Rock Herk 2013 – zaterdag 13 juli 2013 - Alternatief Rock Festival
Rock Herk 2013
Sportterreinen Harlaz-Olmenhof
Herk-De-Stad
2013-07-13
Simon Van Extergem
Op deze tweede dag Rock Herk ervaren we enkele talentvolle bands . Muzikaal mooi! Een overzicht
30.000 Monkeys (Club)
Een relatief jonge Limburgse band die balanceert op de dunne koord tussen stoner en sludge. Het blijkt een heel moeilijke evenwichtsoefening te zijn. Maar wanneer ze het evenwicht houden klinkt het wonderwel. Maar dat is niet altijd het geval. Er is nog wat werk aan om het geheel volledig te doen slagen, maar ze lijken op de goede weg. Het is ook wel heel zware paté om deze festivaldag mee te starten.
Sha-la-lee’s (Mainstage)
Blues infused rock met enkele ex-leden van El guapo stuntteam in de rangen, waaronder de zanger/gitarist en de mondharmonicaspeler. En laat nu net die mondharmonica mijn voorkeur wegdragen. De mondharmonica zorgt ervoor dat het geheel nog veel ‘bluesier’ klinkt, al dragen de riffs en de zang er ook toe bij. Hun nummers klinken alsof ze uit een ver verleden komen, maar door het enthousiasme van de band gaan ze welhaast nieuw klinken. Ze leggen veel gevoel in hun nummers en laten de gitaar zingen en duelleren met de mondharmonica. Fraai staaltje vakmanschap.
Mad about Mountains (Mainstage)
Mad about Mountains is vooral mad about country. Niet echt muziek om heel vrolijk van te worden, wel integendeel. Weinig nieuws onder de zon en daar de zon kwistig haar stralen over de weide rond strooide, niet echt een ideale combinatie. Het bleef allemaal een beetje te tam. Ideale muziek om op een winteravond voor de haard op te leggen. Het mist de nodige bezieling waardoor het allemaal wat kitscherig klinkt. Waar is de snoozeknop?
The Devilles (Club)
Rock ’n’ roll, zo valt dit het best te omschrijven. Perfecte muziek om on the road te beluisteren, lekker cruisen. We worden terug gekatapulteerd naar de 70’s. Deze jonge band haalt zijn ideeën vooral uit het verleden, maar doet er verder te weinig mee om lang te boeien. Ook het makke publiek lijkt niet echt in de mood om dit optreden te doen slagen. Ietsje meer eigen inbreng in de muziek zou het geheel wat draaglijker maken. Maar op dit moment is het allemaal nog wat te veel herkauwd om dit optreden gedenkwaardig te maken.
Drenge (Mainstage)
Drenge is onze persoonlijke revelatie van dit festival. Twee snotneuzen die voor de eerste keer deze dag ons muzikaal hart (en ritmisch lijf) echt kunnen verwarmen. Denk aan Black Box Revelation, voor ze hits gingen maken, toen het nog ruw en jong klonk. De zanger prijkt op het podium met een T-shirt van Hookworms aan, waardoor hij al direct een streepje voor heeft. Tijdens het optreden is er constant oogcontact tussen de twee. Hun hele set blijven ze zoeken en aftasten waar ze naar toe gaan en wat ze zullen brengen. Het zorgt er enkel voor dat het geheel nog veel spannender klinkt. Ze moeten echt werken om het geheel te doen slagen, maar het werkt wonderwel. Tijdens de rustige nummers op het einde wordt de spanningsboog wat minder strak, maar wanneer dat rustige dan toch ontaardt in een jam, voor ons niet gelaten. Drenge zou zeker gebaat zijn met nog wat extra materiaal, maar dan lijken ze klaar voor het grote werk.
Raketkanon (Club)
Komen uit dezelfde Gentse stal waar we ook al Kapitan Korsakov en Wallace Vanborn hebben uitgemest. Van die drie is Raketkanon wel veruit het meest geschift; zowel muzikaal als qua podiumact. Ze springen, headbangen, duiken het publiek in,… en dat allemaal met zo’n grote naturel dat het nooit als obligatoir wordt aangevoeld. Ze stralen een grote punkmentaliteit uit. Klinkt het niet, dan botst het wel. De show is ook wel nodig om het muzikale soms mindere werk te maskeren. Technische problemen gooien wat roet in het eten. Maar het verplicht de band wel om een instrumentaal nummer te brengen dat anders de setlist niet meer haalt. Voor ons één van hun beste nummers. Muzikaal gooit Raketkanon alles op een hoopje: punk, rock, metal, sludge,… noem maar op, alles passeert de revue. Als afsluiter hadden ze hun beste nummer echter nog achter de hand gehouden. ‘Save the best for last’ moeten ze gedacht hebben. Hier hoor je wat ze muzikaal echt kunnen. Moet die show er dan nog wel bij: JA! Knal!
Isbells (Mainstage)
Het contrast met de volgende band kan haast niet groter. Isbells brengen een intieme sfeer op de weide, in de tent. Dat de bindteksten niet altijd even goed zijn is een understatement, maar met hun muziek pakken ze de volledige weide in. Waar het vroeger allemaal heel rustig en verstild klonk, hebben ze met hun nieuwe nummers geprobeerd om het wat meer up tempo te laten klinken, zonder dat het intieme verloren gaat. Daar zijn ze vast en zeker in geslaagd. De metamorfose met vroeger is zeer groot en hier tonen ze dat ze een echte festivalband geworden zijn. Het moet niet meer stil zijn tijdens het optreden. De bandleden zijn ook niet meer dezelfde als in het begin. Maar de vervangers zijn allemaal topmuzikanten die al gepokt en gemazeld zijn in de muziekwereld (denk aan bands als Marble Sound en True Bypass). Ze beschikken ook over voldoende hits om het publiek te enthousiasmeren. Bij hun laatste nummer kiezen ze voor een all out rocknummer en dat kunnen we alleen maar toejuichen. De limieten van deze band zijn nog niet bereikt en ze hebben ons benieuwd gemaakt naar welke richting ze in de toekomst zullen inslaan.
We danken de organisatie van Rock Herk hierbij nog eens expliciet voor de creatieve mengelmoes aan line ups, de vriendelijke ontvangst en het vlotte organisatorische verloop op als buiten het terrein. We zijn volgend jaar graag terug van de partij!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/rock-herk-2013/
Organisatie: Rock Herk
Rock Herk 2013 – vrijdag 12 juli 2013 - Alternatief Rock Festival
Rock Herk 2013
Sportterreinen Harlaz-Olmenhof
Herk-De-Stad
Rock Herk heeft de voorbije jaren zwarte sneeuw gezien en heel even leek het erop dat er geen 31!ste editie zou komen. Maar we danken de (weer)goden dat we deel konden zijn van dit alternatief rockfestival die dit jaar op 12 en 13 juli doorging in Herk-de-stad. En voor deze editie had de organisatie een extra podium voorzien evenals een andere locatie. Een goede beslissing want het werkte. Wie houdt van alternatief, liever grote massa's ontwijkt en een organisatie die de passie voor muziek boven financieel gewin plaatst (want geef toe, het waren spotprijzen ook al was het voordien gratis) is hier op de juiste plaats of had hier moeten zijn en niet op bijvoorbeeld concurrenten als Cactusfestival en Werchter Classics. Nee, Rock Herk moet het hebben van loyale festivalgangers en dat maakt nu ook net de sfeer die onvervangbaar is. Hun persoonlijke X factor.
Al dekt de titel 'Alternatief Rockfestival' niet helemaal de lading want wie de line up van dit jaar heeft bekeken zag dat er variatie in overvloed was. We denken dan aan bands als Oathbreaker, Amenra, Mad About Mountains en Isbells die nu net niet bepaald onder de noemer rock vallen. Ook halen ze fantastisch meer ongekende bands als Tall Ships en Drenge, en geven ze ook de verdiende plaats op de mainstage. Waar ook Oathbreaker en Amenra hadden mogen staan trouwens.
Na zwarte sneeuw was het dit jaar tijd voor hoogzon. Zowel de keuze van muziek, de organisatie rond Rock Herk als de locatie (en het weer) waren perfect op elkaar afgestemd! De podia waren onderverdeeld in een mainstage en een club waar enkel de fysieke grootte het onderscheid maakte want we zagen in de club klassebands die best op de mainstage hadden mogen staan. We hebben het over Oathbreaker, Amenra, Psycho 44 en Raketkanon.
Rock Herk knalde, zoveel is zeker!
dag 1 - vrijdag 12 juli 2013
Oathbreaker (Club)
We worden verwelkomd door de loeiharde metalcore van de Belgische Oathbreaker. En ze breken wel degelijk met de typische metal en hardcorestijlen door de variatie erin te houden. Je hoort er invloeden van hardcore, black metal en doom in, op een manier die hun perfect afgaat. Ze begeven zich soms nog op de grens van een typische metalsound, maar veelal komen ze robuust uit de hoek, of juist heel sober. We zagen ze onlangs nog als voorprogramma voor Amenra in Het Depot te Leuven, maar hun prestatie op Rock Herk was om de vingers af te likken! De onmenselijke schreeuw die door het keelgat van zangeres Caro schiet als ware het demonen die ze op het publiek losliet is dan ook de kers op de taart. Het verwondert dan ook niet dat ze onder het Church Of Ra collectief vallen. Ze speelden enkele nummers van hun nieuwe plaat ‘Eros Anteros’ die eind augustus wordt gereleased. (Fleur)
BRNS (Mainstage)
Wat past er beter op een zomerse dag dan enkele noten van het Belgische BRNS. Na hun glorieuze doortocht vorig jaar op Dour hadden ze ons hart al gestolen. En nu, bij een ideale temperatuur bevestigen ze opnieuw dat zij één van de beste Belgische bands van het moment zijn. Met hun tropical mathrock krijgen ze snel beweging in het publiek. Ze tonen zich de waardige opvolgers van het vorig jaar ter ziele gegane Wu Lyf. Soms kinderlijk speels dan weer schreeuwend matuur, niets houdt hen tegen om hun eigen sound te creëren. Tijdens hun hit “Mexico” krijgen ze de weide ook voor het eerst aan het meezingen. Een geslaagd optreden dat opnieuw smaakt naar meer.
Traumahelikopter (Club)
Een medische term om de Nederlandse muziekscène weer wat nieuw leven in te blazen. Het kan haast niet toepasselijker. Traumahelikopter schotelt ons een brok commerciële rock voor. Catchy riffs die zo op de radio gespeeld kunnen worden. Maar waar ze tijdens Best Kept Secret een thuismatch speelden , hebben ze hier wat moeite om vanaf de eerste noot de hele tent op gang te krijgen. Het geheel klinkt daarvoor soms wat te jong. Maar met de nodige maturiteit en wat meer materiaal onder de gordel zal het hun wel lukken om een vaste plaats te vinden in de muziekwereld.
Tall Ships (Mainstage)
Net na BRNS op de mainstage kun je haast geen toeval noemen. De muziek van Tall Ships vertoont heel wat gelijkenissen. Ook hier de speelse mathrock, zonder in de traditionele valkuilen van dit genre te vallen. Het optreden ging van start met vijf man en de spreekwoordelijke paardenkop aanwezig. Vertwijfeld vroeg de zanger of ze al mochten beginnen. Maar ziedaar, één nummer verder gevorderd in de set en de tent liep al aardig vol. Dit toverde een ontwapende glimlach op het gezicht van de zanger die menig hart deed smelten. Volledig terecht ook dat de tent vol liep, want Tall Ships gaf er een stevige lap op. Met hun speelse mathrock kregen ze de tent aan het dansen. Opnieuw zomerse muziek die past op een zomerfestival. Waarom deze band op niet meer publieke belangstelling kan rekenen is ons nog altijd een raadsel, maar vandaag hebben ze er zeker een hele schare fans bij gekregen.
Psycho 44 (Club)
Ze zijn jong, wild en willen wat. De kerels van Psycho 44 laten zonder problemen de tent helemaal vol lopen. Het zijn dan ook Belgen, en dat ligt altijd goed in de markt. Ze hebben hun naam gemaakt tijdens Humo’s Rock Rally en waren ook al band in residence van muziekcentrum Trix. Ze smijten zich volledig en voelen zich thuis op dit alternatieve festival. Aan energie en beleving zeker geen gebrek. Rock, rock en nog eens rock, met af en toe een knipoog naar punk. Met enkele verschroeiende tempowissels en rake riffs laten ze het publiek volledig uit hun hand eten. Ook rustige(re) nummers worden niet uit het oog verloren. En waar bij veel bands dan de set wat in elkaar valt, brengt Psycho 44 deze met zodanig veel gevoel dat het publiek de concentratie niet verliest. Hun oproep om te dansen wordt beantwoord met een stevige moshpit voor het jongere publiek. Het iets oudere volk staat goedkeurend mee te knikken.
Temples (Mainstage)
Temples zien er niet alleen Brits uit, ze klinken ook op en top Brits. Ze omschrijven hun muziek als neo-psych, maar we hoorden toch vooral Britpop zonder meer. De band heeft weinig speciaals te bieden aan een reeds verzadigde Britpopmarkt. Vooral de stem van de zanger klinkt vrij bleek en doorzichtig. Ze missen het nodige vuur om hun muziek een niveau hoger te tillen. Ze halen hun ideeën bij Arctic Monkeys, dan weer bij Miles Kane. Maar slagen er niet in een eigen smoel op de muziek te plakken. Af en toe horen we ook wat Beach Boys tussen de noten door. Niet echt memorabel.
SX (Mainstage)
Dan maar snel door naar één van de Belgische sensaties van het moment: SX. Het lijkt wel alsof alle goeie muziek dezer dagen gemaakt wordt in en rond Kortrijk. Samen met Balthazar, Steak Number 8, Amenra en Goose zijn ook zij gekweekt in de voedzame muzikale bodem van Zuid-West-Vlaanderen. Eerder dit jaar zagen we SX al schitteren in De Kreun en we gingen ervan uit dat ze dat opnieuw zouden doen deze avond. Maar dat was jammer genoeg niet het geval. De eerste drie nummers deed SX wat we van hen verwachten. Met hun geheel eigen sound palmden ze het publiek volledig in. Maar wanneer ze dan wat gas terug nemen halen ze volledig de vaart uit hun set. Een semi-akoestisch, bijna-a capella nummer gaat volledig verloren. Het trekt het optreden volledig naar beneden. Het is pas bij “Black Video “(het voorlaatste nummer van de set) dat ze het publiek weer volledig in de hand heeft, maar dan is een groot deel van de set al gepasseerd. ‘Too little, too late’ dus. We weten dat ze beter kunnen en we blijven zeker fan. De volgende keer de opbouw van de set aanpassen aan de ruimte waarin het gespeeld wordt is geen overbodige luxe.
Amenra
We moeten het niet onder stoelen of banken steken dat Amenra dé reden is waarom we hier vandaag aanwezig zijn. Want wie deze Belgische hogepriesters al aan het werk heeft gezien, meerdere keren, weet dat ze nooit teleurstellen. En dat is als een garantie waar geen einddatum op staat. Net alsof je in het oog van een orkaan terechtkomt sleuren de repetitieve gitaarstukken je mee in het woeste diepe. De schreeuw van zanger Colin H van Eeckhout laat niets aan de verbeelding over, het is rauw, gebroken, tot op het bot. Amenra voelt nog weidser aan in een open ruimte. Het is daardoor ook aardser, agressiever, bruter. Net alsof de grond leeft, deel van de oneindige leegte wordt. Amenra beukt er als geen ander op los, en geven alles vanuit een zwart niets. Ze nemen je vast bij de haren en slingeren je alle kanten uit. Ze zijn de mythe die uit de as herrijst. Dood. Leven. Wedergeboorte. Ze wekken de energie van transformatie op, en dat vind je muzikaal terug in tempo, melodie en zang. Er is een begin, er is verwarring, er komt verandering, vernieuwing. De zwarte processie is zowel een marteling als een zalving. Het zijn hoogdagen voor Amenrafans want in welke uithoek je je ook bevindt, zeker is dat ze ergens in de buurt de hemel doen losbarsten. Dag 1 rock herk eindigt …
Volgende week donderdag zijn ze te gast op Boomtown, en vervolgen hun –zo lijkt- oneindige tour met optredens in Utrecht, Ieper, Kiewit, Leffinge, Pont-A-Celles, Groningen, Eindhoven,… U begrijpt het wel … (Fleur)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/rock-herk-2013/
Organisatie: Rock Herk
Earthless - Gitaren in overvloed
Earthless, Atomic Bitchwax, Mirror Queen
Centrale
Gent
Wie niet echt bestand is tegen een overvloedige portie gitaren kon vanavond maar beter wegblijven uit De Centrale, want hier hebben we met drie woeste bandjes uit de Teepee Records stal wel erg veel van het goede gekregen.
Om te beginnen was daar de klassieke hardrock van Mirror Queen. Thin Lizzy in een stonerrock badje, 2 gitaren die om beurten soleerden en songs die uit het grote hardrock boek gehaald werden. Verdienstelijk, maar toch een beetje te clichématig om echt te blijven hangen, temeer omdat ook de vocale capaciteiten van een eerder bedenkelijk niveau waren.
Dan liever Atomic Bitchwax die wij niet beter konden samenvatten dan ‘hard rock met een flink stel ballen’. Een powertrio die een elektrische kracht teweegbracht die wij ook gewaarworden bij die steeds legendarische sets van Karma To Burn, met dat verschil dat hier, naast een pak geweldige riffs, wèl duchtig gesoleerd en gezongen werd. Beukende, luide en opwindende stonerrock met een ongebreidelde punkspirit.
We werden echter helemaal omvergeblazen door de vlijmscherpe psychedelische trance rock van het fantastische Earthless, een band die zweert bij songs die eigenlijk oneindige gitaarsolo’s zijn. Geen vocals, wel één lange bedwelmende gitaartrip van meer dan een uur waar wij hoe langer hoe meer van onder de indruk waren (of in trance als u wil). Moeilijk te beschrijven, maar denk aan Hendrix, Kyuss en Hawkwind ondergebracht in één lange gitaarsolo. Enkel in de bisronde mocht de microfoon nog eens dienst doen voor een gloeiende versie van The Groundhogs hun beste song “Cherry Red”.
Fenomenale set !
Nog nooit tevoren hebben wij op één avond zo een overdaad aan gitaren meegemaakt, maar wij vonden het wonderlijk.
Toch nog een bemerking voor de organisatie, volledig losstaand van de geweldige muzikale prestaties van de avond : gelieve dringend een loodgieter te inviteren om een paar hardnekkige verstoppingen weg te werken, want de stank in De Centrale was bij momenten ondraaglijk. Niet alleen de rokers verlieten de zaal tussen de optredens door, maar het ganse kot liep telkens leeg op zoek naar wat verlossende frisse lucht.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/earthless-12-07-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/mirror-queen-12-07-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/atomic-bitchwax-12-07-2013/
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Heartbreaktunes)
Gent Jazz Festival 2013 – Joe Lovano & Brussels Jazz Orchestra – Jacky Terrasson – Sal La Rocca Band
Gent Jazz Festival 2013
Bijlokesite
Gent
Van 12 toe 20 juli brengt Gent Jazz op de Bijloke voor de twaalfde keer hun heerlijke mix van Jazz en aanverwanten.
En weer konden we rekenen op een meer dan heerlijke ontvangst van dit sfeervolle festival. Wat deze keer andermaal opvalt is de vlekkeloze organisatie. We krijgen nu ook een tweede podium, de Garden Stage, waar jong en minder jong talent ons trakteert op hun kunnen. Voorts zijn er dagelijkse krantjes met een duiding van de programmaties, staan er her en der wachttorens met infozuilen die tevens ook voor een zo mogelijk nog fijner geluid zorgen. Reken daar nog de ronduit fantastische catering bij en je merkt dat we hier alweer rot verwend worden. En dan ben ik nog niet eens over de muziek begonnen.
Sal La Rocca Band mocht zich twee maal komen bewijzen op de Garden Stage. Deze voormalige rockgitaristzoekt het met zijn contrabas al een dikke dertig jaar in de jazz en stond ondertussen al naast Toots en Catherine. Samen met een tenorsax, een drums,een piano en een gitaar krijgen we een klassieke bezetting met heel klassieke standards. Zelfbevlekking is hen niet vreemd.
Jacky Terrasson begint zeer ingetogen op zijn piano en brengt toch heel onverwachte wendingen en experimenteert graag. Deze technisch geniale pianist laat zich begeleiden door al even foutloze muzikanten: Cécile McLorin Salvant (zang), wat een stem, Michel Portal (klarinetten), Stéphane Belmondo (trompet, bugel), Minino Garay (percussie), Burniss Travis (bas), Leon Parker (drums). Bezieldheid, speelvreugde en kwaliteit troef bij deze bende: een heerlijke mix van Franse chanson (!) en Amerikaanse jazzstandards met hier en daar een verwijzing van gekende melodieen. Dan nog even een heerlijk intermezzo waarbij de stem een heus instrument wordt en zijn bast even een drumstel wordt. Eerste hoogtepunt en kippenvel is een feit. “Gouache” mag of moet iedereen aanschaffen.
Joe Lovano komt eventjes geschiedenis schrijven met het twintig jarige Brussels Jazz Orchestra. Samen namen ze een album op met arrangementen van Gil Goldstein: ‘Wild Beauty’ dat in juli uitkomt bij het label Half Note. Deze bestaat uit acht overheerlijke composities van de meester zelf en werden in primeur in Gent gepresenteerd. Lovano’s saxofoonstijl is tegelijk modern en traditioneel. Hij verwerkt er veel elementen van grote jazzsaxofonisten in, schuwt het niet om grenzen af te tasten maar heeft toch een eigen stem. Het swingende enhet eerder massieve geluid herinnert je dikwijls aan de heerlijk jaren dertig. Zonder uitzondering staan alle muzikanten vol enthousiasme te spelen. De honderden verwonderde en bewonderende blikken liegen er niet om. Joe Lovano (tenorsaxofoon en aulochrome), Frank Vaganee (altsaxofoon), Dieter Limbourg (altsaxofoon), Kurt Van Herck (tenorsaxofoon), Bart Defoort (tenorsaxofoon), Bo Van Der Werf (baritonsaxofoon), Marc Godfroid (trombone), Lode Mertens (trombone), Frederik Heirman (trombone), Laurent Hendrick (bastrombone), Serge Plume (trompet), Nico Schepers (trompet), Pierre Drevet (trompet), Jeroen Van Malderen (trompet), Nathalie Loriers (piano), Jos Machtel (contrabas), Toni Vitacolonna (drums)
Gentjazz is alweer aan een schitterende editie begonnen…..
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Eurockeennes 2013 – zondag 7 juli 2013
Eurockeennes 2013
Terrain – La Plage
Belfort
Dag 4 belooft de beste dag van het festival te worden met enkele serieuze kleppers op de affiche. Eigenlijk is dit de dag waar ik meest naar uit keek.
We gaan niet echt spectaculair van start. Graveyard mag het publiek opwarmen, maar echt warm ben ik er toch niet van geworden. Ze brengen hard-rock in de meest klassieke versie. Ze bewandelen platgetreden paden en bieden geen enkele meerwaarde ten opzichte van ander soortgelijke bands. Dit resulteerde dan ook in een voorspelbaar en inspiratieloos optreden.
Heel anders verging het even later bij Kvelertak. Voor mij de ontdekking van dit festival. Ze brengen geen standaard metal, maar wel een bonte mix van hardrock, trash, punk en hier en daar soms zelfs indierock. We krijgen een heel verrassende en energieke set te zien. Dit is een band die ook bij niet-metalfans (waaronder ik) op grote bijval zal kunnen rekenen. Het blijft natuurlijk wel stevige muziek. Ondanks de vele verschillende genres die door elkaar worden gehaspeld blijft alles wel als één geheel klinken en zijn de nummers echte nummers en geen amalgaam van goede en minder goede ideeën. Een band die ik aan iedereen warm kan aanbevelen.
Op de Mainstage stond er opnieuw een band geprogrammeerd die veel beter tot zijn recht komt in een kleine, donkere zaal. The Black Angels konden mij op Best Kept Secret overtuigen en deden dat vandaag ook opnieuw met verve. Voor mij zijn ze de ongekroonde koningen van de psychedelische rock van hun generatie. Ze hypnotiseren het publiek en dragen ze langzaam maar zeker hun psychedelische wereld binnen. Om gehypnotiseerd te raken moet je er je natuurlijk wel open stellen voor hun lome ritmes, voorzichtige solo’s en geraffineerde sound. Naarmate de set vordert , wordt het gaspedaal meer en meer ingedrukt om te eindigen in 2 stevige rocknummers die mij verweesd en in trance achter laten op de weide.
Back to reality nu want er staat opnieuw psychedelische rock op het menu, deze keer in vorm van Tame Impala. Voor hen is er heel wat meer volk komen opdagen dan voor de Black Angels. Tame Impala is op dit moment dan ook hot. Maar het optreden valt tegen. Het geluid komt niet altijd goed door, maar dat lag aan de band dan aan het podium. Op de schermen worden de visuals geprojecteerd. Maar die zijn zodanig kinderlijk dat het de moeite niet is om ze te bekijken. Ik had liever de band zelf gezien op de schermen. Bij slechts 2 nummers lijken ze de bal volledig juist te slaan. Het zijn niet toevallig de nummers waar ze zich volledig uitleven en die ontaarden in een lange jam. Het zijn de nieuwe nummers die live niet het gewenste effect hebben en die veel te veel pop klinken en veel te weinig rock. Een jammerlijke zaak, want enkele jaren geleden opPpukkelpop hadden ze mij nog volledig weggeblazen. Ik hoop dat ze de draad van hun eerste album snel weer op pikken en live de teugels wat kunnen vieren en gewoon jammen en uit hun poppy keurslijf breken.
Vanaf nu volgen de hoogtepunten zich in een sneltempo op. Er staan 3 absolute wereldtoppers in hun genre op het programma. En de eerste die mag passeren zijn de grondleggers van de Sludge: Neurosis. Deze avond spelen ze in het water, bij het strand, met de ondergaande zon als achtergrond. Niet meteen de setting die je verwacht voor een groep als Neurosis.
Maar al snel kleuren ze de wereld donker en sleuren ze je mee naar de prachtige hel die ze al jaren weten te creëren. Het wordt een orkaan waarbij je niets ander kan dan meegezogen worden in hun eigen wereld. Het was een werkelijk schitterend optreden van één van de beste sludgebands die de wereld al heeft mogen aanschouwen.
Jammer dat er zo weinig volk kwam opdagen om hen aan het werk te zien. Maar ze zijn dan ook niet echt een band die vaak op dergelijke festival te zien zijn. En sludge is nu ook weer niet meteen het meest toegankelijke of populairste genre. Hoewel ik er nog steeds van overtuigd ben dat meer mensen dit goed zouden vinden, indien ze het een eerlijke kans zouden geven.
Na de grondleggers van de Sludge is het tijd voor de godfathers van de shoegaze. Het optreden van My Bloody Valentine op Pukkelpop in 2009 steeds nog steeds geboekt als één van de luidste optredens ooit in België. En iedere keer er weer eens over geluidsnormen wordt gesproken, komt ook dit optreden weer boven water. Vanavond maken ze duidelijk dat ze niet alleen veel lawaai kunnen produceren. Het volume staat nu een heel stuk stiller dan enkele jaren geleden en maar goed ook. Het is opnieuw de muziek die primeert. En dat kan ik enkel maar toejuichen. My Bloody Valentine maakt er een voortreffelijk optreden van. Shoegaze van de bovenste plank, zoals we van hen mogen en zelfs moeten verwachten. Zowel oude als nieuwe nummers passeren de revue en blijken van eenzelfde niveau te zijn.
Wanneer ik na 1,5 uur weer met beide voeten op de grond land en achter mij kijk, blijkt dat er niet zo heel veel volk is blijven staan om het einde van de show mee te maken. Het steekt bij mij wel dat het respect voor deze legendarische band niet groter is. Maar een beetje verder staat een andere legendarische band klaar om zijn opwachting te maken.
De 3e legendarische band die deze dag alsook het gehele festival mag afsluiten is Blur, de enige echte keizers van de Britpop (voor mij dan toch). Na jaren afwezig te zijn geweest van het grote podium staan ze eindelijk weer waar ze thuis horen. Heel wat mensen waren op dit moment aan het wachten. 1,5 uur de tijd kregen ze om de hoge verwachtingen in te lossen. En man, werden de verwachtingen ingelost! En zelf meer van dat. Blur heeft oog voor al hun fans: degene die enkel de hitjes kennen, maar ook de fans van het eerste uur. Iedereen krijgt wat ze graag willen horen. Damon Albarn is in grote doen, alsook de rest van de band. Ook hier druipt de speelvreugde er van af en behandelen de fans die al jaren op een teken van leven wachten met het grootste respect. En even na 1 uur ’s nachts, wanneer de laatste noten van “Song 2” zijn gespeeld , beseft het publiek dat ze getuige zijn geweest van een memorabel optreden.
Een meer dan waardige afsluiter van een prachtig festival dat ik voor altijd in mijn hart zal dragen. Hier zullen ze mij de komende jaren nog terug zien. En ik hoop dat na het lezen van de tekst ook anderen eens bereid zullen zijn om de festivals in eigen land eens achterwege te laten en de moeite doen om eens in onze buurlanden te snuisteren wat er daar allemaal te beleven valt. Ik kan het enkel maar warm aanbevelen. Tot volgend jaar op Eurockeennes.
Organisatie: Eurockeennes (Fr)
Eurockeennes 2013 – vrijdag 5 juli 2013
Eurockeennes 2013
Terrain - La Plage
Belfort
De tweede dag van Eurockeennes gaat van start met Deap Valley. Een bandje die vanuit het niets en zonder enig album op alle grote festivals in Europa de affiche mogen sieren. Dat ruikt naar een ijverig label. Wat we te zien en te horen krijgen is weinig memorabel. De band bestaat uit 2 vrouwen (gitaar en drum) die zich op een nogal eigenaardige manier kleden. Het deed mij denken aan 2 goedkope prostituees die je langs de autostrade in één of ander voormalig Sovjetland kan tegen komen. Hun muziek, Amerikaanse garagerock zonder meer, is weinig verrassend en heeft, net als de 2 meisjes, weinig om het lijf. De gitaarsound klinkt met momenten wel zeer mooi. Maar daarmee is ook alles gezegd.
Snel over naar de Greenroom voor Matthew E. White. Het contrast kan bijna niet groter. Een zwaargebouwde, langharige man met de obligatoire baard, die americana brengt, die met momenten heel stevig rockt. Muzikaal is dit zeker een verademing. Gaat van hard naar zacht en van gevoelig naar stevig rechttoe, rechtaan. In de rustige nummers druipt de gevoeligheid eraf, zonder ooit klef of zeemzoeterig te klinken. Af en toe horen we ook stiekem wat country in de set sluipen, wat we alleen maar kunnen aanmoedigen. De optreden is veel steviger dan gedacht, ook al omdat Matthew zich laat bijstaan door een volwaardige band die de nodige snedigheid aan het optreden geven. Alleen jammer de publieke interesse vrij beperkt is. Toch jammer dat veel mensen dit steengoede optreden gemist hebben.
Over Airbourne ga ik zeer kort zijn. Australische hard-rock zonder meer. Al snel komt ACDC in gedachten op, maar dan toch eerder een slap afkooksel. Ze laten dit echter niet aan hun hart komen en brengen hun muziek met een grote gedrevenheid en tonnen energie. Maar ze kunnen toch niet wegsteken dat ze meer op een tributeband lijken dan een volwaardige eigen band met een eigen sound.
Nog een van die nieuwe bandjes die iedere zomer als paddenstoelen uit de grond lijken te schieten: Fidlar. Ze brengen commerciële garage-punk-rock, die wel al heel wat beter klinkt dan Deap Valley, maar toch ook weinig nieuws onder de zon te bieden heeft. Bij vlagen lijken ze soms de wedergeboorte van The Blood Hound Gang, evenwel zonder hetzelfde gevoel voor humor. Ik voelde mij opnieuw 16 jaar toen dergelijke bands alle festivals overspoelden. Het publiek moshte er duchtig op los en ook het crowdsurfen lijkt in Frankrijk nog steeds toegelaten. De weide hield duidelijk van Fidlar, en dat kan ik ze moeilijk kwalijk nemen, want sfeer scheppen kunnen ze zeker. Op de vraag om allemaal het podium te bestormen , reageerde het publiek niet, maar dat had vooral te maken met de imposante security die de frontstage moest bewaken. Geen massale bestorming dus, wat jammer was. Want het ging perfect aansluiten bij de broeierige sfeer die deze jongens van Fidlar weten te scheppen. Een echte liveband dus.
Om het jonge geweld wat te counteren en omdat er op dat moment weinig anders te zien was toch even wat wereldmuziek opgesnoven. Jupiter & Okwess Int. brengen Congolese ritmes, in een modern jasje. De setting was ook perfect voor dergelijk optreden: op het strand met uitzicht over het meer en een stralende zon die de hemel siert. De toeschouwers waren blijkbaar toe aan wat dansen, want op het strand werden er menig beentjes gesterkt.
Woodkid is bij mij volledig onbekend, maar blijkbaar boeren ze in eigen land wel zeer goed, getuige de grote massa die voor de Greenroom staat toe te kijken. Ze stonden aangekondigd als pop en Frans, en het tijdschema had inderdaad opnieuw niet gelogen. Pop was het zeker. Maar Woodkid brengt muziek die mij eigenlijk volledig koud laat. Ze proberen hun muziek een bombastisch cachet te geven, maar vervallen heel snel in een kitscherige sound. Dit zorgt ervoor dat de nummers heel onpersoonlijk klinken en noot een zekere sfeer kunnen oproepen, die de band hoogst waarschijnlijk wil oproepen.
Ook de stem van de zanger draagt niet veel bij en klinkt hoe langer hoe eentoniger. Het feit dat ze kiezen om de grote schermen naast het podium te gebruiken om hun visuals te tonen en niet het optreden zelf , maakt dat het gehele optreden van mij op niet veel bijval kan rekenen. Het zorgt er ook voor dat het publiek steeds dichter probeert bij het podium te raken om toch maar een glimp op te vangen van hun lokale helden.
Dan kies ik er liever voor om rustiger oorden op te zoeken en mij voor te bereiden om dé headliner van vandaag te bekijken.
En de headliner van vanavond :The Smashing Pumpkins. Hun vorige optreden dat ik mocht aanschouwen , staat nog steeds in mijn geheugen gegrift. Het was enkele jaren geleden op Pukkelpop en ik vond het toen zo tenenkrullend slecht dat ik het al na enkele nummers voor bekeken hield. De verwachtingen waren dan ook niet echt hooggespannen te noemen. Maar wat een verschil met enkele jaren geleden. Billy Corgan laat zien dat hij er opnieuw heel veel zin in heeft. Spetterende lichtshow, veel solo’s, een uitgelaten sfeer. Het was alles wat ik hoopte dat het zou zijn en nog meer.
Waar hij vroeger met een ongelofelijke tegenzin de oude (en nog steeds beste) nummers bracht, brengen ze deze nu met ongelofelijk veel respect. Een cover van David Bowie (“Space oddity”) in het begin van de set maakt het optreden alleen maar interessanter. Het was niet altijd even strak gespeeld, maar het klonk wel oprecht en met volle goesting. Aan bindteksten heeft hij nog steeds een broertje dood, maar dat kan geen kwaad. Want de show is een wervelwind die naar een ware climax gaat en uitmond in een prachtige, 10 minuten durende versie van “United States”. Als toemaatje gooien ze er dan ook nog eens al bisnummer “Tonight, Tonight” bovenop. The Smashing Pumpking hebben getoond dat ze tegenwoordig nog steeds relevant zijn en dat als ze willen ze er een wervelende show van kunnen maken. The Pumpkings are back, en ik ben er zeer blij mee.
Even tijd om te bekomen is er niet, want na de headliner staan er nog 2 bands op mijn programma die ik zeker wil zien. Beginnen doe ik bij Electric Electric. Deze, opnieuw Franse band staat aangekondigd als math-rock. Maar uiteindelijk brengen ze veel meer. Ze lijken mij het Franse antwoord op Foals te zijn. En ze starten meteen furieus: een dreigende, dragende beat en snijdende gitaar. Je weet dan al waar ze naartoe willen. De groep bestaat uit 3 man: 1 gitaar, 1 drum en 1 electrowizard. De nummers hebben een hele hoge dansbaarheidsfactor. Maar het hoge niveau van het begin van de show kunnen ze niet constant aanhouden. Soms weet de linkerhand niet goed wat de rechter doet en klinkt alles niet zo zuiver. Bij math-rock is dit vaak het geval en moet het soms een beetje wringen en botsen, maar daar kunnen niet alle bands mee wegkomen. Ook staan de bassen en de drum zodanig luid dat het gitaargeluid bijna niet meer te horen is. Hierdoor klinkt alles wat monotoon en dof. Dat is ook te zien aan het publiek dat steeds trager beweegt op de muziek. Ze hebben zeker goede ideeën, maar er is nog wat werk aan.
Afsluiten doen we vandaag met een band die in Frankrijk en Wallonië immens populair is, maar in Vlaanderen volledig onder de radar blijft: Archive. Het is één van die bands die ik al lang wil zien, maar om de één of andere reden steeds lijk te missen. Dat ze populair zijn in Frankrijk wordt direct duidelijk. La Plage wordt overspoelt door het publiek (het zal niet de laatste keer zijn op dit festival) en het wordt drummen om nog een plaatsje te vinden waar alles goed hoorbaar is.
Archive brengt trip-hop – rock van de bovenste plank. Ze leveren een staaltje van perfect vakwerk af. De set wordt perfect opgebouwd en wordt gebracht door hele goede muzikanten. Ook de stemmen van de zanger en de zangers zijn van de bovenste plank. Ze brengen La Plage in extase. Het Franse publiek laat zich met plezier inpakken. Voor veel show moet je bij hen niet zijn. Het draait allemaal rond de muziek. Waarom deze band in Vlaanderen geen voet aan de grond krijgt, blijft na dit optreden voor mij een nog groter raadsel. Ga gewoon eens kijken wanneer ze in de buurt bent. Ik ben er zeker van dat ze in de smaak zullen vallen.
Organisatie: Eurockeennes (Fr)
Eurockeennes 2013 – donderdag 4 juli 2013
Eurockeennes 2013
Terrain - La Plage
Belfort
Met een trip van 6 uur voor de boeg doorheen België, Luxemburg en Frankrijk had ik een hele selectie CD’s uitgepikt om de rit wat te verzachten. Maar een defecte CD-speler gooit roet in het eten. Ideale manier om het Franse muzieklandschap te ontdekken aan de hand van de radio. Een tocht langs bergen klassieke muziek, funk, soul, foute 80’s disco, Franse chanson en toch wel een keer of 8 het laatste hitje van Daft Punk. Een zeldzame keer mogen we ook het alomtegenwoordige Balthazar aanhoren. Maar wat blij dus dat we eindelijk aankomen en die verdomde radio mogen uitzetten.
Het adembenemend zicht van op de camping met de omliggende bergen zorgen direct voor een aangenaam vakantiegevoel. Ook het aangenaam weer draagt bij tot deze stemming. Veel beter kan een festival niet beginnen.
Na een toch van een half uurtje over een (hopelijk) oud en ongebruikt treinspoor komen we op de weide terecht waar we 4 lange dagen zullen vertoeven. De locatie is werkelijk prachtig. Het terrein is omgeven door 2 meren en 1 van de podia is zelf letterlijk in het water neergepoot, zodat de toeschouwers hun voeten kunnen warmen aan het zandstrand. Een locatie als deze ben ik in België nog niet tegen gekomen.
Maar dan nu waar het eigenlijk allemaal om draait, de muziek.
Het startschot op de mainstage wordt gegeven door Gary Clark Junior. Waar deze muzikant de mosterd heeft gehaald is niet moeilijk te achterhalen. Met zijn Blues-rock probeert hij de grootmeester Jimmy Hendrickx te evenaren. Daar slaagt hij echter niet in. Maar niet te min laat hij wel een goede indruk na. Voor de 2e gitarist heeft een gemene solo in de vingers die hem de ster van de show maken. De stem van Gary Clark Junior staat echter veel te luid in de mix en verstoort de klank te veel. Ook mag er al eens wat meer gejamd worden. Misschien dat ze dit wel doen bij een volledige show. Ik zou eens gaan kijken, want interessant was het zeker
Tijd voor de 1e hype van het moment. Met “Stoned and starving” hebben de jongens van Parquet Courts een (bescheiden) hit te pakken op Studio Brussel. Daarin maken ze direct duidelijk waar het bij hen om draait: indierock, met een stevige punkinjectie. Vooral de gejaagdheid waarmee ze de nummers brengen valt op. Het heeft het geheel iets opwindends, dansbaar en energiek. Maar een volledig optreden die intensiteit aanhouden is blijkbaar wat te veel gevraagd. Wanneer ze het tempo terug schroeven gaat ook het niveau van het optreden achteruit en deemstert de aandacht van het publiek wat weg. Maar niettemin een interessante band, met 1 van de zangers die het stemgeluid van Thursten Moore benadert. Er zit zeker een grote groeimarge in deze jonge band. Hopelijk krijgen ze kans om verder te blijven groeien en verdwijnen ze niet in de anonieme massa van soortgelijke bands.
Parquet Courts mag dan al wat gehypet worden, in vergelijking met Alt-J is dit echter niets. Ik ben zeer blij dat ik ze eindelijk eens live kan zien, want ik heb nooit begrepen dat deze band zo exceptioneel maakt. En na hun optreden begrijp ik het nog altijd niet. Met hun dansbare indie krijgen ze wel snel heel de weide (of het strand in dit geval) op de hand. Het enthousiasme van het publiek blijkt echter ook een nadeel te hebben. Er wordt luid meege’zongen’ in, wat ik denk, het Engels, maar dan met ongelofelijk veel haar op. Hierdoor verdwijnt de muziek wat naar de achtergrond. Bij heel veel bands zou dit een voordeel zijn, maar het zorgt er voor dat mijn oordeel over het optreden misschien wat verstoord is. Het publiek wordt wel in perfect Frans aangesproken door 1 van de bandleden, wat de pret er alleen maar groter op maakt. Dat de band wat te bieden kan je niet ontkennen. Ze kunnen sfeer scheppen met hun nummers en hun uitstraling. Een goeie band is het zeker, maar zo speciaal is het toch ook allemaal niet. Blijkbaar was dit wel niet hun beste optreden, dus blijf ik nog altijd wat op mijn honger zitten.
Over dan maar naar de eerste Franse band die ik wel eens een kans wil bieden. En een band was het, want Wax Tailor was niet alleen gekomen. Met zang, viool, fluit, gitaar, rapper,… is dit meer dan alleen maar een DJ. Je krijgt het gevoel dat de man een verhaal wil vertellen met zijn nummers, in plaats van louter en alleen het publiek aan het dansen te krijgen. Voor mij zeker geen probleem, alleen jammer dat hij dat dansen met momenten volledig uit het oog verliest. Het optreden resulteerde na een tijd in een mak feestje.
Dan liever snel door naar een andere Fransman die ons mag proberen te overtuigen. En overtuigen doet Chapelier Fou zeker. Hier wel iemand die de band thuis heeft gelaten en het alleen probeert. Met een batterij aan mengtafels, samplers,… voor zich lijkt het een standaard DJ-set te worden. Maar dan haalt hij zijn viool boven en weet hij die perfect te mengen met al die elektronische geluiden. De hele set baadt in een zweverige sfeer en weet bij momenten te raken aan de sound van Boards of Canada en ook wel Cocorosie. De viool geeft de muziek een ongelofelijke meerwaarde, een lyrische kracht die het publiek in vervoering weet te brengen. Het geeft het geheel een speciaal cachet dat voor mij in heel wat elektronische muziek ontbreekt. Het zorgt wel voor een domper op de dansvreugde. Mee wiegen is meer aangewezen bij dit optreden. Aangezien ik mijn dansschoenen toch thuis vergeten was, was dit voor mij niet echt een probleem. Een verfrissende ontdekking binnen de Franse muziekwereld, die ook in ons land wel wat aandacht mag krijgen. Bij deze…
En zo was het al tijd voor de headliner van deze avond, Jamiroquai. De headlinespot is zeker zou 10 jaar geleden zeker geen verrassing geweest zijn. Maar heden ten dage is zijn ster toch een beetje tanend. De verwachtingen lagen dan ook niet echt hoog, maar toch bleef er wat nieuwsgierigheid over om te zien wat deze (voor de muziekwereld dan toch) oude man nog kan. Jamiroquai pakt uit met een indrukwekkende bezetting achter zich: blazers, achtergrondzangers en –zangeressen, bass, drums, gitaren,… Hij brengt zijn muziek met een heel groot funkgehalte, of probeert dat toch. De soul-saus wordt over de nummers gegoten om ze wat extra diepte te geven. Maar echt funkalicious wordt het nooit. Ondanks het groot arsenaal aan hits zijn er toch te veel nummers die zeer weinig om het lijf hebben. Een show van meer 1,5 uur is wat van het goede te veel. Als hij alle beste nummers in een show van een uur had gebundeld was dit zeker een puik optreden geweest, maar ook zonder meer. Ook de lange pauzes tussen de nummers halen ook volledig het ritme uit de set. Van een headliner mogen we toch wat beter verwachten.
Op het kleinste podium mogen de jongens en meisje van La Femme onze avond proberen aangenaam af te sluiten. Ze mochten 15 minuutjes later aantreden omdat Jamiroquai maar bleef doorgaan. Hierdoor kwamen ze heel gretig het podium op. Met bonkende beats proberen ze direct de boel op gang te trekken. La Femme doet trouwens zijn naam alle eer aan, met 1 vrouw in de groep die niet alleen een mooie stem heeft. Het feit dat ze dan ook nog eens in het Frans zingen (Franse band trouwens) zorgt ervoor dat er bij mij snel een link wordt gelegd met Vive La Fête. Maar La Femme is poppier, speelser, toegankelijker en makkelijk dan hun Vlaamse ‘tegenhangers’. Hun nummers kruipen zeer snel in het oor. Ze zijn wel een heel stuk braver, zowel qua podiumact als muzikaal. Niet te min wordt iedereen dansend naar de camping gestuurd om in de tent nog wat na te daveren.
Organisatie: Eurockeennes (Fr)
Eurockeennes 2013 – zaterdag 6 juli 2013
Eurockeennes 2013
Terrain - La Plage
Belfort
Onder de brandende zon krijgen Black rebel motorcycle club de twijfelachtige eer om de Mainstage te openen. De muziek van BRMC is meer geschikt om in donkere zalen te gaan bekijken en beluisteren, in tegenstelling tot een zonovergoten plein. Maar daar lijken ze zich bitter weinig van aan te trekken. Met 3 man doen ze wat we van hen mogen verwachten: rocken. En meer moet dat ook niet zijn. Ze zijn de ideale opener om het festival op gang te trekken. Ze eindigen hun set ook met hun 2 grootste hits, zoals het een festivaloptreden betaamt. Ze tonen dat hun plaats op de Mainstage meer dan rechtvaardig is.
Over naar JC Satàn, een Franse rockgroep die ook al eens over de grenzen van eigen land komen piepen. Ze brengen (hard-)rock zonder meer. Waar de BRMC er mee wegkomen, lijkt dit hier echter wat minder geslaagd. Hun muziek is niets speciaals, maar wel met zeer veel ziel gebracht. De Fransen gaan volledig uit hun dak en de eerste moshpit van de dag is een feit. Als dat zo vroeg al lukt, moet het toch wel gerockt hebben.
Over naar La Plage om eens te horen hoe het echt moet. Bij Dinosaur Jr. hetzelfde probleem als bij Archive: een veel te kleine stage voor veel te veel volk. Maar daar lijken Mascis en de zijne zich zeer weinig van aan te trekken. Dinosaur Jr. speelt een ongelofelijk strakke set. Het is het beste optreden dat ik van hen al heb gezien. Alles klopt: de stem, de sound, het publiek, het strand. J. Mascis is zoals gewoonlijk zijn stoïcijnse zelve, maar Lou Barlow neemt met verve de honneurs waar. Zo weten we ook weer hoe je moet rocken. Verrassen doen ze al lang niet meer, maar ze zijn wel geroutineerde muziekanten die nog altijd spelplezier uitstralen.
Ik wou nadien Von Pariah gaan bekijken. Maar na 1 nummer stak het mij al zodanig tegen dat ik niet ben blijven staan. Ik zal mij dan ook maar wijselijk van alle commentaar onthouden.
De Mainstage loopt aardig vol voor Two doors cinema club. Blijkbaar zijn deze jonge snaken in Frankrijk héél populair. 2 weken geleden had ik ze al gezien op Best Kept Secret en omdat ik daar zo onder de indruk was , wou ik ook nu hun optreden niet missen. Het gaat zeer snel voor deze band. En dat is in dit geval ook volledig terecht. TDCC brengt poppy rock die bulkt van de catchyness. En het publiek kan dit ongelofelijk smaken. Het is de eerste band die de weide voor de Mainstage van het begin tot het einde in beweging krijgt. De band lijkt wel gemaakt om op dergelijke podia te spelen. Het lijkt alsof ze de ene hit na de andere spelen, terwijl je de eigenlijke hits op 1 hand kan tellen. Maar het publiek ontvangt alle nummers met open armen.
Naderhand wou ik nog naar Fauve gaan kijken, maar het was er zodanig druk dat er geen doorkomen aan was.
De headliner deze avond mocht een thuismatch spelen. Phoenix is één van de grootste bands in Frankrijk en ver daarbuiten. Een terechte headliner dus, die ook in België hoog op de affiches staat. De weide loopt vol met enthousiastelingen die maar wat graag hun nationale trots willen aanmoedigen. De verwachtingen zijn dan ook hoog gespannen en worden jammer genoeg niet ingelost. Ik merk dat de band mij geen 1u30 kan boeien. De nummers lijken daarvoor een beetje te veel op elkaar. Ook de vocalen blijven wat te veel op dezelfde toon steken, waardoor het allemaal een beetje gaat vervelen. Ook het publiek reageert veel minder uitgelaten dan bij de vorige groep op de Mainstage.
Ik denk dat een dergelijk festival headlinen voor Phoenix wat te hoog gegrepen is. Misschien waren het wel de zenuwen, want de zanger leek echt onder de indruk. Hij zei ook dat het de eerste maal was dat hij in Frankrijk voor zo’n groot publiek mocht spelen. Jammer maar helaas dus. Misschien de volgende keer beter, want ze hebben zeker genoeg nummers en kwaliteiten om een publiek in vervoering te brengen.
Organisatie: Eurockeennes (Fr)
Steve Winwood’s setlist was een mooi overzicht van diens lange carrière met verrassend veel aandacht voor het werk van zijn voormalige bands Spencer Davis Group, Blind Faith en Traffic. Minder solo werk dus, en opvallend genoeg al helemaal niets uit zijn bekendste soloplaten uit de jaren tachtig ‘Arc of A Diver’ en ‘Talking Back to the night’.
Geen mens die hierom maalde, want dankzij een goedgeluimde Winwood en een werkelijk schitterende begeleidingsband was dit een optreden om van te smullen. De hits van Spencer Davis Group (“I’m a man”, “Keep on Running” en helemaal op het einde “Gimme Some Lovin’”) gingen er vlotjes in en zorgden voor een uitgelaten sfeertje bij het toch wel ‘oude’ publiek (ondanks onze 47 lentes voelden we ons piepjong wanneer we alle grijze haren rondom ons aanschouwden).
Maar het was vooral met het werk van Blind Faith en Traffic dat Steve Winwood en zijn uitmuntende band schitterden. Met een halve gorilla (Café De Silva) als extra percussionist klonk de band bij momenten zeer soulvol en funky en zat er flink wat groove in de set. Winwood zijn soulvolle stem (weinig blanken kunnen zoveel soul in hun stem leggen) was onaangetast gebleven en uit zijn authentieke sixties orgel wist hij klanken te halen die ons ook al naar vervlogen tijden deden hunkeren. De meest briljante muzikant was echter met voorsprong Paul Booth die fantastische klanken haalde uit saxofoon, fluit en keyboards. Ook al had het gezelschap met José Neto een fenomenale gitarist in de rangen (die een prachtsolo leverde in de Traffic song “Low spark of high heeled boys”), het plezierde ons enorm dat Winwood zelf de gitaar ter hand nam om er een portie heldere seventies rock uit te puren met de Blind Faith klassiekers “Can’t find my way home” en “Had to cry today”. Het typeerde de veelzijdigheid van deze rasartiest, die niet alleen een begenadig songschrijver en dito pianist is, maar ook nog eens een genie op gitaar.
Een paar minpuntjes misschien : “Fly” werd heel netjes en perfect afgewerkt maar klonk helaas ook een beetje vlak en saai, “Higher Love” mondde ook niet echt uit in het verhoopte feestje en in de Traffic song “Light up or leave me alone” kregen alle muzikanten een beetje te veel tijd en ruimte voor hun obligate solomomentje (vooral die drumsolo was er voor ons te veel aan) waardoor de song wat zoek raakte tussen een overdaad aan virtuoze hoogstandjes.
Een uitmuntend “Dear Mr Fantasy”, waarin Winwood alweer een briljante gitaarsolo uit zijn mouw schudde, maakte alles weer in één klap goed en de Traffic klassieker kroonde zich zo tot het absolute hoogtepunt van de avond.
Het viel ons op dat het gros van de setlist bestond uit heerlijke versies van onsterfelijke songs die inmiddels al ouder zijn dan 40 jaar. Hoegenaamd geen garantie dus voor eventueel splijtend nieuw werk van Meneer Winwood, maar wel goed voor een avondje nostalgie van de bovenste plank.
Ook nog een pluim voor het Belgische beloftevolle bandje Sir Yes Sir, die het halfbejaarde volkje wel even deed opschrikken met een stevig naar rechts gedraaide volumeknop, maar die een handvol puike songs in petto had die werden opgefleurd met een gejaagde saxofoon als aangename stoorzender. Iets om in de gaten te houden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/steve-winwood-09-07-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sir-yes-sir-09-07-2013/
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen )
De Amerikaanse singer/songwriter achter Iron & Wine, Sam Beam, is al een pak jaar bezig en is eigenlijk het enige vaste lid . Eerst werd z’n folkamericana gekenmerkt van introvertie en weemoed . Puur, oprechte, eenvoudig , rakend songmateriaal! Maar we hoorden al meer bredere arrangementen doorsijpelen en ook klonken er al nummers wat levendiger en optimistischer. Op de nieuwe plaat horen we uitbundigheid , extraverte vs sober- en ingenomenheid.
Popsensibiliteit , die een verscheiden gemoedstoestand opwerpt en niet vies is enkele zijpaden van jazz en funk te bewandelen . Een mooie afwisseling van songs als je het viertal “Caught in the briars”, “Joy”, “Grace for saints & ramblers” en “Lover’s revolution” van de cd beluistert, die de groepsnaam nu alle eer aandoet .
De Amerikaanse blonde zusjes Jennifer en Jessie Clavin uit Californië (op z’n Blondies) laten een heerlijk rockend debuut van korte, kernachtige (overwegend) ‘twee-en-half minuut’ songs op ons los. Indie garagepop , die een ‘beach’gevoel creëren , eentje waarvan het zand eens deftig mag opwaaien, waar nodig .
Een afwisseling van snedig , gruizend rockend materiaal ( o.m. “Next stop”, “Dead in your heart” , “Waiting by the telephone”) en enkele broeierige meer zomerse melodieuze ‘bubblegum’ pop (“Outta my mind”, “Dreaming without you” en de titelsong ). Ze brengen een plezierige, levendige, bruisende dynamiek , die z’n gevoelig, dromerig , onschuldig tienergevoel niet verliest. Fijn boeiend plaatje!
Een paar jaar terug wist het Britse Hurts door te breken met twee venijnig popsongs “Wonderful life” en “Better than love” , voorbeelden van synthpop en onderkoelde electropop, niet vies van een vleugje bombast en kitsch.
Meteen werd de link gelegd en zijn ze onmiskenbaar verbonden aan de ‘new romantics’, ‘the youngsters’ na de eerste wavegolf begin jaren ‘80. En dit zijn invloeden van The Human League, Spandau Ballet, A flock of seagulls, Haircut 100 en Heaven 17, maar vooral meer ABC en de Pet Shop Boys.
De tweede plaat van het duo ligt in het verlengde van ‘Happiness’, maar de stijl, de melodramatiek , de emotie, de orkestraties , de bombast, de kitsch en de integere, indringende getormenteerde zang refereren aan Ultravox, Murry Head, Gazebo en Army of lovers in hun sfeervolle synthpop. Tja we halen hier een pak namen voor de geest bij een bandje als Hurts. En ongelofelijk, in een handvol songs doet de band nog denken aan werk van Muse en Depeche Mode . Song als “Miracle” en het ingenomen “Help!” zijn sterk, maar algemeen raken de nummers minder dan hun debuut . Soms een beetje teveel van hetzelfde , wat afdoet aan hun meer afwisselend debuut. Goed , maar niet meer dan dat ! …
Als we zien op de website Anydecentmusic dat deze plaat overal de hemel in geprezen wordt en van de betere muziekpers enorm hoge scores krijgt, dan is dit op zijn minst iets wat onze aandacht opeist.
Doch, we merken vooral dat dit geen hapklare brok is, en bij momenten zelfs een regelrechte aanslag op de trommelvliezen. Dit is loeiharde compromisloze shoegaze metal met schreeuwzang en post rock uithalen. Dus helemaal niet voor gevoelige oren bestemd, laat staan de radio. Velen zullen trouwens al snel afhaken bij het horen van zoveel lawaai. Maar voor doorzetters is er goud te bespeuren, al zit dat wel veelal verscholen achter verschroeiende noise en angstaanjagende death metal.
‘Sunbather’ is een interessante en creatieve interactie tussen post rock en de meest extreme metal, maar het vergt wat moeite om achter de razernij en agressie de muzikale rijkdom te bespeuren.
De voltallige pers mag dan al compleet overstag zijn gegaan, wij zijn er nog niet uit en hebben er voorlopig nog wat moeite mee om dit te verteren.
‘Sunbather’ heeft iets mythisch, dat is duidelijk, maar het is zware kost, heel zware kost. Doch oordeelt u vooral zelf.
Rock Werchter 2013 – dag 4 - zondag 7 juli 2013
Rock Werchter 2013
Festivalterrein
Werchter
Op deze zonnige zondag konden Depeche Mode en Editors hun ervaringen als headliners uitwisselen. Gogol Bordello zorgde voor de namiddag swing, en een ‘positive feeling’ hielden we ongetwijfeld over aan de synthpop van Bastille, de poprock van de zusjes Haim en de folky tunes van Of Monsters & Men. Op deze afsluitende dag werden we opnieuw goed verwend …
Ons parcours op dag 4
Wie houdt van Mercury Rev, MGMT en Flaming Lips kan zeker bij het Amerikaanse Youth Lagoon (Klub C) terecht . Trevor Powers bracht samen met z’n band nogal wat stevige, rauwe psychedelische tunes in het materiaal, waartegen gitaren en drums moesten opboksen . En zelf heeft hij een nogal onvast, scherp, soms snerpend stemgeluid. Zware kost op de middag. Live klonken de nummers nog krachtiger .
Een pure retrotrip hadden we dan van Matthew E. White (The Barn). Z’n west coast americana bood eerst een ‘lazy sunday afternoon feeling’ , maar de sfeervolle aanpak kwam breder, directer en feller . Een heerlijke trip van uiterst genietbare , meeslepende songs, waarbij enkele nummers mooi werden uitgesponnen.
Massaal zakte het publiek af naar de Klub C voor het Britse Bastille, die met “Pompeii” van het debuut ‘Bad blood’ al meteen een grote hit hebben . Leuk ontspannende , onschuldige groovy pop hoorden we, opgezweept door de synths en de bijhorende troms , die refereerden aan de begindagen van A-Ha. Het kwartet werd telkens warm onthaald. Het bommetje ontplofte naar het eind met “Flaws” , de cover “Rhythm of the night” (met een vleugje “Rhythm is a dancer” ) en natuurlijk “Pompeii”, door de ‘Ow-ei’s, luidkeels meegezongen en – gebruld.
De zusjes Haim (The Barn) uit LA, California zitten ergens tussen de rockende dames Alanis Morissette, Heather Nova en Melissa Etheridge in. Ze brengen emotievolle , boeiende gitaarpop met een stevige randje, en hebben net als Bastille ook al een hit op zak, “Don’t save me” , van het te verschijnen debuut in september . De drie zusjes worden aangevuld met een drummer, spreken tot de verbeelding , maar roepen nu net zelf het publiek op naakt te gaan. Zo ver kwam het allemaal niet , maar ook hier hoorden we fijne, leuke gitaarpop , die op het eind “Let me go”, net als Bastille , het publiek ophitste op met troms. Fleetwood Mac , één van hun inspiraties ontbrak niet met “Oh well!”.
We pikten nog een groot deel van de gekke bende van Gogol Bordello (Main Stage) op . Wie een feestje had op zaterdagnacht kon het deze namiddag zeker verder zetten met hun gypsy punk . Gogol Bordello maakt het niemand moeilijk, zijn sfeer- en partymakers met de nodige singalongs . Niemand die erom maalt welke song hier gespeeld werd , als er maar ambiance was op hun zigeunerpunk. Een hoop losgeslagen piraten uit een vorige eeuw …
Opnieuw en volle Barn voor Alt-J , één van de Britse sensaties uit Leeds , die muzikaal op vele manieren te omschrijven is . Hun broeierige, weerbarstige als dromerige, gevoelige indie werkte deels op de dansspieren , die ze dan even snel lieten vallen … Toegankelijk, prikkelend , fris en groovy allemaal maar niet vies van onverwachts bevreemdende, avontuurlijke wendingen . Ze werden enorm sterk onthaald , en dat was toch een beetje verwonderlijk bij hun creatieve pop . We konden lekker dwalen op die korte leuke songs en tunes van “Something good” , “Buffalo”, “Fitzpleasure”, “ Matilda” en “Breezeblocks”.
Op deze zomerse namiddag ging de rootscountryrock en westcoast pop er aangenaam in van de Amerikaanse Band of Horses (Main Stage) , die al een handvol platen uithebben . Ze graven soms diep in de classic rock en linken nu eerder aan The Eagles en Crosby, Still & Nash dan naar maatjes My Morning Jacket . Ze klonken gedrevener en snediger dan op de laatste plaat, die rustig voortkabbelt in een melancholiek dromerige sfeer . Oudje “Is there a ghost” was a meteen een huiverende opener; “Laredo” en “Electric music” hielden er het tempo in en met “The funeral” werd finaal sterk geëindigd . Kwamen beter tot hun recht in één van de tenten dan op de Main Stage .
… De Klub C en The Barn waren erg in trek vandaag … Het tempo werd terug omhoog geschroefd bij het IJslandse Of Monsters & Men (The Barn). Hun doorbraak “Little talks”, één van die feelgood nummers die de tent in vuur en vlam bracht , was zorgvuldig gepland in het tweede deel van de set . Ritmisch sterke songs hoorden we van het uitgebreide combo, vrolijk , zwierig, sfeervol én speels enthousiast en onderhouden gespeeld. Een weelderige instrumentatie van gitaarriedels, vooral keys en trompet, kleurde en sierde het materiaal, die naar een Arcade Fire lonkte; campfire melodieën , ondersteund door handclaps en obligate “lala’s”.
Naast de mooie man- vrouw zangpartijen die elkaar afwisselden of aanvulden , ging vooral de backing instrumentaliste met de hoofdprijs weg . Ze zijn zeker gegroeid en naast “Litte talks” waren o.m. “Slow & steady”, “Lakehouse” , “Six weeks” en een opbouwend gierend “Yellow light” sterkhouders.
De Israëli Asaf Avidan (Klub C) bewees meer dan zomaar een “One day/reckoning” te zijn, vooral gekend door de remix van de Duitse DJ Wankelmut. Toegegeven , velen waren hier gekomen om die song te horen en kregen ‘em ook naar het einde , maar dan zonder beats. Eigenlijk kreeg je een set geserveerd van een sing/songwriter , vier leden om zich heen , waarvan twee bevallige dames , die aanvulde met snedige rock, blues , indie , reggae en leuke danstunes. Vocaal varieerde hij voldoende tussen ‘Helium’ en rauw doorleefd . Iets apart alvast . Hier kon hij een klein uur lang illustreren welk materiaal de moeite was van z’n twee cd’s .
The Gaslight Anthem (The Barn) uit New Jersey had er duidelijk zin en speelden een uitermate gedreven set . Dat kan ook niet anders met hun energieke, potige, opwindende en broeierige rock , ijzersterke melodieën en aanstekelijk refreinen, ‘American music pur sang’ dus! “Handwritten”, “’59” en “45” waren al meteen de eerste voorbeelden. Spijtig genoeg konden we maar een deel zien , maar het tempo werd af en toe wat teruggedraaid en dan kwam je zelfs uit op een ballad als “Mulholland drive”. Ze hebben hun ‘anthem” niet gestolen, want de band kan rekenen op een hondstrouwe fanbase en refreinen werden meegezongen …
Op die manier kwamen we tot de final closing acts Depeche Mode en Editors . Afsluiter Editors konden opkijken naar deze electrogoeroes van de eighties , gezien de laatste platen enorm die geluiden koesteren.
Depeche Mode (Main Stage) sloot in 2006 het festival af . De persoon die dacht stil te kunnen staan in de eighties vergaarbak en uit de bol wou gaan op een DM electrofeestje was er grotendeels aan voor de moeite . Met mondjes maat wordt er naar teruggeblikt en het duo Gahan – Gore blijven bij de leest met hun huidig materiaal . Opnieuw op wereldtournee zijn ze met ‘Delta machine’ en het eerste half uur werd gretig het nieuwere materiaal gespeeld . Goede behoorlijke luistersynthpop met songs als “Welcome to my world” , “Angel” en “Precious” . “A question of time” was de aanzet van de herkenbaarheid die synths met pop zo sterk met elkaar vermengen . Krakers “Enjoy the silence” en “Personal Jesus” volgden snel en warmden de menigte op . De visuals waren meer dan de moeite en gaven elan aan de luisterset van deze electro grootheden .
De elektronica werd opgeblonken op hun “Just can’t get enough” , dat heerlijk uitgesponnen werd , een snijdend “I feel you” en letterlijk zwaaiden ze ons uit op “Never let me down”.
Net als enkele jaren terug hadden we hier een goed optreden , maar miste opnieuw dat tikkeltje swing , wat hen vanavond als tweede headliner maakte . In januari voor de fans in het Sportpaleis …
Tom Smith en z’n Editors (Main Stage) voelden onwennigheid om na Depeche Mode op te treden en het festival af te sluiten . Maar achterna bekeken was dit de juiste zet van de organisatie . België houdt van Editors en Editors houden van België. Da’s onderhand wel duidelijk. Vorig jaar bliezen ze nog tien kaarsjes uit , nu heeft Editors in een half vernieuwde bezetting een nieuwe plaat uit ‘The weight of our love’, die zeer zeker voldoende in de spotlights kwam en goed verdeeld werd onder de waverockers die hen groot hebben gemaakt . Gewaagde start solo op piano met het nieuwe “Nothing” , waarna de rest van de band hem vervoegde . De single “A ton of love” volgde, en kwam aardig in de buurt van Echo & The Bunnymen. De temperatuur en de respons steeg nog meer als hierna “Bones” , “Munich” en “Smokers outside the hospital doors” werden gespeeld , met een hoop vlammenwerpers en vuurwerk . Tussenin af en toe een nieuw nummer, die het poprockminded album onderstreepten . De gitarist speelde zich in de kijker , was zelfzeker en is een waardig vervanger van Urbanowicz , Editors‘ gitarist van het eerste uur .
Iedereen hield van die aanpak, “Bullets” , “Racing rats” waren muzikale stroomstoten en rockten als vanouds . Depeche Mode kon alvast opkijken naar hun ingevoerde electrotunes op “In this light and on this evening” en op “Raw meat = blood drool” .
Samenhorigheid en een campfire feeling had je eerst met het intieme “No sound but the wind”, obligaat nummer geworden als ze hier in ons landje zijn en Bruce’s cover “Dancing in the dark” , met een knipoog naar TW Classic. De danskraker “Papillon” kon definitief Rock Werchter besluiten , dat gepaard ging met de tweede reeks vuurwerk!
Een definitieve lijn werd getrokken onder een Rockend Werchter 2013 in al z’n verscheidenheid. Tot volgend jaar op de 40ste editie!
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Nederlands 
Français 
