De Canadese band Austra gaf een voorproefje van haar tweede album ‘Olympia’ in Gent. Op 18 juni wordt het album van de groep gereleased. In 2011 brachten zij met ‘Feel it Break’ een erg sterk debuutalbum. Zangeres Katie Stelmanis en haar kompanen bewezen dat de band nog steeds frisse en zweverige nummers maken, die ons aan Bat for Lashes of Cocorosie doen denken. Na het optreden zijn we echter benieuwd of ook het nieuwe album van de grond zal raken.
Stelmanis trapte af met enkele nummers van die nieuwe plaat. In “Drunk” was een stevige bas te horen en haalde de zangeres onmiddellijk haar klok van een stem boven. Dat elan werd doorgetrokken in “Painful Like”. Beide nummers hadden een zekere dansbaarheidsfactor in zich, al leek “Painful Like” soms wat chaotisch gebracht en leunde het hele nummer wat te veel op de baslijn. De frontzangeres stond qua stem trouwens in schril contrast met de niet onknappe tweelingzusjes Sari en Romy Lightman. De twee hebben waarschijnlijk dezelfde choreograaf als Kenji Minogue en zingen stukken minder sterk dan Stelmanis. Op het gebied van podiumprésence had de hele groep nog wat te leren. Over smaken valt uiteraard te twisten, maar misschien is het toch aangewezen om in de toekomst meer op elkaar afgestemde kledij uit te kiezen. Gelukkig werd het zestal tijdens de act niet meegenomen door de ‘fashion police’ of Jani ‘Wat hebben jullie nu toch aan?’ Kazaltzis, want muzikaal zat het geheel redelijk snor.
Na enkele nieuwe nummers was het ‘time to play some old stuff”. Met ‘The Future” bewees Stelmanis alweer de kracht van haar opleiding als operazangeres. Het deuntje eronder klonk goed en bewees dat de instrumentale stukken op zich konden staan. “The Choke” bevatte iets meer dissonantie. Het hoogtepunt zou dansbaar moeten zijn, maar bleek het niet echt. “Home”, de voortrekker van ‘Olympia’ bracht meer schwung en klonk vreemd genoeg iets minder slordig dan de nummers van Austra’s debuutalbum. De band bewees dat ze goed gewerkt hebben in de afgelopen twee jaar. Op “Forgive Me” en “Sleep” was niet veel aan te merken. De nummers toonden niet altijd genoeg karakter om op te vallen en klonken nogal repetitief. In “Vogue” zette de zangeres haar keel nog eens helemaal open en toonde ze aan dat Austra toch vooral Stelmanis is. Met “Lesbians” kreeg het publiek opnieuw wat vrolijkere muziek met wat vaart erin.
Het volgende nummer werd griezelachtig ingezet, maar enige mogelijke angst werd weggenomen door de heerlijk hoge zangtoontjes van “Lose It”. Het publiek klapte opgewekt mee. Ook “Beat and the Pulse” was erg meeslepend en had wel degelijk iets grotesk in zich. Katie Stelmanis profileerde zich als een soort zingende ijskoningin. Dat gold eveneens voor “Spellwork”, dat net als “The Villain” als bisnummer dienst deed. Het publiek zweefde helemaal mee met deze vertrouwde klanken.
Austra in Gent was dus soms prachtig dromerig. Jammer genoeg werd het publiek daarbij af en toe in slaap gewiegd. De perfectie van Stelmanis’ stem is misschien een vergiftigd geschenk wat dat betreft, aangezien de nummers hierdoor wel erg gelijkaardig zijn aan hun studioversies. Enkele songs –zoals “Home” – die op ‘Olympia’ zullen uitkomen zijn zeker de moeite, al is het af en toe wennen. Op dit moment zullen wij op 18 juni nog niet onmiddellijk naar de winkel stormen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/austra-11-06-2013/
Organisatie: Democrazy, Gent
Lieten ze een tijdje op zich wachten op de release van ‘Produit de Belge’ , dan is er nu inspiratie ten top , want nog geen jaar na dit album is er de opvolger . Een DIY aanpak van het duo Els Pynoo en Danny Mommens, die ‘back to basics’ gaan in hun electropop, met kitschy disco riedels . De inwisselbaarheid was al en blijft aanwezig , en het levert nog altijd een handvol interessante , afwisselende , sfeervolle , genietbare , feestelijke en hitsige nummers. “Je souhaite” en de Claude François cover “Alexandrie Alexandra” is een schot in de roos binnen hun muzikale visie . Even verderop met “Mea culpa” is er de link met The Cures’s “A forest” en kan , mag even de gitaar omgord worden op “Diva” en “Tics nerveux”, dat dan minuten lang uitdeint in een jazzy lounge sfeer, soundscapes , variété , Tom Waits sampling en radio tunes . Fris , aanstekelijk , sfeervol plaatje!
Few Bits - Dit Belgisch bandje houden we in het oog , een vijftal rond Karolien Van Ransbeeck , die hoogdagen van The Mazzy Star doet herleven en durft te leunen aan de sound van First aid kit door die roots/altcountry inslag . De songs hebben dus een dromerige , sfeervolle melancholische aanpak , kunnen wat mysterieus zijn en worden gedragen door de hemelse stem van Karolien . De songs zijn ingehouden , bloeien open door de (gitaar) lagen op elkaar en hebben een sterke klankkleur .
De eerste songs “Come home” wat forser , het sfeervolle “Could it be” en de intieme , spaarzame onthaastingsong “Shell” zijn de barometer van de plaat.
Fijn plaatje – fijne band !
Probleemloos kaderen we een handvol songs meteen in ; “The summer of the sun” , “Ship in the sand” , “Dance clarence dance”, “Photographs” , “Leave a light on” en “Evenings”, droomsongs dus en hartverwarmend door de gelaagde melodie.
Sterke plaat opnieuw !
Ze waren de recente winnaars van de Humo’s Rock Rally, de broers Coorevits Lennert en Janus. Een EP leidt het muzikaal talent van het West-Vlaamse duo in . Jong en gedreven brengen ze zes aanstekelijke ; warme electropop songs , die houden van een vleugje punk en wave . Opener “What you want” maakt direct de link naar Goose , de single “The reeling” is de popsong bij uitstek in het genre, “Pale eyes” laat de sfeervolle kant van CDD horen en tot slot heb je de electroclash op een songs als “F.E.E.R.S.”.
We noteren hier een mooie afwisseling , wat een overtuigend debuut inluidt .
Met maar liefst acht concertdata in Frankrijk is Toto nog steeds een graag geziene gast in ‘La Douce France’. De band uit Los Angeles is er nog altijd enorm populair, terwijl er in hun thuisland nog weinigen zitten te wachten op een zoveelste verjaardagstournee van de Californische poprockband, die hun grootste successen verzamelden in de jaren tachtig. Na het openingsconcert in Brussel en de headliner passage op het HiRock Festival in Duitsland, was dit voor mij de derde keer dat ik de band mocht aanschouwen tijdens deze ‘35th Anniversary tour’. De Zénith Aréna in Lille, een wat vreemde concerthal met een zeer steile zittribune, liep aardig vol voor de Amerikanen maar van een ‘full house’ was er zeker geen sprake.
Sinds de reformatie in 2010 toert Toto de wereld rond in dezelfde bezetting met: Joseph Williams (lead vocals), David Paich (keyboards), Steve Porcaro (keyboards), Steve Lukather (guitars, vocals), Simon Phillips (drums), Nathan East (bass) en op backing-vocals: Jenny Douglas-McRae en Mabvuto Carpenter. Een geslaagde line-up formule die zijn succes tijdens de toer in 2011 met volle overtuiging had bewezen. Liefhebbers van Toto & Steve Lukather krijgen tegenwoordig trouwens in Europa, meer dan in thuisland Amerika, vaak de mogelijkheid om hun idolen aan het werk te zien. Steve Lukather was met zijn soloband de voorbije jaren ook al erg vaak te zien in het clubcircuit en als lid van Ringo Starr & His All Starr Band kunnen we hem straks opnieuw live zien op de Europese podia. Doch ook hier in Lille bleek het concert verre van uitverkocht maar maakte men wel de juiste keuze om niet te kiezen voor zitjes; wat in Vorst toch wel een vreemde keuze was voor een Toto concert.
Naar goede gewoonte op zondagavond gaf men al om 20:30 het startshot. Het doek viel en Toto opende met het schitterende: “On The Run”. Deze stevige opener bevatte ook stukjes uit "Child's Anthem" en "Goodbye Elenore”. Gevolgd door een ijzersterk “Goin’ Home”, waarin zanger Joseph Willams de sterren van de hemel zong werd het opnieuw een droomstart. Williams, duidelijk zichtbaar ontdaan van vele kilo’s, was de ganse avond erg goed bij stem en zeer toonvast. Ik durf te stellen dat hij nu op de gezegende leeftijd van 52 jaar even sterk voor de dag komt als toen hij de albums: ‘Fahrenheit’ (1986) en ‘The Seventh One’ (1988) inzong. Heel opvallend was dat de sound in de Zénith Arena stukken beter was dan die in Vorst Nationaal. Bijzonder indrukwekkend eigenlijk hoe men in een dergelijke hal zo een helder en vol geluid kon produceren. Bij momenten twijfelde ik angstvallig of ik niet naar een CD aan het luisteren was.
De setlist had voor mij nog weinig verrassingen maar daarom genoot ik niet minder van indrukwekkende versies van: “Hydra” en van “St. George And The Dragon”, waarmee we helemaal terugkeerden naar 1979 toen Toto hun tweede studioalbum uitbracht. Ook opvallend was dat de respons bij het publiek in Lille toch wat warmer was en wat meer nazinderde na elk nummer.
Na Brussel sleutelde men wat aan de setlist door enkele songs een andere plaats te geven in de set. Maar behalve het weglaten van “Manuela Run” bleef men trouw aan wat men eerder tijdens deze tour had gespeeld. Natuurlijk kregen ook nu de vele hits zoals: de superballade “I’ll Be Over You” en mooie afgewerkte, doordachte versies van: “Rosanna”, “Africa” en “Hold The Line”. Geen onnodige virtuoze egotripperij maar wel een perfect afgebakende ruimte om wat te soleren. De song bleef de ganse tijd centraal staan!
Na meer dan twee uur puur genieten wisten we al dat we met “Home Of The Brave” afscheid moesten nemen. Gelukkig konden we hier wel vrolijk mee huppelden op de tonen van de laatste gitaarrif van deze Toto hymne.
Wederom werd het dus een schitterend optreden waarbij we een band aan het werk zagen die ook nu nog tijdens een tour progressie wist te maken. Ook het weglaten van de verplichte zitjes in het middenplein zorgde voor een veel intensere concertervaring. Bovendien was de lichtshow vanuit de frontlinie best wel mooi en sfeervol en speelde Toto een foutloze set. De band nam afscheid door mede te delen dat het Noord-Franse publiek het beste publiek was tijdens deze tour maar dat hadden we ook al eerder gehoord in Duitsland.
Setlist: *On The Run / Goodbye Elenore *Goin' Home *Hydra *St. George And The Dragon *I'll Be Over You *It's A Feeling *Rosanna *Wings Of Time *Falling In Between *I Won't Hold You Back *Pamela *99 *White Sister *Better World *Africa *How Many Times *Stop Loving You *Hold The Line
-----------------------------
*Home Of The Brave
Video van dit concert in Lille:
Video Part 1
http://www.youtube.com/watch?v=4jL-iFbSmhc
Video Part 2
http://www.youtube.com/watch?v=AjRtRU_lXcQ
Video Part 3
http://www.youtube.com/watch?v=WfqZYBk374k
Neem gerust ook een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/toto-09-06-2013/
Organisatie: Vérone Productions, Lille
Alicia Keys – This girl is on fire Tour – Keys that unlock emotions
Alicia Keys
Sportpaleis
Antwerpen
2013-06-08
Gerrit Van De Vijver
Alicia Keys heeft een nieuw album klaar, ‘Girl on fire’, en was blij om ermee door Europa te reizen. Net zoals ik en een vol Sportpaleis trouwens. Samen met Alicia deel ik een passie, nl. New York. Mede door de imposante sightseeing images en de loungeachtige sfeer , waan je je zo in deze stad. De meervoudige bekroonde, getalenteerde duivel-doet-al mixt oud en nieuw werk tot een prachtige, gechoreografeerde show. ‘This girl is on fire’, maar ze was blijkbaar niet alleen.
De ‘amuse’ van dienst was Miguel, een Amerikaanse, ook al veelzijdige, singer-songwriter en producer. Alicia zag hem aan het werk op de Grammy Awards, en ze vroeg hem, oog voor talent als ze heeft ,om mee op tournee te gaan. En dat er toekomst inzit, merk je direct. De ‘kruising tussen Prince en Michael Jackson’ brengt een mengeling van R&B, neo soul pop, en heeft elastieken beentjes dat het geen naam heeft. De danspasjes komen er vlot uit, en een spagaat af en toe doen de monden al helemaal openvallen. Allemaal mooi, maar dit gaat ten koste van z’n stemkracht, waardoor hij af en toe weggeblazen wordt door de, overigens zeer sterke, arrangementen. Maar we horen zeker nog van dit talent.
Waar je bij de meeste voorprogramma’s moeten raden hoe ze er eigenlijk uitzien, doordat ze zeer karig belicht worden, kreeg Miguel een heuse mini lichtshow aangeboden. Zeer attent van Alicia, en dat zegt eigenlijk alles over haar. Ze gunt hem de tijd, toneel EN de spotlights.
De openingsact was werkelijk verbluffend. Uit een symbiose van ingenieus opgehangen doeken, samen met perfect getimede belichting ontstond een wijds openingsshot. ‘Brooklyn Bridge’ verscheen op een podiumbreed doek, om dan plots het sierlijke silhouet van Alicia waar te nemen. De verpersoonlijking van elegantie.
Geopend werd er met “Streets of NY/Empire state of mind”, “Karma” en “ You don’t my name”. Welke direct een mix van R&B en city lounge sfeer creëerde. De 4 extra dansers, mooi in het zwart gehuld en contrasterend met de witte Yamaha, waren een echte versterking voor Alicia en maakten het plaatje compleet. Bij “ Tears always win”, “Listen to your hart” en “Like you’ll never see me again” werden de mogelijkheden van de videoschermen uitgebreid getoond , zoals minicamera’s die het speelse vingerwerk op de wit/zwarte ivoren toetsen benadrukten. De James Bond intro van “A woman’s worth” gaf een extra pigment, samen met de dansers gekleed als geheim agenten. De geprojecteerde woorden tijdens “Diary” gaven het nummer iets speels.
De interactie met één van de dansers gaf “Un-thinkable” iets heel teders mee, en de pianosolo tijdens “Try sleeping with a broken heart” lijkt wel uit een auditie voor de Koningin Elisabeth wedstrijd te komen. Het mooiste sing along moment kwam er tijdens “Falling”, mooi afgerond door het tonen welk stembereik ze wel heeft. Dat ze iedereen de spotlights gunt, laat ze opnieuw blijken uit het feit dat de 2 supersterke backing vocals een solo ten berde mochten brengen met “I’ll be there for you”/”You’re all i need to get by”. Een solocarrière ligt in feite zo open voor die 2. “Unbreakable” kwam na “When it’s all over” en “Limitedless” , en gaf een opzweep van groovy feelings, mede door de electric piano en zorgde ervoor dat iedereen recht op de banken ging staan.
“Doesn’t mean anything”, “Brand new me”, “Not even the king” en “If I ain’t got you” waren de rustige voorbode voor een mooi slot. Een vol sportpaleis enkel belicht met gsm/Iphone verlichting, begeleidden “No one” op gepaste wijze en creëerde een intieme sfeer welke het nummer nog beter deed uitkomen.
Als encore1 was “ New day” de ideale voorbode van DE hit waar iedereen op zat te wachten: “Girl on fire”. Met het dak er nu helemaal af, kreeg “Fire” nu nog maar zuurstof.
De mensen die hierna naar buiten snelden mistten toch nog iets. Jay Z zette “Empire state of mind” in op groot scherm, met alweer een prachtige performance van de 4 dansers, om dan plaats te maken voor een ravissante Alicia in een prachtige paarse avondjurk. Haar liefde voor NY spat er van af!
Ik mag de stad NY dankbaar zijn, want dankzij m’n interesse voor deze stad heb ik Alicia Keys leren kennen. Deze ‘goddess of soul’ heeft zoveel te bieden, dat het moeilijk te bevatten is. Alicia bespeelt 5 instrumenten, waaronder piano, viool en cello. Heeft meer dan 100 Awards ( Grammy, Billboard, MTV Europe , …) op de schouw staan, produceert, schrijft, zingt en acteert. Ze heeft een orgelpijp als keelgat welke de meest zuivere, toonvaste hoge noten produceren. Ze is een contralto, met een stembereik van maar liefst 3 octaven. Bovenal straalt deze gracieuze , elegante verschijning zoveel klasse uit, dat het bijna beangstigend wordt dat al deze gaven aan slechts één persoon toebehoren. Maar bovenal is ze een lieve, warme persoonlijkheid met een groot hart. Zo konden we voor de show uitgebreid kennis maken met een door haar mee gecreëerde app, en een goed doel: www.mamamae.com en www.keepachildalive.org
Een “Girl on fire” stuurde ons met een warm gevoel naar huis. Thanks Alicia!
Neem gerust een kijkje naar de pics van Sony Music (Ronald Den Dekker)
http://www.musiczine.net/nl/fotos/alicia-keys-08-06-2013/
Organisatie: Live Nation
Joe Buck Yourself - Hel en verdoemenis
Joe Buck Yourself, Rachel Brooke, Viva Le Vox
Pit’s
Kortrijk
Drie namen op de affiche en dat is meestal wat teveel van het goede voor de Pit's waar de stekker er om 22u onverbiddelijk uitgaat. Maar blijkbaar hebben ze daar hun discipline teruggevonden en werd er stipt om 19u30 begonnen zodat we drie volwaardige sets voor de kiezen kregen.
Het begon er met Viva Le Vox, een groep uit Lake Worth, Florida met een wisselend personeelsbestand. Hier moest zanger-gitarist Tony Bones het zien te redden met enkel Joe Buck op staande bas. Bones had op een tatoeage meer of minder niet gekeken en en had er wel een heel opvallende op de hals : de letters L.A.M.F. wat moeilijk iets anders kan zijn dan een verwijzing naar de plaat van Johnny Thunders' Heartbreakers. Viva Le Vox bracht een niet meteen voor de hand liggende mix van dixieland en punk. Het ging er bijzonder driftig aan toe en de gitaar deed me zowaar soms aan Django Reinhardt denken. Niets was Bones teveel, die dan ook alle hoeken en kanten van het café opzocht en zelfs een knappe griet zocht (en vond) om rond te gaan met zijn klak. Maar na een tijdje begon zijn geforceerd schorre zang me toch wat op de heupen te werken.
Rachel Brooke (uit Michigan) wordt wel eens de ‘Queen of the underground country music’ genoemd maar op haar laatste plaat, ‘A killer’s dream’, is ze die titel een beetje ontgroeid want dit schitterende en zeer gevarieerde album, waarin talloze instrumenten zoals de xylofoon, trompet, viool of zingende zaag de revue passeren, bevat zoveel meer dan country. Maar ook zonder die rijke muzikale aankleding hield Rachel Brooke wonderwel stand, zelfs in een ruige keet als de Pit's.
De eerste drie songs bracht ze zelfs helemaal alleen op akoestische gitaar waarna Joe Buck en Tony Bones terug op het podium klommen. Bones bewees veel meer in zijn mars te hebben dan hij had laten zien met Viva Le Vox en deed verdomd aardige dingen op zijn gitaar. Maar het was toch zonder enige twijfel de stem van Rachel Brooke die de hoofdrol opeiste : soms desolaat dan weer gloedvol klinkend, ergens te situeren tussen Billie Holiday en Eilen Jewell. De stuk voor stuk sterke songs vonden hun wortels in lang vervlogen tijden maar klonken toch alsof ze alleen vandaag gebracht konden worden. Balancerend tussen blues, jazz, country, rockabilly en bluegrass was het telkens raak.
Moeilijk om er een hoogtepunt uit te vissen maar als het dan toch moet kies ik voor de strompelende rockabilly van "The Black Bird", met Tony Bones, die trouwens op de plaat ook de gitaar voor zijn rekening neemt, in een glansrol. Alsof de muziek alleen al niet volstond beschikte Rachel Brooke, die zeker niet op haar mondje was gevallen, over een ontwapenende charme.
Na die wat verstilde schoonheid van Rachel Brooke was het contrast met het brute geweld van Joe Buck Yourself groot maar storen deed het verrassend genoeg niet. Joe Buck, die hier dus driemaal op het podium stond (!), was een tijdje gitarist bij Th' Legendary Shack Shakers en speelde bas bij Hank III. Het zijn referenties die kunnen tellen maar hier stond hij er, enkel voorzien van een gitaar en een basdrum, alleen voor. Maar meteen veegde hij alle twijfel van tafel met een verpletterend "Planet Seeth", dat me toch even naar adem deed happen.
Wat volgde was een reeks ruwe, dreigende songs over hel en verdoemenis. Joe Buck leek wel door de duivel bezeten met zijn ogen als vlammenwerpers en hij croonde zijn teksten rechtstreeks uit de riool. Zijn gitaar klonk vooral luid en primitief, soms gooide hij er een countryriedeltje tussen waarop de meute zich meteen aan het dansen zette.
Nijdige 'hellbilly', badend in een dreigende atmosfeer die vreemd genoeg telkens na het einde van de song verdween omdat Joe zijn imago dan liet varen, overrompeld als hij was door de ongemeen hevige aanmoedigingen van het opgehitste volk.
We werden voortdurend uitvoerig bedankt en 'reeds na vijf seconden had ik door dat de Pit's een heel speciale plaats is', wist hij ons nog te vertellen. Ze zullen het daar graag gehoord hebben, vermoed ik.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/joe-buck-yourself-08-06-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/rachel-brooke-08-06-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/viva-le-vox-08-06-2013/
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Neil Young & Crazy Horse - Zot paard nog steeds in bloedvorm
Neil Young & Crazy Horse
Vorst Nationaal
Brussel
Wij hebben onze Neil het liefst als hij Crazy Horse van stal haalt, en dat was al een tijdje geleden. Vorig jaar schrokken wij ons wel een hoedje toen hij met Crazy Horse het onding ‘Americana’ op de wereld losliet, een absoluut te mijden vehikel gevuld met tenenkrullende volksliedjes. Hij maakte zijn miskleun echter onmiddellijk goed met de dubbellaar ‘Psychedelic Pill’ waarop zijn paard terug in bloedvorm verkeert. Veelbelovend dus met het oog op zijn tournee met Crazy Horse, wij moesten er dus wel bij zijn in Vorst, ook al hebben wij daarvoor heel diep in onze beugel moeten tasten. Als den ouwen via peperdure tickets zijn pensioen veilig wou stellen, dan kon hij godverdomme maar zien dat zijn concert onze zuurverdiende centen waard was, de trekzak.
Met het lange “Love and only love” als opener, waarop de gitaren al volledig loos gingen, wisten we al meteen dat deze band moeiteloos aan onze hoge verwachtingen zou tegemoet komen. De klassieker “Powderfinger” en het nieuwe “Psychedelic Pill” stoomden al even driftig door en het bijna twintig minuten durende hoogtepunt “Walk like a giant” was Crazy Horse op zijn best, met huilende, knarsende en gierende gitaren. De song mondde uit in een gitaareruptie met heuse Sonic Youth allures en ging over in een denderend onweer. Geen band die zo overtuigend de donder uit gitaren kan doen knallen als Crazy Horse.
We waren nog maar een kleine drie kwartier ver en we hadden al grootse dingen meegemaakt. Het niemendalletje “Hole in the sky”, een tot op heden onuitgegeven song (houden zo, Neil), kwam onnodig de boel verstoren maar Neil’s akoestische solomomentje deed dat minpuntje snel vergeten. Het pareltje “Comes a Time” en de Dylan cover “Blowin’ in the wind” brachten even met succes de hippie in Neil Young terug naar boven.
Young was bovendien redelijk goed bij stem, een begenadigd zanger is ie nooit geweest, maar vanavond sloeg hij tenminste nooit aan het janken, wat hij op zijn platen wel eens durft te doen. Enkel bij het ook al onuitgegeven en stroperige “Singer without a song” dachten we even van “hij gaat er toch niet aan beginnen, hé”, maar toen de stekker er terug inging voor het fenomenale “Ramada Inn”, weer zo een knoert van ruim boven de 15 minuten, was onze vrees meteen in de kiem gesmoord.
Het onvermijdelijke en niet stuk te krijgen “Cinnamon Girl” was de aanzet voor alweer een hoogtepunt, “Fuckin’ Up”. Crazy Horse scheurde, ramde en barste open met heuse orkaankrachten. Ook met “Welfare Mothers” en “Mr Soul”, de snedige garagerocker uit de Buffalo Springfield periode, waren we aangenaam verrast.
En dan die finale ! Het apocalyptische en brutale anthem “Hey Hey, My My” deed het boeltje hard en ruw openscheuren. Een atoombom van een song die de zaal binnenstebuiten keerde.
De extraatjes “Roll another number” en “Everybody knows this is nowhere” namen we er graag bij, doch echt onvergetelijk waren ze niet. Als bisnummer zorgden ze niet voor de verhoopte climax, maar tegen dan waren we toch al lang overdonderd door zoveel klasse en scheurend gitaargeweld.
Natuurlijk misten we een handvol klassiekers (“Cortez The Killer”, “Like a Hurricane”, “Cowgirl in the Sand”, “Down by the river”,…) maar Neil en zijn fantastische Crazy Horse hadden ons meer dan twee en een half uur splijtende rockmuziek bezorgd, dus gaan we niet morren om hetgeen we niet gehoord hebben.
Organisatie: Gracia Live
Terwijl half Vlaanderen naar het Sportpaleis afzakte om Rihanna aan het werk te zien, waren er toch ook een paar honderdtal mensen die de voorkeur gaven aan een avondje Chromatics en Glass Candy. Beide bands zijn een geesteskind van de multi-instrumentalist en producer Johnny Jewel. De muziek grijpt terug naar de jaren ’80 en bevat vooral elementen van Italo Disco. Dansbare electropop met een donker randje en een vleugje kitsch.
Een kwartiertje later dan gepland kwamen de jongens van Chromatics met gedimde lichten het podium opgeklauterd. “Tick Of The Clock” van hun doorbraakplaat ‘Night Drive’ werd strategisch gekozen als filmische en sfeerscheppende opener. Dat nummer werd gebruikt in de soundtrack van de film ‘Drive’, en het mag dan ook niet verbazen dat al de muziek van de band zo uit een film lijkt weggeplukt. Dansmuziek met een ziel en inhoud zeg maar.
Al snel kwam ook de knappe zangeres Ruth Radelet het podium opgestapt. Het mannelijke publiek viel meteen in zwijm door haar bedwelmende vocalen en charismatische verschijning. “Lady” en “Kill For Love” zijn dan ook twee killertracks, die moeiteloos het concertvolk in beweging brachten. De catchy popsongs met een donker randje volgden elkaar snel op, waardoor je steeds dieper en dieper in de wereld van Chromatics werd getrokken. Hoogtepuntje was het lang uitgerokken “These Streets Will Never Look the Same”, dat gezongen werd door de gitarist Adam Miller met behulp van een vocoder. De mix van soundscapes en een beat werkte aanstekelijk en de sfeer in de zaal werd nog zwoeler.
De nummers bleken in elk geval goed te passen bij één van de eerste echte warme zomerdagen.
Toen de eigen nummers op waren, toverde de band bovendien nog twee covers uit hun hoed. Een dansbare versie van Kate Bush’s “Running Up The Hill” en een prachtige ingetogen interpretatie van “Into The Black” van Neil Young. Gewaagd om van zo’n twee wereldnummers een geheel eigen bewerking te brengen, maar de band kwam er wel mee weg. In de bisronde kwam Radelet eerst alleen terug om een het heel intiem en kwetsbaar “Blue Moon” te brengen. Het publiek toonde echter weinig respect en bleef praten, waardoor de zangeres nogal ongemakkelijk stond te zingen. Gelukkig schroefde de band het geluid tijdens de laatste twee nummers weer op. De bisronde was misschien een beetje overbodig, maar vervelen deed het optreden nergens. Dit is muziek waarnaar je gerust een hele avond kan luisteren.
Glass Candy is een band die al sinds 1996 muziek maakt. Net zoals Chromatics maken ze een soort van moderne Italo Disco, maar dan met iets meer zin voor experiment. De groep bestaat enkel uit Jewels en zangeres Ida No, en is iets meer dansvloer gericht dan Chromatics. Slimme zet dus van de organisatie om ze na de hoofdact te programmeren, in plaats van ervoor.
Organisatie: Democrazy, Gent
Ze is ondertussen al negen jaar actief in de muziekindustrie, heeft dit jaar haar zevende album ‘Unapologetic’ uit en verkocht wereldwijd reeds meer dan 100 miljoen platen, waarmee ze zich bij de best verkopende artiesten aller tijden mag rekenen. Met een verzameling Grammy, American Music en BRIT awards op zak en tientallen miljoenen volgers op divers sociale netwerksites zijn we er zeker van dat Rihanna geen uitgebreide introductie meer nodig heeft.
Toen bekend werd dat ‘Riri’ met haar Diamonds World Tour ook zou neerstrijken in de ‘diamond capital of the world’, Antwerpen, vlogen de kaartjes dan ook in een mum van tijd de deur uit. Naast de onvermijdelijke gillende tienermeiden was het een zeer gevarieerd publiek dat het Sportpaleis tot de nok vulde. In afwachting van de ster van de avond kreeg het publiek een stevige elektronische set voorgeschoteld van dj-duo We Are GTA uit Miami. Een aaneenschakeling van slopende beats, soms aangevuld met wat Nirvana of Jay-Z, werd begeleid door een mix van beelden uit arcadegames. Maar het werd al snel duidelijk dat dit niet het feestje was waar het publiek op zat te wachten.
Na meer dan twee uur wachten werd de zaal rond tien uur dan toch beloond voor haar geduld toen het zwarte gordijn dat het podium al een uur in mysterie hulde naar beneden viel. Rihanna, die ons gekleed in een lang zwart gewaad en met een froufrou tot net boven de ogen heel erg aan een roodharige Loreen deed denken, opende de show geflankeerd door twee Griekse standbeelden met het intrigerende “Mother Mary”. Het duurde echter niet lang vooraleer het hele podium oplichtte dat ons, getooid met marmeren zuilen en danseressen in standbeeldhouding, deed denken aan een Romeins badhuis of een catwalk in Milaan. Een eerste poging om leven in de zaal te blazen deed Rihanna met nummers uit haar laatste albums zoals “Phresh Out The Runway”, “Birthday Cake”, “Talk That Talk” en “Pour It Up”. Dit alles vergezeld van heel wat ass shaking en crotch tapping, wat er ons meteen aan herinnerde deze diva niet schuw is van wat seksuele innuendo.
Met “Cockiness (Love It)” en “Numb” volgde helaas een vroeg dipje waarbij het repetitieve ‘I’m going numb’ van Rihanna evengoed waar was voor het publiek. Na een kort muzikaal interval en kledijwissel keerde Rihanna, nu in witte lieslaarzen, terug naar haar Barbadiaanse roots en trok met een reggae-getinte mix van “You Da One”, “Man Down” en “No Love Allowed” de massa terug op gang.
Op de schermen boven het podium stond te lezen dat deze ‘good girl gone bad’ nog steeds ‘wanted by the FBI’ was. “Rude Boy” deed er nog een schepje bovenop en voor de eerste keer werd er uit volle borst meegezongen. Vreemd genoeg waren het niet de staanplaatsen, maar de hoogste balkons die als eerste aan het dansen sloegen op “What’s My Name”. Dit hoogtepuntje werd jammer genoeg gevolgd door het zoveelste interval, waardoor sommigen zich gingen afvragen of ze voor Rihanna of dan wel voor de gitarist gekomen waren.
Rihanna keerde terug in een sexy kill bill-achtig pakje en zette het podium letterlijk in vuur en vlam op de tonen van “Jump”, een bevel waar de zaal niet echt gehoor aan gaf. Een afwisselend door het publiek en Rihanna gezongen “Umbrella” werd gevolgd door een mix van “All Of The Lights” en “Rockstar 101” waarop de handjes Regi-gewijs massaal de lucht in gingen.
Riri legde het zoveelste contrast van de avond door deze explosie te laten volgen door een meer ingetogen en soberder deel. Ditmaal niet omringd door dansers en vuurwerk, maar alleen vanop een ronddraaiend platform dat veel weg had van de top van een toren uit ‘the Lord of the Rings’ zong Rihanna, gekleed in een lange rode jurk, ‘What Now,’ vocaal een van haar krachtigste momenten, ‘Loveeeeeee Song’, ‘Love The Way You Lie (Part II)”, ”Take A Bow”, “Cold Case Love” en “Hate That I Love You”. Alles samen zeker niet ontgoochelend, maar toch weer een domper op het feestje waar de zaal nu al meer dan een uur op zat te wachten.
Na nog een onderbreking en kostuumwissel – begint u het patroon te zien?- besloot onze sparkling diamond, nu gekleed in een glitterpakje, dan toch om nog een versnelling hoger te schakelen en het feestje, misschien iets te laat naar een hoogtepunt te brengen. “We Found Love”, ”S&M”, maar vooral “Only Girl (In The World)” en “Don’t Stop The Music” deden de zaal voor de eerste keer echt uit z’n dak gaan. Rihanna maakte tussendoor ook even tijd om haar Navy (zo noemen haar fans zichzelf) te begroeten, wat handtekeningen en high fives uit te delen en een man op de eerste rij te knuffelen. Riri stak daarna trots het blad omhoog dat de man vast had waar op te lezen stond ‘My dream is to hug you’.
Na anderhalf uur besloot Rihanna met 3Where Have You Been3 en velen konden het niet laten om toch even op hun horloge te kijken, want na zo lang wachten is negentig minuten muziek snel voorbij. Een Diamonds tour is natuurlijk niet volledig zonder de titelsong en in diamanten gekleed keerde Rihanna nog terug om vanop een uit de grond oprijzend platform de twee grootste hits van haar laatste album te brengen. “Stay” werd begeleid op elektrische contrabas en als allerlaatste nummer kreeg iedereen uiteindelijk waar ze een hele avond op hadden gewacht, “Diamonds!”
Een Rihanna-fan moet duidelijk wat geduld hebben, zowel voor als tijden het optreden. Waar een artiest als Rihanna zeker de hits en de podiumprésence heeft om een zaal mee te trekken in haar muziek en de boel op z’n kop te zetten, gebeurde dit vanavond helaas niet. De vele onderbrekingen en hier en daar onzuivere muzikale prestaties, maakten voor een gefragmenteerd, slordig en onpersoonlijk geheel. Spijtig en onverwacht voor een artiest en een productie van dit kaliber. ‘Shine bright like a diamond’ is de boodschap die we vanavond meekregen. Wij kunnen helaas niet nalaten om te besluiten dat de diamant die Rihanna nog steeds is, laat ons daar geen misverstand over bestaan, deze avond misschien toch wat extra gepolijst kon worden.
Organisatie: Live Nation
Dit album is een splinterbom. En met begrip en respect en een knipoog aan «Euroshima»... Het is een eerbetoon aan Snowy Red, de legendarische Belgische band uit de jaren '80, geleid door Micky Mike, die (te vroeg) in 2009 overleed. Het blijkt louter veel meer dan een tribute album te zijn. Het is een bloemlezing van de beste minimal wave muziek van ... de 21e eeuw! Waarom? Omdat Michael Thiel, alias Weyrd Son, de zoon van Micky Mike, dit tribute album via zijn gloednieuwe label, Weyrd Son Records, publiceert.
Hij wist jonge, frisse bands van overal bijeen te brengen om net nummers van zijn vader te coveren. Geen spoor hier van gevestigde bands uit de jaren 80, die het zelf konden coveren. Integendeel, het is een ongelooflijke selectie van kleine, veelbelovende alternatieve bands, die enthousiast aan dit unieke project hebben deelgenomen. De titel van het album, ‘_ever Alive’ zegt het duidelijk vanuit de Snowy Red titel ‘Never Alive’, om aan te tonen dat deze nieuwe generatie springlevend is.
We hadden de mogelijkheid om het album een paar dagen vóór de eigenlijke release te beluisteren en we waren echt verbaasd door de algemene kwaliteit van de compilatie. Alle 17 tracks zijn in het geheel vrij trouw aan de originele Snowy Red nummers, maar elke keer, herken je perfect de stijl van de 'cover band'. Het is verrassend en tegelijkertijd niet: Snowy Red's new-wave muziek, met zijn minimale synths, repetitieve vocalen en industriële / hypnotiserende sfeer, heeft het gros van de bands diep geïnspireerd.
Om het album te kopen :
BigCartel : http://weyrdsonrecords.bigcartel.com/product/_ever-alive-a-tribute-to-snowy-red
Bandcamp : http://weyrdsonrecords.bandcamp.com/.
Track-by-track-beoordeling:
Het album begint met een kort fragment van het oorspronkelijke “Never Alive” van Snowy Red; plotseling wordt het geluid vervormd en maakt het plaats voor de interpretatie van de uit L.A. afkomstige Bestial Mouths. Lynette Cerezo en Christopher Myrick hebben hun krachtige, apocalyptische, progressieve en witchy synth-punk stempel op de song gedrukt en het resultaat is verbluffend.
// TENSE // is een Amerikaanse band, oorspronkelijk uit Houston, die helaas onlangs is ontbonden. Shari Mari heeft beslist een nieuwe project, Boan, te vormen. Op dit nummer, geeft Robert Lane een EBM, Suicide-achtige behandeling aan het nummer «Deep Desire», met veel vocal effects en de typisch karakteristieke trekjes van z’n // TENSE //. Sleazy!
We blijven in de VS met Strange Powers, het project van Josh Powers. Afkomstig uit Denver, weeft hij een macaber sfeertje rond «Sinkin 'Down» en het klinkt erg witchy!
De grootste hit van Snowy Red, «Euroshima (Wardance)», krijgt zijn opsmuk dankzij Scorpion Violente, de synth-punk act uit Metz, in Frankrijk. De sound is minimaal, vuil en sleazy, gebruikelijk van deze unieke band; de sfeer is die van een soort SM-discotheek met psyche trance muziek: een geweldig moment!
Iets verderop dan … Mushy, dwz Valentina, de cold-wave zangster / componiste uit Italië, creëert een prachtige etherische en romantische sfeer met haar cover van «Baby Tonight» en geloof het of niet, je hebt echt de indruk dat het nummer eigen uniek uit haar repertoire komt. Leuk!
Een ander duo dat helaas een paar weken geleden uit elkaar ging is Violet Tremors. Hun opname van «It's So Good» is verbazingwekkend, met vintage synth geluiden, een zeer sterke beat en dominante sensuele vrouwelijke vocale van Jessica White en Lorene Simpson.
Dan volgt de versie van «Nowhere» door Mirror Mirror, een New-Yorks duo bestaande uit David Riley en Ryan Lucero. Het is een complete dancefloor killer! Bekijk hier de video : http://www.youtube.com/watch?v=R6Pnr69AjG0& .
«The Long Run» door Meddicine, klinkt totaal ontwricht. Het Engels éénvrouwsproject is gespecialiseerd in stoorzender noise-pop en industriële soundscapes. De muziek hier kraakt en knarst en klopt en zoekt zijn weg zijn weg door oude synth sounds, gedragen door een mysterieuze zegzang. Zeer experimenteel en spannend!
«Breakdown» was een new-beat hit voor Snowy Red, door Micky Mike , Carol en Boubou gecomponeerd . Hier wordt het door Nove Mura geïnterpreteerd, het soloproject van Lawrence Pearce, een EBM componist die in LA woont, en ook in // TENSE // speelde. Deze versie klinkt krachtig, door de drums en een enorme bass riff. Jessy Champagne, uit The Jewels of the Nile, ondersteunt het door haar vrouwelijke vocals. Noteer dat Jessy net een nieuw project heeft opgericht met Robert Lane uit // TENSE // .
Het tweede album begint met de cover van «Euroshima (Wardance)» door Revelator, het soloproject van Ben Chisholm, de partner van Chelsea Wolfe. In vergelijking met Scorpion Violente, klinkt de song hier meer ambient en elektronica georiënteerd. De zang wordt verzorgd door Freddy Ruppert, uit de band Former Ghosts. Bekijk de video hier : http://youtu.be/nteMrug9Z1Y.
De cover «Lies In Your Eyes» door Animal Bodies is gewoon een hit! We horen een ongelooflijk aantrekkelijk ritme dankzij de sequencer baslijn en pakkende drums. De band uit Vancouver zet zijn stempel op het nummer met schelle gitaar licks en een dominante zang. Voor mij is dit duidelijk het beste nummer van het album. Beluister het op Bandcamp : http://weyrdsonrecords.bandcamp.com/track/lies-in-your-eyes.
Newclear Waves, het project van Alessandro Adriani (Mannequin Records), biedt een techno-hypnotiserende versie van «Blood Blood Blood». De kleine, bijna kinderlijke melodie gecomponeerd door Micky Mike is hier aangepast in een veel lagere toon en krijgt een heel ander gevoel, dreigender en meer mysterieus.
Vreemd genoeg is Safyée, alias Alice Thiel, de dochter van Micky Mike, de enige Belgische muzikante op deze tribute. Deze track is trouwens haar eerste officiële release. Ze is ook lid van Simi Nah, en ze wordt op die manier geholpen door Scuzzy, Simi Nah's muzikant en producer. Een familie kwestie dus! En het resultaat is de moeite: een sterk geluid en EBM tunes . Safyée blijkt een echt talent als zangeres! Leuk!
De eerste track van de ommezijde deel II , is er een van de New-Yorkse band Led Er Est. Een bepalende band binnen de minimal wave scene. Hun licht pop-georiënteerde sound past perfect bij «A Picture». Hier vinden we de klassieke ingrediënten die deze band zo uniek maken, met analoge synths, vintage drummachines en een slepende, Robert Smith-achtige stem van Samuel kK. Leuk ...
Een andere versie van «Breakdown» wordt verzorgd door Bright Future, een uit Brooklyn elektronische band met zanger / gitarist / producer Frank Midnite . Midnite heeft het ritme hier vertraagd en de new-beat hit omgezet in lo-fi, filmische soundscapes, met samples en opnames. Raar maar interessant ...
Marburg is een project van een artistieke groep gevestigd in Polen, Ebola Collective. Hun sterke DIY ethiek wordt gebracht in een zeer experimentele versie van «Nowhere», waarop de vocalen als boze kinderen klinken. Bekijk de video van dit nummer hier : https://www.youtube.com/watch?v=_NkzYv_ptyo.
Het Tribute album sluit mooi met een meer dan 7 minuten versie van «So Low» door Deathday, de band van de broers Alex en Giovanni Guillen (uit Los Angeles). De sfeer is 100% cold wave en leunt aan shoegaze, met een Pink Floyd zangpartij. Midden het nummer hoor je een sonische progressie, die eindigt in een lawaaierige paroxysme. Een geweldig einde!
Noteer dat deze Tribute album in een zeer mooie, arty diepzwart gatefold wordt geleverd. Het is enkel beschikbaar op vinyl: 2x12 "(180gr) grijs / gelimiteerd in 500 exemplaren hand-genummerd . De eerste 125 exemplaren worden geleverd met een gratis getekende poster. De mastering gebeurde door Scuzzy (van Simi Nah) op de AtOMiC Studio in Oostende. De prachtige cover art werd verstrekt door de New-Yorkse kunstenaar Betsy VanLangen.
In een notendop: een prachtig dubbel album en een echte must-have voor alle liefhebbers van new-wave en minimal wave.
Philippe Blackmarquis – vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
Le Seul Elément is het soloproject van Matthieu Pellerin uit Frankrijk. Z'n muziek omschrijft hij als een mix van klassieke piano, noise, ambient, post rock en drum. Op internet lijkt hij een geest te zijn, en dit weerspiegelt zich sterk in z'n muziek die los van bovenstaande abstracte omschrijving iets erg dreigends heeft.
Matthieu is een creatieve ziel, en dat merk je wanneer je Le Seul Elément live ziet. Achter het scherm van een witte kubus waar visuals op geprojecteerd worden speelt Matthieu z’n schaduwspel. Hij speelde twee avonden als headliner op Dunk!festival en bracht vorig jaar een mini cd uit waar twee nummers van ongeveer een kwartier op staan. Hij titelt deze 'Gin Pleos part 1 en 2'.
Gin Pleos part 1 begint met een huilende wind die danst met klassieke pianostukken, heel langzaam als een wals over een vloer van verdriet. Na enkele minuten raast de storm en haalt de piano hard uit tussen de zachte stukken door. De sfeer wordt grilliger, en met elke seconde lijkt de dreiging uit te breken tot het punt waar de piano uitdooft en de drum en noise de bovenhand nemen. Halverwege het nummer wordt het windstil, lijkt de raas alles te hebben weggeveegd van wat menselijk was, en lijkt de natuur overwonnen te hebben. Langzaam komt de piano terug in het nummer en lijkt ze getransformeerd te zijn in een lichtere beweging dan voorheen. We krijgen meer melodie dan noise, meer vloeiende overgangen. Maar ook dit duurt maar even, want stilaan komt de expressie van zwaarte terug in het nummer , deze keer vermengd met de zachte melodie halverwege opgebouwd. Uit het niets komt een gemaskeerde stem een soort van bezwering uitspreken. Het verhaal van ‘Gin Pleos part 1’ eindigt zoals het begon.
In ‘Gin Pleos part 2’ begint de piano met diepe tonen afgewisseld met zachte tonen waar de stilte tussenin de eindeloze leegte lijkt te symboliseren. Eenzelfde beweging van zacht naar zwaar gebroken door een vloeiende melodie vinden we ook in het tweede nummer terug. Na ongeveer zes minuten begint alles meer onrustig te worden, en waarschuwen drum en noisesamples dat onheil dreigt. Heel even duurt dit samenspel van simultane beweging om uit te doven in een absolute stilte die enkele seconden duurt. Deze stilte is echter voorbode van de orkaan die langzaam aan ontwaakt uit een diepe slaap. Het eerste stuk wordt hernomen terwijl Matthieu met een boodschap van onnoembare kwaadheid erdoorheen praat. Net voor het nummer eindigt komt de drum het tempo versnellen, de stem krijgt een bijna agressieve toon en alles wordt naar een hoogtepunt gebracht.
Matthieu brengt op z’n minst interessante muziek, waar stilte een belangrijk onderdeel van is. Het is muziek die zowel adem geeft als neemt.
Je kan Le Seul Elément beluisteren via deze link: http://leseulelement.bandcamp.com/
Lees zeker ook het interview met Matthieu Pellerin die meer vertelt over het tot stand komen van Le Seul Elément, zijn dromen en drijfveren.
Le Seul Elément komt samen met Treha Sektori en Syndrome in Dok Noord 5L op 21 september. Meer info over dit evenement vind je terug op facebook.com/alteregovzw
We have seen you playing live at Dunk!festival and were pretty blown away by your performance. But when coming home there wasn’t a lot to find about Le Seul Elément on the internet. Is this a conscious choice to stay low profile or are there other reasons for that?
First of all thanks for the compliment, and no, it isn't a conscious choice. I’m just too lazy for this kind of stuff, I'm very bad in communication but things are moving on. There will be a pretty website soon!
We hear classical piano pieces in a progressive form being combined with noise samples and heavy drums from time to time. How would you describe your music and what do you hope to bring with your music?
I try to make an alliance of two important things to create my music; beauty and power.
Generally, piano for emotional times and noise and drum to bring the power. When I'm listening to strange sounds in a song I'm confined, locked, wondering. It reminds me of sad things but when the music is evolving, when it grows, when strength comes to transform the music in pure violence, my sadness transforms. I try to describe this process in my music and transform the strongest emotions into sounds.
I play alone, so the music is repetitive (I’m playing with a looper, rarely with melodic sequences), as well as progressive, a little “tribal” even because I like ternary rhythm. I’m actually not pianist but a drummer!
I don't really want to bring anything with my music, just express my feelings but, it's true, I'm happy when people say to me they like it. I always try to give different shows, I always want to create different things, because in music it's often the same; guitar, bass and drum...
I come from the punk/hardcore scene, and for me, it wasn’t satisfying anymore. It's the same for post rock music. Too many bands are identical, they have the same way to choose instruments, effects and ways of writing songs. I wanted to create a wall between me and the audience. It felt as my duty to conceive an iconoclast artistic project!
What does Gin Pleos mean for you as it is a non existing word? How did you come up with the name?
Gin Pleos was the name of an old song of me. The creation of the songs on the EP were really different but always during night, and always when I felt sad. The EP speaks about a switch in life, and I wanted to take this title to symbolize that. You can listen to the old song via http://www.myspace.com/number1ambiance1
Which artists have inspired you to make Le Seul Elément sound like it sounds now?
First of all William Sheller (“Epure” is the most beautiful album I ever heard..) and many other artists like Neurosis, Phillip Glass, Paris Violence, Joy Division, Kate Bush and some other bands in the crust, hardcore scene..
What inspires you in life general?
I'm inspired by strong emotions, changes that are part of life, complexes and distorted visions of hurt persons.
What are the lyrics about at the end of Gin Pleos part 1 &2?
It's the speech of the person pictured on the cover. Gin Pleos is the story of the last part of the life of this man. He thought he had a good life, straight, square, normal.. but then realized he could have been a better person, and live more with and for others. This remembers him that he's going to die without having known real love, without feeling true compassion. So he becomes mad, and has a dream, the dream to get another chance, a chance to be 25 years old again. The speech expresses this new thinking.
Are there plans to bring out a full album?
Yes! I'm entering the studio in two weeks, so a full album release will be available in september I hope.
Who did the artwork for the cover?
It's Pierre Weird from Metz, a great drawer!
What are your ambitions with Le Seul Elément the forthcoming year?
It’s my dream to create a band with Le Seul Elément with strings, two drums, guitars... And I 'm going to try and work more on my presentations.
.:::Le Seul Elément will play a live show on 21 september at Dok Noord 5L, Gent together with Treha Sektori and Syndrome. More information about this show can be found on www.facebook.com/alteregovzw
Nederlands 
Français 
