Kate Stables, de sympathieke spil van This is the Kit, begon solo op banjo om zich vervolgens te laten bijstaan door een drummer, een bassiste en een jongedame die de vibrafoon bespeelde. Vocaal leunt Stables erg dicht aan bij Joni Mitchell, instrumentaal krijgt de banjo een prominente rol toebedeeld.
Op een half uur tijd hoorden we een tiental nummers die niet echt veel gensters sloegen. Best gezellig maar iets te kabbelend om ons op het puntje van onze stoel te brengen. Zelf zal de groep ook wel gemerkt hebben dat het applaus eerder uit beleefdheid dan uit enthousiasme voortsproot, de link met de locatie leggend beloofde This is the Kit immers om tegen de volgende keer ter vermaak enkele circustruukjes te leren. Iets waar we misschien meer naar uitzien dan naar een vervolg op de gezapige bedoening die we nu gepresenteerd kregen.
Wel vermeldenswaardig was het gloriemoment van de gastzanger die een cover van “Earthquake” op zijn naam zou hebben staan. Vermoedelijk dateert die cover van vele jaren terug want ondertussen blijkt hij de bewuste tekst zo goed als totaal vergeten te hebben. Hilarisch om te zien hoe hij van begin tot eind de woorden op zijn ruim uitgevallen spiekbriefje moest zoeken.
We zijn benieuwd of de beloofde circustruukjes meer vermakelijk zullen zijn….we durven het te betwijfelen.

Terwijl het voorprogramma vrij sober was qua instrumentatie trok Sam Beam een heel groot blik aan muzikanten open. Maar liefst twaalf telden we er: drie blazers, drie strijkers, drie achtergrondzangeressen, een keyboardspeler/organist, een drummer en….Jos Van Oosterwyck! Inderdaad, dames en heren, de grote man achter (o.a.) ‘Tien om te Zien’ blijkt tegenwoordig de bas te beroeren bij Iron & Wine. Althans, als onze ogen ons niet bedrogen. Echt goed hebben we de bassist eigenlijk niet kunnen bekijken aangezien hij zich zelf permanent naar het drumstel richtte. Meer dan een zijaanzicht kregen we dus niet maar toch durven we er geld op verwedden dat het de legendarische Jos Van Oosterwyck was die één hecht blok vormde met de drummer.

Zoals te verwachten viel, werd er in vrij ruime mate gepuurd uit ‘Ghost on Ghost’. Dit meest recente album kon bij publiek en kritiek over het algemeen op minder bijval rekenen dan tot klassieker uitgegroeide voorgangers als ‘Our Endless Numbered Days’ en ‘The Shepherd’s Dog’. De eerlijkheid gebiedt ons om te bekennen dat dit nieuwe werk live toch wel beter klonk dan op plaat. Bij momenten was de orkestrale sound zelfs niet minder dan indrukwekkend te noemen. Vrij complexe arrangementen werden quasi moeiteloos gebracht tijdens foutloos samenspel. Een heel knappe prestatie van een groep die blijkbaar nog maar drie weken bezig is maar klinkt alsof ze al minstens 3 jaren ‘together on the road’ zijn. Hoed af dus voor de prestatie van de muzikanten en de flair waarmee deze show gebracht werd. Wel spijtig dat de zangeressen (die door de bassist waarschijnlijk als ‘drie om te zien’ omschreven worden) letterlijk en figuurlijk iets te veel naar de achtergrond werden verdreven terwijl de blazers dan weer wat te vaak op de voorgrond mochten treden. Niet dat ze zich niet vakkundig van hun taak kweten, maar hun al te nadrukkelijke aanwezigheid is mede debet aan het nogal ongebalanceerde karakter van dit concert.
Vrij vaak vonden we de sound trouwens iets te gepolijst, iets té ‘af’ dus, vooral als je merkt dat Sam Beam solo tijdens de drie in al hun naaktheid gebrachte nummers (“Such great heights”, “Naked as we came” en Sodom, South Georgia”) nog het meeste kippenvel teweeg kon brengen. Ook het als bis gebrachte “The sea and the rhythm” bevestigt ons in ons oordeel dat het optreden in zijn geheel evenwichtiger en dus gewoonweg beter zou zijn geweest indien er wat zuiniger met ‘toeters en bellen’ ware omgesprongen.

We hadden de indruk dat Sam Beam zodanig trots is op zijn begenadigde begeleidingsband (en terecht!) dat hij uit het oog verloren heeft dat veel van zijn werk aan kracht en impact inboet wanneer rijke arrangementen de voorkeur krijgen op de puurheid van zijn songs.
Overdaad schaadt, soms toch. Desalniettemin hebben we uiteindelijk niet echt spijt van ons bezoek aan het Koninklijk Circus. De dertien muzikanten die er een ruime selectie uit het knappe oeuvre van Iron and Wine kwamen brengen, waren er immers allesbehalve dertien in een dozijn maar ontegensprekelijk dertien om te zien (mede omdat de blazers zich ook aan synchrone danspasjes waagden) en te horen. Zolang dit alles maar met mate gebeurt.

SETLIST: (1) New Mexico’s no breeze, (2) Carousel, (3) Kingdom of the animals, (4) Tree by the river, (5) Grass widows, (6) Godless brother in love, (7) Belated promise ring, (8) Baby center stage, (9) Monkeys uptown, (10) Such great heights, (11) Naked as we came, (12) Sodom, South Georgia, (13) Upward over the mountain, (14) Caught in the briars, (15) Jezebel, (16) Grace for saints and ramblers, (17) Peace beneath the city, (18) Passing afternoon, (19) Low light buddy of mine, (20) Lean into the light, (21) Your gake name is good enough for me
BIS: The sea and the rhythm

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/iron-and-wine-03-06-2013/

Organisatie: Botanique, Brussel

Bauhaus werd ontdekt in 1982, door de clip in het begin van de cult film ‘The Hunger’. De groep speelde achter een hek "Bela Lugosi's Dead" in een decadente punk party. Opgericht in 1978 Northampton door Peter Murphy, Daniel Ash, David J en Kevin Haskins, lag de band tijdens zijn korte carrière aan de basis van een vernieuwende stijl, wavegothic rock, een mengeling van punk en glam, in combinatie met dramatiek, donkere sounds , die een sfeer ademen van vampier films van de jaren '30. Toen de band in '83 uit elkaar ging, vormde Peter Murphy een kortstondige duo (Dali's Car) met Mick Karn, bassist van Japan, maar richtte zich dan op een solo carrière, die wisselend was . Acht albums volgden, die  door een veel breder scala van stijlen gekenmerkt werden . Onder Bauhaus kwam hij nog twee maal, eerst in 1998, en dan in 2005-2006, onder andere met Nine Inch Nails, met nieuwe composities, ‘Go Away White’.

De laatste optredens van Bauhaus in België dateerden van 2006 : een zeer goed concert in de Ancienne Belgique en een teleurstellende prestatie op de Lokerse Feesten; hier lag onenigheid tussen de bandleden aan de basis. Dus waren we echt benieuwd wat dit concert kon betekenen in het kader van een tribute tour (‘Mr Moonlight Tour’) naar aanleiding van de 35ste verjaardag van Bauhaus.

Als de charismatische zanger het podium opkomt, wordt hij begeleid door Mark G. Thwaite, zijn trouwe gitarist (ex-The Mission), bassist/violist Emilio Chine en drummer Nick Lucero. Hij draagt een fluwelen jas en een lederen broek, inderdaad, een perfect 'dark glam' look. Natuurlijk zie je dat hij al 55 jaar oud is, maar in de vocale prestaties als in z’n houding, is hij nog steeds in topvorm !
De band begon zachtjes met “King volcano”, een quasi-akoestische wals uitgevoerd in het donker. Dan is het "Kingdom's Coming", een compositie die ook door een twaalf-snarige gitaar gedomineerd werd en die verwijst naar een van de belangrijkste referenties van de zanger, David Bowie.
Maar die relatieve rust was van korte duur want dan kwam de stormachtige "Double Dare". Een song gekenmerkt door de intrigerende metal bass riffs, die refereren aan Killing Joke of Black Sabbath. De Ancienne Belgique was niet volledig gevuld maar de temperatuur steeg al heel snel. De bijzonder wilde zangpartijen werden tot in de perfectie door Murphy uitgevoerd. Een geweldig meesterschap , waarbij hij voortdurend instructies gaf aan de sound engineers aan de zijkant van het podium. Karakteristiek zijn mans vocale capriolen en stemvariatie; een diepe bariton stem die je doet bevriezen in de lage tonen en die in de hoge tonen durft te ontploffen.
Later, bij "In de Flat Field", kreeg het publiek de  kans zijn enthousiasme te tonen; hier en daar zagen we de eerste 'mosh pits'. Murphy verdiepte zich in de Bauhaus catalogue , wat juweeltjes opleverde als  "God In An Alcove", "Boys" en vooral het prachtige "Silent Hedges". Na "Too Much 21^st Century", het enige nummer van het album "Go Away White', was het tijd voor de tweede grootste hit van de groep : “Kick In The Eye”. De bijna funky/disco bass van Emilio Chine bood een onweerstaanbare groove, gesierd door de elegante bewegingen van  Murphy.
Murphy gaf ons vervolgens zijn eerste solo-compositie, namelijk het prachtige lied "A Strange Kind of Love", die hij ook op akoestische gitaar speelde. De instrumentatie, middenin , werd niet op de trompet uitgevoerd , maar, erg leuke verrassing, door Chine op viool. En aan het einde zong Murphy een fragment uit “Bela Lugosi’s Dead” op de tunes van de ballad. Een logisch stap naar dit meesterwerk van 9 minuten, dat wordt beschouwd als het eerste 'gothic' nummer in de rockgeschiedenis. De muzikale interpretatie was gewoon prachtig.  Als je de ogen sluit, zou je denken dat Bauhaus uit zijn as herboren is. Het hele publiek zong in koor met Murphy: “White on white, translucent black capes, Back on the rack... Bela Lugosi's Dead “. Een mooi moment en een prachtige lichtshow. Bekijk de video hier : https://www.youtube.com/watch?v=Q6aG2SOi7y4
Vanaf dit moment was het een opeenvolging van hits, zoals “The Passion of Lovers", waarin Murphy als een derwisj draaide, en bovenal, de fantastische club killer "She's In Parties", een must in elke naamwaardige 'dark' fuif. Een onweerstaanbaar ritme en tijdens de chorus richtte Murphy de microfoon naar het publiek, dat met verve mee zingt. Op het moment van de break, gaat Murphy naast de drummer staan ​​, was percussief en speelde melodica, schreeuwend 'Rastafari !': 100% dub-reggae! Herbeleef het moment hier : https://www.youtube.com/watch?v=Y438PkfHpAs

Dan werden we tijdens "Stigmata Martyr" aan de grond genageld , terwijl "Dark Entries" direct een pogo triggert. Hier speelde Murphy op elektrische gitaar. Raar genoeg voegde Murphy een cover van Dead Can Dance toe, “Severance”, trouwens het laatste nummer van de set. Een twijfelachtige keuze, want helaas daalde de sfeer een beetje in dit sleutelmoment.
Tijdens de eerste encore speelde Murphy het prachtige “All We Ever Wanted Was Everything'”, waar Emilio Chine de viool als een bas gebruikte, en zijn tweede solosong,  “Subway”, een atypische song, nogal trippy, gedomineerd door synth-waves . Ten slotte kwam een laatste explosie met “Ziggy Stardust”, song van Bowie , die Bauhaus een tweede leven toebedeelde .
De tweede encore wordt geïnitieerd door een a capella versie van "Cool Cool Breeze", de verborgen titel uit de EP ‘Recall’ van Peter Murphy (1998) gevolgd door een beklijvende “Hollow Hills”, een goddelijke verrassing en één van mijn favoriete nummers. In bijna volledige duisternis hoorde  je het sombere, dreigende geluid van de bas. Murphy speelde een spel van licht en schaduw door een draagbare neon die hij in zijn hand hield. Opnieuw een  magisch moment. Bekijk de video hier https://www.youtube.com/watch?v=4dyXBk7U7rg . Als allerlaatste nummer speelde Peter Murphy een uitstekende "Spirit", uit het album ‘The Sky's Gone Out ... ‘ van Bauhaus.

Na het concert, hoorden we niets dan lof. 'Geweldig concert!' of 'Murphy is undead!'  En het was duidelijk dat de fascinerende zanger volledig geslaagd was in zijn missie. Muzikaal was het perfect, meer nog : de 'godfather of goth' toonde aan dat hij vol energie en motivatie was om de zieltogende Bauhaus zo prachtig te doen herleven! Geen twijfel, Peter Murphy is nog steeds ‘de prins der duisternis’ ...

In het eerste deel gaf Kiss The Anus Of A Black Cat, de Belgische band onder leiding van Stef Heeren, een prachtig concert. Zijn folk / darkwave muziek met tribale accenten doet denken aan 16Horsepower door de stem à la David Eugene Edwards en aan Sisters of Mercy door de geweldige gitaarpartijen. De groep, waarvan de naam is afgeleid van een heksenritueel, wil ik graag volledig zien bij een volgend concert !
Ik hoop dat ze dan hun podiumprésence kunnen verbeteren, o.m. door projecties bijvoorbeeld! In ieder geval, een zeer, zeer leuke ontdekking. Bekijk het nummer "Take My Word As Gospel" hier : http://youtu.be/f7z08x8T4Ps

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/peter-murphy-03-06-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/kiss-the-anus-of-a-black-cat-03-06-2013/

Philippe Blackmarquis Vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse

Organisatie : Ancienne Belgique , Brussel

Neem ook een kijkje naar de pics , een paar dagen later op 6 juni in de Effenaar Eindhoven van beide artiesten

http://www.musiczine.net/nl/fotos/peter-murphy-06-06-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/kiss-the-anus-of-a-black-cat-06-06-2013/

Organisatie : Effenaar, Eindhoven

The Breeders werpen ergens een lichtje naar The Pixies, gezien Kim Deal er bas speelde. Juist, die status hebben The Breeders nooit gehad , maar met ‘The Breeders Play Last Splash’ bieden ze een mooie terugblik naar hun twintig jaar geleden verschenen doorbraak , met singles “Canonball” en “Divine hammer” . In die early ‘90s was ‘em te doen met enkele rockende vrouwelijke gitaarbands als Throwing Muses , Belly en natuurlijk The Breeders . Ah, spijtig, die Tanya Donelly , die misten we nog bij deze reünie, want naast de zusjes Kim & Kelly Deal was bassiste Josephine Wiggs en drummer James MacPherson , als enig mannelijk lid , er terug bij. Aangevuld met , occasioneel, vijfde groepslid Carrie Bradley op keys en viool ,amuseerde het kwintet zich kostelijk op het podium, wat we wel konden verwachten .
The Breeders hebben heel wat ups & downs gekend , worden gekenmerkt van een hobbelig live parcours, maar verliezen hun charmante , lieflijke uitstraling niet .

Ook na al die jaren speelden ze vanavond een leuke maar slordige rammelende, rommelige set. De songs werden aan elkaar gebreid door de goedlachse buien van de zusjes, het delen van toffe vroegere ervaringen en het gitaarstemmen , net als in het repetitiehok, een dosis sympathie ten over .
Met de deur in huis vielen ze , Kim probeerde in gebroken Nederlands hun doorbraakplaat te staven . Het wisselvallige ‘Last Splash’ werd helemaal gespeeld , de paar fijne melodieuze pop(rockende) hits als “Canonball” , tweede song op plaat, was dus live ook het tweede , “No aloha” en “Divine hammer” ergens tussenin de set .
Opener “New year”, “Invisible man” en “I  just wanna get along” , hier Kelly op zang,  waren rauw, snedig en messcherp, niet vies van gitaarerupties en pedaaleffects , soms ingekleurd door keys en een vioolpartij. Folky tunes op z’n Waterboys kon worden gelegd op “Driving on 9” ; natuurlijk kon je niet omheen een rits slepende, ruisende muzikale schetsen , en dan kom je ergens uit bij “Do you love me now”, “Mad Lucas”, “Hag” en het instrumentale “Roi”, tweemaal zelfs waarbij Wiggs, die met haar kapsel, brilletje iets meehad van een nauwlettende schooljuffrouw, eens de bas wisselde met de drums.
Na ongeveer 45 minuten werd ‘Last Splash’ opgeborgen. Steeds had je indruk dat het stuurloos kon uitdraaien , maar beheerst en standvastig kwam het kwintet telkens in evenwicht.
Ontspannen , relaxt en goedlachs maakten ze de anderhalf uur durende set compleet met enkele leuke oudjes Uit het melodieus ruwe ‘The Pod’ , had je o.m. de variërende aanpak van “Oh”, “Limehouse” en “Iris” ; waarbij ze zich op gang trokken en lichtjes konden exploderen. Hun Beatles’ cover “Happiness is a warm gun” en “Safari” klonken rauw en stekelig. “Don’t call home” was de definitieve slotsong en klonk even scherp en genadeloos als opener “New year” . Iets wat persoonlijk meer mocht … Op die manier was de cirkel rond en werd The Breeders history!

Ze hebben nu net dat rommelig kenmerk, dat door hun sympathie , enthousiasme en speelsheid wordt opgevangen. Die slechte ervaring van op Polsslag 2008 konden we nu definitief doorspoelen. We hadden vanavond een goed en leuk concert , niet meer , niet minder , en we koesteren hen als fijne nostalgie …
Volgend jaar zal ‘Doolittle’  net vijfentwintig jaar oud zijn ...  Een hint om The Pixies, na vijf jaar nog eens bij elkaar te roepen … You’ll never know …

Het erg gemotiveerde Nederlandse kwartet Reiziger (vernoemd naar de Nederlandse voetballer Michael Reiziger, ooit bij Ajax, Barcelona en bij het Nederlands elftal) was in hun sas als support van The Breeders met hun  melancholisch broeierige, slepende, gedreven en verbeten lofigitaarrock (omschrijven het zelf als ‘postcore’ …), die ergens zweert bij collega’s Bettie Serveert, Pavement en Sonic Youth.
Reiziger bouwde z’n set zorgvuldig op , hield je bij de leest door hun boeiend, soms gierend, gitaarspel , de hard - zacht aanpak en de explosies. Vol overgave hier met mooi uitgewerkt materiaal en een ruw gevoelig randje  in een 90s grungebad.

Neem gerust een kijkje naar de pics
 
http://www.musiczine.net/nl/fotos/reizigers-2-06-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-breeders-2-06-2013/

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

Fortarock XL 2013 - Forza Forta!
Fortarock XL 2013
Goffertpark
Nijmegen

Fortarock XL - Het Goffertpark van Nijmegen kleurde afgelopen zaterdag letterlijk zwart van het volk!  Zelden zo’n massa wandelende metal t-shirts bij elkaar gezien.  Er waren zo’n 50.000 bezoekers, waaronder heel wat Vlamingen!
De mooie affiche en het droge (maar kille) weer zorgden voor een zeer geslaagde 5^de editie van Fortarock, voor de gelegenheid omgedoopt tot Fortarock XL en voor het eerst in het Goffertpark, vlakbij de thuisbasis van voetbalploeg NEC.

De eerste band die we op de mainstage aan het werk zagen was Textures uit Nederland dat het afgehaakte Five Finger Death Punch inderhaast kwam vervangen.  Die kerels deden dat met veel lef en hun energieke set van moderne metal bestond vooral uit nummers van de laatste CD ‘Dualism’.

Entombed tapte op de Jaegermeister stage uit een heel ander vaatje : loodzware death metal uit Zweden!  ‘Left hand path’ (1990) bewijst dat deze oude rotten in het vak nog altijd hun plaats op een dergelijke affiche verdienen.

Van Heaven Shall Burn misten we het grootste deel van het optreden maar we konden wel vaststellen dat de tent van de Monster stage afgeladen vol was en dat de technische metal core van deze heren uit Thüringen op enorm veel bijval kon rekenen van het publiek.  Hun in april uitgekomen CD ‘Veto’ stond centraal tijdens de set.

Op de mainstage zorgde rond 16u30 Airbourne voor het eerste muzikaal vuurwerk (het echte vuurwerk zou later nog genoeg worden afgestoken bij een bandje uit de vroegere DDR).  Opener “Ready to rock” loog er niet om en zanger Joel O’Keeffe had er duidelijk zin in.  Hij stormde van links naar rechts, in bloot bovenlijf, op het podium, crashte weer enkele bierblikken op zijn hoofd en deed zoals gewoonlijk een kleine uitstap naar de nok van het podium om een gitaarsolo te spelen…niks nieuws voor wie deze sympathieke Australiërs al eerder aan het werk zag, maar het blijft een leuk spektakel. 
De muziek blijft heel sterk bij AC/DC aanleunen maar geen fan die zich daar aan stoort! Integendeel!  Uit de laatste CD werden verder nummers gespeeld als “Black dog barking” (titelsong), “Back in the game” en het aanstekelijke “Live it up”. Van hun oudere werk stonden ondermeer “Raise the flag” en “Diamond in the rough” op de setlist.  Absoluut het eerste hoogtepunt van de dag deze jongens!

Uit het grote aanbod van bands, verspreid over 3 podia moest natuurlijk constant een keuze worden gemaakt, oa.  Mastodon, Opeth en Amon Amarth werden om redenen van reeds meermaals gezien of minder interesse, overgeslagen en voorbehouden voor een mogelijks andere gelegenheid.

Finntroll (ontstaan in 1997) daarentegen was een band die hoog op het verlanglijstje stond en rond 17u15 betraden ze de jaegermeister stage.  De Finnen zaten duidelijk in vorm en spitsten letterlijk de (trol)oren om een typische set af te leveren van pittige en harde folk metal.  Volgens de zanger was dit het eerste festivaloptreden van de zomer en hadden ze er veel zin in!  Dat bleek ook tijdens het 2^de nummer “Solsagan” dat uit volle borst werd meegezongen door heel wat fans.  De rest van de set bestond uit nummers van de CD ‘Nifelvind’ en hun onlangs verschenen ‘Blodsvept’.

Motörhead kon op de mainstage de verwachtingen niet helemaal inlossen.  Nu ja verwachtingen…de heren gaan al zo’n 100 jaar mee en Lemmy (intussen 68 jaar) was duidelijk vermoeid en/of onder invloed van de nodige glazen Grolsch of iets straffers.  Hij dacht in Eindhoven op het podium te staan en bazelde tussen de nummers nog trager dan anders.  “Rock it”, “Going to Brazil” en “The one to sing the blues” passeerden de revue zonder veel glans. Natuurlijk blijft het een wereldband in het genre en worden ze op handen gedragen door heel wat trouwe volgelingen. 
Nummers als opener “I know how to die”  uit de laatste CD ‘The World is yours’ en het afsluitende trio van de set “Killed by death”, “Ace of spades” en “Overkill” blijven altijd een hele ervaring en zullen nooit teleurstellen maar dit was toch niet hun beste concert van de laatste jaren.  Herkansing deze zomer in augustus op de Lokerse Feesten!

Van Kreator pikten we enkel de opener “Phantom antichrist” mee!  Voldoende om te weten dat deze heren met hun jarenlange ervaring (ze gaan bijna 30 jaar mee) nog altijd niet hebben ingeboet aan snelheid en meer dan relevant blijven in het wereldje van de trash metal!  Hoedje af voor hun niet aflatende energie op het mooi aangeklede podium!

Afgaand op het aantal t-shirts van de festivalgangers was het duidelijk dat het overgrote deel voor de 2 hoofdacts was afgezakt naar Nijmegen.
Om 20u00 was het de beurt aan Volbeat uit Denemarken!  Een band die op enkele jaren tijd echt wel een mega status heeft weten te veroveren met hun aparte mix van metal en rockabilly.  Na het  inruilen van oudgediende Thomas Bredahl voor Rob Caggiano (ex Anthrax) en het verschijnen van ‘Outlaw gentlemen and shady ladies’, draait het gezelschap weer op volle toeren en werken deze heren tot eind 2013 een worldtour af die hen o.a. nog in Werchter brengt, Japan, US, Europa,…
Muzikaal klonk Volbeat zaterdag vrij gepolijst, zeker in vergelijking met het andere geweld op de affiche die dag, maar daar hadden de fans geen bezwaar tegen.  De nummers werden stuk voor stuk herkend en meegebruld!  Van opener “Hallelujah goat” tot een resem nummers uit de recentste schijf : “Pearl Hart”, “Dead but rising” en “Lola Montez”.  Hoogtepunten van het optreden zijn evenwel enkele sterke songs van vorige CD’s : “Fallen”, “16 dollars”, “A warrior’s call” en “Sad Man’s Tongue”.
Tussendoor brengt frontman Michael Poulsen ode aan Johnny Cash (stukje “Ring of Fire”) en aan Jeff Hanneman (streepje Slayer in de set).  Allemaal zeer professioneel en doordacht gebracht! 

Bij het invallen van de eerste duisternis en nadat Hatebreed de eer van de hardcore scene met veel bravoure had verdedigd door de Jaegermeister stage vakkundig af te breken, verzamelde gans het plein voor de mainstage om het grootste Duitse circus van de laatste eeuw te aanschouwen : circus Rammstein!  De natte droom van menig pyromaan!
Onder het motto ‘Wir halten das tempo’ ging het 2^de deel van de Made in Germany tour van start en dat motto wordt letterlijk in de praktijk omgezet op het podium.  In een snelvaart laten ze nummers als “Ich tu dir weh”, “Rammstein”, “Keine Lust” en “Sehnsucht” op ons los.
Herr Till Lindemann komt als een roze engel met blond haar uit de hemel gedaald…Gans de show zal hij vergezeld worden van vlammen, vuurpijlen en andere hete standjes. In het nummer “Buck dich” zijn die hete standjes zelfs letterlijk te ‘nemen’ en is toetsenist Flake zoals gewoonlijk kop van jut.  Het voltallige publiek geniet met volle teugen van de strakke en heel knappe show.  En ook al hebben de fans allicht de meeste stunts en ‘schokkende’ showelementen al meermaals gezien, het blijft boeiend om deze Duitse machine zo vlot te zien draaien en massa’s mensen moeiteloos entertainen.  “Du riechst so gut”, “Benzin”, “Links 2 3 4” en “Du Hast” vormen het midden van de set.  Dat laatste nummer wordt trouwens door gans de menigte meegekeeld die intussen een reeks vuurpijlen over het hoofd ziet vliegen.
Bijzondere vermelding verdient het nummer “Mein herz brennt” dat in een nieuwe bewerking volledig  akoestisch wordt gebracht!  Enkel begeleid op piano brengt Lindemann dit nummer heel zuiver en ‘breekbaar’ en wil hij precies duidelijk maken dat hij meer kan dan enkel sloganesk brullen.  Een heel geslaagde en verassende versie!
De toegift van de heren bestaat uit het obligate “Sonne” en het schuimende “Pussy”.  Het publiek krijgt waar voor zijn geld en dankt de band enthousiast na meer dan anderhalf uur spelen.  Rammstein staat duidelijk weer scherp na een jaartje rust en blijft een fenomeen.  Werchter is gewaarschuwd!

Fortarock XL kan trots terugblikken op een heel drukke en geslaagde editie.  Het Goffertpark was een uitstekende gastheer, het weer speelde geen spelbreker en het publiek en de bands gaven het beste van zichzelf!  Op naar Fortarock XXL!

Neem gerust een kijkje naar de sfeerfoto’s van Fortarock XL
http://www.musiczine.net/nl/fotos/fortarock-xl-2013/

Organisatie: Fortarock , Nijmegen