijdens het optreden herhaaldelijk om een grote circle pit. Hij heeft veel meer dan zijn zin gekregen. Terecht.
DORO
Een rauwe en energieke set is de beste omschrijving die je aan het optreden van Doro Pesch kan geven. Ondertussen speelt ze al meer dan 30 jaar, en dat is er ook aan te zien. Niet aan haar uiterlijk, maar het optreden dat bijzonder vlot vooruit gaat.
Veertien nummers lang is er geen enkel saai moment te bespeuren. De rauwe stem herken je natuurlijk meteen, en de vlotte nummers en het niet aflatende energieke optreden doen de rest.
Aan interactie met het publiek is er ook al geen gebrek: ze kondigt elk nummer aan, en checkt af en toe of alles nog OK is 'daar beneden in de weide'. Dat is op geen enkel moment een probleem: heel wat volk zingt en danst mee.
Onder andere “Burning The Witches”, “Rock till Death” en “Raise Your Fist” nemen de aanwezigen mee in een steeds sterker concert.
Na de optredens van Death Angel en Exodus is crowdsurfen de plaatselijke sport geworden, en ook nu weet men niet van ophouden. Ook Doro brengt een eerbetoon aan Phil B van Channel Zero. Met “Für Immer” is er een heel ingetogen moment in de show.
Meteen daarna gaat de snelheidsmeter weer flink de hoogte in met “We Are The Metalheads”, “Revenge” en “Breaking The Law” (cover Judas Priest). Die laatste wordt door het publiek vlot meegezongen, en het zangfestijn gaat enthousiast verder met twee 'Warlock' nummers:
“All We Are” en als afsluiter “Earthshaker Rock”.
De organisatie biedt aan de vrouwelijke artiesten op het einde van hun optreden bloemen aan, en Doro ontvangt als eerste deze leuke attentie. Iemand van de crew maakt van hetzelfde moment gebruik om in het bijzijn van Doro een huwelijksaanzoek te doen.
ANTHRAX
Opnieuw een band die al meer dan 30 jaar op het podium staat. Als je de naam Anthrax uitspreekt, krijg je bijna standaard te horen: ‘one of the big four’. Voor wie de andere drie nog niet zou kennen: Metallica, Slayer en Megadeth.
Anthrax is een vrij eenvoudig concept: stap op het podium en speel erop los. Hun publiek doet er ook helemaal niet moeilijk over: ga voor het podium staan en maak er een wild feestje van.
De vorige bands warmden het publiek helemaal op, en nu gaan ze pas echt uit de bol. Met “Among the Living”, “Caught In A Mosh” en “Efilnikufesin” is de toon meteen gezet, en vliegen er alweer crowdsurfers door de lucht. Zanger Joey Belladonna heeft de smaak nu helemaal te pakken en gaat op hetzelfde elan door met “I Am the Law” en “Fight 'Em 'Till You Can't”. Ook deze groep draagt een nummer op aan de overleden zanger van Channel Zero: “Deathrider”.
Bij Anthrax houden ze ook wel wat van covers. Enkele ogenblikken later weerklinken “T.N.T.” (AC/DC) en “Got The Time” (Joe Jackson). De eerste rijen publiek zijn ondertussen herschapen tot een wilde bende, en “Madhouse” is dan ook een heel toepasselijk nummer.
Deze Amerikaanse band staat al meer dan 30 jaar op het podium, en als je ze bezig ziet zal het nog niet meteen gedaan zijn. Daar is ook geen enkele reden voor. Het was een heel stevig optreden.
NIGHTWISH
Als laatste kwam iets na 23u00 de Finse band Nightwish het podium op. Het ging om het voorlaatste optreden van hun huidige tour. Hier zaten duidelijk heel wat fans op te wachten, want vooraf klonk er al heel wat handgeklap door de donker wordende lucht. Bij de signeersessie om 20u00 stond er ook al een hele lange rij. Het was duidelijk dat verschillende fans ontgoocheld zouden worden, aangezien er maar 30 minuten lang handtekeningen gegeven werden.
Tegelijk stonden ook heel wat mensen op de weide die Nightwish niet zo goed kenden.
Het was de eerste keer dat de band optrad met Floor Jansen als zangeres (After Forever, ReVamp), en het mag gezegd worden: ze was heel goed bij stem.
Ze hielp de groep vanaf oktober 2012 uit de nood toen Anette Olzon tijdens de ‘Imaginaerum’- tour uitviel. De vraag is natuurlijk of Floor na deze tour van de groep zal blijven deel uitmaken.
Nightwish speelde een setlist die veel verschillen vertoonde met hun concert van april 2012 in Vorst Nationaal. Slechts 6 nummers waren nu ook te horen.
Wie de groep niet goed kent kon uitgebreid kennis maken met de muziek van deze band, want de toeschouwers kregen een palet aan nummers te horen uit 5 van hun 7 hun albums (“Wishmaster”, “Century Child”, “Once”, “Dark Passion Play” en “Imaginaerum”).
Het viel op dat de stem van Floor zich heel goed leent om de nummers van Tarja te zingen. Het spel- en zangplezier spatte bij momenten van het podium.
Tuomas (met verborgen fles wijn in zijn instrument) verscheen als eerste op het podium, en het enthousiaste publiek kon zich meteen verwarmen aan Dark Chest Of Wonders met bijhorende pyro. Meteen daarna gaat het in tweede versnelling verder met het even energieke I Wish I Had An Angel.
Visitekaartje afgegeven: Nightwish staat op het podium. Het feestje gaat verder met “She's My Sin” en “Ghost River”. We keren dan ver terug in de geschiedenis met “Ever Dream”. Een nummer dat ze over het algemeen niet spelen. Daarna weerklinkt “Storytime”, dat deze keer toch minder goed tot zijn recht kwam.
Dat werd echter meteen goed gemaakt door een ijzersterke versie van “I Want My Tears Back”.
Het publiek brult daarna onder aanmoediging van de zangeres alles bij elkaar, en krijgt als beloning het blijvend mooie “Nemo” te horen. Op het einde duikt Floor in de coulissen, terwijl de overige bandleden een uitgesponnen versie van “Last Of The Wilds” spelen.
Heel wat positieve reacties weerklinken als de eerste tonen van “Bless The Child weerklinken. Dit is er eentje voor de echte fans die er al lang bij zijn. Floor kan ook heel goed overweg met dit nummer, en meteen daarna kan ze nog eens alle registers open trekken met “Romanticide” en “Amaranth”. We gaan dan weer de rustige, zwierige toer op met “Ghost Love Score” en “Song Of Myself”. Ook hier komen enkele vocale uithalen uitstekend tot hun recht.
Heel toepasselijk sluit Nightwish de avond af met “Last Ride Of The Day”. Ze hebben blijkbaar weinig zin om pyro mee te nemen naar huis, want we komen ogen tekort om al het rondvliegend vuurwerk te bekijken. Meteen het einde van een ijzersterk optreden, en een uitstekende kennismakingsronde voor wie de groep nog niet goed kende.
Daarmee komt een einde aan een heel mooie festivaldag, met helaas een zeer grote domper op de feestvreugde. Algemeen mag er zeker gezegd worden dat de organisatie heel goed was, en dat het geluidsvolume op een aangenaam niveau stond.
Ondertussen liet men weten dat we in 2014 alvast mogen rekenen op ARCH ENEMY en W.A.S.P.
Graag tot volgend jaar in Kortrijk.
Neem gerust een kijkje naar http://www.musiczine.net/nl/fotos/alcatraz-metal-fest-2013/
Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune
Nederlands 
Français 
