De naam van het 13e album ‘Delta Machine’ is goed gekozen: ‘Delta’ verwijst naar het ‘blues’-aspect (de Mississippi-delta) en ‘Machine’, naar de keys van de band . Ook leuk: de initialen ‘DM’ komen overeen met die van de groep. Uitgebracht bijna vier jaar na ‘Sounds Of The Universe’, werd ‘Delta Machine’ vorig jaar in New York en Santa Barbara opgenomen. Het werd geproduced door Ben Hillier en gemixt door Flood.
Het is altijd moeilijk om een oordeel te geven over het nieuwe album van een zeer bekende band of artiest: je moet telkens de eigen verwachtingen en die van de marketing-machine en z’n boodschap overwegen .
We verplichten onszelf op de muziek te focusseren, en alleen muziek. En vanuit dit oogpunt, is ‘Delta Machine’ een zeer goed album: het is directer, meer electro, meer pop-gericht dan ‘Sounds Of The Universe’, dat eerder filmisch was. ‘Delta Machine’ doet de sfeer van 'Violator' (in het bijzonder van "Personal Jesus") en van ‘Songs Of Faith And Devotion’ herleven. Catchy melodieën dus ; bluesy tunes vullen aan en de hot items zijn sex, religie en liefde.
‘Welcome To My World’ begint traag, met dub accenten; je krijgt de indruk dat DM deze stijl wat meeneemt van Muse, maar nee, het is maar een knipoog naar hen, en het nummer ontwikkelt naar een typisch synth-pop nummer, met een mooie refrein, in harmonie gezongen door Gahan en Gore. We hadden al "Angel" vroeger gehoord, een lied met een gospeltint en scherpe synths/industrial structuur. "Heaven" is een van de mooiste composities van Martin L. Gore; een DM classic in wording die begint met een piano riff à la Lennon en dan evolueert naar een melodie die doet denken aan Radiohead ("Karma Police"). "Secret To The End" is hier de eerste compositie die door Dave Gahan in samenwerking met Kurt Uenala, een muzikant/geluidstechnicus uit Zwitserland, werd geschreven en het resultaat is overtuigend. Het is een typisch synth-pop juweeltje, een Depeche Mode hit.
Verandering van sfeer is er op "My Little Universe", dat trip-hop klinkt, wat ons natuurlijk aan Portishead doet denken. De stem van Gahan is rustig, crooner-achtig en het nummer eindigt in experimentele 'minimal techno' sfeer: Fun! Nogmaals, een draai van 180 graden en je hoort de bluesy intro op gitaar van "Slow". Hier wordt het tempo overstag, erg sensueel en de woorden zijn openlijk seksueel: Hot!
In "Broken", toont Dave Gahan nogmaals aan dat hij perfect in staat is om klassieke Depeche Mode hits te componeren. Alles is er: ritme, harmonieën en melodieën. "The Child Inside" is de 'klassieke' rustig ballade gezongen door Martin Gore, hier versierd met prachtige synth geluiden. "Soft Touch / Raw Nerve" is direct en zonder opsmuk: een zeer clubby beat plus een schokkende zang en het resultaat is een potentiële hit. In “You Should Be Higher", ook van Gahan, word je direct gevat door de erg sensuele ritmiek, in de stijl van "Closer "van NIN en het refrein is gewoon subliem, zeer hypnotisch: geweldig!
De intro en de arrangementen van "Alone" herinneren aan John Foxx And The Maths, vooral in de synth-arpeggiato's en de etherische synths. Het lied begint zachtjes maar wordt geleidelijk sterker om dan te sluiten met een tapijt van analoge sequenties. Dan is het "Soothe My Soul", een absolute club hit. Een onweerstaanbare electro beat, gecombineerd met pakkende melodieën, en plotseling improviseer je een dans in je huiskamer... Dit nummer heeft al zijn plaats verdiend in de playlist van mijn volgende DJ set! Het album sluit op een bluesy toon met "Goodbye". Maar het refrein is een echte verrassing: het klinkt als een tune door de Beatles of de Stones ("Goodbye, Ruby Tuesday"?)! Ik zie al het publiek van Depeche Mode dit refrein oneindig zingen aan het eind van de concerten van de volgende tournee!
Als bonus op de dubbel-CD en de dubbel LP, vinden we de enige lied geschreven door Gore en Gahan samen: "Long Time Lie". Het is een langzaam stuk, gedomineerd door een betoverende melodie en een erg rauwe klank. "Happens All The Time", van Gahan/Uenala, is in dezelfde geest, maar hier is de programmering iets minder succesvol. "Always" is een andere ballade gezongen door Gore en het laatste nummer, "All That's Mine", die al op de EP ‘Heaven’ stond, bewijst nogmaals de kwaliteit van de composities van Gahan/Uenala; dit nummer had volgens mij perfect in de 'main tracklist' kunnen opgenomen worden.
We concluderen dat dit album een groots succes is. De composities zijn briljant, de arrangementen zijn inventief en het klinkt 100% modern. Na 30 jaar carrière, hebben de oude vrienden niets verloren van hun inspiratie en lijken ze erg blij op hun elan verder te gaan. Geen twijfel, Depeche Mode is steeds... ‘à la Mode’!
Tracklisting : 1. Welcome To My World 2. Angel 3. Heaven 4. Secret To The End 5. My Little Universe 6. Slow 7. Broken 8. The Child Inside 9. Soft Touch/Raw Nerve 10. Should Be Higher 11. Alone 12. Soothe My Soul 13. Goodbye
Bonus op de Deluxe 2CD en de 2LP 14. Long Time Lie 15. Happens All The Time 16. Always 17. All That’s Mine
De Deluxe-versies omvatten ook een prachtig booklet van 28 pagina's met foto's van Anton Corbijn
Philippe Blackmarquis – vertaling Johan Meurisse en Philippe Blackmarquis
Ze komen uit Manchester maar Britpop is niet hun ding, The Virginmarys maken compromisloze no-nonsens rock, hard, wild, grungy en zonder veel omwegen. We zouden hen eerder een mooie toekomst voorspellen in de States, hun muziek leunt veel dichter aan tegen Foo Fighters en de betere (lees eerste) platen van Buckcherry dan tegen pakweg Kaiser Chiefs of Arctic Monkeys. De rauwe rasperige stem van Ally Dickaty zit de rechttoe-rechtaan rocksongs als gegoten, het helpt immers altijd als je wat schuurpapier in combinatie met een flinke scheut whisky naar binnen werkt vooraleer je aan het zingen slaat. De gitaren en de beukende ritmesectie doen de rest, namelijk wild om zich heen schoppen en ondertussen een paar rake klappen van songs uitdelen als “Dead man’s shoes”, “My little girl” en, het venijn zit in de staart, de geweldige afsluiter “Ends don’t mend”.
The Virginmarys gaan met ‘King Of Conflict’ niet de prijs der originaliteit winnen, maar ze rocken een flink eind rechtdoor, en veel meer moet dat soms niet zijn.
Chesea Light Moving is het post Sonic Youth groepje van Thurston Moore en klinkt als euh… Sonic Youth. Nu goed, de man heeft die gruizige gitaarsound voor een groot deel zelf uitgevonden, waarom zou hij er dan niet mogen op verder borduren. Bovendien vonden wij die laatste solo plaat van Lee Ranaldo ook niet echt iets om over naar huis te schrijven en hetgeen Kim Gordon dezer dagen uitspookt in de ondergrond van de avant garde noise doet pijn aan onze oren.
Moore heeft trouwens zelf al eerder andere paden verkend, zijn singer songwriter uitstapjes ‘Trees outside the academy’ en ‘Demolished thoughts’ waren meer dan verdienstelijke platen, maar toch vinden wij het helemaal niet erg dat hij de distortion knoppen op zijn gitaren terug overuren laat draaien. En als dat dan klinkt als Sonic Youth, so be it, geen mens die het beter doet dan hem.
Moore zijn gitaar vuurt bij momenten heavy riffs af die zelfs al eens neigen naar de machtige stonerrock van Karma To Burn (in “Sleeping where I fall” en het lange imposante gitaarmonster “Alighted”) en in het tegendraadse punkertje “Lip” lijkt het alsof Mike Watt en zijn Minutemen hier een potje meespelen. Voor de rest is dit een plaat die eigenlijk alle ingrediënten van het betere Sonic Youth album in zich draagt. Het knarst, scheurt, is voorzien van de nodige stoorzenders en gaat geregeld uit de bocht maar bij momenten is het heel integer en breekbaar.
De plaat eindigt met een venijnig bommetje, afsluiter “Communist Eyes” is een korte brok snerende lo-fi punk die de jeugdige driften van een rebellerende Thurston Moore nog eens onderstreept.
In een post Sonic Youth tijdperk is dit het beste wat uit die nog smeulende resten is herrezen.
Traumahelikopter is een Nederland trio uit Groningen die sterk voor de dag komt met deze korte, krachtige, kernachtige plaat . Elf garagerockende songs in een nog geen dertig minuten, een heerlijke , snelle (risicoloze) rit en trip . En ze houden het uitermate boeiend , want we noteren rauwe , energieke , heftige , hitsige en spannend broeierige melodieuze rock’n’roll, grungy en punky gekruid , met een Jon Spencer en een jonge Blood Red Shoes in ons achterhoofd.
Lord Huron is het muzikale project van de Amerikaanse kunstenaar Benji Schneider. Na 3EPs debuteert hij nu met ‘Lonesome dreams’, die ergens het midden houdt van folk, americana en countrypop. Er rijzen invloeden van sixties Simon (& Garfunkel), de ‘Nebraska’ stijl van Bruce Springsteen , en de huidige rits Fleet Foxes, Local Natives en Bon Iver . Sfeervol en broeierig materiaal , vooral het eerste handvol, daarna toegegeven, niet altijd even geslaagd, door ietwat eenvormigheid.
Natuurlijk vergeten we de gevoelige vocals en stemmenpracht niet die op een “Lullaby” en op één van de extra tracks (van de EP) sterk uit de verf komt . Lord Huron zal wel het kleine broertje zijn van eerder vernoemde bands , maar heeft algemeen een fijn en goed debuterend album uit .
Ondanks het feit dat de vorige plaat al ruim die jaar oud is heeft Billie Joe Armstrong van Green Day, niet stilgezeten . Hij stond in voor groots opgezette punkrockopera’s en Broadway producties . Hij heeft met z’n twee oude kompanen terug de eenvoud en simpelheid opgezocht . Gewoon rocken met z’n drie zonder al te veel tralala. Hij heeft intussen alle spanning, stress en verslavingsperikelen geweerd.
Met een goede conditie is Green Day goed voor ruim dertig nummers, die verdeeld worden over drie cd’s ‘Uno/Dos/Tré’. Het zijn onschuldige, goed in het gehoor liggende ‘power’/’punk’ popsongs … nou power? punk?... Gewoonweg melodieuze rock , soms wat zeemzoeterig .
Het levert al met ‘!Uno!’ een ‘goede’, ‘lekkere’ plaat, die weinig nieuws en verrassends heeft. De nummers klinken fris, vitaal , jeugdig en ontspannend, een visie die Green Day hoog in het vaandel houdt .
Ze hebben met “Nuclear family”, “Carpe diem”, “Kill the DJ”, “Loss of control” (knipoog naar Heideroosjes’ “Time is ticking away”) en “Oh love” een handvol hits. Niets meer , niets minder . Uitkijken wat deel 2 en deel 3 ons zal te bieden hebben nu .
Die!Die!Die! is een collectief uit Nieuw-Zeeland rond Andrew Wilson en Michael Prain , al een kleine tien jaar bezig, en al toe aan hun vierde album. En kijk , nooit te laat voor hun ontdekkingstrip die het houdt op rauwe energie en prikkelende emoties van intens broeierig soms zenuwslopend materiaal, die een versmelting is van shoewavepop en DIY punk. Ze weten ons sterk te overtuigen door een reeks songs, waarbij de fuzz/wahwah golven ons omringen, als “Oblivious , oblivious”, “Trinity” , “Changeman”, “16 shades of blue”, de titelsong en de afsluiter “Get back”.
Een kleine veertig minuten worden we in die heerlijke trip ondergedompeld , en een gebaar naar de 90s van The God Machine door de donkere , bezwerende, opwindende , repetitieve ritmes. Puike plaat dus!
Black Rebel Motorcycle Club - Bij momenten denderend
Black Rebel Motorcycle Club
U heeft er wellicht geen boodschap aan, maar door een uur fileleed in die Brusselse klotetunnel is het eerste half uur van dit concert zomaar aan ons voorbijgegaan. We hebben de setlist er even op nagegaan en meteen vastgesteld dat we 6 kanjers van songs hebben gemist, waaronder (even moeten slikken) “Whatever happened to my rock’n’roll”. Aan de uitbundigheid van het publiek te meten was dit een zeer spijtige zaak.
Er in gedonderd dus met een al aardig op temperatuur gedraaide motorenclub die de venijnige blues “Ain’t no easy way” inzette, gevolgd door de welgemikte wespensteken “Berlin”, “666 conducer” en “Love burns”, drie songs die ons alleen maar meer gefrustreerd maakten omdat we het ongetwijfeld geweldige openingssalvo die er aan voorafging niet hebben mogen meemaken. U moet weten dat wij hier met “Let the day begin”, “Rival” en “Hate The taste” al drie rake kopstoten uit de nieuwe plaat ‘Spector at the Feast’ (jaja, we hadden ons huiswerk al gemaakt) jammerlijk hadden gemist.
Plots ging BRMC dan op de rem staan en haalden ze zelf de angel uit hun optreden, eerst met het melige “Returning”, één van de zwakkere schakels uit de nieuwe plaat, en dan met twee akoestische mijmeringen (“Mercy” en “Devil’s waitin”) die meer kwaad dan goed deden. Het vuur was even helemaal weg, het publiek ging massaal pinten halen.
De lont werd terug aangestoken met een werkelijk splijtend “Conscience killer” gevolgd door een al even explosief “Teenage Disease”, de punk splinterbom uit ‘Spector at the feast’. Het nieuwe te verwaarlozen niemendalletje “Lullaby” hing er nog wat onwennig aan maar met een verbeten “Funny Games”, alweer zo een grofkorrelige nieuweling, werd een verschroeiend slotoffensief ingezet. BRMC ging volop in overdrive met het withete “Six Barrel Shotgun” en het open spattende bluesmonster “Spread your love”, die fenomenale klassieker uit hun debuutplaat die vanavond zelfs nog een stuk heter voor de dag kwam.
In de bisronde was het terug genieten van verduiveld knap nieuw werk. De denderende bas die het stomende en dreigende “Sell it” openscheurde zorgde voor een absoluut hoogtepunt, een moordsong als je ‘t ons vraagt, een uiterst giftige ratelslang die zich ophoudt in het onontgonnen gebied tussen The Black Angels, Crazy Horse, Kyuss en Soundgarden.
Met de sferische en wondermooie afsluiter “Lose Yourself” kwam zelfs even Sigur Ros in onze geest voorbij zweven, zowaar een goed gevoel.
BRMC was vanavond alweer gretig, sluimerend en giftig maar de rustpuntjes en de naar Oasis ruikende ballads mogen ze voor ons part de volgende keer houden voor het intieme kampvuurtje bij de after party, we bedanken vriendelijk voor de uitnodiging.
Voor de rest blijft dit één van onze favoriete bands, steeds paraat voor een portie wilde en stomende rock met gitaren die de muren openrijten.
Kutfile !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/black-rebel-motorcycle-club-01-04-2013/
Support http://www.musiczine.net/nl/fotos/transfer-01-04-2013/
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Dunk!festival 2013 – zondag 31 maart 2013 - Postrock, postrock en nog eens postrock
Dunk!festival 2013
We Stood Like Kings bestaat uit drie mannen en een vrouw op piano. Tegen alle verwachtingen in is het ook één van de weinige bands die gebruik maken van visuals. Zowel de piano als de visuals vullen het betere gitaar- en drumwerk aan De piano voegt wat lyrische tonen toe in de zachtere stukken. In de zwaardere stukken strekt de band stevig door, echter zonder volledig uit te breken. Muziek als ontbijt, het zou iedere dag moeten kunnen. En deze muziek is daarvoor het ideale gerecht.
Heirs, uit Australië, is iets minder geschikt om op een vroeg uur te consumeren. Zo rond middernacht lijkt een beter tijdstip. Maar in de donkere zaal slaagt Heirs er toch in hun eigen universum te creëren. Ze vullen de zaal met rook en brachten twee geurverdampers mee die vermoedelijk niet tot hun volle recht kwamen in de grote zaal downstairs…Ze zijn een spektakel om als toeschouwer te bekijken, karakterkoppen die hun set als ware het hun levensadem uitademen in de zaal. Lange, dreigende, monotone nummers zijn hun handelsmerk. Ze bezweren en brengen je in trance en zorgen ervoor dat je in de verte al de klok middernacht hoort slaan. Enige voorwaarde is dat je je moet openstellen om de trance te aanvaarden. Je moet bereid zijn de weg af te leggen die zij uitstippelen en je vol overgave storten in de deemoedige wereld van Heirs. Aan frivoliteiten en leuke tonen doen ze niet mee. Het podium wordt overladen met rood licht. Maar nog nooit heeft rood zo zwart geklonken. Ook zij maken deel uit van de Denovali familie en brachten in 2009 het album ‘Alchera’ uit gevolgd door Fowl.
Have to be distanced zijn drie jonge gasten die muziek brengen die nog wat groen klinkt, maar wel bulkt van talent. Hun muziek klinkt heel filmisch, wat duidelijk geïllustreerd wordt door de flarden van Lars Von Triers films worden getoond op de achtergrond. Dat ze in hun filmische wereld het zwaardere gitaarwerk niet schuwen is een understatement. Alles klinkt als één stevig geheel. Daveren deed het zeker. Let yourself be surprised stond er in de aankondiging, maar dat was misschien wel wat overdreven.
Labirinto uit Brazilië zagen voor de eerste maal Belgische grond. Ook zij brengen zeer filmische muziek, maar wel heel wat subtieler en minder hard. De visuals hier zijn door het grote podium naar de achtergrond verbannen. En dat is heel spijtig. Want met wat kleur en beeld zou het geheel gebaat hebben. Het is ook een belangrijk onderdeel van hun liveshow. Labirinto schotelt ons lange nummers. Ze kleuren hun muziek met verschillende tinten gitaar. Alles is heel subtiel en doordacht. Nooit is het drammerig of druk. Maar ondanks de vele lagen blijft de muziek iets te veel op de vlakte. Het gaat nooit onder de huid kruipen, waar zo’n muziek eigenlijk thuis hoort.
My Empthy Phantom, het eenmansproject van Jesse Martin Beaman, is geen ongekende voor Dunk!festival. De muziek kan het best omschreven worden als een clash van klassieke, experimentele, avant-garde, progressieve en ambient geluiden. Jesse is eveneens de eigenaar van Little Wolf Company, een onafhankelijk bookings agentschap en muzieklabel.
Ook My Education uit de Verenigde staten, speelde voor de eerste mail in België. De naam komt van William S Burroughs laatste novelle. Het is een band die z’n geboorte zag in 1999 en intussen vijf albums, verschillende singles en compilaties uitgebracht heeft. My Education heeft met voorsprong de oudste bandleden in hun rangen. En om hun bandnaam alle eer aan te doen zien ze er dan ook nog eens uit als een bende schoolmeesters. Maar looks can be deceiving. Ook hier vormen muziek en beeld één geheel. En dan heb ik het niet over de bandleden, maar wel over de beelden die op de achtergrond worden geprojecteerd. Een psychedelisch gevoel bekruipt je en alles wordt verweven tot een magisch geheel. Soms kleurrijke vlakken, dan weer zwart-wit, net als de muziek: soms heel opgewekt en uitbundig. Dan weer klein en ingetogen. De viool doet hier voor het eerst op het festival zijn intrede. Het versterkt de tragere stukken, maar wanneer het heviger en zwaarder wordt verdwijnt die weer naar de achtergrond. En ondanks die vele wisselingen in klank en ritme, blijft alles klinken als een strak geheel.
The Shaking Sensations uit Denemarken spelen dromerige en atmosferische instrumentale rock en stonden reeds in 2011 op het Dunk!podium. Ze maken gebruik van eenvoudige melodieën die later opbouwen naar een episch tegenspel. Door dit contrast geven ze hun set een energieke power die de kern van postrock benaderd. Door middel van twee drums doen The Shaking Sensations zichzelf alle eer aan. Shaken deed het, maar op een geheel eigen manier. Om de aandacht van het publiek te trekken starten ze furieus, om kort daarna terug te vallen op hetgeen ze het best kunnen. Ze nemen wat gas terug om de harten te beroeren. In de tragere stukken klink Scandinavië duidelijk hoorbaar door, met uitstapjes richting Sigur Ros. Maar ook in de rechttoe rechtaan stukken vergeten ze nooit de ijle gitaren. Maar het zijn vooral de overgangen die echt de moeite lonen. Naadloos gaan ze over van hard naar zacht. Dit zorgt voor een perfecte opbouw van de nummers. Ze sluiten af met vuurwerk (figuurlijk dan). Een ware apotheose.
Pg.lost uit Zweden geeft het beste van zichzelf en is een band die telkens tegemoet komt aan de verwachtingen. Ook zij stonden in het verleden op de affiche van Dunk!festival en kwamen op deze negende editie hun nieuw album voorstellen. Ze zijn meesters der melodieën die de sfeer van melancholie en hoop in prachtige klanken weten om te zetten. Zacht en gemoedelijk, tastbaar en sfeervol die ze zonder de minste twijfel brengen in een spetterende lichtshow. Pg.lost bedient zich van een pikzwart podium en intromuziek om zichzelf aan te kondigen. Ze zijn het schoolvoorbeeld van hoe hedendaagse post-rock moet klinken. Ze hebben de juiste sound, looks, attitude. Ze zijn uitdagend, verrassend en nieuw. Weg met enkel instrumentale nummers. De bassist leent zijn stem om moderne mantra’s voor te brengen die de perfecte toon zetten om deze muziek te beleven. Alles klopt gewoon aan deze band. Hoedje af.
Syndrome is het soloproject van Mathieu Vandekerkhove en brengt een mix van drone en soundscapes van een industrial noise aard. De release van ‘Now and Forever’ kwam zowel op cd als vinyl uit onder het Belgische label Consouling Sounds. Het publiek werd uitgenodigd plaats te nemen voor het witte scherm waar later visuals op werden geprojecteerd. We kozen er echter voor om achter de schermen te blijven staan, want wie de sound van Syndrome kent weet dat er na enkele minuten een donderende ruis optreedt die zoveel kracht omvat dat zitten niet de meest geschikte positie meer is om dit te ervaren. Syndrome is ervaringsgerichte muziek, wat wil zeggen dat je deze sound moet ervaren om te weten wat de zuivere aard ervan is. Woorden kunnen zoiets dan ook nooit helemaal omvatten. Al tijdens de sound check druiste het geluid door merg en been, door hart en ziel. De sound van Syndrome wekt die oerenergie op die in de buik begint, langzaam z’n weg zoekt binnen het lichaam, te sterk wordt om binnen die grens te blijven en getransformeerd wordt naar iets dat grenzeloos wordt. Waar er in het begin van de set nog sprake is van een ‘ik en de ander’ verdwijnt die grens dan ook langzaam aan. Wanneer je geen besef meer voelt van tijd en ruimte weet je dat je in de muziek zit, in het gevoel, in het Alles. Wanneer die ervaring gedeeld voelt wordt het een collectief gevoel. Iets dat transcendeert. Waar Syndrome begint als iets intiem die je voelt opborrelen in jezelf, vervaagt die grens naar iets dat groter is, buiten jezelf. De opbouw van de nummers lijkt een perfecte timing te kennen en geeft de beweging van langzaam stappen in het onbekende, het stille donker om daar even te verblijven, het even te verduren net zolang als nodig is en gaat op een eigen ritme verder. Laag na laag gaat Syndrome door om te eindigen in een bulderend geheel die alle lagen draagt in perfecte harmonie. De diepe, warme stem van Mathieu klonk heel even tussen de sound door en creëert een soort zielerust. Een optreden van Syndrome is dan ook zelden dezelfde. Het is muziek die je tegelijk grijpt, vastzet en in beweging brengt. Syndrome zoekt de fysieke grenzen op en gaat erbuiten. Na Syndrome wil je gewoonweg nazinderen en zoeken we dan ook een plaats op waar stilte heerst. Het is zeldzaam zo geraakt te worden door een optreden en wie als eenling zoiets creëert verdient dan ook het allerhoogste respect. Want dit vraagt onvoorwaardelijke toewijding, energie en passie en dat klinkt dan ook door verder dan het geluid. Dit weten raakt ieders ziel die erdoor geraakt kan worden. Het raakte alvast de mijne en dergelijke optredens zijn er om te koesteren. Merci Mathieu VDK…
Dorena was de afsluiter van de upstairs. In tegenstelling tot de meeste bands start Dorena niet met een wervelend en overdonderd begin. Ze gaan heel zacht van start. Ze wiegen bijna het publiek in slaap (in de beste betekenis van het woord). En net op het moment dat je denkt: blijft het hier nu bij, schakelen ze een versnelling hoger en scheuren ze de nacht in. En het publiek, dat moest van nog geen slapen weten want het reageerde uitgelaten en uitzinnig op het optreden. En dat was volledig terecht. Een dromerige start, maar een klaarwakker einde.
I Like Trains sluit de laatste dag van het festival af. Als afsluiter van het festival hebben ze hoge verwachtingen in te lossen. Maar jammer genoeg slagen ze daar niet volledig in. Niet meteen een afsluiter die je omver blaast, eerder een gemoedelijke stroom van postrock/dark wave waar de zang niet altijd even overtuigend is. I Like Trains is de meest vocale band die vandaag op het menu staat . De stem van de zanger doet bij vlagen aan Interpol en Editors denken. Ze willen ons dansend de nacht in sturen. Maar het publiek zag er moegestreden uit. Toch haalden ze alles uit de kast om er nog wat beweging in te krijgen. Helaas, ons lichaam kon niet meer…
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dunk-festival-2013/
Organisatie: Dunk!festival, Zottegem
Dunk!festival 2013 – zaterdag 30 maart 2013 - Postrock, postrock en nog eens postrock
Dunk!festival 2013
Valerinne, een driekoppige band uit Roemenië, komt het podium op met Amen Ra t- shirts wat meestal garant staat voor een band die kwaliteit wil voortbrengen. Ze brengen ingetogen instrumentale stukken met een opbouw die de aandacht vasthoudt om dan abrupt te eindigen. Hun set werd ondersteund met intrigerende visuals die de duistere sfeer accentueren.
Ikebana is afkomstig uit Frankrijk en staan voor dromerige landscapes Ze schotelen ons zeemzoete postrock voor, met een zeker popgehalte. Hun nummers zijn catchy en klinken goed in het oor. De band klinkt als een degelijk geheel, maar zijn nog niet matuur genoeg om dit festival te verrassend uit de hoek te komen.
Tangled Thoughts of Leaving is een Australische band die voor de eerste maal in Europa optreden. Ze worden het best omschreven als progressieve post/mathrock jazz muzikanten die je dooreen schudden door de dynamische, snel afwisselende ritmes die ze creëren. In 2008 kwam hun EP ‘Tiny Fragments’ uit gevolgd door een split met Sleepmakeswaves in 2009. Deaden the Fields is hun eerste album die ze in 2011 uitbrachten gevolgd door een tour doorheen Australië later dat jaar. Hoewel de nodige post-rock-elementen aanwezig blijven in de muziek, is het toch de mathrock die de bovenhand neemt. Met hoekige en tegendraadse ritmes en afwisselende melodieën proberen ze het publiek constant op het verkeerde been te zetten. Op den duur klinkt het meer als free-jazz. Hierdoor worden de nummers te onsamenhangend en te complex om te blijven boeien. Uit de reacties van het publiek blijkt echter dat zij mijn mening niet zijn toebedeeld. Gelukkig kunnen smaken soms verschillen en lijken ze met hun post-free-jazz toch het publiek bijzonder warm te maken.
Met [ B O L T ]. uit Duitsland last Dunk!festival een kort pauzemoment in door hun abstracte ambient drone set. Het publiek wordt dan ook bij de start verzocht om zich neer te vleien en al zittend de muziek te beleven. Dat blijkt heel snel geen probleem te zijn, want echt dansbaar zal het nooit worden. De sound is zeer minimaal en met hun monotone drones wordt het publiek langzaam in een staat van wakende slaap gewiegd. Opnieuw een ideaal rustmoment net als bij Petrels. Dat de twee bands vrienden zijn van elkaar mag dan ook geen toeval zijn. BOLT klinkt echter heel dat donkerder en dreigender dan petrels. Net een onweer dat net niet wil uitbarsten.Binnenkort releasen ze met Petrels een split op aentitainment records.
Kwoon, een band uit Frankrijk, vult het podium met zeven bandleden. Hun naam is het Chinees woord voor een martial arts training hall, het equivalent van een Japanse dojo. Dat de Franse muziek in de lift zit is een understatement. Het land van kaas en wijn mag zich van langsom meer een waar muziekland noemen. Na gisteren al het fantastische Le Seul Elément te mogen aanhoren is het vandaag Kwoon die de eer krijgt Frankrijk op dit festival te mogen vertegenwoordigen. En dat doen ze met verve. Kwoon heeft een heel belangrijk wapen in de strijd te gooien: de fantastische zang van de frontman van de band. Met zijn hoge en ijle stem tilt hij Kwoon naar een hoger niveau. Kwoon leidt je mee op een pad langs weidse landschappen, waarachter ruige bergen je steeds staan op te wachten. Je weet waar de weg naartoe leidt, maar toch klinkt het iedere keer opnieuw verrassend en vernieuwend. Met momenten zie je Sigur Ros van op de achtergrond instemmend knikken. Het laatste nummer van de set is waarlijk superieur. Eén instrumentale trip waarbij alle bandleden het beste van zichzelf geven. Na meer dan 10 minuten eindigt het in een razende orkaan die je gebroken, maar volledig voldaan achter laat. Van mij mocht het nog uren doorgaan. Met tranen in de ogen is het alweer tijd om de downstairs te verlaten. Maar het optreden blijft toch de rest van de dag op de ribben kleven.
Wat een contrast met Ilydean, een Belgische post-rock band met serieuze knipogen naar post-hardcore en post-metal. Om de show nog intenser te maken spelen ze niet op het podium, maar gewoon midden in de zaal, tussen het publiek. Dit zorgt voor de ideale omstandigheden om nog meer in your face te klinken. Ze brengen strakke nummers die ongemeen hard kunnen klinken. Maar het is niet hard om hard te zijn. Er is genoeg afwisseling om de nummers fris en verrassend te laten klinken. Ze bewandelen een grillig pad, zonder te vergeten dat het altijd rechtdoor moet zijn. Straf.
Hun laatste album ‘Disgressions’ brachten ze uit onder Dunk! records.
Toundra wordt aangekondigd als een postmetal band. En dat zullen we geweten hebben. Nog niet helemaal bekomen van Ilydean gaat het er alweer hard aan toe. Met veel tegenritme zorgen ze dat de nummers ietwat hoekig klinken. Maar een mooi vierkant is beter dan een lelijke bol. Toch slaagt Toundra erin om de nodige groove in hun nummers te stoppen, waardoor het geheel toch makkelijk verteerbaar wordt. Ze brengen alles ook met volle overgave en aan een grote speelvreugde ontbreekt het hen al helemaal niet. Aandoenlijk om hen zo hun best te zien doen. Daarvoor kunnen we alleen maar respect opbrengen.
Maar dat het altijd nog harder bewijzen de jongens van Fire Walk With Us al van bij de eerste klanken. Dat ze voordien hun roots terug te vinden in de (post-) hardcore mag dan ook niet verwonderlijk zijn en is zeker te horen. De vloer van de upstairs davert als nooit tevoren.
Joy Wants Eternity kwam helemaal uit de Verenigde Staten om ons onder te dompelen in hun liefdesdroom. Ze brengen zoete, hoge tonen die de zaal vullen met een zachte atmosfeer waarin je kan baden om dan na enkele minuten om te slaan in een melancholisch zinderende zee gebracht door het perfecte samenspel van alle muzikanten. Kwoon is zo’n band die zowel tijdens als na de set zindert door lijf en ziel. Ze brengen intensiteit door de perfecte timing van elk instrument zo in te voeren dat niets op zichzelf staat maar een geheel vormt, een stroom van kracht die elementen van gemoedelijk als weerbarstig in zich draagt. Er bestaan bands met nog meer bandleden die niet de volheid van geluid kunnen voortbrengen die Joy Wants Eternity wel kan.
De bands blijven elkaar in een recordtempo opvolgen en na het zweverige van JWE komen we weer met beide voeten op de grond en tussen opnieuw het zwaarder werk te staan. De upstairs staat volgepakt. Blijkbaar zaten er heel wat mensen op Lost In Kiev te wachten. 5 man verzocht de show, ondersteund door een lap top. Verschoeiend gaan ze te werk. Ze houden het niet alleen bij instrumentale nummers. Enkele worden er ondersteund door hele lappen parlando die de muziek perfect aanvult en waardoor het geheel toch wat opgewaardeerd wordt.
Topper van deze avond zou Maserati moeten worden. Ook zij schuwen zwaardere gitaren niet af, maar weten hun nummers in een zodanig dansbaar kleedje te stoppen dat ze een volledig eigen sound creëren. Ze stralen een zekere onbevangenheid uit en scheuren zich los van eender welk conventioneel keurslijf. Ieder nummer wordt opgebouwd rond één gitaarmelodie, die swingt als een tiet en als een rode draad het gehele nummer ondersteunt en het een eigen smoel geeft. De nummers bulken van de tempowisselingen, maar die klinken altijd organisch en nooit geforceerd. De electro intro’s geven de nummers een kickstart, maar snel erna nemen gitaar en drum het over. Soms klinken ze 80’s dan weer hypermodern. Dergelijke originaliteit kunnen we enkel maar aanmoedigen.
Drums are for parades sluit de tweede avond af van Dunk!festival.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dunk-festival-2013/
Organisatie: Dunk!festival, Zottegem
Dunk!festival 2013 – vrijdag 29 maart 2013 - Postrock, postrock en nog eens postrock
Dunk!festival 2013
Dunk!festival was dit jaar reeds aan z’n negende editie toe en namen dit jaar ook een risico door van hun basisconcept af te wijken en met twee podia te werken. Hun concept waarmee ze Dunk! begonnen, een tweedaags festival met één podium, leek dan ook op te gaan in de overvloed die ze dit jaar hadden voorzien. Het is dan ook hollen van de downstairs naar de upstairs met een tijdsklok van welgeteld vijf minuten. Wie dan ook nog tussenin merch wil kopen moet wel heel gericht zijn. Bijna zou je wensen dat er minder goede bands kwamen om na een optreden uit te blazen, maar ook dit jaar stelt Dunk! niet teleur. Als een hogesnelheidstrein raasde Dunk! dan ook in volle vaart en leken drie dagen er wel één te zijn.
Het programma zag er op z’n ‘Paas’best uit met grote namen als Kokomo, Syndrome, The Black Heart Rebellion, Stephen O’Malley, The Pirate Ship Quintet, Drums Are For Parades, Joy Wants Eternity en Heirs die tussen minder gekende bands prijkten. Uniek voor dit festival is dat er heel wat bands uit het buitenland voor de eerste maal in België een podium krijgen.
Enkel zat dit programma nu ‘ei’vol met maar liefst 36 bands die uit verschillende delen van de wereld naar Zottegem kwamen om het beste van postrock te brengen aan een publiek die trouw zweert aan dit genre.
Want één ding is zeker, niemand verlaat Dunk!festival met een onverzadigd gevoel. En contraire, dit jaar was er misschien eerder sprake van oververzadiging.
Zowel op organisatorisch als muzikaal vlak haalt Dunk! altijd het onderste uit de kan. Dunk! kan dan ook rekenen op een respectvol publiek die voor de muziek komt en het bier erbij neemt ipv andersom. Elk jaar staat Dunk!festival garant voor een affiche die voor een uitverkocht festival zou moeten zorgen maar spelbrekers dit jaar waren de weersomstandigheden en het vroege tijdstip waarop Dunk!festival viel.
We danken alvast nog eens de fantastische mensen voor en achter de schermen van Dunk!festival en kijken alvast uit naar het tienjarig jubileum!
dag 1 - Vrijdag 29 maart 2013
What The Blood Revealed geeft het startschot van Dunk! Ze komen uit Schotland en brengen instrumentale progressieve rock. Met twee EP’s en een album stonden ze in het verleden reeds samen met grote bands als Kylesa, This Will Destroy You, Maybeshewill, Storm of Light op het podium. . Eind 2012 werd hun eerste LP op de wereld losgelaten, “Harbor of Devils” (gratis te beluisteren op hun bandcamp-pagina). En deze plaat komen ze op Dunk met alle plezier voorstellen. De klemtoon ligt bij deze band meer op atmosfeer dan explosie, meer op ritme dan opbouw en zijn hierom dan ook een ideale starter op een nog lege maag.
Celestial Wolves uit Sint-Lievens-Houtem presenteerde hun eerste album ‘Wood for Wood’ en is één van de vele bands onder het Dunk! records label. Met een bezetting van vijf, waarvan drie gitaristen, een bassist en een drummer nemen ze je mee in hun landschap van uitgestrekte sfeer onderbroken door erupties van meer zuivere postrock. Celestial Wolves is een band die teruggrijpt naar de basis van de postrock. Ze kleuren mooi binnen de contouren ervan. Maar als het goed gebracht is en met overtuiging, dan moet dat soms niet meer zijn. Ze bewijzen dat ze hun plaats op het festival zeker verdienen. Ook zij kwamen hun eerste full album voorstellen die is uitgebracht door Dunk! records (de eerste, maar zeker niet de laatste band van het label dat de revue zal passeren).
Kokomo zagen we al eerder op de affiche van Dunk!festival prijken en waren een terechte terugkomer. Kokomo ontstond in 2008 en wordt gedragen door Oliver Ludley, Rene Schwenk, Tobias Stieler and Benamin Helig. In 2009 brachten ze hun eerste album ‘Matterhorn Bob and the Black Fair’ uit en tourden hiermee in Duitsland, Frankrijk en Engeland. Hun tweede album ‘If Wolves’ werd gereleased in 2011 onder Dunk!records en I.corrupt.records. Kokomo is één van de groten die weten waar postrock om draait. Ze combineren een massieve sound met meer melodieuze, trage stukken. Alle albums van kokomo vind je terug op www.dunkrecords.be
Petrels is een eenmansband met een hoop electronica, daar komt het bij Petrels op neer. Zijn soundscapes kunnen echter op niet veel bijval rekenen van het publiek, dat in opvallend lage getale aanwezig is. Wel een ideaal moment om even te verpozen en je neer te vleien op de grond. Of om een drankje en wat eten te halen, want echt beklijven deed hij niet.
Stephen O’Malley is lid van Sunn O))) en is naast muzikant ook componist en producer. Met een tiental versterkers stond O’Malley klaar om ons van de grond te blazen, ware het niet dat de politie -duidelijk indie liefhebbers- met de vinger stond te wijzen naar de geluidsmeter. Stephen werd hierdoor muzikaal in een hoek geduwd maar liet zich niet kennen. Met een zelf geïmproviseerde droneset bracht hij eerder een zinderende sound voort dan z’n gekende opbouw naar droneuitbarstingen. Het verzwakte de vooropgestelde set en de verwachtingen als luisteraar echter en na het optreden kon hij z’n frustratie dan ook niet wegsteken. De politie was die avond niemands vriend…
The Pirate Ship Quintet uit Engeland was aan hun tweede Belgische show toe. Waar ze tijdens hun eerste show speelden voor 5 man en een paardenkop speelden konden ze nu rekenen op een volle zaal. Een niet alledaagse bezetting, door de toevoeging van een cello aan de basis line up zorgen voor een heel mooi geheel. De cellist is een voltijds lid van één van Engelands meest gekende symfonische orkesten. Het warme timbre van de cello wordt begeleid door strakke, bezwerende ritmes van gitaar en drum. Dit alles creëert donkere atmosferische stukken die uitbreken in meer brutale en eigenzinnige sferen. De gedempte zang -die zeldzaam wordt ingezet- wordt aangewend om de instrumentale stukken kracht bij te zetten. Na een klein uur zit de muzikale trip er spijtig genoeg op en komen we weer met onze beide voeten op de grond. Dit smaakte zeker naar meer.
The Pirate Ship Quintet valt onder Denovali Records die hun album Rope for No-Hopers uitbracht.
The Black Heart Rebellion is een band die constant op zoek is naar transformatie. ‘Har Nevo’, hun laatste album, kon reeds op heel wat positieve kritiek rekenen. Ontwaakt in de punkscene in 2004 staan ze vandaag voor een soort film noire waar het obscure vertaald wordt in klank. Met hun tribale klanken en bezwerende ritmes proberen ze het publiek in een trance te brengen. Bij het ene nummer lukt dit al beter dan bij het ander. De oerkreten van de zanger snijden de ene keer soms door merg en been, de andere keer slaan ze de bal volledig mis. TBHR is en blijft een vreemd, intrigerend schouwspel van muziek en licht. De zeldzaamheid van dit samenspel is fascinerend om te horen en te zien want de zanger trekt op een bijzondere manier de aandacht.
Le Seul Elément is een Frans postrock/dark ambient/noise project en was de afsluiter van de avond. Piano en drum vormen het hart van Le Seul Elément omringd met obscure noisesamples.
Ze brengen letterlijk en figuurlijk een schaduwspel die over je heen valt als een donkere nacht door plaats te nemen achter de cellofane schermen van een kubus met daarop zinderende visuals geprojecteerd. De nummers werden ingezet met modern-klassieke pianostukken. Langzaam worden er lagen drum en samples over gewoven die de muziek steeds weer naar een dampende climax brengen om dan weer terug te vallen op de eenvoud van de piano. Ze slaan je tot verbazing, door het contrast die ze op muzikaal vlak creëren door de immense sound die ze als eenmansband voortbrengen tegen de ruimte die ze fysiek innemen Het was vertederend en hartverscheurend tegelijk. Een prachtige manier om een avond af te sluiten.
Le Seul Elément is de parel in een oester en mag zeker meer naam krijgen want dit is muziek die je niemand wil onthouden! Een meer dan terechte headliner! Je kan hun muziek beluisteren en gratis downloaden op http://leseulelement.bandcamp.com/
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dunk-festival-2013/
Organisatie: Dunk!festival, Zottegem
De NYse avantgarde noisemasters Swans van goeroe Michael Gira hebben duidelijk hun tweede adem gevonden; in 2009 opnieuw begonnen , in die zin dat Norman Westberg (gitarist van het eerste uur) en Gira elkaar terug vonden, en met drie andere bandleden in een nieuw avontuur stapten . ‘My father will guide me up a rope to the sky’ van een paar jaar terug , blies Swans nieuw leven in. Zowel op plaat als live hadden we een Swans van in de oude dagen en een vervolg bleef niet uit, gezien vorig jaar de dubbelaar ‘The seer’ verscheen .
Swans speelt als in zijn jonge jaren , het is muziek van uitersten, een catharsis, die meesterlijk destructief klinkt en van een intense schoonheid is . Het materiaal heeft een confronterend, ongemakkelijk, huiverend karakter door de dwingende , slepende en repetitieve ritmes. Een totaal concept met songs die van de tien tot de dertig minuten duren. Een loeiende, intense apocalyptische kakafonie!
Swans was samen met een Einstürzende Neubauten, Young Gods en Sonic Youth toonaangevend en bracht een nieuwe wind binnen het underground noise circuit. Swans drukte overal wel ergens z’n stempel op en werd gewaardeerd voor hun unieke, rauwe, harde expressieve sound. Op plaat wordt het nog gecounterd door logge, aanzwellende ritmes en drones, maar live overrompelt de dreiging , de onheilspellende gekte door de instrumenten . Swans zorgt voor een uniek beleven en ervaren. Ze gaan terug naar de oerkracht van geluid, en een neanderthalersfeertje heerst er door de mokerslagen, slagwerk op de drums, cymbalen, gongs en staafklokken van de twee afgetrainde percussionisten Phil Puleo en Thor Harris (van Shearwater) , die ook nog soms een verdwaalde trompet, hoorn liet horen. Verder pijnigden bassist Chris Pravdica en gitarist Westberg hun snaren . Niet onbelangrijk is de rol van Christoph Hahn (die ook nog deel uitmaakte van talrijke projecten van Gira) die koel en doeltreffend magisch werk leverde op lapsteel, keys en knopgefreak, gedragen door de aparte grauwe baritonzang , indringende schreeuwvocals en declamerende voordracht van Gira.
Swans heeft volledig afstand genomen van hun filmische, ambiente, dreunende soundscapes en aanvaardbare toegankelijke poptunes , die we hoorden medio de jaren ’90 .
Vóór je de Trix betrad , werden we gewaarschuwd ‘Swans speelt extreem luid!’. Neem deze oordoppen . En inderdaad Swans is afzien , pain & suffering, Swans moet je ondergaan , net als de dronemetal van Sunn O))). De 101 dB werd verpulverd. Swans houdt van zijn noise en gaat tot een 107,5 dB . Heerlijk was het om afstand te nemen in dit klankenbestand van onze huidig regelgevende maatschappij naar een ‘no rules’ anarchie. Tja, Swans blijft nog altijd iets apart in die 30 jaar!
De handvol songs die ze live speelden in de twee en half uur durende set werden tot op het bot uitgediept , bitterzoet, bezwerend , weerzinwekkend en hard(t) verscheurend; intrigerend , spannend, beklijvend, opwindend, energiek en explosief. Een ‘wall of sound’ en noise, dwars en lieflijk, door vijf heren, die ongelofelijk sterk op elkaar zijn ingespeeld, elkaar aankijken, en als perpetuum mobile te werk te gaan , geleid door hun dirigent Michael Gira , die de zestig nadert! De songs intrigeerden door de logge , repeterende en opbouwende lijnen. Finesse en subtiliteit gaan hand in hand met ontspoorde, verdwaalde en verwaaide ritmes , geluidsterreur, noise en drone effects .
Stille Zaterdag kreeg door Swans een andere wending . Gira gaf ons zijn Urbi & Orbi van de apocalyps .
Soms flitsten er fragmenten van de serie The Walking Dead voor de ogen , alsof de zombies een aanval plaatsten om de laatste overlevenden te verscheuren .
Het publiek werd letterlijk meegevoerd , meegesleurd en ondergedompeld in hun duivelse kakafonie hoe de song ook opbouwde . In deze helse strijd kwam natuurlijk het recente ‘The seer’ aan bod , waarbij we (waarschijnlijk) fragmenten “The apostate”, “Avatar” hoorden , maar ze verrasten evenzeer door nieuw of nooit gehoord werk als “To be kind” , “She loves us” en “Nathalie”, die niet vies waren drones, gothic en door merg en been konden gaan.
Closing final was de titelsong “The seer”, ruim 45 minuten lang, de pijngrens en geluidsmuur voorbij en die als een tsunami overweldigde.
Kijk , het is eenvoudig, Swans speelt als in zijn begindagen , check maar eens hun vijfvuldigheid ‘Filth’, ‘Cop’, ‘Greed’, ‘Holy money’ en ‘Children of God’. Swans was nog indrukwekkender dan twee jaar terug ; dit concert is in het geheugen gegrift, net als hun passage begin tachtiger jaren in de Vooruit Gent; onze trommelvliezen leverden heftig weerwerk maar de trilhaartjes blijken afgerukt.
Je zag dat alles perfect ging. Gira was uitermate tevreden . Hij bedankte verscheidene keren z’n publiek en hij & zijn band maakten een diepe respectvolle buiging . Gira en Swans zijn aan een nieuw hoofdstuk begonnen. Een aanvoelen van een hallucinante grauwe , harde , oorverdovende emotionele trip en schoonheid , net als bij Sunn O))) en My Bloody Valentine!
Xiu Xiu is het muzikaal project van sing/songwriter Jamie Stewart, die voor deze gelegenheid mooi uitgedost en gecoiffeerd was en solo optrad, begeleid van een galmende (slide) gitaar, enkele soundscapes, geluidjes en z’n diep grauwe vocals. De handvol songs werden ontdaan van enige franjes en werden in hun pure , naakte vorm voorgesteld . Een klaag/hijg/zuchtzang die neigde naar een Gira en Dave Eugene Edwards van Wovenhand.
Organisatie: Trix, Antwerpen
Na jaren in de schaduw van andere muzikanten te hebben bewogen als backing vocal, was het in 2012 dan tijd voor Jessie Ware om zelf op de voorgrond te treden. Een debuutalbum en verschillende singles later weet ze de Brusselse AB volledig te vullen. Dat de markt voor soul en pop nog niet compleet verzadigd is met de Adeles, Emeli Sandés en Florence Welshes van deze aardkloot toont het succes van de poppy tracks van Jessie Ware op de radio wel aan. Een geweldige stem en de populaire singles ‘Running’, ‘Wildest Moments’ – die al sinds vorige zomer allerlei hitparades teistert – en ‘Night Light’ bewijzen dat de Britse haar plaatsje tussen die andere diva’s verdient. En het is niet te weerleggen dat dat ene album voor heel wat degelijk materiaal heeft gezorgd. Dus dat kan live niet misgaan. Toch?
Wrong. Drie bovengenoemde tracks behoorden inderdaad tot de hoogtepunten van de avond. Doe daar “Sweet Talk”, “Imagine It Was Us’ en “No To Love” bij en eigenlijk hadden we het niet erg gevonden als de setlist daar stopte.
Maar dat was niet zo, dus keren we even terug naar het begin van het optreden. Net zoals op haar album, opende Jessie nu ook met “Devotion”. Niet elke show moet met een swingende track met de deur in huis vallen, maar dit nummer was toch te bedaard en bedeesd om de avond goed in te zetten. Jammer genoeg was het tevens een voorbode voor het verdere verloop van de avond. Zo had ook “Still Love Me” maar weinig om het lijf and not in a good way. En waarom die opgenomen samples in plaats van een live achtergrondkoor? “Night Light” was best prima. Maar ‘prima’ blijft toch een etiket dat je liever vermijdt. Live verwacht je meer kracht en energie en daar was hier jammer genoeg geen sprake van. Zelfs de gitaarsolo klonk alsof er een demper op zat. Misschien dat Jessie voor mellow vibes ging, maar – ook al was ze er zelf wél heel blij mee – dan is de grote zaal van de AB daar misschien niet de ideale locatie voor. Mogelijk zouden haar nummers beter tot hun recht komen in een lounge club of bar.
De beats bij het begin van “If You’re Never Gonna Move” waren even hoopgevend, maar uiteindelijk was het nummer toch maar flauwtjes, zoutloos. Ook de vloek van verschillende andere nummers. “Imagine It Was Us” was geslaagd enkel en alleen al omdat het eindelijk iets anders was als de vorige tracks. Wel eerder upbeat pop/electro (misschien ook wel meer mainstream) en duidelijk minder soulful Nieuw werk, dus dat klinkt veelbelovend voor die beruchte ‘moeilijke tweede’.
Als Sade en Marvin Gaye een liefdeskind zouden hebben, dan was Jessie Ware daar ongetwijfeld heel even de incarnatie van tijdens “Sweet Talk”, een zwoele jaren 80-R&B ballad. Het ietwat frivole “Valentine”, met ondersteunende beats en fluwelen stem van de drummer (ter vervanging van Sampha), was ook best in orde. “Swan Song” en “Taking In Water” dan hebben op het album nog een soort hypnotiserende kracht die in een afgezaagde live versie eerder voor verveling zorgde. “Something Inside” was een doorslagje van verschillende andere nummers en bijgevolg gewoonweg overbodig.
Een cover van “Diamonds” – maar dan in een emotionele/dramatische balladversie – was een vreemde keuze als je bedenkt dat Jessie zelf de Groten der Popmuziek aanduidt als haar idolen. Misschien dat het (overwegend puberende) publiek meer bekend is met Rihanna dan met Annie Lennox of Sade, maar een beetje opvoeding mag altijd. De ingetogen cover van “What You Won’t Do For Love” (van Bobby Caldwell) was best te smaken en toonde duidelijk Jessies sterkte talent: haar grootse, magnifieke stem. Met de laatste drie nummers, “No To Love”, “Wildest Moments” en “Running”, kwam het optreden dan eindelijk op gang. Er kwam wat kracht in Jessies stage presence en stem en het publiek reageerde daar uitgelaten op. Omdat die laatste twee erg gekend zijn, maar ook omdat de nummers gewoon goed in elkaar zitten.
Potentieel? Eindeloos. De hits, de stem, het uiterlijk en het gevoel voor pop en soul zijn er allemaal. Maar live was het geheel weinig verrassend en miste het wat oomph. Of om het wat meer plastisch te zeggen: ballen.
Setlist: Devotion, Still Love Me, Night Light, If You’re Never Gonna Move, Imagine It Was Us, Sweet Talk, Diamonds (Rihanna cover), Swan Song, Taking In Water, Something Inside, What You Won’t Do For Love (Bobby Caldwell cover), Valentine, Not To Love, Wildest Moments, Running
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/jessie-ware-30-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lcmdf-30-03-2013/
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Pas terug van een rondtoer in de Verenigde Staten stapte de Nederlander Jacco Gardner het podium van De Kreun in Kortrijk op, zijn volgende stap in een (Europese) veroveringstocht. Het publiek droomde even mee en genoot ervan.
Psychedelisch. Dat etiket krijgt de muziek van Jacco Gardner opgekleefd. Op zoek naar een ‘passende’ opwarmer kwam men dan maar uit bij Talk Normal. Maar in vergelijking met de hoofdact was dat psychedelisch in het kwadraat. Zo zwaar experimenteel zelfs dat het geluid van de twee ladies – één op drum en één op gitaar – vrij zwaar uit de bocht gaat voor de doorsneer-Gardnerfan. Repetitief, donker, beangstigend, overdonderend.
In ontegensprekelijk contrast dus met de ballads van de 24-jarige Nederlander die alleen al in zijn projecties kleur en dromerigheid schept. Een jaar geleden liet hij zijn debuutsingle “Clear The Air” op de wereld los en dat sloeg aan, zeker in de Verenigde Staten, want even later kreeg en tekende hij een contract bij een plantenmaatschappij uit Chicago. Sinds vorige maand is zijn eerste album ‘Cabinet of Curiosities’ klaar en dat moest bijgevolg eerst gepromoot worden in… The States.
Pas (een week) terug, of hij begon zijn eerste Europese tournee in De Kreun in Kortrijk. ‘Het voelt een beetje als thuiskomen’, aldus Jacco zelf, ‘al is het in België. Blij weer eens op een goed podium te staan, want in Amerika is het niet altijd even professioneel.’
Zelf is hij dat meer dan. Hij bespeelt, zoekt en verzamelt allerlei geluidsbronnen die hij in een soort barokke poppy vorm giet waar hij dan een psychedelisch sausje over giet. “Where will you go”, het nummer waar hij zijn set mee afsloot is daar het schoolvoorbeeld van. Maar De Kreun was wellicht niet volgelopen had hij niet die populaire inslag die hem airplay bezorgde. “Clean the Air” was in die zin een goeie opstart, want Studio Brussel stuurt die af en toe de ether in en de muziekzender organiseerde zelfs een te winnen huiskamerconcert met Jacco.
Heel passend wellicht, want Jacco houdt van intimiteit, brengt de sixties-seventies zweverigheid terug en haalde de mosterd duidelijk bij de toenmalige (Nederlandse) scene van Shocking Blue en The Golden Earrings (voor ze The Golden Earring werden waren ze psychedelisch bezig). En hij doet het uitstekend. Gearrangeerd en gelaagd, met oog voor details, het nodige galmen en vertragen in het zingen incluis.
Of dromen al dan niet bedrog zijn laten we in het midden, maar Gardner vindt in zijn droom - een weerkerend gegeven in zijn werk - een troost. En daardoor mag hij dromen van een grote carrière, want naar verluidt schafte Robert Plant (jaja, die van Led Zeppelin) zijn Curiosity-album al aan.
Setlist
1. Cabinet of Curiosities , 2. A house on the moon, 3. Help Me Out, 4. Summer’s Game, 5. Chameleon, 6. Puppets Dangling, 7. The One Eyed King , 8. Watching the Moon, 9. Lullaby, 10. Clear the Air, 11. The Ballad of Little Jane, 12. Where Will You Go
Bis
13. How to live a again, 14. Always on my mind
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/jacco-gardner-29-03-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/talk-normal-29-03-2013/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Nederlands 
Français 
