Esben & The Witch is een trio uit Brighton, rond de tengere verschijning van Rachael Davis (vroeger op percussie, nu gitaar/bas) die over een sterke stem beschikt. Ze debuteerden met ‘Violet cries’, die perfect paste binnen het concept van Bat For Lashes, Miranda sex garden en The Cranes, door de repeterende lijnen binnen de sombere, dreigende, etherische gothic pop, sierlijk ondersteund van trippop en postrock. Verder haalden we nog de invloed aan van Curve, Cocteau Twins, Siouxie Sioux, Evanescence (Amy Lee), de oude PJ Harvey en de Twin Peaks soundtrack (het ritme en de zanglijn van Julie Cruise). Een suspens geluid van prikkelende gitaarloops , - getokkel, onheilzwangere elektronica en dof apocalyptisch drumgeroffel; het vormt de spanningsboog van het trio , door een broeierige gevoelige opbouw. Het geheel klinkt in die ‘spooky’ coldwave/indiepop nu gelaagd, dromerig toegankelijk en betoverend . Het levert een reeks overtuigende songs af als “Shimmering”, “Deathwaltz” en “Putting down the grey”. Opener “Iceland spar” en afsluiter “Smashed to pieces” zijn niet vies van wat shoegaze effects en de midtempo snedige “Slow wave”, “When the head splits” en “Despair” trekken de aandacht en overtuigen ... Jawel Esben & The Witch hebben opnieuw iets fraais afgeleverd!
John Carrie is een Ierse singer-songwriter die in Nederland woont. Eerder speelde hij in de band Moor Green. Dit is zijn eerste solo album. Verdwenen is de folkrock en ingeruild voor een soberder en intiemere sound. Vergelijkingen met Jeff Buckley, Neil Young en Nick Drake vallen dan ook meteen op. We krijgen dan ook tedere , breekbare songs te horen, dit met een spaarzame begeleiding. Het nadeel is wel dat na een tijdje de verveling een beetje toeslaat. Zoveel triestigheid is niet voor iedereen weggelegd. Beste songs zijn “Coming back to life” en “Killer Blows”. Met mate te consumeren dus.
Taneytown is een groep uit Groningen. De groep heeft zich vernoemd naar een nummer van Steve Earle, nl. “Taneytown”. En eigenlijk refereert de muziek van deze groep naar de country-blues rock van deze artiest.
Feitelijk kunnen we spreken van americana, maar op Hollandse wijze. In hun muziek vind je invloeden van The Eagles, Springsteen, Cash en Presley. De meeste nummers zijn geschreven door gitarist en zanger Edwin Jongendijk en gitarist Joost Prinsen.
Deze cd luistert lekker weg en is het best beluisteren voor in de wagen. Bevat enkele hoogtepunten nl. “Until”, “Sunday Morning” en “Industrial Rust”.
Het artwork is van de Amerikaanse kunstenaar Gary Schirmer.
Eind 2011 recenseerden we de debuutep van de vier Antwerpenaren van F.O.D. We herinneren ons een degelijk plaatje van een band die sterk geïnspireerd was door grote voorbeelden als Lagwagon en Bad Religion. De eerste betrachting van het viertal was duidelijk om zoveel mogelijk optredens te scoren. We zijn anderhalf jaar later en F.O.D. is terug met een zeer opmerkelijk eerste full album. Het is zo klaar als een klontje dat men een reuzenstap voorwaarts gezet heeft!
De muziek van de heren is een heel stuk gediversifieerder en we horen een punkband met een eigen geluid en een eigen smoel. De invloeden van de genoemde punkgrootheden zijn er nog wel maar veel minder manifest en eenduidig...
De 16 tracks zijn stuk voor stuk puntig, energiek en verduiveld catchy. De muzikanten zijn perfect op mekaar ingespeeld en er is een hoofdrol voor de vocalen van Stijn Dewaele en Hans Roofthooft! F.O.D kent bovendien de kunst om op de juiste momenten enkele achtergrondkoortjes in te voegen waardoor je als luisteraar lekker meezingt.
Ook de mensen achter de knopjes hebben prima gewerkt want de band klikt veel krachtiger dan ten tijde van de debuutep.
Dit plaatje luistert lekker weg van begin tot eind maar kent enkele opmerkelijke hoogtepunten: zo blazen openers “Racket Rating” en “20 Second Song’” je gegarandeerd van je sokken. Het melodieuze “Joke” heeft veel weg van een band als Flatcat maar doet de haren op je armen rechtop staan. Ook titeltrack “Ontario” is een song die je bijblijft en dan is er nog de single “Carry On”.
Met de juiste ondersteuning en wat meeval moet deze meezinger in staat zijn de lijst van de Afrekening te halen! Indien we bij Musiczine punten zouden geven aan nieuwe platen, dan scoorde dit viertal een dikke 9 op 10!
We moeten schoorvoetend toegeven dat we tot voor kort niet bekend waren met de Franse metalband Klone... Nadat we met dit album kennismaakten, zullen we de band alleszins niet rap vergeten.
‘The Dreamer’s Hideaway’ is de vierde plaat van een groep die al sinds 1999 bestaat. Klone staat voor atmosferische, alternatieve en innovatieve metal die moeiteloos (!) de vergelijking doorstaat met bands als Tool, A Perfect Day, Meshuggah en King Crimson. Deze groep beschikt bovendien over een weergaloze zanger die met zijn rauwe stem een grungy toets aan de muziek toevoegt. Songs als “Rocket Smoke”, “Into The Void” en “Siren’s Song” zijn opgebouwd uit diverse, dreigende en donkere riffs die meeterlijk afgewisseld worden. De meeste tracks worden trouwens vakkundig opgebouwd en monden steevast uit in een weergaloze climax. Klone voegt daarnaast heel wat speciale accenten (wat saxofoon, hier en daar wat keyboards...) aan de muziek toe waardoor alles uitzonderlijk fris, catchy en allesbehalve doorsnee klinkt.
‘The Dreamer’s Hideaway’ is een absolute aanrader voor liefhebbers van progressieve metal!
Bullet For My Valentine is één van de vele namen die dit jaar op Graspop te bewonderen is. Ze trekken alvast naar Dessel met een zeer degelijk vierde album. ‘Temper Temper’ is zoals verwacht geen stijlbreuk in vergelijking met vorig werk.
Het album staat vol catchy, melodieuze en bijwijlen poppy metal en bevat verschillende tracks die je na enkele luisterbeurten lekker meebrult dankzij de uitmuntende stem van Matt Tuck en de goedgeplaatste sing-a-longs. Nummers als “Riot”, “Dirty Little Secret”, “Leech”, “P.O.W” en “Dead To The World” hebben het nodige single-gehalte en zullen enthousiast onthaald worden door de veelal jonge fans van deze band.
Toch hebben we een flinke kanttekening want het album ontbeert ons over het algemeen wat passie en een donker randje .
We vrezen daarom dat eens ‘Temper Temper’ een plaatje krijgt in onze platenkast, het daar niet snel opnieuw zal uit geraken.
Dog Is Dead is een jong Brits bandje uit Nottingham, dat volledig in de stijl past van het Noord-Ierse Two Door Cinema Club. Niet toevallig dat ze vorige week als support fungeerden van TDCC, want ze hebben duidelijk een fris twinkelend , opborrelend, aanstekelijk, dansbaar poprockgeluid en een jeugdig enthousiasme gemeen .
Beetje een rare , bizarre , (wat ridicule) groepsnaam , die allesbehalve ‘honds’ en ‘doods’ klonk …
De vijf jonge gasten, die studentikoos aandoen, kwamen voor de dag met een fijn, onschuldig, sprankelend debuut , ‘All your favourite stories’ . “Teenage daughter” werd een bescheiden radiohitje , en bracht vanavond heel wat jong volk op de been. Ze stonden garant voor een vrolijk sfeertje , optimistische, levenslustige tunes en een ontspannen vibe . Het kon dan ook niet anders dat een partygevoel ontstond en iedereen zich goed in z’n sas voelde.
Heerlijk klinkende deuntjes , sprankelende bubbels , zwierige sounds , meezingrefreinen, puike samenzang en de toevoeging van kleurrijke synths en blazers . Er hing elektriciteit in de lucht en het materiaal werkte aanstekelijk op de dansspieren , energiek , vaardig , compromisloos en relaxt .
Meteen werden we in de juiste stemming gebracht met “Any movement” en “Talk thru’ the night” . Ook al vielen er een paar zwakkere nummers te noteren, ze vingen het op door hun jeugdig enthousiasme en de frisse aanpak, als op “Do the right thing” , de komende single middenin de set , de opbouwende en exploderende ritmes van “River Jordan” en de uitbundigheid op het afsluitende “Glockenspiel song”; de eerste rij meisjes zetten hier de danspasjes verder op het podium bij het jonge kwintet .
Spelplezier en leute ten top . Band als publiek amuseerden zich, wat verderop onderstreept door “Teenage daughter”, hun doorbraak . Dat ze vocaal als boysband sterk voor de dag kwamen , hoorden we in de meerstemmige, maar spaarzame compositie “The well”.
Dog Is Dead , muzikaal niet nieuws onder de zon , dertien in een dozijn indiebandje , maar eentje met vitale, springerige songs, én eentje die houdt van fun , z’n publiek entertaint en het uitermate leuk maakt !
Ook interessant was de support, het Brusselse Robbing Millions. Ze houden er een bredere smaak op na dan Dog Is Dead . De songs hebben een lichte groove , en intrigeren door de verrassende wendingen en de avontuurlijke geluidjes en experimentjes. Groep met potentieel. In het oog te houden .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/robbing-millions-17-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dog-is-dead-17-03-2013/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Long Distance Calling + Solstafir + Sahg
Magasin 4
Brussel
Deze avond pakte Heartbreaktunes (ism Magasin 4) opnieuw uit met 3 bands. En dat op een zondagavond hoor ik u denken, hoe lang zal dat niet duren. Tot 22u15 zo blijkt, wat ideaal is om nog op tijd te gaan slapen …
De avond start met Sahg, een Noorse rock-metal band die reeds sinds 2004 de oren van iedereen die het wil horen pleziert. Ze brengen een mix van stoner en metal die veel volk op de been brengt naar Brussel. Opvallend hoeveel muziekliefhebbers er al staan op het vroege aanvangsuur van de show. Sahg brengt hun mix met overtuiging en overgave. Maar het vele solowerk van de gitarist haalt de vaart en de drive uit het optreden en de nummers. De zanger heeft het aan het eind van het optreden ook moeilijk om zijn in het begin sterke stem toonvast te houden. Maar ondanks alles toch een goede openingsact.
Daarna was het beurt aan Sόlstafir. Deze IJslandse band werd in 1994 geboren, wat toch al een hele tijd geleden is. En zoals zo vaak met IJslandse band wordt ons geen kant en klare muziek voorgeschoteld. Ze laveren tussen metal, doom, post-rock en post-metal, met af en toe een vleugje folk. Een zeer verrassende en zeer interessante mix. Hard en zacht, melodieus en monotoon, … wisselen elkaar af zonder dat het te moeilijk wordt of de samenhang verdwijnt. Voor mij was deze band een grote verrassing. Ik hoop van ze snel nog eens opnieuw te mogen aanhoren.
Long Distance Calling mocht als laatste hun kunsten op het podium tonen. Met hun ‘The Flood Inside’ -tour stellen ze hun nieuwe album voor, dat toevallig ook zo getiteld is. Long Distance Calling is altijd al een band geweest die twee soorten publiek kon aanspreken. Met hun instrumentale rock en metal maakten ze aanspraak op zowel een metal-publiek alsook bij de post-rockers. Zo mochten ze het voorprogramma verzorgen voor zowel 65daysofstatic als Anathema. Maar met hun nieuwe cd slaan ze een ander pad is, weg van de instrumentale nummers.
Live blijkt al snel dat de nieuwe nummers een hele verandering zijn ten opzichte van het oudere werk. De lang uitgesponnen instrumentale nummers hebben een ongelofelijke drive en groove in zich. Aan een rustige opbouw zijn ze nooit geweest en de oude nummers zijn dan ook dreigend en overdonderend vanaf begin tot einde. Nooit krijg je het gevoel dat er zang ontbreekt. Maar voor de nieuwe nummers komt die er toch bij. Van post-metal en –rock schakelen ze over naar de meer prog side of metal. De drive en groove waarvan eerst sprake wordt in de nieuwe nummers onderuit gehaald. Ze zijn niet zo hard, niet zo luid en niet zo dreigend als voorheen. De zang is zeker niet slecht en van valse noten is er zeker geen sprake. Toch is het verschil te groot en ook het publiek voelt dit.
Waar bij de oudere nummers de massa tot een kolkend en enthousiast geheel wordt gekookt, blijven bij de meeste nummers de kopjes wat stiller en is het applaus een stuk zachter.
Long Distance Calling is een band geworden die last heeft van een gespleten identiteit. En hoewel het proberen heruitvinden van een band nooit slecht is zijn de nieuwe nummers te zwak om van een geslaagd experiment te spreken. Is de wissel er gekomen uit verveling of om een groter publiek te bereiken? Ik kan het niet zeggen, maar ik blijf me afvragen of de wissel wel nodig is. Afwachten dus welke weg ze bij een volgend album zullen inslaan. Zo houden ze het natuurlijk wel spannend.
Organisatie: Heartbreaktunes ism Magasin 4, Brussel
‘A little bit of feel good’, dat is waar de Jamie Lidell fans op zondag 17 maart op hebben gewacht. De zanger hield een express stop in het hartje van de Belgische hoofdstad voor een concert dat in een oogwenk uitverkocht was. Enkel alleen met zijn instrumenten stelde Lidell zijn nieuwe, vijfde album voor : een toegankelijke en funky plaat met dezelfde naam als de zanger, die echter niet zo veel voorstelt in vergelijking met de muzikale stukken van « Muddlin Gear » of met de Soul van « Jim ».
21 uur. De man neemt plaats op een vrij sober podium, met een reusachtig scherm achteraan en zijn giganteske mengpaneel vooraan. Hij legt vervolgens uit dat het zijn bedoeling is om terug naar de oorsprong te gaan, of liever, naar zijn bronnen. Geen backing band, zoals bij één van zijn vorige tournees. Mister Lidell wil alles alleen doen. Toeval of niet, de man gehuld in een regenjas en zwarte tenue vangt het optreden aan met “I’m selfish”. Een titel die perfect de eerste helft van het concert beschrijft.
Vol inwendig genot brengt Lidell enkele nummers van zijn gelijknamige album, terwijl de sfeer onder de aanwezigen een beetje stroef blijft. « You Naked », « You Know My Name », « What A Shame », « Don’t You love Me ». Stuk voor stuk nummers waar de fans van Chromeo op zouden springen van geluk, maar de fans van Lidell blijven er een beetje perplex bij. En wanneer Jamie Lidell zich naar zijn micro begeeft, die vlak voor zijn mengpaneel staat, maakt hij enkele nogal onhandige danspasjes…
Slechts na drie kwartier neemt de Engelsman opnieuw plaats achter zijn reusachtige muziek console en is het eindelijk de beurt aan het serieuze gedeelte. Vanavond geen sprake van “Jim” of van klassiekers als “Another Day” en “Little Bit Of Feel Good”. In plaats daarvan brengt Lidell wat energie in de keet door songs een echte groove te geven, en enkele herwerkte elektro versies van een paar van zijn oudere nummers te spelen, om tot slot met een allesomvattende “Big Love” af te sluiten.
Kortom, een concert die van verschillende walletjes houdt , van een jongeman die zijn publiek indertijd veel meer en beter gewoon maakte. Een beetje zoals « Jamie Lidell », een vrij stevig album, maar waar we - zoals ook bij zijn voorganger « Compass » - meer van hadden verwacht.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/jamie-lidell-17-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ludwig-persik-17-03-2013/
Redouane Sbai – vertaling Marilien Bultinck
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Als doorwinterde liefhebber van de betere alternatieve muziek moet ik met het schaamrood op de wangen opbiechten dat dit pas de eerste keer is dat ik de ultieme cultgroep Yo La Tengo aan het werk zie. De indie band der indie bands, zeg maar. Een trio die uit liefde voor The Velvet Underground in de jaren tachtig een eigen groepje oprichtte, net als generatiegenoten The Dream Syndicate, The Feelies, Sonic Youth en nog zovele andere. Een groep die al die tijd dwarse, eigenzinnige en creatieve platen heeft gemaakt, zich niets aantrekkende van de commerciële markt rondom hen en daarmee toch een trouwe aanhang heeft verworven. De AB loopt aardig vol voor deze culthelden. Terecht zo blijkt, geen mens zal het zich beklagen.
Met alweer een voortreffelijke en gevarieerde nieuwe plaat ‘Fade’ onder de arm trekt Yo La Tengo de wereld rond, deze keer met een interessant concept. Een support act wordt niet getolereerd, Yo La Tengo zet iedere keer de avond in met een intimistische akoestische set van een uurtje. Meer dan geslaagd trouwens, ze hebben er de songs, de klasse en de finesse voor.
Tijdens dat briljante akoestische uur schemert ook al duidelijk The Velvet Underground door in hun songs, pareltjes als “Two Trains” en “Cornelia and Jane” bewijzen dat. De band heeft met de frêle drumster/zangeres Georgia Hubley trouwens ook hun eigen Maureen Tucker in de rangen, bescheiden en schuchter maar onmisbaar.
Het valt op dat Ira Kaplan, die doorgaans zijn gitaar kan laten scheuren dat het geen naam heeft, een werkelijk fenomenale gitarist is die zijn instrument ook met de fluwelen handschoen kan behandelen en er de meest zachte en subtiele klanken uithaalt. Tijdens de verstilde, heel intieme en overigens sublieme akoestische set krijgt de groep het respect die ze verdienen, het is adembenemend stil in de AB en die ene sukkelaar die per abuis zijn drankbekertje laat vallen wordt aangestaard alsof ie Kim De Gelder zelf is.
Dat bassist James McNew er vocaal wel eens naast zit, daar nemen we geen aanstoot aan, want dit is een uurtje naakte en fragiele schoonheid. Helemaal in de wolken stappen we de pauze in.
Na de rust tapt Yo La Tengo uit een gans ander vaatje, ook eentje waar ze briljant in zijn. De stekker gaat er onherroepelijk in, alle remmen mogen los, alle registers worden opengetrokken, distortion en feedback trappen de voordeur in, het punkbloed borrelt op en Crazy Horse en Sonic Youth komen op de koffie. Ira Kaplan gaat volledig loos en laat zijn gitaar op de meest geniale manier piepen, scheuren en kraken. Yo La Tengo schittert in “Stupid things”, “Ohm”, “Autumn Sweater”, “Before we run” en “Deeper into Movies”.
Wederom is de branie van The Velvet Underground alomtegenwoordig, wat hoegenaamd geen probleem is want elke aanwezige in de zaal heeft volgens ons minimum twee Velvet platen in huis, daar verwedden we onze kop op.
Als ultieme apotheose is het aan alle kanten openscheurende en alles verpulverende “Pass the hatchet, I think I’m goodkind” een brok indrukwekkende noise van zo een slordige 15 minuten waarin een ontploffende Ira Kaplan zijn gitaar laat briesen, grommen en blaffen. Het is ronduit geniaal, hier kan een mans niet genoeg van krijgen. Deze striemende hap gitaargeweld maakt de bisronde een beetje overbodig want Yo La Tengo neemt afscheid met een trio aardige en sympathieke, maar niet echt onvergetelijke songs, maar dan zijn wij toch al lang verkocht.
Een marathonconcert dat nog heel lang zal nazinderen. Geweldige band, formidabel concert!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Foals bewijst al drie platen lang dat ze één van de meest relevante Britse bands van het moment zijn. Ze combineren de gretigheid van Bloc Party in hun beginjaren en de intelligente ritmes van Talking Heads of recenter TV on The Radio, maar hebben toch vooral een eigen herkenbaar geluid.
Hun debuut ‘Antidotes’ bevatte nog elf verdomd catchy mathrocksongs met een vleugje ska en postpunk, maar opvolger ‘Total Life Forever’ liet een totaal anders en meer uitgesponnen geluid horen. De hooks waren niet verdwenen maar zaten wel beter verstopt onder sfeervolle soundscapes en Talking Heads-ritmes. Minder Sturm um Drang, maar daardoor wel langer houdbaar.
Op ‘Holy Fire’ trachtten ze met het explosieve “Inhaler” en het poppy “My Number” duidelijk een breder publiek aan te spreken, terwijl ontoegankelijkere songs als “Milk & Black Spiders” en “Stepson” moeten aantonen dat ze volwassener zijn geworden en dat ze niet van plan zijn zichzelf uit te verkopen. Dat resulteert in een ietwat onevenwichtig album dat onze verwachtingen maar half inloste, maar ons tegelijkertijd wel al reikhalzend doet uitkijken naar hun volgende worp.
Live viel alles echter wel al op zijn plaats en na gisterenavond kunnen we met zekerheid zeggen dat Foals het in zich heeft om nog grotere zalen te doen ontploffen.
Het gruizige “Prelud” mocht het concert openen, gevolgd door het vinnige oudje “Olympic Airways” waarop het publiek meteen uit zijn dak ging. “Olympic Airways” was niet het enige nummer van hun debuut dat ze speelden. En terecht, want eens te meer bleken hun oudste songs live helemaal op te leven en rechtstreeks naar je benen te mikken. De catchy refreintjes en explosieve climaxen werden op luid gejuich onthaald door het enthousiaste en jeugdige publiek.
Wat ook opviel: zelden een optreden gezien waarbij de verdeling meisjes/jongens ongeveer fifty-fifty was. “Miami” was dan weer ongelooflijk funky met een refrein dat dagenlang in je hoofd blijft rondspoken. Ook de nieuwe nummers slaagden met glans. Het warmbloedige “Late Night” begint zeer ingetogen, broeit ondertussen onderhuids, bevat indrukwekkende vocalen van frontman Yannis, en eindigt met een soulvolle gitaarsolo. Het bewijs dat Foals ook zonder memorabele hooks kan boeien.
Het lichtvoetige popnummer en de recentste single “My Number” is nu al enorm populair en werd luidkeels meegebruld door het publiek. “Providence” is een beest van een livetrack gestoeid op de oneliner ‘I’m an animal just like you’ en de zwaarste gitaarriff uit hun repertoire. Ook met het stoere “Inhaler” dat zijn inspiratie uit de dubstep haalt en helemaal gebouwd is rond een overweldigende drop, gooiden ze een bommetje in de AB.
Opener van de bisronde “Moon” stelde inhoudelijk echter te weinig voor om te boeien en we hadden meer aandacht voor de groene laser waarin we wolkjes meenden waar te nemen. De ingetogen apocalypsesong kwam nooit echt van de grond en de tekst is helaas te clichématig en oninteressant om dat goed te maken.
Absoluut hoogtepunt was de afsluiter van de bisronde. “Two Steps Twice” met zijn hoekige gitaarrifs deed de zaal een laatste keer exploderen. Opeens waren we vergeten dat we zo hard op ‘Cassius’ hoopten en ook het feit dat twee van onze absolute favorieten “After Glow” en “Black Gold” niet op de setlist stonden, deerde ons niet meer.
Uitgeput maar voldaan vertrokken we weer naar huis. Als het na een optreden lijkt alsof je een halve marathon hebt gelopen, weet je dat je net één van de betere concerten van het jaar hebt gezien. Als we tegen dan gerecupereerd zijn, zijn we ook present op het volgende optreden van Foals. Chokri, Schueremans en Carlo Di Antonio: twijfel niet langer en leg deze groep onmiddellijk vast! De dreun die Foals ons gisterenavond gaf zal nog een tijdje blijven nazinderen.
Ook voor het voorprogramma Jagwar Ma hebben we niets dan lof. Hun ‘old school’ psychedelica ontaardde steeds in een elektronische trip die je van de ene naar de andere kant van de kosmos transporteerde. Deze hippies moeten we zeker in het oog blijven houden!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/foals-15-03-2013/
Organisatie: Live Nation, Brussel
Wie een Foals ticket had , kon daarna nog terecht in de AB Club om nog even na te genietenvan de spacy spacecake van Egyptian Hip Hop , een kwintet uit Manchester. Egyptian Hip Hop heeft eigenlijk weinig met hiphop te maken en klinkt ook niet Egyptisch, maar ergens hangt er een ‘Mad’chester sfeertje rond in het materiaal.
Afgaand op het niveau van hun debuut ‘Good don’t sleep’ was hun gig een goede zet na de zinderende set van Foals , die eerder de AB een paar keer deden ontploffen en ‘the next big thing’ zijn. Verdiend. (zie livereview http://www.musiczine.net/nl/review-concerts/foals/foals-ab-ontploft/) .
Een ‘after party’ was er dus met een gekoelde cocktail door deze jonge gasten , waarvan hun muziek ergens onder de ‘indie’ noemer te plaatsen valt, maar bochtenwerk levert van electro , psychedelische tunes , wave en Indiase invloeden . Ze plukken graag in die muzikale kofferbak voor sfeervolle en aanstekelijke dreampop.
Een lounge event eerder van ‘laidbackpop’, die een aangename reis verzekeren door een psychedelische dimensie . Vanavond zaten sommige bandleden in een leefwereld waar het heerlijk vertoeven was , waardoor de set op een algemene repetitie uitdraaide, die rommelig, maar komiek en leuk klonk.
De zanger schoot hier zeker de hoofdvogel af , in zijn Polyphonic Spree/Loop Guru gewaad; hij brabbelde er maar op los , een neuzelende zang waardoor de verlegen, betoverende zanglijnen van op de plaat duidelijk de mist ingingen . ‘Love, Peace , Freedom , No rules’, in welk decennium hebben we dit nog gehoord …
De donkere wave was op die manier zalvend en de zweverige tunes werden aangewakkerd door synths en tintelende gitaarlijnen; de band koos duidelijk voor optimisme en een ‘laissez-faire’. Het materiaal baadde in die dromerige , loungy sfeer.
Af en toe kon er kracht worden bijgezet, kregen de gitaar- en soundeffects wat meer ruimte, en dan sijpelde meer hun invloedrijke bands door als Talking Heads/D.Byrne, Japan, Caribou, Yeasayer , Battles en ook Foals in de hypnotiserende ritmes en grooves.
“Yoro diallo”, “SYH” , “One eyed king”, “Pearl sound “en de single “Tobago” waren vanavond in deze drassige muzikale poel het sterkst en kregen een aangenaam meeslepende , opbouwende, frisse tune mee, en vielen op door enkele geslaagde experimentjes.
Egyptian Hip Hop krijgt alvast een lovende kritiek betreffende hun album , een muzikale trip die ze graag omschrijven als ‘dansbare loomheid’. In hun set zijn ze er duidelijk in geslaagd dit gegeven letterlijk te nemen . Hun groeikansen plaatsen we nog even ‘on hold’.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
We hebben om te beginnen een dikke pluim voor de potige bluesrock van The Devilles. Een band die een ronkende song als “Preachers and devils” kan uit zijn gortige mouw schudden, verdient altijd onze aandacht. En ook de uwe.
Vorig jaar in juni waren wij al meer dan aangenaam verrast door de venijnige swamp blues van The Delta Saints. Toen was er echter maar een povere opkomst voor deze gedreven jonge snaken in zaal de Zwerver te Leffinge. Nu was het al anders, het compacte en sympathieke clubje 4AD was helemaal uitverkocht en er hing de ganse avond elektriciteit in de lucht dankzij de bruisende en vettige bluesklanken van The Delta Saints. Ze noemen zich saints maar op het podium zijn het eerder sinners die al hun duivels uitdrijven, een beetje als Dave Eugene Edwards met zijn al even gloeiende broeihaard Woven Hand.
De heren hebben met ‘Death Letter Jubilee’ een licht ontvlambaar nieuw album uit en kwamen dat hier met verve, gretigheid en de nodige power voorstellen. Hun hitsige songs kwamen rechtsreeks vanuit de moerassen van het diepe Amerikaanse zuiden, met het nodige respect voor de authentieke blues van de voorvaders uit de Mississippi delta maar met de lont in de kont. Naast de grote bluesiconen refereerden de Delta Saints ook naar Led Zeppelin met een gezegende bewerking van “When The Levee Breaks”, verder broeide ook nog een flinke scheut Nort Mississippi Allstars en Black Crowes doorheen hun sound.
Wij zagen een bende bezeten kerels die met de nodige grinta de blues nieuw leven inbliezen met driftige songs als “Liar”, “Chicago”, “Death Letter Jubilee” en de gospel bezwering “Jezebel”. Een verbluffende harmonicaspeler was de ster van de avond, het vuurwerk dat hij uit dat kleine instrument haalde was spetterend en het bracht het geluid van The Delta Saints naar opwindende hoogtes.
Een groepje naar ons hart, de volgepakte 4AD bruiste eens te meer, met dank aan de organisatie want men heeft er blijkbaar een neus voor het betere roots talent.
Hier in België lijkt het er trouwens op dat men enkel nog maar in de Westhoek deze bluesrevelatie heeft ontdekt, vorig jaar in Leffinge en Dranouter, nu in Diksmuide en Lichtervelde (20/04 Delirium Blues Festival).
De Westhoek, beste mensen, daar moet je zijn !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-delta-saints-15-03-2013/
Organisatie: 4AD, Diksmuide
Bakje vol voor Two Door Cinema Club! De drie artiesten die door de patenlabels Kitsuné en Pias onder de vleugels werden genomen slaagden erin de grote zaal van de AB uitverkocht te krijgen. Dit minder dan 4 maand na een gelijkaardige verovering in de Botanique. Terwijl sommigen – waaronder de auteur van dit verslag – het er over eens zijn dat ‘Beacon’, hun laatste LP, wat moeilijker verteerbaar is dan zijn voorganger, laten de Noord-Ieren de critici een poepje ruiken door op 14 maart een concert te brengen dat uitermate standvastig is en niet op de minste imperfectie betrapt kan worden.
Sinds 2010, jaar waarin ‘Tourist History’, de perfecte bundeling van de beste Pop, uitgebracht werd, onderhoudt Two Door Cinema Club een naadloze relatie met zijn Belgische publiek, dat keer op keer de rode loper uitrolt voor hun komst. Zo is de traditie sinds een indrukwekkende prestatie in de AB als voorprogramma van Phoenix. Sindsdien heeft het trio zijn publiek aanzienlijk uitgebreid dankzij festivals en andere evenementen: Pukkelpop 2010 en 2012, Werchter 2011, twee concerten in de Botanique en zelfs een avondje ‘Libertine Supersport’ voor een DJ Set! In de loop van zijn verschillende Belgische bezoekjes heeft het trio een feilloze ‘live’ reputatie opgebouwd, die het ook vanavond weer eer zal aan doen.
Nadat ze voor de tournee in november voor hun landgenoten van Kowalski kozen, hebben de drie jongens van 2DCC dit keer geopteerd voor de Engelsen van Dog Is Dead als voorprogramma van deze tweede etappe. Maar net op het moment dat het kwintet, dat ik zo graag voor de eerste keer op een podium aan het werk wou zien (die “Glockenspiel Song” !), op de planken verschijnt, worden de deuren van de AB bestormd. Geen geluk. Het is pas bij hun allerlaatste noten dat ik erin slaag binnen te dringen in de stampvolle zaal. En mijn ongeluk kent geen grenzen, want de vijf jongens hebben hun concert dat aanvankelijk gepland stond voor februari dit jaar, verschoven naar zondag 17 maart: dezelfde avond als Jamie Lidell. Zaak gesloten dus.
21 uur. Uur van de waarheid. Aangezien « Beacon » me wat onverschillig liet bij een eerste luisterbeurt, zijn mijn verwachtingen voor de prestatie van vanavond niet al te hoog. Maar wie Two Door Cinema Club kent zou beter moeten weten. De groep verschijnt op het podium in de vorm van een kwartet en de eerste noten van “Sleep alone” wekken onmiddellijk hysterie op bij het publiek.
De setlist richt zich vervolgens op ‘Tourist History’, met nummers als “Undercover Martyn”, “Do You Want it All?” en “This Is The Life” die perfect gebracht worden. De temperatuur van het publiek gaat al voor minder de hoogte in. Het gebrek aan contact tussen de Ierse muzikanten en hun publiek wordt overschaduwd door een setlist die bijzonder goed uitgedokterd is en een perfect evenwicht weet te vinden tussen oude nummers (“You’re Not Stubborn”, “I Can Talk”, “Costume Party”, ”Something Good Can Work”, enz. ) en nieuwe composities (“Wake Up”, “Sun”, “Handshake”…).
Deze laatsten slagen overigens met lof voor de ‘live’ test. Meer zelfs, ze zetten als het ware een nieuwe maximumstandaard. En zo worden de (mijn) kwade tongen zonder pardon de mond gesnoerd. De nummers volgen elkaar razendsnel op en vanop het balkon is te zien hoe het publiek al gauw meegevoerd wordt op indrukwekkende trillingen (nvdr: niet zo indrukwekkend als de dag nadien bij Foals, maar toch bijna). Bij wijze van afsluiter brengt de Ierse band drie mooie bisnummers: “Someday”, “Come Back Home” en “What You Know”, het liedje dat u een energieboost geeft en u eraan herinnert met Euromillions mee te spelen.
Het trio en hun collega verlaten het podium na iets minder dan 20 nummers, die allemaal meer toegankelijk geworden zijn.
Geen twijfel mogelijk dat het aantal fans snel zal blijven toenemen, want de jongens beschikken over een buitengewoon talent om nummers met hoog potentieel te produceren. Nummers van een ongekend optimisme, ideale middelen tegen een dipje. De ultra-geoliede machine van 2DCC draait op volle toeren en niemand zal haar nog kunnen stoppen. Volgende stap : Lotto Arena? Intussen zullen de Noord-Ieren het Belgische publiek laten springen op vrijdag 5 juli, op het hoofdpodium van Rock Werchter.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/two-door-cinema-club-14-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dog-is-dead-14-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dog-is-dead-17-03-2013/
Redouane Sbai – vertaling Marilien Bultinck
Organisatie : Live Nation
Nederlands 
Français 
