Dourfestival Dour 2013 – zaterdag 20 juli 2013
Dourfestival Dour 2013
Plaine de la Machine au Feu
Dour
Op deze derde Dourdag kwam de klemtoon zeker op elektronica, reggae , hiphop , dance en al het bijhorends snoep.
Een fris windje zorgde ervoor zorgde dat het optimaal festivalweer was. In de nachtelijke uren werd dit deftig beklemtoond en onderstreept door o.m. Flying Lotus , Booka shade en Venetian snares . Nachtraven leven …
Ons parcours
Bij Billions of Comrades was het synthgeluid zeer prominent aanwezig. De sound klonk dromerig, maar ook zeer energiek. Een vreemd contrast dat werd bekomen door de tegendraadse ritmes en de energieke zang van de frontman, die qua stemgeluid – vooral in de rustigere stukken - wat weg had van Robert Smith van The Cure. We hoorden een eclectische mix van genres de revue passeren (shoegaze, postrock, hardrock, indie), waardoor we deze band moeilijk konden plaatsen. Een uniek geluid hebben ze zeker en vast, maar de songs zelf overtuigden ons nog niet helemaal.
Sinkane speelde chille, funky elektropop die iets te weinig pit en bravoure bevatte. Het klonk allemaal wel zeer laid back, en daardoor leek het eerder geschikt als luistermuziek dan als dansmuziek. De zangers haalden hun stem bovendien nog eens door een vervormer, waardoor de songs nog een extra dosis loomheid meekregen.
Handig als een bandnaam zoals die van Antwerp Gipsy-Ska Orkestra de lading van de muziek helemaal dekt. We kregen dus gipsy ska uit Antwerpen, die ons nog eens kon bekoren ook. Vooral frontman Gregor Engelen had er zin in en strooide met het ene grapje naar het andere. De feel good muziek swingde en het publiek danste en lachte. Leuk, want op een warme zomermiddag hebben we niet altijd zin in zwaar op de maag liggende nummers.
We Are Enfant Terrible is een geflipt Frans trio dat opzwepende elektropop maakt. De zangeres had een krachtige stem en krijste dat het een lieve lust was, terwijl de drummer als een ADHD-patiënt zijn drumstel geselde. Pas bij de laatste drie nummers ontplofte de set echter helemaal, maar dan was het wel echt dansen geblazen. Uitstekende liveband!
De vier jonge Waalse gasten Pale Grey waren te zien op het podium met hetzelfde hemd en broek aan. Ze speelden onschuldige , dromerige melodieuze indiepop , met zalvende , knisperende keys en een fijne samenzang . De nummers zijn bemoedigend en goed uitgewerkt, hebben een snuifje Notwist , maar verder niks nieuw onder de zon.
Eén van de iconen van de reggae, ragga scene staat opvallend vroeg geprogrammeerd op Dour, met name de pensioengerechtigde Lee Scratch Perry, het reggae elixir van de eeuwige jeugd. Hij is er met ERM als begeleiding. De dubsounds, die hem zo uniek maken, zijn vooraf geprogrammeerd en vullen aan. Excentrieke figuur , gerespecteerd man voor z’n studiowerk , maar geen sterk zanger , brengt hij en voert hij z’n publiek deze namiddag in de optimale reggae flow en sfeer door (lange) repeterende jam’n’grooves.
Aan energie , opwinding en dynamiek geen probleem bij het Welsche The Joy Formidable . Het trio speelt zich al een paar jaar in de kijker in de clubs en op de festivals; ook deze namiddag moesten ze niet onderdoen. Het is me na al hun concerten wel duidelijk dat zij live de enige band zijn hoe My Bloody Valentine best klinkt: gecontroleerde chaos , explosieve melodieuze indierockende shoewave; strak, begeesterend, bezwerend en catchy, waarbij ze alle registers kunnen opentrekken, wild tekeer gaan en sommige nummers lekker lang kunnen utspinnen. Telkens splinterbommen, die worden gedragen door de kracht en sterkte van de indringende vocals van Ritzy Bryan . “Ladder is Ours”, “Austere” , “Whirring” , het zijn er maar enkele die ons telkens kippenvel bezorgen . Tonnen enthousiasme en gretigheid. Topconcert – opnieuw-! (Johan)
… (Of deze van Jonas) The Joy Formidable bracht dit jaar nog een teleurstellende tweede plaat uit na het ronduit fantastische ‘The Big Roar’. Hun nummers klonken meer poppy en orkestraler en de punch leek wat verdwenen te zijn. Gelukkig kregen songs als “This Ladder Is Ours” en “Maw Maw Song” live een andere aanpak, waardoor ook die twee als een mokerslag aankwamen.
Al na vijf minuten waren we helemaal weggeblazen door het trio dat een ongelooflijk luide wall of sound opzette zonder hun gevoel voor melodie te verliezen. Zangeres Ritzy Bryan en haar twee kornuiten zijn de sympathiekste mensen die je al op een podium gezien hebt, maar beschikken wel over een echte rock ’n roll attitude. Na de afsluiter en wervelwind “Whirring” die zoals steeds werd afgesloten met een minutenlange jam gooide Ritzy haar versterker en gitaar tegen de grond, en gaf ze enkele rake kopstoten aan het drumstel. Het beste rockoptreden dat we dit weekend zagen! (Jonas)
The Herbaliser is eveneens een muzikaal beleven en een ‘must see’ . Hun gekende recept - een mishmash van jazz, hip hop, elektronica, psychedelica, funk, soul en pop klinkt live aanstekelijk en groovy . Blazers , keys , flutes en scratches geven elan aan de sound. Een MC weet het publiek wat op te hitsen , en The Herbaliser verwezenlijkt als combo , deels instrumentaal , voor een aangenaam genietbare, heerlijke trip . Vakmanschap & Party vibes !
Keuzes … Pff … Moeilijk soms vooral als het Canadese Suuns en het NYse DIIV op hetzelfde uur geprogrammeerd staan .
Meteen werden we ondergedompeld in die unieke sound van Suuns , een intrigerende mix van indierock , krautrock , noise en bezwerende elektronica. In het eerste deel klinkt het kwartet extravert en aanstekelijk en durven gitaren en synths gieren, zonder echt te ontploffen. Een constante muzikale dreiging hangt , maar er wordt vaart terug genomen , en dan wordt de aanpak wat slepend en loungy . Een sterke afwisseling van een fascinerende band .
De band rond Zachary Cole Smith, DIIV, had een rustpauze ingelast om niet verzwolgen te worden van een ‘burntout’. Ook zij hielden er van om live hun indierockende ‘shoewave’ dreampop een boost te geven door rinkelend, tintelend , galmend gitaargetokkel , keys en effects.
De bandleden stonden nogal verfomfaaid op het podium en stimuleerden de aanwezigen om te gaan experimenteren met drugs. Natuurlijk werd dit onmiddellijk op luid gejuich onthaald. Hoe kan het ook anders op een festival als Dour. De nummers hypnotiseerden en klonken zeer eighties. De zweverige sound werkt al snel verslavend en het was heerlijk verdwalen tussen de hersenkronkels van de band. ‘Why do you need drugs when there is music like this’? DIIV had er opnieuw zin in . Mooi.
U-Roy is een ware reggaelegende. Ook al denk je er niets van te kennen, toch klinken zijn nummers je steeds weer bekend in de oren. 70 jaar is de man al, maar nog steeds weet hij met zijn stem de hele weide te vullen. Aangevuld met een backingzangeres en goede muzikanten gaf dit een fantastische set, vol met instant classics.
The Ultramagnetic MC’s staan op het podium om met een authentieke hiphopshow hun 25 jarig bestaan (net als Dour btw!) van hun meesterwerk ‘Critical Breakdown’ te vieren , bepalend toen binnen de scene. Al een gevoel van nostalgie hadden we , maar we waren zeker niet vies van dit real oldskool hiphopfeestje van deze Four Horsemen …
Wat moeten we nu denken van de freakfolkende goeroe Devandra Banhart ?! Twintig m!inuten te laat op het podium en het na 40 m!inuten voor bekeken houden … Devandra neemt het toonbeeld van de ultieme vrijheid soms letterlijk. Hij brengt steeds een pak nummers uit van rustige voortkabbelende , broeierige psychedelische droomfolk en americana met een Zuiders tintje . Een alternatief kleurtje , daar niet van , maar live weinig samenhangend , soms stuurloos en een onvaste zang . Dit was een repetitie, geen optreden in La Petite Maison ; laidbackfeelings, big smiles, leuk allemaal , maar ook niet meer dan dat ...
Dub FX is een Australische muzikant die zijn carrière begon op straat. Hij brengt een mix van reggae, drum ’n bass en hiphop en speelt zijn beats zelf in door te beatboxen. Indrukwekkend, bekijk zelf maar eens een filmpje op Youtube. Op Dour kwam het echter minder straf over. Misschien omdat de afstand op Dour tussen het publiek en de man zelf letterlijk en figuurlijk groter is dan bij zijn straatoptredens. En daardoor komen zijn persoonlijke teksten natuurlijk niet zo hard aan. Ook klonken zijn zelf ingespeelde beats na een tijdje wat eentonig, graag hadden we iets meer variatie gehoord.
Naast die baanbrekende Ultramagnetic MC’s was het uitermate goed gevonden om hen te combineren met die andere Amerikaanse hiphopband Jurassic 5 (met zes te zien!), die hun succesvolle periode hadden medio de jaren 90 en na heel wat ups & downs er nu na vijf jaar opnieuw bij zijn. Zij konden op enorm veel belangstelling en respons rekenen op de mainstage . Ook hier was er sprake van oldskool hiphop , aangevuld met allerhande samples , scratches, disco tunes , en ondersteund van een spervuur van raps . Zij hitsten hun publiek op en brachten hen in de juiste party mood ! Entertainment!
Even proeven van een Dournacht ? Geen probleem, elke avond kan je tot vroeg in de morgen totaal loos gaan op de beats’n’pieces . En dan is er écht veel volk op de been . nachtuilen en –raven!
We lieten ons (even) onderdompelen in de weird elektronica/dubstep van Flying Lotus, die ook sterk opviel met de spacey visuals (zie verder!) , de toegankelijke dance van Booka Shade en de té gekke hyperkinetische , harde breakcore van Venetian snares .
De Amerikaanse DJ en elektroproducer Steven Ellison alias Flying Lotus stond al voor de vierde keer op Dour. Deze keer mocht hij komen opdraven in de Boombox waar onze eigenste LeFtO voor één dag de programmatie had samengesteld. Ellison nam plaats achter zijn installatie en voor hem werden twee half transparante schermen opgetrokken. Vanaf hij begon met draaien werden daar de meest onwaarschijnlijke 3D-visuals op geprojecteerd. Ondertussen zag je het silhouet van de breedgebouwde en gespierde Amerikaan alles geven. Indrukwekkend. Hij draaide enkele eigen nummers maar bijvoorbeeld ook een remix van TNGHT. Nu ja nummers, het was meer een kosmische trip door het zelfgecreëerde melkwegstelsel van Flying Lotus. Af en toe verliet hij verrassend zijn draaitafel om in Captain Murphy te incarneren, zijn hiphopproject uit 2012. Het Dourpubliek werd zo gek dat zelfs het geluidspersoneel van Ellison verbaasd om zich heen keek en foto’s trok van de immense massa. Een overwinningstocht van jewelste. Dour en Flying Lotus blijkt een perfect huwelijk te zijn. Volgend jaar opnieuw?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dour-2013/
Organisatie: Dourfestival , Dour
Dourfestival Dour 2013 – vrijdag 19 juli 2013
Dourfestival Dour 2013
Plaine de la Machine au Feu
Dour
Een Dourrit op z’n ‘Tour de France’ vandaag, zonder spectaculaire gebeurtenissen overdag, maar met enkele overtuigend rakende closing finals Mark Lanegan & Band en The Vaccines. Op de tweede zonovergoten Dourdag noteerden we ondanks de verzengende hitte gretig, goed spelende bands in hun genre, maar we misten live toch die extra ‘punch’ …
Een punch die te horen was op de camping . Nog nooit sliepen we op zo’n luidruchtige camping … Slapeloze nachten …
Ons parcours
Unik Ubik liet ons ontwaken met zijn psychedelische krautrock. De saxofoon scheurde zich altijd een weg doorheen de rocksongs en zorgde ervoor dat Unik Ubik niet verviel in standaardrock.
Voor de hardere , donkere scene kon je terecht in de Cannibal stage . Hier kwamen naast Amenra (prachtbesprekingen op de site te lezen!) o.m. The Black Heart Rebellion die de tent opende op dag 2. De Gentse band leverde met ‘Har Nevo’ één van de beste albums van dit jaar af, maar helaas kwam hun muziek niet helemaal tot zijn recht op Dour. Nochtans klonk het muzikaal allemaal perfect. De twee drummers zorgden voor een intense en broeierige sound die het midden hield tussen Swans en Godspeed You Black Emperor en zanger Pieter Uyttenhove bezorgde ons met zijn uithalen verschillende malen kippenvel.
Helaas bleek de inkzwarte muziek van de band niet geschikt om op klaarlichte dag en bij hoge temperaturen te beluisteren. Volgende keer in een donker zaaltje bij vriestemperaturen en dan durven we er geld op in te zetten dat we wel compleet weggeblazen worden!
Jacco Gardner - Net als Blaudzun , met de grote trom onthaald … We kregen een reeks gevoelige , rustig voortkabbelende , dromerige pop psychedelische songs met een uitstapje naar de freefolky scene van Devandra Banhart en Cocorosie . Ontspannend, relaxt, zomers o.m. door die specifieke 70s toetsen , verdronken we in een retropoel. Het waren vooral de single “Clear me out” en verder “Where will you go”, “The ballad of little Jane” en “Chameleons” die intrigeerden.
Vervolgens zagen we met Maybeshewill één van de zwakkere acts van Dour. De melodieuze postrock van de band klonk te vrijblijvend en had te weinig een eigen gezicht om een goede indruk na te laten. Ook de toevoeging van piano en elektronica kon het optreden niet redden. Zoutloos optreden dat ons helemaal in slaap wiegde.
Eén van de ontdekkingen binnen de eigen hiphopscene is de jonge Coely, 18 pas , maar eentje die aan live ervaring wint . Gepassioneerd en zelfverzekerd vliegt ze erin, geruggensteund door haar DJ en vooral door een tweede MC , die met haar de boel weet op te hitsen en zorgt voor opwinding. Een meerwaarde in de interacties, de rhymes en de party vibes. De militante gedrevenheid mindert ook in vaart en hangt dan eerder binnen de mellow hiphop/r&b. Haar beatbox ( o.m. van Major Lazer en Snoop dogg) en de singles “Ain’t chasing pavements” , “Nothing on me” dienden een treffende kopstoot toe!
Onze Franstalige vrienden van Piano club uit Luik brengen frisse pop , pop met een ‘positive vibe’ die ergens de sfeer van Das Pop weet op te roepen . Af en toe wat meer gespierd en electrorockend , maar mist net dat tikkeltje om zich te onderscheiden.
Gelukkig schudde Electric Electric ons weer helemaal wakker met zijn math- en noiserock die vaak aan Battles deed denken. De band klonk ongelooflijk explosief en de ene versnelling na de andere volgde. Ze moeten het zeker niet hebben van memorabele melodieën, maar wel van energieke ritmes en de draaikolk van geluid die ze neerzetten.
Skindred , dan in de Cannibal stage, speelden een crossover van metal , reggae , ragga en hiphop. Beetje Bad Brains toestanden, soms oud Sepultura en net als Enter Shikari niet vies van wat heftige beats , scratches , drum’n’bass , die hun sound feller en breder maakte. De vroegere mannen van Dubwar trokken dus fel van leer, hadden power , een grauw schreeuwende zanger , en klonken ophitsend , gedreven , maar nu niet écht overweldigend .
Com Truise is een DJ die elektronica draait die sterk gebaseerd is op de jaren ’80. De zoete nummers zorgden voor een laid back sfeertje, om op het gemakje bij te chillen. Aandachtig luisteren of dansen zat er echter niet in. Daarvoor was het te warm, toonde Truise te weinig enthousiasme en was de aankleding bijzonder pover zo zonder visuals en lichteffecten …
Iets verderop dansbeats aan de Balzaal waar iedereen lekker uit de bol ging op de bezwerende dance van Kalkbrenner , die graag refereert naar de 90s, en geen directe link naar de drum’n ‘bass en dubstep van nu maakt. Zijn dance bouwde op , ging naar een climax, om terug even op adem te komen, te chillen , en dan inzette naar de volgende ‘move’. De DJ bekeken we op de videowall , en maar goed ook , want er was geen doorkomen aan naar de tent. Tja, die Balzaal heeft toch wat … Zwetende lijven, dampende dance muziek …
Dan naar Sx , die we nog deels konden zien … Eerder verbaasd waren we als we onze trots uit Kortrijk niet voor een volle tent zagen spelen …. In Vlaanderen zijn de clubs of tenten haast te klein voor het opkomende talent. Geen probleem , Sx deed wat van hen verwacht werd en knokte. Als vanouds ging Stefanie in een bezwerende stijl op haar synths te werk en we hoorden mooie mysterieuze , sensuele, atmosferische sounds in hun lome , groovy, soms hevig klinkende electropop, ondersteund van haar helder indringende vocals. Songs als “Graffiti”, “Gold” , “Black video” waren pareltjes , die de band kansen moet bieden bij onze Franstalige vrienden …
Hard klonk het zeker in die Cannibal stage … Al meer dan tien jaar zijn de postmetalrockers van Pelican bezig . Fel , snedig , ruig, razend , maar nu ook met meer rustige sfeervolle passages , die naar donkere postrock neigden. Ze zijn niet vies van effectbejag en bouwden meer op naar die explosies. Soms werd je volledig meegezogen in die unieke stijl die het genre biedt , andere malen misten we de spanningsboog en raakte het minder … Halverwege kondigde de band aan dat er in oktober een nieuw album volgt, en vervolgde daarna zijn set met enkele gloednieuwe songs, die zeker niet verkeerd klonken.
Daarna haastten we ons naar de andere tent waarin Dan Deacon net aan zijn set begonnen was. De man staat bekend als een echte publieksmenner en bevestigde die status ook op Dour. De toeschouwers moesten een grote cirkel vormen waarna Dan twee vrijwilligers zocht die een dansbattle wilden houden. Die moesten vervolgens iemand uit het publiek uitpikken die hun plaats innam. Al snel werd het echter een zootje ongeregeld en stond de helft van de tent te springen en te huppelen. De entertainmentfactor lag hoog en dat zou je niet denken als je de bebrilde man met de nerdlook voor de eerste keer ziet. Maar goed, wat met de muziek? Wel die was ook dik in orde. De twee drummers zorgden voor een hoog tempo en de experimentele elektro was opwindend en dansbaar. Amusant optreden dat op een festival als Dour zijn ideale setting vind.
Het Amerikaanse Torche kon in z’n totaliteit minder raken , hoewel bands als Helmet, Quiksand in hun postmetal/emocore doorsijpelt . Beuken en knallen met het enthousiasme en spelplezier van Therapy, geen probleem , maar ze verloren zichzelf in wat oeverloos niets doende tussendoortjes en drumpartijen, die hun los speelse aanpak en snelvaarttempo’s nekte!
Naast al dat donker gitaargeweld ervaarden we rust van de chillende, zalvende droompop van het Britse Darkstar . We kwamen in een wereld zonder echt veel gedreun en geruis; een sfeervolle aanpak, galmende zangpartijen hypnotiserende , repetitieve ‘ambiente’ sounds , warme en koele elektronica, die muzikaal ergens refereerden aan Boards of canada , Dead can dance , The Knife , Bel canto en de psychedelica van Animal Collective en Fuck Buttoms . Gedropt in een galaxiestelsel werden lagen elektronica over elkaar heen gestapeld, die net niet ontploften.
Tot slot een schitterende finalereeks op Dour met Mark Lanegan & Band . Al voor een handvol concerten konden we hem met Belgische bandleden aan het werk zien en vanavond tekende hij , als vanouds gekluisterd aan z’n microstatief, voor de ideale zonsondergang door z’n donkere romantische ‘verlatings’ bluesrock . Een oerdegelijk optreden, gefocust op tekst en muziek , werden we in ‘een city Dour never sleeps’ gevoerd door z’n innemende en snedige in ‘whiskey gedrenkte’ rocksongs , en z’n hese stem van jarenlang geteisterd door zijn zware drank- en rookgewoontes . Een afwisselende set hoorden we van ingenomen , broeierig slepende, verbeten songs als “The Gravedigger’s Song” , “Hit the city” naar rustpuntje “One way street” , “Harborview Hospital” tot afsluiters “Tiny grain of truth” en “Methamphetamine Blues”…Een uitgebalanceerde set die imponeerde en wat rust gaf tussen al het experiment door dat we de afgelopen twee dagen op Dour te horen kregen . Avondlijke Pracht!
Ondanks een mindere tweede plaat hebben we uitermate genoten van het Britse The Vaccines. De paar mindere tracks zaten ergens middenin , maar ze vingen het enorm goed door de speels frisse aanpak; hun assortiment aan nummers waren rauw, onstuimig, rommelig en sprankelend , zonder aan melodie en meezinggehalte in te boeten . “Teenage icon”, “Ghosttown”, “Wetsuit”, “Post break up sex”, “Bad moon” ,” If you wanna” ,” I always knew” en de one minute ‘s “Wreckin’ bar” en “Norgaad” klonken sterk . Lekker ontspannend , ruig potig setje om de tweede dag te besluiten …
Four Tet was onze afsluiter op vrijdag en gaf tussen enkele techno-dj’s door een verfrissende en eigenzinnige set. Live mocht het allemaal wel wat dansbaarder zijn dan op plaat, maar toch bleef Four Tet respect behouden voor zijn eigen typerende sound. Intelligent opgebouwde, organische elektronica, die niet gestoeid is rond indrukwekkende drops of vette beats, maar meer op melodie en sfeer. Afsluiter “Love Cry” bracht het publiek in hogere sferen met zijn zomerse beat en verknipte stemsample en vormde voor ons de perfecte afsluiter van de avond.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dour-2013/
Organisatie: Dourfestival , Dour
Dourfestival Dour 2013 – donderdag 18 juli 2013
Dourfestival Dour 2013
Plaine de la Machine au Feu
Dour
Eén van Europa's grootste alternatieve underground festivals gaat sinds jaar en dag door in Dour. Het festival staat voor een avontuurlijke, muzikale ontdekkingstocht. De sfeer van het vierdaags ‘alternative music event’ is er eentje om te appreciëren.
Hoedanook, het Dourfestival is de uitgelezen kans om in een brede waaier van muziekstijlen een pak nieuwe groepen en alternatieve bands te leren kennen, de ideale windowshop-geleider door ruim 200 bands voor te stellen over zes tot zeven verschillende podia.
…En goed nieuws, qua weersomstandigheden is het Dour als vanouds . Heerlijk dampende muziek , zwetende lijven, de geur van eet – en drankstandjes en opwaaiende dik‘Dour’stof . Een zonovergoten editie. De laarzen zijn vervangen voor korte shorts. De blubbermodder van vorig jaar is definitief doorgespoeld .
Bon soit, we staan (even) stil dat ‘Dour’, eventjes vier dagen de muziekhoofdstad is.
183000 bezoekers vierden de 25ste Dourfestival
… Op de eerste dag ervaren we gretig spelende artiesten en bands , wat uitermate goed werd ontvangen . Een Dour als vanouds dus … ‘25 years of love – We are Dour‘ …
Ons parcours
De Gentse band Raketkanon mocht donderdagmiddag het Dour Festival openen in de Jupiler X Marquee. De intense noiserock van de band deed de tent meteen daveren. De groep is duidelijk gegroeid en gaf een strakkere show dan ooit tevoren. Zanger Pieter-Paul Devos haalde zijn stem verschillende malen door een vervormer, terwijl de muzikanten hun instrumenten lieten schuren. Een intens optreden dat werd afgesloten met “Anna”, hun meest dynamische song. Nu eens fluisterend, dan weer luid schreeuwend hield Devos je in een fikse houdgreep terwijl hij enkele welgemikte kopstoten naar je buikstreek mikte.
Paon is ook Belgisch maar wel iets lichter verteerbaar dan Raketkanon. De eerste helft van hun set was ronduit indrukwekkend. De bandleden schudden de ene geniale poptune na de andere uit hun mouw, en de samenzang klonk indrukwekkend. Belpop van de bovenste plank met sterke hooks en arrangementen die knap ingekleurd werden met een synth.
Halverwege ging het niveau echter drastisch naar omlaag, en kregen we enkele banale popsongs met weinig inhoud voor de voeten geschoven. Gelukkig hadden ze de fantastische single “Shine Over Me” nog bewaard, die al het goede van de eerste nummers combineerde. Een veelbelovende band die volgens ons in de nabije toekomst wel een paar Afrekeninghitjes zal scoren.
Ook in de vroege nam hadden we de fijne pop van The 1975. Ze hebben al een paar leuke, prettig in het gehoor liggende nummers uit, als “The city” , die niet ontbraken . Niet echt verrassend , maar genietbare pop, niet meer , niet minder.
Nicole Willis & the Soul Investigators en Charles Bradley & His Extraordinaires . Wat een begeleidingsnamen , maar beiden staan voor het beste wat er in de soul kan gebeuren . Sterke présence , uitstraling , intens broeierige, groovy soulpop , gitaarlicks, funky loops, 70s retro , helder indringende vocals en een bredere waaier aan instrumenten, waarbij de blazers en de danspasjes elan en kleur geven aan het songmateriaal . Heerlijk overtuigende trips .
… In de picture plaatse we even die Charles Bradley , dat een apart verhaal is. De beste man is al 65 jaar maar bracht pas in 2011 zijn eerste album uit. Daarvoor was hij vooral bekend als een straffe imitator van James Brown. Zijn eigen muziek is echter ook kwalitatief en al snel werd hij dan ook opgepikt door enkele radiozenders. Begin juli stond hij nog op Werchter en nu bracht hij ook de Dance Hall op Dour in vervoering. Zijn soulvolle funk en vooral zijn podiumpresénce zorgden ervoor dat het optreden een ware overwinningstocht werd. Bradley shakete en gleed over het podium als was hij een jeugdige twintiger. Zijn soulvolle en krachtige stem was echter zijn belangrijkste wapen en het publiek reageerde dan ook uitzinnig.
De Canadezen van Half Moon Run maken folkpop, een genre dat de laatste jaren aan een echte revival bezig is. Dry The River en Kings of Convenience zijn maar enkele van de namen die vergelijkbaar zijn met voorgenoemde. De zanger zong heel hoog en klonk zelfs bijna androgyn, een beetje zoals Asaf Avidan. Helaas kon de band niet helemaal overtuigen en dat komt vooral omdat het hen nog ontbeert aan goede songs. Tijdens de uptempo nummers wist de groep wel te boeien (“Full Circle”!), maar vanaf dat het tempo naar beneden ging, klonk de muziek al snel wat melig in de oren. De lieflijke melodieën, knappe samenzang en volle instrumentatie irriteerden echter nooit en als de groep erin slaagt om nog wat betere songs te schrijven, voorspellen we hen een mooie toekomst.
We werden iets later overdonderd van de set het uit het uit Austin , Texas sympathieke kwartet White Denim . Wat eerst werd ingezet als ordinaire, meeslepende rock met een reeks opbouwende songs, ietwat in het verlengde van Calexico, groeide uit tot een venijnig uitgelaten , losgeslagen concept, waar de instrumenten spraken, en de band snedig , gedreven klonken . Southern retroamericana op z’n best …
BadBadNotGood gaf ondanks hun naam een spetterend optreden. Het tempo van de jazzrock lag ontzettend hoog en de manier waarop de groep telkens versnelde was indrukwekkend. De muziek paste uitstekend bij de hoge temperaturen en deed wat denken aan Portico Quartet. Tijdens het laatste gedeelte verruimde de band echter zijn sound en kregen we trap en funky hiphopbeats voorgeschoteld.
Even de drum’n’bass checken van Murdock. Er was bijna geen doorkomen aan de Balzaal hier . Iedereen ging uit z’n dak op de harde, pompende en trancegerichte beats die zijn drum’n bass een fris kleurtje boden . Een MC vulde aan en hitste op . Een donderdagnamiddag zoals we nog niet veel gekend hebben .
Onze Franstalige vrienden Brns , spreek uit Brains, is er eentje die we al een tijdje in het oog houden . Ze hebben in een goede twee jaar tijd een pak ervaring opgedaan , die z’n weerslag kent in positieve zin op het materiaal . Want hun gespierde indierock , klinkt met nog meer hooks , weerhaken, en houdt van postrock en – metal . Twee percussionisten , keys, melodica en boeiende, indringende gitaar –en baspartijen die onverwachtse wendingen ondergaan. Avontuurlijk , fel van leer trekken en oog voor subtiliteit en finesse . Net als Tortoise niet steeds te vatten. Kortom, Brns was een gretig , gemotiveerd spelende band. Sterk!
Ook The Horrors hadden er duidelijk zin in , hoor. Ze speelden een goede afwisseling van hun verschenen plaatwerk , met een contactzoekende zanger; muzikaal hielden ze het midden tussen pop, rock en shoewave , dat algemeen toegankelijk klinkt. Heerlijke variërende trips, die een warme gloed uitstralen tav de vroegere kille sound, en dan kruisen songs als “Who can say” , “Sea within the sea”, “Still life” en “Moving further away” elkaar.
Een dj-set in de vroege avond draaien is geen cadeau, maar toch greep Gold Panda dit vergiftigd geschenk met beide handen aan. De subtiel dansbare en exotische elektronica van Gold Panda bracht het publiek meteen in beweging. Een uur lang wist de producer onze aandacht te behouden door zijn set intelligent op te bouwen. Het slotakkoord “You” met zijn extreem catchy sample was ten slotte de ideale apotheose.
Eén van de zovele projecten van Mike Patton is terug op de rails geplaatst . Na Mr Bungle , Fantomas , de uitstapjes met John Zorn , enz, is Patton er met Tomahawk opnieuw . “Not a reunion” liet Patton meteen horen . “We’re an old band” kondigde hij even verder doodleuk aan. Samen met Trevorn Dunn , Duane Denison en verder ex Helmet , huidig Battles drummer John Stanier (kan niet anders met die hoog opgestoken cymbalen!), brengen ze strakke toegankelijke, avontuurlijke en experimentele arty farty rock, tegendraads door de tempowisselingen, de onverwachtse wendingen , de stemvarianten (grauwe zang-schreeuw-krijs-gil-vocoder) van Patton , de ruizige gitaarlicks , de diepe dreunende bas en de opzwepende drums . Genietbare gekte … ‘First time in Europe since years’ . Overtuigend .
Een stukje Bonobo en Trentemöller deed ons even de wenkbrauwen fronsen . De tent zat afgeladen vol voor de filmische jazzy triphoplounge van Bonobo , een massage voor de oren , en die inwerkt op de dansspieren . Bonobo overtuigde vooral in het eerste gedeelte van zijn set. Producer Simon Green had een hele hoop muzikanten meegebracht, waardoor grote delen van de songs live werden gespeeld. De hemelse melodieën klonken als engeltjes die voorzichtig in je oor fluisterden. Een glansrol was weggelegd voor de gastzangeres die vooral schitterde tijdens het hemeltergend mooie en zalvende “Stay The Same”. Vanaf “First Fires” dat overstemd werd door het luidruchtige publiek ging het niveau helaas wat achteruit. Vooral de songs van hun laatste plaat ‘The North Borders’ wisten niet altijd te beklijven en gingen soms het ene oor in en het andere weer uit. Toch blijven we groot fan van de aapjes en zagen we een goed optreden met een magistrale eerste helft, waarin Green en co hun kruid misschien iets te snel verschoten.
Ook het Scandinavische Trentemöller onderging met de jaren een facelift. Geen DJ sets meer, maar met een full band rond zich , met retro , psychedelische symfonische uitstapjes . De songs klinken pittig, gedreven , rockend en ook hier zorgde een zangeres voor de opsmuk en de friste van het materiaal . De koele wave elektronica en ijzige soundscapes als op “Moan” die de man kenmerken , smolten als sneeuw voor de zon .
We waren blij met de return van The Yeah Yeah Yeahs van Karen O en haar NY-se band. De drie grote ‘Y’s hingen torenhoop op het podium … . na de doorbraak ‘It’s blitz!’, al vier jaar terug en het hitje “Heads will roll waren ze praktisch hier niet meer te zien! Een ‘typical american’ show brachten ze , die meteen lonkt naar een Pukkelpop en Rock Werchter . Ze wisten een fantastisch optreden af te leveren. Aanvankelijk waren we wat sceptisch omdat hun laatste plaat ‘Mosquito’ maar een mager beestje is, maar al snel moesten we onze mening drastisch herzien, door de live boosts op gitaar, drums en synths , en de show, de hyperkinetische danspassen en de zang , gil-schreeuwzang van Karen O , die gekleed was in een glitterpakje en de show vingen dit op. De melodieus naar ‘80s retro wave ruikende songs klonken snedig , scherp, fel en verbeten . Oudjes “Gold lion”, “Zero” , “Runaway” en “Maps” ontbraken niet , naast “Heads will roll” . Duivelse dissonantie en een uptempo electrorockshow . YYY’s palmde op die manier zonder problemen de hele wei in. De rest van de band zette een rauwe en rommelige sound neer die verdraaid rock’n’roll klonk. Zo kregen zelfs de mindere songs de benodigde punch mee, waardoor het opeens echte festivalkrakers werden.
Tot slot laat in de nacht was er nog één van die hiphopsensaties van de nineties The Wu-Tang Clan die op de mainstage afsloot maar vulde onze torenhoge verwachtingen toch niet helemaal in. Exact 20 jaar geleden brachten zij met ‘Enter the Wu-Tang’ één van de meest legendarische hiphopplaten ooit uit, die de hele scène op zijn kop zette. Ook nu nog was het meteen duidelijk dat er op het podium ontzettend veel talent aanwezig was, maar toch misten we de rauwheid van hun platen. De beats klonken minder in-your-face dan we gehoopt hadden en ook de flow van de rappers zat niet altijd even goed. Enkel bij de versies van Method Man sprongen we telkens weer overeind. Zijn gretigheid en flow is bijna ongeëvenaard, ook nu nog.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dour-2013/
Organisatie: Dourfestival , Dour
10 Days Off 2013 - Dag 05 - Kompakt Label Night
10 Days Off 2013
Vooruit
Gent
Mijn bewering van gisteren dat het clubleven op sterven na dood blijkt te zijn kunnen we vandaag terug even herbekijken. We hebben moeten wacht tot dag 5 om het échte 10daysOff gevoel van weleer terug te krijgen. Een goed gevulde, broeierig hete concertzaal gevuld met partyheads die er duidelijk veel zin in hadden. Een populaire programmatie met bonzen als Gui Boratto, Kölsch en Michael Mayer hebben clubbend Vlaanderen terug op de been te brengen. Hoewel, voor een echt clubgevoel moesten we geduld hebben tot de verschijning van grootmeester Michael Mayer. Gui Boratto en vooral Kölsch brachten een set met vrij grote festivalallures.
Het was dan vooral de Deense Kölsch wiens live set als een rollercoaster door de Vooruit raasde en dat bij ons het festivalgevoel opriep. Zijn bombastisch recept met heel veel climaxen – balancerend op het randje van het plat commerciële - gaf hem vanavond een zekere status van volksmenner. En dat het pakte, daar was geen enkele twijfel over. Het letterlijk klaargestoomde of gaar gekookte publiek werd een hapklare brok voor techneut Gui Boratto. De Braziliaan bracht een iets consistentere en meer rechtlijnige, toch bumpy set met vrij veel tech en diepgang. Bijna anderhalf uur hangt ie als een overgeconcentreerde – bijna krampachtige – nerd voorovergebogen boven zijn decks. Het is pas het laatste half uur dat we de man zien opkijken. Voor dit laatste half uur hield Boratto zijn eigen producties achter de hand. Een goede zet waarmee hij ervoor zorgde dat het publiek hem op handen droeg. Boratto nam zelf even de tijd om vanuit zijn gezichtspunt een kiekje te nemen van de losgeslagen menigte. Respect en dankbaarheid droop van het podium.
De anders op festivalweides vertoevende herkauwende kuddedieren verlieten de stal toen de Michael Mayer zijn set inzette. Eenmaal die overgeblevenen bevangen werden door de zweverige sfeer was er geen haar op hun hoofd dat ook maar dacht het feest te verlaten. De Kompakt labelbaas is oud gediende DJ/producer/remixer dat zijn label tot één van de meest invloedrijke heeft gemaakt. Het respect dat deze man afdwingt wordt tijdens zijn set nogmaals geïllustreerd. Kölsch en Gui Boratto ruggensteunen Mayer op het podium. Mayer is tot nu toe trouwens ook de enige die tussen zijn digitale nummers ook al eens een vinyl draait. De sound dat door speakers galmde was zo innemend, zo toegankelijk, zo zinnenprikkelend…. Over de hele lijn weet je dat Mayer probeert zijn publiek van de grond te tillen, zoekend naar een soort toestand van gewichtloosheid. Net als Mayer ons van de grond weet te liften met een opeenvolging van bijna cheesy platen gooit hij er terug een iets meer rechttoe rechtaan plaat erdoor waardoor we terug even met beide voeten op de grond komen te staan. De man had er zoveel zin in dat hij het einduur ruim overschreed. Meermaals zagen we de organisatie de dj-booth bestijgen, Mayer in het oor fluisterend dat hij gerust mag verder doen.
De man had het heel erg naar zijn zin. Mooi om te zien dat het publiek tot het laatste moment geboeid bleef. De Mayer madness was hét hoogtepunt van het even heroplevende 10days.
Morgen een welverdiende rustdag. Nu heel hard uitkijken naar de speciale Pioneer-avond met James Zabiela.
Organisatie: 10 Days Off, Gent
Roger Waters performs The Wall – Indrukwekkend
Roger Waters
Festivalterrein
Werchter
Roger Waters’ meesterwerk The Wall is al 34 jaar oud maar is in deze tijden nog steeds brandend actueel en zal dat ook altijd blijven. De plaat is immers een aanklacht tegen allerhande dictatoriale regimes en vooral tegen elke vorm van oorlog, thema’s die helaas nooit uit de wereld zijn weg te denken.
Het dubbelalbum is daarnaast ook een onsterfelijk muzikaal huzarenstukje en staat op vandaag nog altijd als een huis. Waters maakte de plaat destijds met Pink Floyd, maar het is toch vooral zijn ding. Hij heeft toen het ganse zootje zelf bij mekaar geschreven, Pink Floyd fungeerde als begeleidingsgroep en de andere groepsleden (David Gilmour incluis) hadden eigenlijk maar weinig in de pap de brokken. Dus als er één man het recht heeft om met The Wall de wereld rond te trekken, dan is het Waters wel.
Hij doet het trouwens al jaren, en met de huidige tournee ziet hij het allemaal nog wat groter. Een gigantische muur van 150 meter lang en 12 meter hoog doet dienst als mega videoscherm waarop de bijzonder fraaie animaties en beelden worden geprojecteerd. Een mens komt ogen en oren te kort om zoveel fraais te ervaren en ondertussen worden we nog eens met onze neus op de feiten gedrukt. De oorlog, het gedonder, het geschreeuw en de bommenwerpers worden in quadrofonie door onze oren gejaagd.
Een perfect en indrukwekkend geluid, een visueel verbluffend schouwspel en uiteraard ook een muzikaal virtuoos werkstuk die na 34 jaar nog geen gram aan kracht of intensiteit heeft ingeboet. Dit is een wonderbaarlijke uitvoering van een rockmusical die tegelijkertijd een stevig anti-oorlogspamflet is.
Roger Waters, die zelf de basgitaar beroert en voor de nodige vocale hoogstandjes zorgt (zingen kan hij nog) meent het echt en staat voor 100 % achter die superieure creatie die The Wall echt wel is.
Dit is een plaat die het verdient om in zijn geheel gespeeld te worden, anders doet men het album en de boodschap onrecht aan. De uitvoering van de prachtsongs (voor de setlist hoeft u er maar gewoon even uw exemplaar van dat machtige album bij te halen) is van een onberispelijke kwaliteit en de gitaarsolo’s in “Another brick in the wall pt 2”, “Young Lust” en “Comfortably Numb” zijn adembenemend.
Tijdens deel 1 wordt er gestaag steen per steen aan de muur verder gebouwd tot het immense bouwwerk volledig is dichtgemetseld. Na de pauze wordt het wondermooie “Hey You” aan onze oren blootgesteld terwijl we enkel die fraai verlichte gigantische muur zien. Van dan af worden we verder overstelpt met adembenemende visuele projecties en muzikale pracht tot het hele ding uiteindelijk met brute kracht naar beneden gehaald wordt.
Dit is een, voor ons althans, nog nooit eerder gezien totaalspektakel. Doorgaans gaan wij naar een concertje voor een potje heerlijk muziek, de show hoeft niet echt, maar dit hier is natuurlijk iets anders. Visuele en muzikale perfectie ineen, zeg maar. De heerlijke muziek van The Wall is uiteraard sterk genoeg om op zichzelf te staan, maar de meerwaarde die er in deze show wordt aan gegeven is een absolute verrijking. Zo komt dit prachtige en legendarische album na al die jaren volledig tot zijn recht.
Geen idee hoelang en met hoeveel hieraan gewerkt is, maar het moet immens zijn. Wij hebben tonnen bewondering voor het team creatieve breinen (en dat zal zich niet beperken tot Roger Waters alleen) die achter deze fantastische mega productie zitten. Indrukwekkend!
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
10 Days Off 2013 – Dag 04 - R&S Label Night
10 Days Off 2013
Vooruit
Gent
Terwijl de troonswissel zich al voltrokken had, wordt Gent na zijn eerste officiële feestendag terug puffend en kreunend wakker onder de warmte. 10 Days is daarentegen al aan zijn vierde avond toe. Dat het legendarische dancefestival een moeilijke tijd beleeft is meer dan ooit te merken. De clubscene moet in tegenstelling tot de ‘Boom’ ende festivals overduidelijk omgaan met de uitdaging om opnieuw mensen te lokken. Ongetwijfeld spelen de tropische temperaturen ook een rol in de lage belangstelling. Toch lijkt de neergang dit jaar in een extra stroomversnelling geraakt.
Dat een speciale R&S label night met een geweldige line-up echt zo weinig volk op de been brengt is toch wel hoogst merkwaardig te noemen. Plaatsvervangende schaamte overvalt me bijna. Dit hield ons echter niet tegen om deze geweldige avond te delen met het heel selecte publiek.
Het Gentse R&S label staat al 30 jaar garant voor kwaliteitsvolle muziek met een uiterst eigenzinnige invalshoek. Labelmanager Renaat bracht voor de gelegenheid de leukste van zijn poulains mee naar Gent. Bij wijze van statement staat hij op zijn 57-jarige leeftijd zelf meermaals zelf achter de decks vanavond. De man die ooit de Detroit-sound naar België bracht en een revolutionaire beweging op het Europese continent in gang zette heeft helemaal niet de bedoeling de DJ uit te hangen. Wat zogenaamde DJ’s dezer dagen kunnen, kan hij volgens hemzelf minstens evengoed onder zijn alias ‘I’m Not a DJ’. Renaat mag dan wel nog wat te schaven hebben aan zijn skills, de man heeft een excellente smaak voor detroit-minded rauwe techno. En daar draait het toch ook allemaal om. Iedereen is DJ dezer dagen.
Vondelpark, de eerste echte band op het label, zijn echter geen DJ’s maar ze zijn wel de absolute headliner van de avond. Het ambient-pop trio uit Londen brengt een loepzuivere etherische sound met dromerige zanglijnen die live meer op de voorgrond lijken te komen. Ondertussen zijn ze niet meer die veelbelovende jonge band. Vondelpark heeft de wereld ondertussen al weten te overtuigen van hun potentieel.
Lone en Space Dimension Controller brengen na het zweverig uurtje van Vondelpark terug wat vuur in de keet. Uptempo basgerichte detroitbeats met een stevige drive brengen dan toch de eerste mensen aan het dansen. Synkro durft nadien terug het tempo even te laten schommelen. Ijle soundscapes worden afgewisseld met 2 Step, dubstep en techno terwijl het publiek intussen werd gereduceerd tot een twintigtal die hards.
Detroit mag dan wel failliet aan het gaan zijn! Ik weiger te geloven dat de sound van Motorcity en het clubleven in België er zo slecht aan toe is. Aan kwaliteit ligt het althans niet. Misschien heeft de huidige generatie clubheads meer nood aan voorgekauwde en overhypte shit. Dit was een mooie avond waar ik mij verdomd raar heb bij gevoeld.
Organisatie: 10 Days Off, Gent
Gent Jazz Festival 2013 – Trixie Whitley - Elvis Costello
Gent Jazz Festival 2013
Bijlokesite
Gent
Laatste fetivaldag en uitverkochte avond met Elvis Costello en Trixie Whtley …
Bloedhete tent, en de aftrap werd gegeven door Manngold De Cobre, een 13-koppige bigband. Met maar liefst twee drums, twee gitaren en een bas geflankeerd door een achtkoppige blazersectie is dit een niet alledaagse bezetting en dat zorgde voor creatief muzikaal vuurwerk.
Grote verrassing met Kat Edmonson. Een fragiele, bijna schuchtere verschijning, maar een gedreven muzikante en zangeres. Met een band uit New York, en zijzelf afkomstig uit Austin, Texas, hoor je een verscheidenheid aan nummers. Ze geraakt er zelf niet uit wat voor soort muziek ze nu eigenlijk speelt, maar het gaat van blues over soul en jazz, en zelfs Texaanse en countryinvloeden ontsnappen niet. Haar debuutplaat ‘Take to the sky’ werd opgepikt door een label, en zo geschiedde dat deze deerne een jaar lang op tournee kan. Ze sloot hem gisteravond af op Gent op grootse wijze. Mooi!
Trixie Whitley beleeft een gigantisch jaar. Er is dan ook geen festival bij je in de buurt waar Trixie nog niet speelde dit seizoen, bij wijze van spreken dan toch. Na haar vorige passages op Gent Jazz met o.m. Black Dub (Daniel Lanois en Brian Blade – onvergetelijk concert nvdr) is Whitley niet langer een schoolmeisje, maar een volleerde artieste met een eigen band en prachtig debuutalbum. Gent Jazz is voor haar dan ook een beetje thuiskomen, ook al omwille van haar Gentse verleden (met wijlen vader Chris). Het concert kwam wel wat traag op gang, mede door geluidsproblemen en een niet altijd trefzekere Trixie, die meerdere keren het publiek smeekte haar en de band te voeden met wat enthousiasme. Het werkte aanstekelijk,. Bassist Alan Gevaert (dEUS) – met zorgvuldig ingewikkelde rechterhand na dom ongeval on stage elsewhere - Scott Metzger (Gitaar) en Ray Rizzo (drums) laten horen welk resultaat het een band oplevert door live veel te spelen. Een schitterend concert!
Elvis Costello kwam in 2006 al eens een keer piepen op het festival, met Allen Toussaint. Deze keer staat hij er met zijn imponerende Imposters. Met Steve Nieve (keyboard) en Pete Thomas speelt Costello al van in den beginne (met The Attractions, weet je wel). Met broekventjes hebben we hier dus niet te maken, wel integendeel.
Costello staat al drie decennia aan de top van de muziekwereld, slaagt erin zichzelf muzikaal te blijven vernieuwen op een integere manier en brengt zijn muziek live met een intensiteit en bezieling die niemand onberoerd laat.
Elvis Costello is één van de witte raven die zich staande houdt, meer nog, bovendrijft, in zowat alle muzikale wateren. Van angry ‘Young man in de punk’ en ‘New Wave scene’ van de jaren zeventig ontpopte hij zich als veelzijdig muzikant in country, soul, jazz, pop, rock, filmmuziek… Telkens oogstte hij met zijn schitterende songs en uitgekiende arrangementen bewondering en respect van zowel muziekliefhebbers, collega’s muzikanten als de wereldpers.
Het concert wordt afgetrapt met “I hope you’re happy now” en met het van Nick Lowe geleende “Heart of the city”. Pure en onversneden rock’n roll met “I can’t stand up for falling down” (Sam & Dave) en het onvergetelijke “Radio radio”.
“Everyday I write book” en “Watching the detectives” zijn de eerste meebrullers en dan wordt het wachten op een eerste echte voltreffer met “She” (Charles Aznavour en u wellicht bekend als soundtrack voor ‘Nothing Hill’).
Volgden nog: “Good Year for the Roses”, een zorgeloos gebracht “A Slow Drag With Josephine”, “Jimmie Standing in the Rain” en zijn monsterhit “Olivers Army”.
Een uitgebreide bisrond gaf nog vuurwerk bij “I want you’ en het van ‘de kleinen Prince’ gejatte “Purple rain”.
Costello speelde niet zijn beste concert. Ook in de perstent achteraf werd mijn mening gedeeld door intimi en passanten die vinden dat Costello weliswaar groots is in het entertainen, een grootmeester is in zijn gitaarspel en arrangementen, maar vaak net onder de toon zingt. En dit doet afbreuk aan zijn unieke stemgeluid. Hij heeft met Diane Krall nochtans de perfecte figuur in huis die het hem es kan tonen hoe het moet.
Gent Jazz heeft een meer dan geslaagde editie achter de kiezen. De fakkel wordt nu doorgegeven aan de Gentse Feesten.
We danken in ieder geval de organisatie voor de puike ontvangst en dito opportuniteiten.
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Gent Jazz Festival 2013 – José James - Jamie Cullum
Gent Jazz Festival 2013
Bijlokesite
Gent
José James - Jose James is zonder hoed een klein ventje. Maar zijn looks en podiumpresense, zijn warme stem en zijn mix van hip hop en jazz maken hem groots. Op Gent Jazz kwam hij zijn jongste werk ‘No beginning, no end‘ voorstellen. Het talrijk opgekomen publiek wordt uitgenodigd op Spaans aandoend handgeklap tijdens “Sword +Gun” maar daarvoor is het ritme iets te flets. Met “ Trouble” vindt hij en zijn 4 kompanen ( trompet, drums, keys, en bass) de juiste vibes. Waarop “Ain’t no sunshine” volgt, wellicht een van de meest gecoverde nummers, maar aan zijn zwoele versie, lekker lang uitgesponnen met trompet- en pianosolo, geef ik de voorkeur. In “ Come to my door” bewijst bassist Solomon Dorsey dat hij ook een koperen keel heeft.
Alweer werden jazz grootheden gevierd , Jose bracht een ode aan Ray Charles en Aretha Franklin in “ Do You feel”. De massa kan de soulvolle set pruimen en roept de band terug op het podium voor bisnummers als “ A change is gonna come” en even later gaat Nirvana’s “Lithium voor de bijl. Oké!
Jamie Cullum - Jamie Cullum is een klein ventje, maar een grote publieksmenner. Hij verklaarde ons hoe zijn frustraties tijdens zijn jeugd ( de meisjes keken niet naar hem om ) hem tot de pianovirtuoos van vandaag leiden. Uitgaan met Jose James, vertelde hij, is nog altijd geen optie, want die vangt alle aandacht van de chicks . Jamie is nog steeds de hyperkyneet, staat nog steeds op de piano of gebruikt die als percussie-instrument. Ooit was dat genoeg om een concert lang hoge ogen te gooien, maar verrassend is het niet meer.
Jamie is een lieve jongen die met nummers als “Please don’t stop the music” van Rihanna, “The wind cries marry” en “High and dry” van Radiohead de toehoorders zeker kan plezieren.
Zijn concerten gaan nooit vervelen. De man laat tijdens “When i get famous” 3 muzikanten van Valerie June opdraven, die eerder die avond haar ding mocht doen, en ja samen dompelen ze dit lied in een Dapkingssausje. Best aardig, maar het “Momentum “van Cullum bleek enkel te slaan op de titel van zijn nieuwe CD.
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Gent Jazz Festival 2013 - Avishai Cohen - Madeleine Peyroux
Gent Jazz Festival 2013
Bijlokesite
Gent
Gent Jazz blijft bekoren. De vernieuwde Bijloke site zorgt sowieso voor een aangenaam kader en ieder jaar weten ze het kruim in de jazz-scene te strikken. Tel daar bij nog aanhoudend mooie zomerse dagen en wij zijn meer dan welgezind .
Zoook Avishai Cohen, de bassist van Israelische origine, die vroeger onder de hoede van Chick Corea mocht spelen. Dicht bij het podium gezeten verwonderde ik mij over de jonge schare fans die hij aantrok , vooral van vrouwelijke kunne.
Had dat te maken met het schoon volk op het podium dat hij voor zijn concert in Gent meebracht, waaronder een revelatie aan de drum, de 19 jarige Ofri Nehemya? Aan de piano zorgde Nitai Herskovits, die ook op zijn laatste album ‘Duende’ van de partij is, voor al even schitterend weer.
Avishai bracht een mix van melodische en ritmische nummers, gebogen over zijn staande bas. Elke vingerzetting straalt virtuositeit uit, maar niets daarvan is gekunsteld. Voor het meer funky werk bediende hij zich van elektrische bas.
Op zijn cd’s uit 2009 ( ‘Seven Seas’) en 2010 (…….) speelt ook zijn Sefardische zang een belangrijke rol, maar in deze boeiende live set kwam dit haast niet aan bod. Dat bleek nog een troef. Zijn basmelodieën spraken voor zich.
Na ongeveer een uur was het mooie liedje bijna uit. De op stoelen gezeten massa veerde recht en trakteerde het kwartet op een eerste staande ovatie.
Voor zijn eerste bisnummer waren die stoelen eerder een belemmering. Met een salsa aandoend nummer kon hij geheel alleen de tent doen swingen. Met “Motherless child” (remember Richie Havens) bleek hij al even verrassend
Avishai was innemend!
Madeleine Peyroux
Madeleine Peyroux heeft niet de verschijning van wat haar stemkleur doet vermoeden. Een mix die me doet denken van Amy Winehouse en Billie Holliday. Met wat Vlaamse woordjes en een mengeling van blues en jazz probeert ze het iets ouder publiek te bekoren. Het negenkoppig orkest, inclusief strijkers, laat niets aan het toeval over en de muziek is gepolijst. Perfect om bij de taart van te genieten, maar niet om anderhalf uur te boeien.
Met elke song is er wat meer plaats op de stoelen, want niet iedereen blijft luisteren naar klassiekers zoals “Bye Bye Love” onder meer bekend van Ray Charles of Le Javanaise van Serge Gainsbourg.
Dus even de tent verlaten. Dat moet ook Avishai Cohen gedacht hebben. Terwijl Madeleine rustig verder kabbelt zie ik hem rondwandelen, de kinderwagen voortduwend, samen met zijn eega. Een warm beeld dat langer blijft hangen dan de hitte in de tent en de muziek van Peyroux!
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Editors worden bij ons op handen gedragen, vooral dan door het Werchter publiek, maar in hun thuisland gaat het hen zo goed niet voor de wind, ze worden verguisd door de Britse pers en hun nieuwe plaat wordt er genadeloos afkraakt. Na het aanhoren van ‘The Weight of Love‘ zijn wij geneigd om voor één keer de Britse pers te geloven.
De vierde plaat nog maar en het verval lijkt al ingetreden bij Editors. Na twee sterke albums (‘The Back Room’ en ‘An end has a start’) konden ze ons in 2009 nog steeds aangenaam verrassen met het donkere maar moedige ‘In this light and on this evening’, een gedurfd album waarop ze andere niet zozeer voor de hand liggende paden verkenden.
Helaas hebben Editors zich nu definitief laten verleiden door het grote gebaar. Het gevolg is een glad album met hectoliters stroop, gezwollen sentiment en melige songs die volgepropt zijn met tenenkrullende strijkers.
Geen wonder, de groep is deze keer met Jacquire King in de studio gedoken, de producer die eerder al de angel uit Kings Of Leon had gehaald om ze een bombastische stadionsound aan te meten.
De vooruitgestuurde single “A ton of Love” was nochtans een hoopgevende voorloper, een song die Echo & The Bunnymen, The Cult en prille U2 in één catchy voltreffer samenbrengt. Maar verder op de plaat wordt die song nauwelijks geëvenaard, laat staan overtroffen. Het openingsduo “ The weight” en “Sugar” kunnen er nog mee door, maar daarna begint het danig op de zenuwen te werken. De rest van de plaat valt nog het best te omschrijven als stroperige slijmbalmuziek die verdrinkt in opdringerige strijkers en die vooral gericht is op het veroorzaken van vette krokodillentranen. De plaat uitzitten tot aan het einde is een heuse opdracht, recensent zijn is een zware job.
En wij die Editors ooit nog hebben vergeleken met Interpol. Duizendmaal ekskuses aan Interpol, we zullen onze mond met zeep wassen.
Het is nog volop zomer en de eerste alom gevreesde kerstplaat is een feit. Een primeur !
Nu The Strokes met ‘Comedown Machine’ hun zoveelste stinker afgeleverd hebben, wordt het wel eens tijd dat er dan maar iemand anders komt opzetten met een waardige opvolger voor ‘This is it’. De beurt is aan Charlie Boyer and The Voyeurs die met ‘Clarietta’ een verfrissend plaatje hebben gemaakt die aardig naar ‘This is it’ neigt zonder daarbij een eigen smoelwerk te ontlopen. Dezelfde nonchalance, dezelfde drijfveer, maar vooral ook die Television en Richard Hell toets. Voeg daar nog wat Violent Femmes, Green On Red en Gun Club aan toe, en je heb de juiste referenties om voor een knap debuut te zorgen. En dat is ‘Clarietta’ zeker.
Charlie Boyer speelt het klaar om een stel zinderende en strakke songs te leveren waarin rafelige gitaren een strijd aangaan met een gorgelend sixties orgeltje. Heerlijke opwindende dingen als “Go blow a gale” en “You haven’t got a chance” meten zich met trager en slepend materiaal als “Be a complete dream” en het uiterst knappe “Clarinet”. De bijzonder fijne afsluiter “The Central Ton” brengt de groep nog wat dichter bij Televison, het moge duidelijk zijn dat Charlie Boyer in Tom Verlaine zijn grote leermeester heeft erkend.
Eén van de meest viriele debuutplaatjes die we dit jaar al gehoord hebben.
Muzikaal veelvraat en briljant gitarist Omar Rodriguez Lopez laat zich wederom eens van een andere kant zien. Voor hem is het van progrock naar postrock maar een kleine stap. De ingewikkelde structuren van The Mars Volta en van zijn ettelijke soloplaten hebben plaats geruimd voor beduidend knappe en compacte postpunk songs. Om zichzelf nog wat meer naar de achtergrond te schuiven heeft hij beroep gedaan op de excellent presterende zangeres Teri Gender Bender die met haar aan Siouxsie verwante vocals de plaat een aardige goth toets weet mee te geven. Deze felle madam heeft wel iets mee van de al even fantastische Karen O, maar u mag ons vrij geloven als wij u zeggen dat deze plaat een stuk vetter voor de dag komt dan de laatste van The Yeah Yeah Yeahs.
De echo effectjes die Omar uit zijn gitaar tovert verraden ook al iets van een eighties touch, maar de plaat heeft elders genoeg verrassende wendingen en groovy passages om niet als retro versleten te worden. Uiteraard zijn er nog voldoende fraaie momenten die Omar’s briljante gitaarspel etaleren, maar deze keer laat hij zich niet verleiden tot ellenlange freaky solo’s en staat zijn gitaar volledig in dienst van de songs. En die songs zijn zeer gevarieerd, klinken met zijn allen ijzersterk en zijn steeds verfrissend. Geen zwak broertje te bespeuren.
Bosnian Rainbows komt dit boeiend werkstukje presenteren op zaterdag 17 augustus in Pukkelpop, moet je zeker opnemen in uw persoonlijke Pukkelpop route.
Eerder op het jaar zagen we Sigur Ros al een waarlijk schitterend optreden geven waarin ze mondjesmaat een drietal nieuwe veelbelovende songs prijsgaven, wat ons reikhalzend deed uitkijken naar het nieuwe album dat hier nu voor onze nieuwsgierige neus ligt. ‘Kveikur’ komt er trouwens al vrij snel na het etherische ‘Valtari’, waarop Sigur Ros eerder opteerde voor idyllische soundscapes in plaats van echte songs, maar wel ongelooflijk mooie soundscapes.
Met ‘Kveikur’ begeven ze zich terug op gekend terrein, met een ambient postrock sound, atmosferische gelaagde songs, dromerige strijkers en die typische ijle en compleet onverstaanbare vocals van Jonsi.
‘Kveikur’ klinkt daarom vertrouwd in de oren. Het is ontegensprekelijk Sigur Ros, hoewel het alweer geen herhaling is van hun eerdere werk. Sigur Ros blijft immer steeds boeiend en vernieuwend binnen hun eigen gekende stijl. Ze hebben destijds met het wondermooie ‘Agaetis Byrjun’ de lijnen uitgezet en hebben nadien steeds hun sound verfijnd en in nieuwe windrichtingen geblazen zonder daarbij die innig mooie grondlaag te verloochenen. Op ‘Kveikur’ is dat alweer een geslaagde onderneming geworden, met momenten van verstilde pracht (“Var”), aan Radiohead verwante elektronische uitstapjes (“Yfirbord”) en ritmische uitspattingen die door dampende drums opgejaagd worden (“Blapradur”). De apocalyptische gitaaruitbarstingen waar wij stiekem op hoopten zijn misschien niet meer van de partij, maar er is alweer voldoende fraais om van een zoveelste Sigur Ros pronkstuk te spreken.
Eén van de meest creatieve projecten is Dans Dans , een Belgisch instrumentaal trio rond gitarist Bert Dockx (Flying Horseman), drummer Steven Cassiers (Dez Mona) en bassist Fred ‘Lyenn’ Jacques, die al werkte met Marc Ribot en Mark Lanegan.
Dans Dans is een uniek project , niet onder een noemer te vangen; hun instrumentale muziek is een crossover van garagerock , rock’n’roll , psychedelica , blues , jazz en surf , badend in een film noir soundtrack . Ze zorgen voor een pak eigenzinnige bewerkingen van andermans composities die muzikaal , inhoudelijk en qua spirit een andere interpretatie , invalshoek en dimensie krijgen .
Een uitzonderlijk spel van de drie heren, die avontuur, subtiliteit en grilligheid van nummers kunnen doen opbouwen en naar een climax brengen, in de beste Tortoise sferen. Een zevental songs krijgen een totaal nieuwe outfit , “Yesterday is here” (Tom Waits) , “Some are” van David Bowie, “East timor” van Robert Wyatt of deze van Charles Mingus (“Meditation”) , “The sicilian clan” van Ennio Morricone, “Mothers of the veil” van Ornette Coleman en een Sun ra song. Bijzonder plaatje in een productie van Koen Gisen.
Nederlands 
Français 
