Waar is de tijd dat Bonobo het publiek kippenvel bezorgde in kleine zaaltjes met een maximum capaciteit van amper een paar honderd toeschouwers. Die tijd dat fans nog in de nek ademden van de bandleden en amper een woord durfden fluisteren tijdens die haast akoestische performances ligt helemaal achter ons. Vandaag spelen ze een lang vooraf uitverkochte AB plat voor een opvallend verjongd publiek. Het fundament van downbeat, jazzy trip hop blijft ondanks de zeer sterk technologisch geëvolueerde Bonobo toch nog stevig gebetoneerd. De sound van het collectief vult meer dan ooit de huiskamer. Meer zelfs, het vult Brussels’ mooiste tot in de kleinste hoekjes. Kortweg, dit is Bonobo+, een klassieke Bonobo met een perfect gemikte elektronische invalshoek.
Opperaap Simon Green, de man aan de keys en de fantastische drummer Jack Baker zetten het concert in met “Cirrus”, dé vooruitgeschoven single van hun nieuwe langspeler ‘The North Borders’. Deze heel dansbare opener is een plaat van wereldformaat en wordt zowat door iedereen gesmaakt. Zelfs techno-halfgoden hebben dit nummer heel hoog in hun maandelijkse charts staan. Toch, wat een hoogtepunt had moeten zijn is haast een slecht getimed laagtepunt geworden. Het werd alleen maar beter met de voltallige band en vocaliste Szjerdene in een bescheiden uitgevoerde hoofdrol bij “Towers”, ons lievelingsnummer “Stay The Same” en “Heaven For The Sinner”. Vanaf “Kiara” ontaardt het gebeuren in een met bass en bleeps opgewardeerde DJ-set waarbij het studiobeest in Green zichzelf volledig losgelaten heeft. Nooit hadden hun nummers zoveel body om mee uit te pakken. De schamele gastverschijning van gastaap Grey Severance (Cinematic Orchestra) keelde de zorgvuldig opgebouwde sfeer bij “First Fires” dan weer keihard onderuit. Gelukkig krijgen we nog een knappe experimentele en in dubstep ontaardende versie van “El Toro” . Een zalig uitgekiende drum- en saxsolo perfect op maat van het jonge dubsteppende publiek.
Deze nieuwe ‘Bonobo+’ klinkt elektronischer dan ooit . De op hun honger zittende fans van het eerste uur die geen enkel nummer van de twee eerste albums te horen kregen hebben, zullen echter wel beamen een voortreffelijke Bonobo te hebben gezien. Toch blijkt de klassieke voltallige bezetting nog steeds de beste formule voor die echte aapjesmagie. Ongetwijfeld zijn er verdeelde meningen maar de evolutie van deze Bonobo zet hen meer dan ooit op de wereldkaart en transformeert het kleine gezellige aapje tot één van de pronkdieren uit de Ninja Tune-stallen.
We blijven fan maar de AB op een mum van tijd vullen, dwingt mij te zeggen dat het tijd wordt terug op zoek te gaan naar een nieuw en alternatief hartveroverend aapje.
Tracklist: Cirrus / Sapphire / Towers / Stay The Same / Heaven For The Sinner / Kiara / Ten Tigers / Kong / Ketto / Emkay / First Fires / Nitelight /Recurring / We Could Forever / El Toro drum + sax solo / Transits / Know You / -- /The Keeper / Pieces
Organisatie: Live Nation
Debutant Tout Va Bien, een van de finalisten uit De Nieuwe Lichting (Stubru) deed het ondanks het wat lauw onthaal (geroezemoes) niet onaardig. Helemaal alleen op het podium brengt hij sfeervolle muziek en deuntjes die mij het meest aan The Kronos Quartet met hun Requiem for a Dream deed denken. We horen nog wel van Jan-Wouter die Jacques Brel vereert.
Piet Goddaer heeft de gewoonte om bij ieder nieuw werk zichzelf heruit te vinden en een nieuwe koers te varen. Vraag is of dit nou echt hoeft. Ozark Henry is en blijft altijd herkenbaar en aan de basisformule is er nog steeds niet gesleuteld, ook al laat hij zich vergezellen van de charmante winnares van de grote prijs Bart Peeters en tevens Ella-klante Amaryllis Uiterlinden. Je blijft de indruk hebben alles al eens ergens gehoord te hebben.
Ok, de stemmen passen zeer goed bij elkaar en we krijgen nieuwe versies van ouder werk en uiteraard een selectie uit zijn “Stay Gold”, wat voor onze Kortrijkse literatuurkenner niet meer of minder dan “blijf trouw aan jezelf” zou betekenen. Ik hou het bij “laat mij maar lekker aan de top blijven”.
We krijgen varianten op soul met “Do you Love Me”, een wenk naar opera of klassiek met “Plaudite amici comedia finita est”. Verder loepzuivere versies van let it grow, Save yourself en het nog net niet versleten “Indian summer”. Ozark probeert er de vonk in te krijgen met “Rescue”.
Wat schort er nou aan? Wat kan je nou hebben tegen perfecte sounds, perfect gemixt geluid en een schare zeer goede muzikanten? Dat is het hem nou net! Piet wist zich vroeger te omringen met vrienden/muzikanten en vormde een echte groep. Om een nog duistere redenen werden ze, op Deruytter na, de deur gewezen en zocht hij nieuwe horizonten op. Helaas, nu stond iedereen daar op zijn eilandje perfect te wezen en je kreeg al snel de indruk dat er geen groep stond. Meer nog, ze gunden elkaar nauwelijks een blik.
Tenslotte wordt er niet met het publiek gepraat, op zijn “merciekes” na. Een flauwe poging tot humor “Als ik teveel zeg, moet je het maar zeggen” bracht bij deze ook geen haar aan de dijk. Verloren bezieldheid.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ozark-henry-28-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/tout-va-bien-28-05-2013/
Organisatie: Live Nation
Het is er toch van gekomen . 21 jaar na het invloedrijke ‘Loveless’ en het nog eerder verschenen ‘Isn’t anything’ hebben My Bloody Valentine, rond Kevin Shields en Bilinda Butcher, een nieuwe plaat uit , simpelweg ‘m b v’ uit, in kleine letters geschreven. Ze waren samen met Sonic Youth, Jesus & Mary Chain spraakmakend voor de ‘alternative’ pop/noise en shoegaze, aan de bron van de huidige explosie van allerhande indiebandjes in het genre als A place to bury strangers , School of 7 bells , The big pink, 120 days , I break horses en ga zo maar door voor een eindje …
Een viertal jaar terug kwamen ze een eerste keer naar boven water met een oorverdovend optreden op Pukkelpop . We hoorden een wall of sound, een geluidsbrui, al of niet ontspoord of ontregeld. Een razernij van noisegolven en ontspoorde ritmes. Ze gingen door de pijngrens die me deed terugdenken aan Swans, God, Kyuss en Atari Teenage Riot.
Mogen we U geruststellen … Op plaat blijkt het al bij al mee te vallen, hoor . Hun noise inferno is specifiek op de livegigs.
De plaat kan je onderverdelen in drie stukken - eentje met deels oude opnames (96/97), eentje met enkele toegankelijke songs en minimal zalvende dreampop ( check “If this & yes”, “If I am” en “New you”) en eentje dat beult , stampt , dreigt en donker zweeft in een mistig decor met een drum’n’bass invloed , de stijl waarmee Shields graag de voorbije jaren mee stoeide .
Nieuw is het bijlange allemaal niet . De negen songs zijn een logisch vervolg van vroeger . De tijd heeft eigenlijk nooit stilgestaan met hun bezwerende drones , repeterende, opbouwende ritmiek , de hallucinerende soms scherpe gitaarlijnen, de reverbs en de zweverige zang in dat mistig geluid … o.m. in nummers als “She found now”, “Only tomorrow” – “Who sees you”.
Wat het ook is My Bloody Valentine klinkt als zichzelf, is/blijft uniek in hun sound, en is een band die je eens moet gezien hebben !
De ‘90s Britpop had Blur, Oasis en Suede drie gekende sterke troeven . Muzikaal luidde de Suedemania ‘a new generation’ in met hun glamrockende donkere tunes op z’n Bowies gekenmerkt van bombast en dramatiek, en gedragen door de galmende hoog uithalende vocals van Anderson . Onmiskenbaar samen met Curve bepalend in de nineties die op hun beurt bands lanceerden als Elastica, Placebo en zelfs terug ‘hip’ werd door de heropleving van de huidige waverock van Editors, Interpol en White Lies.
Tien jaar na de laatste release ‘A new morning’ hebben ze een nieuwe plaat uit . Het zat er wel aan te komen , gezien ze een paar jaar terug met een reünietoertje zich hervonden .
Brett Anderson en de zijnen hebben een goede plaat uit , die wel minder uit de band springt. Melodieus goed opgebouwd materiaal dat wel , vooral de eerste songs , die uptempo durven te gaan, met “It starts and ends with you” als sterkste song; dan houden ze het op enkele sfeervolle broeierige tracks en de laatste songs zijn uitermate ingetogen , en die spijtig genoeg soms onvoldoende raken.
Overduidelijk is dat de plaat minder sensationeel dan vroeger is , maar Suede blijft een bron van inspiratie voor de melodramatiek dat ze hoog in het vaandel houden …
De New-Yorkse sing/songwriter Matthew Houck aka Phosporescent heeft een privécrisis goed overleefd en komt glorieus terug met ‘Muchacho’, dat deels in Mexico is ontstaan . We hebben te maken met boeiend gevarieerde materiaal , sterk gedrenkt binnen de altcontry/ americana/rootsmusic. Als je z’n werk kent , kom je uit op mans zalvende weemoed, luister maar eens naar “Terror in the canyons”, “Muchacho’s tune”, “The quotidian beasts” en “Down to go”.
Maar we zijn aangenaam verrast door de drumbeats, “Song for Zula” en “Ride on /right on” bieden wat meer swing. En een breder instrumentarium als viool en blazers zijn graag meegenomen, die zorgen voor kleur en een broeierige spanning .
De hartverscheurende, beklijvende momenten blijven aanwezig , kenmerkend voor Phosphorescent maar door de stijlvariatie en de muzikale rijkdom hebben we vakkundig materiaal die optimisme en levenslust uitnodigen.
We worden zelfs in het begin verwelkomd en op het eind uitgewuifd door barok/gotiek van een kerkkoor, “Sun arise/Sun’s arising” .
De toekomst van Phosphorescent is rooskleuriger. Voor wie houdt van Bon Iver, My Morning Jacket , Bonnie ‘Prince’ Billy en Neil Young mag deze Phosphorescent niet zomaar links laten liggen …
Is haar intrigerend debuut ‘Dance on time’, foei!, aan onze neus voorbijgegaan, dan staan we duidelijk stil bij de tweede cd van het Amerikaanse Pien Feith , die samen met haar muzikale partner Melvin Wevers een broeierig ‘tweede’ album uitheeft , ‘Tough love’ . De dwarse, hoekige sound is nu meer gelaagd , gevarieerd en toegankelijker zelfs , en verliest zijn eigenzinnig trekje niet .
Dromerige , sfeervolle , trippende en ingetogen (‘80s) synth/soulpop siert het werk . Op de eerste songs “At the blow up”, “ I can’t hustle , I can” groovet Pien Feith, daarna gaat het tempo naar omlaag en komt de intieme aanpak naar boven ; romantisch materiaal bijna sprookjesachtig zelfs , hoor je het op nummers als “Money not people”, “Invisible man” en “Snap out” .
Een natuurlijke, oprechte plaat is het geworden, die “Tough love” , en het doet goed stil te staan bij dit fijne geluid van Pien Feith …
Purling Hiss is de band achter gitarist/songwriter Mike Polizze. ‘Water On Mars’ is reeds hun vierde worp, en ’t is er eentje van goudwaarde, een rijk gevarieerd fuzzrock gitaarplaatje met enkele welgekomen rustpunten. Het schijfje klokt af op amper 33 minuutjes en dat heeft zo zijn effect, u zal geen enkel ogenblik door verveling overmand worden, integendeel, dit smaakt naar meer.
Het is al meteen prijs met de furieuze opener “Lolita”, een snerende song met ware Nirvana allures. Mike Polizze heeft zo nog een paar indrukwekkende grote voorbeelden : The Lemonheads en Dinosaur Jr. waaien rond in “Mercury Retrograde”, The Pixies zijn binnengeslopen in “The Harrowing Wind” en er zit een Velvet Underground angel in het zeven minuten durende “Water On Mars”.
Door een licht psychedelische toets en de freaky gitaren heeft Purling Hiss wel wat raakpunten met de nieuwe lichting fuzzy garagerockers als Mikal Cronin, Ty Segall en Thee Oh Sees. Als het even wat rustiger en zweverig wordt (“She calms me down” en “Mery Bumble Bee”) dan komen ook de Allah-Las in de buurt. Allemaal heerlijke bandjes, en wij zijn maar wat blij om Purling Hiss aan dat lijstje toe te voegen.
Vier gedreven meiden die met een indrukwekkend stuk post-punk solliciteren naar de titel ‘plaat van het jaar’, het is ongetwijfeld één van de belangrijkste muzikale feiten van het jaar.
De dames menen het en ze zullen er verdomd niet ver naast zitten, want dit is een broeiend, spannend en opwindend album. Het viertal wist ons al te overtuigen met hun fenomenale live set tijdens Les Nuits Botaniques, een legendarisch concertje dat wij niet gauw zullen vergeten, de plaat grijpt ons al even hard bij het nekvel.
Tot vervelens toe wordt deze meidengroep telkens weer in één adem genoemd met Siouxsie & The Banshees, en dat komt voornamelijk door de ingrijpende en frontale vocals van de voormalige Franse actrice Camille Berthomier. Maar wij kunnen ons geen Siouxsie album voorstellen, met uitzondering dan misschien van ‘The Scream’, die even doortastend en krachtig is als deze ‘Silence Yourself’.
Madame Berthomier heeft verder trouwens de overtuigingskracht van Patti Smith, een grote dame die wij een heel stuk hoger inschatten dan Siouxsie. Het uiterst intense “Husbands” is een ferme knipoog naar Smiths geweldige statement “ Horses”.
De plaat bruist echter over gans de lijn, er is geen inzinking te bespeuren. Er gaat voortdurend dreiging en zinderende spanning van uit, soms luid, kwaad en agressief (“Shut Up”, “City’s Full”, “No Face” en de punk opdonder “Hit Me”) en elders dan weer onderhuids en sluimerend (“Waiting for a sign”, “Marshall Dear”).
Er zitten eighties echoes in de gitaren en in de diepe en donkere bastonen (Joy Division komt al eens om de hoek luren), maar dit is toch vooral een zeer eigentijdse plaat van een stel straffe meiden die maar al te goed weten waar ze naartoe willen.
Een kopstoot van een plaat.
Bij The Thermals kennen ze maar één richting en ‘t is dezelfde van The Ramones, rechtdoor. ‘Desperate Ground’ is 26 minuutjes ongecompliceerde punkrock verpakt in 10 potige uppercuts met een knipoog naar The Buzzcocks. Nog beter nieuws is dat de plaat terug in de buurt komt van die eerste twee rauwe werkstukjes ‘More Parts per Million” en “Fuckin A”. Een paar keer wordt het tempo gedrukt maar de mot komt er nooit in te zitten.
Frontman Hutch Harris houdt er vocaal steeds de vaart en melodie in en de songs zijn met zijn allen even efficiënt als ze simpel zijn. Kortom, The Thermals zoals we ze graag hebben. En zoals we ze zullen bezig zien op Boomtown op 24/07.
Wie Thee Oh Sees al eens live uit hun dak heeft zien gaan, weet hoe moeilijk het moet zijn voor die gasten om de intensiteit van die live optredens op plaat te zetten. Toch zijn ze daar met ‘Floating Coffin’ in geslaagd. Het is een album geworden die al de fijne en gepeperde ingrediënten van Thee Oh Sees in zich draagt, wilde fuzzy pop en onstuimige garagerock met ongeveilde psychedelische randjes en uit de bocht scheurende gitaren. Er is weer flink wat koffiegruis tussen de gitaarpartijen geslopen, de keyboards zijn in een vuile sixties waas gehuld en er wordt wederom naarstig buiten de lijntjes gekleurd. Dat maakt het geheel net als op hun vorige platen fris, zeer levendig en avontuurlijk.
Er wordt gestuiterd en hard doorgerockt in “I come from the mountain”, “Maze Fancier” en “Tunnel Time” en het is heerlijk uitfreaken op “Toe cutter/Thumb buster”, “Night Crawler” en “Sweets Helicopter”. Na al het smerige gitaargeraas is het wiegeliedje “Minotaur” een welgekomen afsluiter van een alweer bijzonder en geweldig Thee Oh Sees album.
Als u denkt dat u hier naar de nieuwe Black Sabbath zit te luisteren zullen we u dat heus niet kwalijk nemen, want meer retro dan dit kan je uw hard rock niet krijgen dezer dagen. Zelfs de hoesfoto lijkt te zijn genomen 40 jaar geleden, de langharige Duitsers Kadavar presenteren zich hierop als hard-rock neanderthalers die in de jaren zeventig zijn blijven hangen. En zo klinken ze ook, hun titelloze debuutplaat van vorig jaar zat al stevig verankerd in de prille seventies, deze ‘Abra Kadavar’ is gewoon het logische vervolg erop. Riffs uit het stenen tijperk, solo’s uit vervlogen tijden, psychedelische acid uitstapjes, wijde broekspijpen, lang sluikhaar en baarden waar een familie spreeuwen zich kan in huisvesten. Een sound die men dezer dagen ook kan horen bij Graveyard, Rival Sons en Radio Moscow, retro als de pest maar uiterst aangenaam vertier.
De heren mogen dan al met een knoert van een seventies fixatie zitten (met Black Sabbath en Pentagram als voornaamste ijkpunten), ze zijn verdomd goed in wat ze doen, dit is oerdegelijke prehistorische rock die teruggrijpt naar een tijd dat men de term metal er nog niet voor uitgevonden had.
We hebben de nieuwe Sabbath nog niet gehoord, maar we twijfelen er sterk aan of die even sterk zal zijn als ‘Abra Kadavar’. En nu gaan we ons haar laten groeien.
Amenra – ‘Metanoia’
Oathbreaker – Amenra
STUK
Leuven
We begeven ons iets later dan gepland in de Labozaal waar Oathbreaker, de band rond Amenra gitarist Lennart Bossu, reeds hevig in de weer is de zaal op te warmen met een stevige brok black metal, waar we plots verrast worden door een zachte vrouwenstem die blijkbaar de vocals op zich neemt en dat bijzonder goed doet. Ze lijken inderdaad wel in hun opzet te slagen om alle beloftes van conventionele muziek te breken. Van punk naar metal, naar doom en donker akoestisch. Hun laatste album ‘Maelstrom’ werd gereleased door Deathwish Inc. in 2011. Een energieke performance waar heel wat muzikale diversiteit in te vinden is en we vooral onder de indruk zijn dat een vrouw net zo hard kan screamen als een man!
Headliner van de avond is Amenra, de transcendentale postmetale trots van West-Vlaanderen, en wie hun reilen en zeilen op de voet volgt weet dat het heden dagen een ware hoogmis is voor fans. Zowel in binnen als buitenland lijken ze met een ongenadige veroveringstocht bezig en dat kunnen we enkel toejuichen! Vanavond echter is het één van hun laatste keren in een zaal.
Amenra is ‘Metanoia’; het ervaren van een psychologische break down met als gevolg een positieve psychologische wederopbouw, heling. Muzikaal laat zich dat vertalen in schurende gitaarklanken, repetitieve minimaal bewegende drum, stalen buizen, de zieleschreeuw van zanger Colin H. van Eeckhout die vaak ook de eenzaamheid van de akoestiek verkent, en keeltoenijpende bas. Ze verkennen de klanken van melancholie, pijn, harmonie, stilte, onrust, … Mass V is hun laatste album en het lijkt of ze in dit vijfde deel ook meer naam beginnen te maken bij het bredere publiek.
Amenra zijn net als sfinxen die uit hun as verrijzen en die expansieve, allesoverheersende kracht van die herrijzenis over en in je heen doen waaien tot er niets meer overblijft. Elk nummer weerspiegelt een ongrijpbare transformatie door de beweging van verschillende gitaar- en baslijnen in te zetten die enerzijds contrast accentueren, en op een bepaald punt in het nummer samenvallen tot een zinderend geheel. Het repetitieve van dit samenspel sleurt je mee naar de diepte van je ziel. Hun ziel. Onze ziel. Amenra creëert hierdoor zielenrust.
Wanneer je Amenra puur ervaart is dit een Alles of Niets ervaring. Een herkenning. Bij Amenra is er geen binnen noch buiten, scheidingen vallen weg en wat overblijft is die puurheid. Amenra is grenzeloos en ook weer niet. De scheiding die ze zelf aanbrengen door wat sommigen misschien verkeerdelijk begrijpen als een bewuste afstand tussen hen en publiek moet dan ook in de juiste context gezien worden.
Dit is het spel, hun spel der illusoire scheidingen, scheidingen die we zélf creëren maar zelf ook kunnen laten vervagen door overgave. Dit is de keuze die Amenra biedt, zij die het begrijpen zullen die kans grijpen. Amenra creëert een collectieve ervaring voor zij die zich aan die oneindige diepte durven overgeven. Hun kern is onveranderlijk, en dat maakt een band als Amenra uniek. Ze houden zich vast aan hun verhaal, maar de vormen in het verhaal zijn immer beweeglijk. In die zin zijn ze het antoniem van rigide.
Het gaat Amenra niet om het luidste van een geluid, maar af te stemmen op de juiste golflengte die diep door het lichaam iets diepers raakt. De kracht van geluid vertalen naar iets dat verteld wil worden.
Ze regisseren en zijn tegelijkertijd het schaduwspel van het leven, die ze weergeven via muzikale en artistieke hoogtes en laagtes. En in die diepte reiken ze de hel(p)ende hand. Het zwartste zwart vervaagt zo in het witste wit. Een donker hart met de potentie om transparant te worden, ontvankelijk te worden voor licht. De kruisiging die zalft, reinigt. Muziek, visuals en kunst is de vorm die de bandleden van Amenra kiezen om die vormloze leegte, die de belofte van volheid inhoudt, weer te geven.
Hoewel telkens dezelfde opbouw van show is het één waar je blijft naar uitkijken, om de immens intense ervaring die ze op je (kunnen) loslaten. Amenra is dat leven in wat je dood waant, Amenra is de dood in wat je leven waant. Amenra is de stilte voor het eerste woord valt.
Volgende (Belgische) shows zijn op 29 juni tijdens de Dijlefeesten in Mechelen, 12 juli op Rock Herk festival, Dourfestival op vrijdag 19 juli, donderdag 25 juli op Boomtown (Handelsbeurs) en 11 augustus op Ieperfest.
Van de gelegenheid maken we ook gebruik om te vermelden dat Syndrome, soloproject van gitarist Mathieu Vandekerckhove, in het voorprogramma van Neurosis is toegevoegd die op 22 juni - hun enigste Belgische show - in Lint speelt. Tickets kunnen gekocht worden via volgende link: https://frontoffice.paylogic.nl/
Organisatie: Stuk, Leuven
Les Nuits Botanique 2013 – CocoRosie - In het hiernamaals met CocoRosie
Les Nuits Botanique 2013
Het Koninklijk Circus was aardig vol vanavond voor CocoRosie, die er hun nieuwe en vijfde album, ‘Tales of a grass widow’ kwamen voorstellen. Drie jaar geleden zagen we de zussen Casady op dezelfde plek met hun vorige album ‘Grey Oceans’, en blijkbaar hadden Sierra en Bianca geen zin om nieuwe paden in te slaan: net zoals drie jaar terug had de liveband uit een beatboxer, een keyboardspeler en ook Valgeir Sigurdsson (de producer van ‘Tales’) was erbij.
Excentrieke podiumpersonaliteiten zijn de zussen nog altijd, de dames hadden hun snorretjes deze keer achterwege gelaten, maar zagen er daarom niet minder eigenzinnig uit: beide droegen ze een soort tuniek, Sierra stond op blote voeten op de planken, en Bianca had op haar rastafari-paardestaart die ver over de 100 cm aftikte, een LED-kerstboom geplaatst die in de donkere concertzaal voor een sprookjesachtig effect zorgde.
Terwijl Bianca visueel de show stal, was het toch vooral Sierra die de leidster is van de band; als harpiste stond zij centraal op het podium, terwijl de introverte Bianca heel veel moeite deed om zich zoveel mogelijk weg te cijferen in het uiterste hoekje van het podium. De set vanavond was evenwichtiger dan drie jaar geleden, zowel de beatboxer als operasopraanzang van Sierra werden heel functioneel aangewend; drie jaar geleden klonken deze typische CocoRosie componenten dikwijls geforceerd, nu stonden ze volledig in dienst van de songs. Het spectrum van emoties die de Casadys vanavond op podium vertolkten was ook ruimer dan vroeger: naast de donkere nummers vol vervreemding, ondersteund door videobeelden van droevige clowns, de ultieme arche-types van dit gevoel, kregen we ook nummers in een compleet ander spectrum: levensvreugde en plezier maken anno 2013 zeker deel uit van het universum van CocoRosie: Sierra huppelde vrolijk de hele plankenvloer rond.
Hoewel de zussen bij hoog en laag zweren dat ze door weinig andere artiesten beïnvloed worden, hadden ze voor hun live-act vanavond de mosterd bij The Flaming Lips gehaald: camera’s op je microstatief monteren en die beelden projecten is een truukje dat ze bij Wayne Coyne en de zijnen gehaald hebben. Ook Madonna was een inspiratiebron vanavond: na een enthousiast onthaalde solo demonstratie van de beatboxer , wat diende om een kostuumwissel in te lassen, kregen we een veel sexier maar voor mannen ongemakkelijke CocoRosie show: een balletdanseres in witte tutu mocht even opdraven en kroop krols over het podium, net zoals Madonna ooit de MTV Awards op stelten zette met “Like a virgin”. Sierra zette een feministisch statement neer met haar nieuwe outfit: met haar hoge gouden hakken, een doorkijk zwarte kanten legging en een fluogeel jurkje die haar poep nauwelijks bedekte, afgetopt met een sjaal leek het wel of er een “animatiemeisje” van de Rue d’Aarschot op de planken van de opera stond vanavond: de boodschap was duidelijk: vrouwen hebben recht om vrij hun identiteit te uiten. CocoRosie vertelde ooit dat veel mannen zich geen houding weten aan te nemen in hun gezelschap, en we kunnen daar vanavond heel goed inkomen: een interview met deze artistieke dames is wellicht geen pretje, maar dit terzijde.
De meeste nummers vanavond kwamen uit het nieuwe album, met als sleutelmoment de single “After the afterlife”. Weinig bekende nummers, geen “Japan” , “Rainbowwarriors” of “Terrible angels”, als toegift kregen we wel nog “Beautiful boyz”, dat zonder Antony heel anders klonk.
In 2013 maakt een band zoals The Knife wellicht spannender platen dan CocoRosie, maar live stonden deze Weird Sisters er toch maar weer, en ze krijgen daar nog altijd warme erkenning door van hun trouwe fans.
Pics homepag Xavier Marquis
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)
Les Nuits Botanique 2013 - The Phoenix Foundation – in Europa laten doorbreken aub!?
Les Nuits Botanique 2013 - The Phoenix Foundation en Beach Fossils
Botanique (Rotonde)
Brussel
The Phoenix Foundation – Beach Fossils : Een double bill om U tegen te zeggen die de 20ste editie van Les Nuits Bota definitief besloot . The Phoenix Foundation en Beach Fossils kregen evenveel tijd toebedeeld om zich te ontpoppen tot twee aangename ontdekkingen …
The Phoenix Foundation is al een pak jaar bezig . In eigen land zijn ze al redelijk populair , maar hier in Europa zijn ze een goed bewaard geheim uit Nieuw–Zeeland . Het sextet is al toe aan hun vijfde album , ‘Fandango’ , die opgedeeld is in twee 2cd’s. Er zijn hier een paar lekker uitgesponnen tracks op te vinden. De band valt alleszins op met hun dromerige, trippende en gespierde indierock , die moeiteloos varieert in frisse, sprankelende bubbels , spacey looks , progrock en donkere ‘80s tunes .
We kregen het recente materiaal uitgebreid te horen en nummers als “Supernatural” , “Corale” en “Sideways glance” waren enkele subtiele , goed opgebouwde , uitgediepte meeslepende songs , waarbij het gezelschap de gitaren kruiste met psychedelica toetsen , bluesy slides en boeiende drumpartijen . Af en toe werd eens teruggeblikt naar hun ouder materiaal , waaronder de titelsong van de vorige cd ‘Buffalo , die intrigeerde door de aanzwellende melodie. In instrumenten werd gretig verwisseld en ook in de zang konden we voldoende afwisseling noteren, rauw zalvend en soms predikend ging het duo Samuel Flynn Scott en Luke Buda te werk .
We hadden hier te maken met een paar klassenbakken , die verdienen in Europa door te breken. Op het eind bewogen ze ons tot langdurige handclaps. In het achterhoofd te houden , deze Phoenix Foundation , die een welverdiend respons opeisten!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2013)
Nederlands 
Français 
