De zogenaamde hippe critici zullen u komen vertellen dat Autre Ne Veut (alter ego van knoppendraaier Arthur Ashin) de nieuwste belofte is in popland. Maar dan zijn wij er gelukkig nog altijd om hen de mond te snoeren. Autre Ne veut is gewoon de zoveelste synthpop- of R&B act die met behulp van knopjes, laptops en drumcomputers een steriel geluid voortbrengt. Hij probeert via wat elektronisch gepruts om artistiek te klinken en tracht in het voetspoor te treden van Jamie Lidell, TV On The Radio en Yeasayer, maar dat lukt langs geen kanten. Waarom niet ? Omdat je gewoon hoort dat dit kunstmatige zielloze pop is die uit allerlei machientjes komt. Laptop gezwets zonder enige vorm van emotie, laat staan kloten. Hier en daar een soulvolle stem kan het zootje ook niet redden.
Een artiest om in de gaten te houden ? Ja, in een groot gat (een septische put of zo), en dan dicht metsen die handel.
Mudhoney waren grondleggers van de Grunge in een tijd dat het genre nog geen modeverschijnsel was. Van de commerciële restyling van het genre wou Mudhoney niet weten. Al sinds begin jaren negentig maakt de band gestaag bloedstollende plaatjes die altijd te grillig en te compromisloos zijn geweest om een groot publiek te bereiken. Terwijl de bankrekeningen van groepen als Nirvana, Pearl Jam en Soundgarden uit hun voegen barstten bleven de punks van Mudhoney in de marge verder hun eigen ding doen met een handvol ongeslepen ruwe diamantjes als gevolg.
Ook de nieuwe ‘Vanishing Point’ is alweer gemaakt in de geest van de prille jaren negentig. De heren mogen dan al de middelbare leeftijd hebben bereikt, hun sound getuigt nog steeds van een onbegrensde punkspirit en hun songs klinken nog altijd vuil, gruizig, korrelig, jeugdig en wild. Het roffelt alweer een eind in alle richtingen, als het maar niet mainstream is, en de gitaren vliegen regelmatig uit de bocht.
De niet altijd toonvaste vocals van Mark Arm doen aan een jonge Iggy Pop denken in de onstuimige stroomstoten “I like it small”, “The final course”, “I don’t remember you” en “Douchebags on parade”. Als het even nog wat snediger moet dan briest Mudhoney er een snerende punksong uit als “Chardonnay” of een tegen alle muren tegelijk botsende vuile gitaarrocker als “The only son of the widow from nain”.
‘Vanishing Point’ is er al doorgeramd in 34 opgejaagde minuutjes, heerlijk. Geen band die de oorspronkelijke spirit van de grunge meer begeestert dan Mudhoney.
Reena Riot is het alterego van Naomi Sijmons , jawel dochter van de Fons van The Scabs . De jonge dame heeft haar debuut EP uit, met een vijftal overtuigende songs . Ze heeft zich weten te omringen met goed op elkaar ingespeelde muzikanten .
Dromerige melodieuze pop , bepaald door een rauwe , dreigende emotionele tune, die haar in de finale van Humo’s Rock Rally brachten . Ze balanceert ergens tussen Polly Harvey, Ani Difranco, Edi Brickell, Alanis Morissette, Janis Joplin en het songwriterschap van Elliott Smith en Thurston Moore van Sonic Youth .
Afwisselend werk , waarbij een paar pure , oprechte , eerlijke semi-akoestische nummers terug te vinden zijn. We kunnen nog veel moois verwachten van deze beloftevolle artieste!
Een zevenkoppige hiphopbrassformatie overtuigt ons met een muzikale creativiteit van hiphop, drum’n’bass, funk , grungerock en New Orleans blazers . Feestelijke Toeters en Bellen met een hyperkinetische MC , een spervuur aan raps, en uitermate groovy, ontspannende en opbeurende muziek. De stemming is optimaal, in de lijn van de vroegere Wawadadakwa, El Tattoo del Tigre, Amour Fou, Stuffed Babies on Wheels en Shantel & The Bucovina Orkestar. Ze zijn en blijven trouw aan de Brass traditie .
Ook de layout mag er duidelijk zijn waarbij een everzwijn en stier in elkaar getekend zijn. Spitsvondig.
Info op http://wbbbb.bandcamp.com
http://www.naff-rekordz.com
We horen op de EP van het Limburgse kwartet een mix van rock, industrial en EBM. Ze kunnen hevig en stevig stampen met brutale, diepe grooves en beats; een energieke sound in z’n totaliteit , maar ze durven in de zes songs ook breder gaan, richting gothic en new wave , wat een bezwerende , donkere sound kan oplevert .
Live kan dit niks anders dan een wervelwind zijn en opwinding veroorzaken .
Info http://www.doganov.be
Uit Tongeren zijn deze jongeren van Polaroid Fiction afkomstig. Ze hebben een EP uit van een vijftal songs met rammelende broeierige gitaarsongs die ergens een Nemo/Metal Molly/ Pascal Deweze/Sukilove/Millionaire gehalte hebben, en dicht leunen tegen een Bed Rugs . Het zijn rauwe, snedige, weerbarstige songs , die boeien door de melodieuze rammelende ritmiek, de diepe hooks , de tempowisseling en de verrassende wendingen .
Polaroid Fiction is alvast Een Eigen Kweek die we wensen te koesteren.
http://vi.be/Polaroidfiction
Toegegeven, normaal gezien fietsen wij in een wijde bocht omheen Engelse groepjes die met de titel van NME’s best track of the year aan de haal gaan. Vorig jaar viel die twijfelachtige eer te beurt aan “Best Of Friends” van het Londense Palma Violets, maar voor één keer lijkt er meer aan de hand dan louter one minute of fame. Hun onlangs verschenen debuut ‘180’, vernoemd naar de krakkemikkige Studio 180 waar ze maandenlang aan hun eersteling sleutelden, staat immers bol van het soort vintage gitaargerammel waar The Libertines, Arctic Monkeys en The Vaccines al eerder de hoofdvogel mee afschoten. Bovendien heeft het in 2010 opgerichte viertal in korte tijd een behoorlijke live reputatie bij elkaar gespeeld. Dankzij intensief touren langs pubs en clubs heeft de populariteit van Palma Violets in hun thuisland intussen ongekende hoogtes bereikt.
De groep is intussen ook bezig aan de verovering van het Europese vasteland, logisch dus dat zowat alle Vlaamse muziekclubs in de rij stonden om dit jonge Engelse grut in vette letters op de affiche te zetten. De strijd werd uiteindelijk ietwat verrassend gewonnen door de Democrazy in de Gentse Charlatan, die dan ook in no time het bordje ‘sold out’ mocht bovenhalen voor de laatste halte op de Europese toer van het viertal.
Elk groepje dat op de tonen van The Damned’s “New Rose” vrolijk het podium komt opgewandeld kan per definitie op onze sympathie rekenen. En warempel, net als hun iconische landgenoten hebben ook Palma Violets twee zingende frontmannen in de aanbieding. De bariton van gitarist Sam Fryers, die uitdrukkelijk lonkt naar Nick Cave of de crooner in Iggy Pop, wordt hierbij achterna gezeten door de oerschreeuw van bassist Chilli Jenson die het van meet af aan zijn heilige plicht vond om het publiek op te hitsen. Dat lukte al aardig met de nonchalante opener “Johnny Bagga’ Donuts”, maar pas met de psychedelische garagerock van “Rattlesnake Highway” was het er echt wel boenk op. Dit soort nummers zouden niet eens misstaan op één van de 60ies Nuggets verzamelaars of op de eerste paar platen van The Stranglers, en daar zit het gammele orgeltje van Peter Mayhew ongetwijfeld voor iets tussen. Fryers en Jenson mogen dan al de show stelen, toch lijkt Mayhew de belangrijkste man in de groep die de set gedecideerd orkestreert en de songs van een donker psychedelisch randje voorziet.
Palma Violets raasden met een rotvaart door hun debuut en lieten hierbij geen dieptepunten noteren. “All The Garden Birds” was een introspectief rustpunt opgehangen aan een kabbelend Zombies orgeltje, het bezwerende “Chicken Dippers” baadde in een bad van reverb en stond bol van de tempowisselingen, en tijdens de prille Britpop classic “Best Of Friends” noteerden we de eerste verdienstelijke poging tot skydiving. Op de B-kant van die debuutsingle prijkt trouwens “Last Of The Summer Wine”, één van de prijsbeesten op ‘180’ waarvan in de Charlatan duidelijk werd dat dit een festivalanthem in wording is.
Na een stomende set van drie kwartier werden de Belgische fans bedankt voor het warme onthaal met het wiegeliedje “14”. Hiermee hadden we nagenoeg de volledige debuutschijf gehad, maar de fans van het eerste uur wisten intussen dat hun Violets zich in een korte maar bijzonder heftige bisronde nog zouden vergrijpen aan “Invasion Of The Tribbles” van de obscure Canadese 80ies punkband The Hot Nasties. Deze miskende pogo classic ging er bij het jonge volkje in als zoete broodjes, met als resultaat dat het podium in no time werd bevolkt door een kolkende horde fans die een mondje kwamen meebrullen. Het genadeschot kwam er met het ironische niemendalletje “Brand New Song”, waarin de groep heerlijk de draak stak met zichzelf en met de muziekbusiness.
Lang hoeven we niet op zoek te gaan naar een eerlijk oordeel over deze bezwete avond in de Charlatan. In geen tijden hebben we zo genoten van een bevlogen en onbezonnen Engels groepje als Palma Violets, en zie, onze inkt is nog niet helemaal droog of Jan Smeets en Herman Schueremans zijn intussen ook wakker geschoten. We wensen de Violets straks het beste op resp. Pinkpop en Rock Werchter, maar dat eerste wervelende optreden op Belgische bodem in afwezigheid van dronken tentsletjes neemt niemand ons nog af.
Organisatie: Democrazy, Gent
Het Brusselse Puggy is groots geworden bij onze Franstalige vrienden , en ook over de landsgrens wordt het trio al enorm gewaardeerd . In Vlaanderen komt de band nu in de spotlights met de pas verschenen derde cd ‘To win the world’ en de gelijknamige single .
Puggy is een Belgische popgroep, opgericht in 2005, bestaande uit de Engelse zanger-gitarist Matthew Irons, de Franse bassist Romain Descampe en de Zweedse drummer Egil ‘Ziggy’ Franzén. ‘Een Belgische band zonder Belgen’ … De band beschouwt zichzelf als 'Belgisch Brussels’ omdat ze elkaar daar hebben leren kennen.
Hun formule : melodieus aanstekelijke, krachtige pop en gevoelige muziek + synths en een gepaste en beheerste dosis pathos en theatraliteit, die een welgemeende link naar Muse maakt door net die rock, ballad, bombast, orkestratie en elektronica met elkaar te mengen , maar minder uitgesproken en overdreven . Ze houden van een spaarzame en bredere omlijsting, variatie en tempowisseling; ze gaan spontaan , speels, los en ongedwongen in interactie met hun publiek en fans, en ze beschikken over een sterke uitstraling en een ‘neverending’ enthousiasme. Vocaal horen we de zachte , indringende stem van Gabriel Rios.
Live wordt hun materiaal naar ongekende hoogtes gestuwd. Puik werk door hun jeugdig enthousiasme! Het is een live band bij uitstek (met een vierde man op tour) , die na jaren werk de verdiende airplay krijgt.
Ze brengen gedurende een kleine twee uur hun oeuvre , weten sommige songs als “Call me up”, “Last day on earth” , “Ready or not” en “How I needed you” tot op het bot uit te diepen en laten ruimte voor hun instrumenten, zonder dat de verveling ook maar toeslaat. Het zijn doorwinterde gasten.
En we bleven maar genieten van hun materiaal “Everyone learns to forget” wordt spaarzaam en akoestisch toongezet , bouwt op , wordt breder en explodeert . Of een “Goes like this” die beelden van de Franse film van de jaren 60 oproept. Of “Teaser” die een ‘Chariots of fire’ tune verraadt , enz …
Ook de podiumprésence en show is uitermate positief . Op “When you know” flitst de personen van Mercury en Bellamy ons voor de ogen . Gek ook hoe het publiek zich laat leiden, met plezier meedrijven door handclaps of een heupwieg, en de refreinen en hun ‘oohaahs’ meezingen.
“To win the world”, de doorbraaksingle naar het grote publiek , was één van de meest directe songs en mondde uit in diep basstunes en een vat vol percussie. Ze waren nog niet opgebrand, staken nog een tandje bij , wat een overrompelende sterke bis opleverde met het snedige “Du bois died today”, het broeierige “Something you might like” en een verbeten “Burned” .
Ze werden op handen gedragen in Lille , en ze hadden er nog zin in met de love song “I’m happy” bovenop, bijna acapella door hun vier , sober, elegant begeleid op xylofoon, accordeontunes, en geruggensteund door een handvol meisjes als backing.
Puggy is levendig , uitbundig, energiek , dynamisch, interactief ; een band die een ‘positive vibe’ heeft en ‘leven in de brouwerij’ brengt.
Puggy is op tour in Frankrijk, en in ons eigen landje zijn ze na hun eerste gig van februari er nog een paar keer bij in de AB , goed voor een paar uitverkochte concerten.
Beste club- en festivalorganisatoren, check deze band , Couleur Café ging zelfs al twee keer voor de bijl voor het talentrijke Puggy . Nu is het jullie beurt …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/puggy-06-04-2013/
Organisatie: Vérone Productions (ism Aéronef) Lille
Voor de eerste maal stappen we de B52 in Eernegem binnen, een café die de tand des tijds heeft doorstaan en authenticiteit uitademt. De ruiten zijn geblindeerd, de prijzen eerlijk, de 'locals' die erheen trekken deel van het decor, muziek uit de glorierijke jaren ‘80 en het interieur weerspiegelt een soort outsider art invloed.
Meer underground dan deze club kan je niet zijn. Het is dan ook vreemd op te merken dat het bezoekersaantal voor deze duistere batcave betrekkelijk laag ligt. Zeker wanneer er een band als Heirs uit Australië de revue passeert. Waar vorig jaar nog meer dan 100 man (en vrouw) aanwezig was in Magasin 4 om deze band aan het werk te zien, blijken de enthousiastelingen nu maar met mondjesmaat toe te stromen.
Er was echter weinig promotie rond gemaakt, en de associatie van een fijne muziekclub in een uithoek van West-Vlaanderen wordt misschien niet zo snel gemaakt. Onterecht zo blijkt want de B52 heeft heel wat troeven in z'n mars. Om maar enkele op te noemen: ruime parkeermogelijkheid, oerdegelijke geluidskwaliteit, een psychoville atmosfeer, een ideale stek om netwerken op te bouwen, net groot genoeg om niet klein te zijn en een ziel die nooit sterft. Populair zal het misschien nooit worden, maar dat zou de sfeer dan ook verknallen. Toch is dit een club die ieder op z'n ‘must see and be in’ list dient te zetten. Want zeker is dat eenmaal je ingenomen bent door de sfeer, je terugkeert.
Ascetic mocht de debatten openen. Waar Ascetic vertaald kan worden als een oefening, training staat dit in contrast met de vertaling van Heirs; iets wat men krijgt, erft. Ascetic is eigenlijk Heirs – 1. De 3 bandleden (drummer Damian Coward, bassist/zanger August Skipper en gitarist Saxon Jorgensen) spelen allemaal bij Heirs, maar toch ligt de muziek van Ascetic en Heirs mijlen ver uit elkaar. Ascetic is –in tegenstelling tot Heirs- niet zuiver instrumentaal. Ze dompelen je onder in een newwave bad, waar het aangenaam vertoeven is. De zang is niet altijd even zuiver in de diepe stukken, maar geeft de muziek niettemin een meerwaarde. Het is echter in de instrumentale stukken, wanneer de gitarist zich volledig mag laten gaan, dat Ascetic weet te overtuigen. Ze spelen met een hele grote gedrevenheid, ondanks het beperkte publiek. Daardoor wordt het alleen maar nog beter. Beluister en download zeker hun album ‘Self Initiation’, gratis op http://oscl.bandcamp.com/album/self-initiation.
Toch keken we vooral uit naar Heirs, die op Europese doortocht is sinds de start van hun ‘Redemption’ tour in maart en vorig weekend nog op Dunk!festival te bewonderen was. Reeds twee maal wisten ze ons te overtuigen. En ook vanavond was dat geen enkel probleem. Wat valt er nog over te zeggen: veel te veel eigenlijk. Belangrijkste is dat je deze band live moet gehoord hebben om ze volledig te appreciëren. De sfeer die ze oproepen past perfect binnen de donkere kroeg waar ze deze avond spelen. Met hun effectpedalen vullen ze al bijna de helft van het podium in, de andere helft is voorbehouden aan Damian Coward, drummer van de band. Rond hem staat een scherm waar visuals op werden geprojecteerd. De belichting werd zo laag mogelijk gehouden en de zaal werd volgestoomd met rook. Ook de aromabranders waren opnieuw deel van hun decor, al weten we tot de dag van vandaag niet met welke aromatische geur ze ons willen bedwelmen. De logge bas en drum malen de hersenen plat en plaveien de weg voor de scheurende gitaren.
Heirs begint echter steeds met een vast, monotoon ritme die langzaam aan z’n weg zoekt naar de ultieme chaos die ze samen creëren. Ze weten overgangen perfect te timen zodat wanneer je op het punt staat de aandacht te verliezen en in de muziek op te gaan, ze je wakker slaan met een tegentel en je op het nieuw ritme verder kan stromen om dan bijna altijd te eindigen in een schroeiende odyssee van noise.
Heirs is individuele muziek. De bandleden zoeken nauwelijks contact met elkaar. Elk gaat zijn eigen weg binnen de lijnen van de song. En die lijn wordt doorgetrokken naar het publiek. Geen interactie, geen vraag om geklap, geen nood aan contact. Enkel een luisterend oor, meer is er niet nodig om je volledig los te laten gaan in de wereld van Heirs. Ze roepen een trance over het publiek af, waar slechts weinig bands in slagen. Het geeft ze een sacrale kracht. Alhoewel hun muziek niet echt katholiek te noemen is.
Twee maal dezelfde band zien in minder dan een week tijd en opnieuw volledig overdonderd zijn: dan weet je dat het goed was. Op 6 mei komen ze opnieuw naar België en verzorgen ze het voorprogramma van Chelsea Wolfe in de Trix in Antwerpen. Chelsea zal haar best mogen doen om niet van het podium te worden geblazen door Heirs. We kijken er alvast al naar uit! Voor zij die nog niet overtuigd zijn van hun kunnen: je kan ze beluisteren op http://heirs.bandcamp.com/. Doen!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/heirs-05-04-2013/
Organisatie: B52, Eernegem
Popallure 2013 – Popallure Ontpopt
Al enkele jaren houdt de Popallure organisatie vinger aan de pols aan Belgisch talent voor hun jaarlijks festival. Opnieuw stonden een paar aardige namen op de affiche als Steak Number Eight, Coely en Maya's Moving Castle, aangevuld met opkomende bands als Londen Bullet, Delvis en Steven H en kon het dansminnend publiek terecht voor Redking & Mr . Noisy , Raving George en Sam De Bruyn.
De organisatie stelt al jaren de Eigen Kweek in de spotlights, en kreeg terecht de titel van de tweejaarlijkse Cultuurlaureaat in Nazareth-Eke . Loon naar werk dus!
Steven H(eyse) knalde meteen en probeerde het aankomende publiek wakker te schudden met z’n aanstekelijke hiphopsounds . Hij rapt en zingt snedig in een West-Vlaams dialect en swingt met een laagje humor , vergezeld van een voorgeprogrammeerde ritmebox. Hij maakte het uitermate creatief en opwindend , hotste heen en weer , en deed z’n lichaam afzien op de beats, alsof de de nieuwe cd ‘Pijn en Lijden ‘ hier letterlijk moest ervaren worden. Fris, speels en opzwepend. Groots entertainer en Artiest met een Feestneus!
Een beloftevolle ontdekking is Maya’s Moving Castle , die eerder al in de finale stonden van Humo’s Rock Rally en de Beloften in Gent . Het kwartet switch met invloeden van de onvolprezen trippop van Lowpass, en de ijle, koele elektronica van The Knife , Bel Canto en ons eigen Sx , gedragen door de dromerige, melancholische zang van Ann-Sophie Claeys. Door het elektronisch vernuft dringt en presenteert zich een droomwereld als een grimmige, mysterieuze, koele leefwereld op; de slepende , onrustige, dreigende als zalvende, betoverende synths , beats en percussie, aangevuld met de nerveuze en ingehouden beheerste gierende gitaar van Nele De Gussum, die Ann-Sophie in de zangpartijen bijstaat, zorgen hiervoor. Bitterzoet materiaal , tussen toegankelijkheid en experiment, dat met “War” en “Next life” al twee sterke singles heeft. Door de finesse en subtiliteit was de livesound niet steeds een evidentie, net als de zang , die een nog meer krachtige uitstraling moet krijgen.
Steak Number Eight mag dan op jonge leeftijd de Humo’s Rock Rally hebben gewonnen , ze hebben in die tijd al drie cd’s uit en live staat hier een evenwichtige band te spelen, die postmetal , postrock , sludge, doom en noise laat versmelten tot sterke songs, zacht, filmisch, opbouwend, hard en exploderend, onder de hels dreigende, indringende zang en screamo’s van Brent Vanneste . Ook al komt de klemtoon nu op ‘meer song’, alle frustraties versplinteren bij de livegig. Ontketend kunnen ze zijn! En net als de andere bands in het genre word je door hun allesvernietigende ‘raw power’ meegevoerd , -gesleurd en -gezogen. Het is heerlijk genietend headbangen , welke song ze ook spelen . Behoorlijk indrukwekkend dus!
Tot slot een klein half uurtje Coely, de 18 jarige Antwerpse met Congolese roots , die in het najaar van 2012 al meteen een grote radiohit op zak had met “Ain’t chasing pavements”, een wilde , militante hiphop/r&b song, die live niet ontbrak en de meeste respons opleverde. Gepassioneerd en zelfverzekerd gaat de jonge dame te werk, interacteert met haar publiek, en kan in sommige songs de r&b van Lauryn Hill, Erykah Badu , Mary J Blige en The Fugees; Arrested Devolpment een ferme kopstoot geven . Er is dus ook die lieflijke kant van het genre en dan wordt het uitermate sober gehouden door haar heldere gospel zang . Voldoende variatie dus , al mag haar DJ nog wat meer dynamiek tonen . Coely, taai en soft tegelijk . Hiphop met knusse ballen!
De dansspieren werden al aangesproken bij Coely , de nacht kon worden ingezet met de DJ set van Redking & Mr . Noisy , Raving George en Sam De Bruyn.
Neem gerust een kijkje naar de pics op de site van Popallure http://www.popallure.be
Organisatie: Popallure, Nazareth-Eke
Portico Quartet zijn vier jonge gasten uit London die zich voorgenomen hebben om te vertrekken vanuit de jazz en daar de avontuurlijke weg van de elektronica mee in te slaan. Met reeds drie interessante platen (‘Knee Deep in the North Sea’, ‘Isla’ en ‘Portico Quartet’) op hun conto hebben ze in de eerste plaats duidelijk gemaakt dat ze niet in één vakje zijn onder te brengen. Hun volledig instrumentale muziek leunt aan tegen The Cinematic Orchestra, Lamb, experimentele Radiohead, Sigur Ros en zelfs Aphex Twin en Caribou.
In de AB was een opvallend jong publiek aanwezig voor deze niet alledaagse band. Het bleek ook geen voer te zijn voor echte jazz puristen, deze zouden het trouwens op hun heupen gekregen hebben van te veel elektronische uitstapjes. Want live koos Portico Quartet nog een stuk meer de weg van de elektronica, hun overgave aan diverse elektro snufjes en knopjes bleek op het podium nog meer uitgesproken dan op hun platen.
Geheel beheerst en geconcentreerd controleerde Portico Quartet al die toestellen en haalde er opbouwende ritmes uit tevoorschijn die mede dankzij de knappe percussie van Duncan Bellamy en Keir Vine al eens uitmondden in voorzichtige drum’n’bass uitstapjes. Hieraan koppelden ze een knappe jazz toets die zich manifesteerde in de subtiele en bezielde instrumentenbeheersing van de cellist/bassist Milo Fitzpatrick en saxofonist Jack Wyllie. De sax bleek bij momenten een begeesterende free jazz improvisatie die zich nestelde achter de zwoele elektronica, een beetje zoals in “The man with the red face” van Laurent Garnier. Zo ontstonden vloeiende soundscapes waarin het lekker wegdromen was. Het kwartet wist het bevreemdende effect nog te verscherpen met het hemelse instrument de hang drum (the hang) waaruit Keir Vine vooral heldere, mooie en vaak oosters aandoende klanken toverde.
Zo kon Portico Quartet een aardig volgelopen AB Box anderhalf uur lang in de ban houden van hun verfijnde etnische en elektronische jazz interpretatie. Een hele knappe prestatie.
Het moet niet altijd rock’n’roll zijn.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het zag er aan te komen . Net als The xx is het Britse trio (live met vier) Daughter uit Londen afkomstig . Wisten ze vorig jaar al nieuwsgierigheid op te wekken met de EP’s ‘His young heart’ en ‘The wild youth’, dan is er nu het pas verschenen debuut ‘If you leave’ .
Op Pukkelpop hadden we hen reeds aangestipt als een ontdekking, gezien de beloftevolle band rond Elena Tonra ons uitnodigde op een heerlijk spannende rit van eerlijk intens broeierig, soms breekbaar, subtiel uitgekiend indiemateriaal, én die houdt van een donker randje , zinderend, scherp gitaargetokkel , opbouwende, aanzwellende drums en tromgeroffel, galmeffects en gedoseerde feedback, gedragen door haar etherisch dromerige, indringende , ontroerende, getormenteerde zang, die ergens hangt tussen Beth Orton, Florence Welch , Ritzy Bryan van The Joy Formidable en Romy Madley-Croft van The xx.
In november was het publiek al wild rond deze band , die optrad in de pittoreske Witloof Bar . Opnieuw afspraak vanavond in de Bota, de Orangerie deze keer, die zelfs te klein bleek! En ze hebben muzikaal veel te bieden .
Gedurende een klein anderhalf uur werd hun ganse catalogue voorgesteld . Daughter ging diep en zorgde voor voldoende wisselende stemmingen van zachte , minimale instrumentatie en intimiteit naar een meer extraverte, harde aanpak . Hun materiaal zat met finesse in elkaar en de snaren werden zalvend en strak aangeraakt . Een broeierige spanning en klankkleur werd verwezenlijkt door een Sigur Ros strijkstok, keys , percussie en drumbeats; effects die elan geven aan de song ‘an sich’ en het publiek moeiteloos in die aparte unieke sfeer van hen brengt. De eerste drie songs “Winter” , “Love” en “Amsterdam” lieten niks aan het toeval over . Daughter werd telkens sterk onthaald , ondanks de onwennige, schuchtere positie en licht gegiechel van onze Elena tussenin, die de vaart, spanning en intensiteit wat deden afnemen; een storende factor waaraan kan gewerkt worden.
Muzikaal werden alle kwaliteiten, troeven bovengehaald en namen ze alle kansen om het publiek te overtuigen . Het afwisselende materiaal werd goed verdeeld : de intense “Landfill”, middenin de set , “Candles” en “Smother”, die af en toe durfden te exploderen , de rauwere, directe aanpak van “Lifeforms” en de sferische ijle “Still” en “Human”, die minimaal sterk overeind bleven .
Een wondere, betoverende én grimmige leefwereld creëerden ze, zelfs filmisch bezwerend met momenten . Onze Chemical Brothers mogen na Beth Orton wel eens bij haar aankloppen als ze bij hun een nieuwe plaat een sfeervolle ,maar evenzeer onrustige song willen toevoegen.
Veel schoonheid noteerden we en voor wie nog niet voldoende meegevoerd werd in dit unieke beleven, was de eindrun meer dan geslaagd met “Shallow”, “Youth” en “Home”, drie puike songs, die een aanhoudende spanning hadden , schipperden tussen zacht en hard en net niet ontploften en je wisten te hypnotiseren, bedwelmen door de trippende melodie, de indie folk, de woelige donkere soundscapes en effects .
Een verdienstelijk concert! We hebben alle vertrouwen in het groeiend karakter en de lives van Daughter . Deze band heeft talent en ging goed doordacht te werk en krijgt na drie jaar die verdiende doorbraak .
Ook de support Bear’s Den wist al heel enthousiastelingen naar zich toe te trekken met hun ingetogen en broeierig indiefolkend materiaal . De songs zaten goed in elkaar en hadden een goede opbouw; ze durfden te variëren in hun akoestisch en elektrisch gitaarspel, banjo en drums . Ook de meerstemmige zangpartijen gaven emotie, kracht en warmte. Knappe melodieën en elegante stemmenpracht . Talentrijke band die raakt!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/daughter-04-04-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/bears-den-04-04-2013/
Organisatie: Botanique, Brussel
Missionariszoon Matthew E. White hield halt in Brussel om zijn muzikale geloof te verkondigen. ‘s Mans debuut ‘Big Inner’ beschouwen velen met ons als één van de betere platen van de voorbije maanden. Hooggespannen verwachtingen dus. Niet elke verwachting werd ingelost (zie later), maar dat betekent allerminst dat we ons onze uitstap naar de AB Club beklagen! Op een goed uur tijd werden we immers getrakteerd op een spervuur van hoogtepunten.
Opener “Will you love me” werd door ons al vrij vlug beantwoord met een overtuigd hoofdknikken, het groovy “One of these Days” klonk lekker laid-back terwijl “Steady Pace” dan weer een heerlijke uptempo-behandeling kreeg om uiteindelijk uit te monden in stevige jam die illustreerde dat de muzikanten (White op gitaar, een bassist, een drummer, een veelzijdige percussionist en een even gekwalificeerde keyboardspeler) even doorwinterd zijn als ons huidige klimaat. Na “Ain’t that what Love is” (niet op ‘Big Inner’ maar wel op de B-kant van het als single uitgebrachte “One of these Days” te vinden) werd het tijd voor wat eerbetonen. Terwijl men een eigenzinnige, ingetogen interpretatie gaf van “Sail away” van Randy Newman, bleef het vijftal tijdens “Are you ready for the Country” meer trouw aan het origineel van Neil Young. Beide hommages waren gepast in die zin dat ze in de verf zetten over welk kleurrijk palet Matthew E. White beschikt: hij switcht moeiteloos van storyteller naar singer-songwriter naar countryrocker naar gloedvolle soulman. Het is echter net dat soulvolle aspect dat in Brussel niet uit de verf kwam en dat er dus voor zorgde dat bepaalde van onze verwachtingen niet ingelost werden. Om begrijpelijke logistieke en financiële reden is tijdens deze tour niks te merken van het gospelkoortje dat ‘Big Inner’ regelmatig naar hogere sferen stuwt. Ook van de met strijkers en blazers gelardeerde arrangementen was weinig te bespeuren, maar niet getreurd want ter compensatie viel er te genieten van extra scheuten rock’n’roll (soms zelfs neigend naar grunge) en pure funk. Tussen de twee vermelde covers werd het met erg veel schwung gebrachte “Big Love” verweven. Het reguliere deel van de set eindigde met drinking song “Hot Toddies” en het zich naar een machtige climax toewerkende “Brazos”.
Een uurtje was uiteraard veel te kort dus keerden de sympathieke hippie en zijn kompanen op algemeen verzoek terug om er middels “Gone away” voor te zorgen dat elk van de zeven parels van ‘Big Inner’ de revue gepasseerd hadden, waarvoor dank. Als toetje volgde nog een splinternieuw nummer waarvan we u de titel moeten onthouden, waarvoor onze excuses.
Wat uzelf van deze recensie moet onthouden, is dat klasbak Matthew E. White zich live moeiteloos stand weet te houden. Mocht het niet zoveel foute associaties oproepen, we hadden als titel boven deze tekst geopteerd voor “White supremacy”. Uiteindelijk is het dus het dus iets minder controversieels geworden, maar wel iets dat duidelijk maakt dat Matthew E. White weet hoe je royaal uit de juiste muzikale vaatjes moet tappen.
In het voorprogramma maakten we kennis met Night Beds, een groep die aardig wat in zijn mars bleek te hebben. Begeesterd bracht frontman Winston Yellen een zestal songs uit “Country Sleep”, hun debuut dat redelijk goed aftrok vond bij het aangenaam verraste publiek. Samen met de vocaal sterke Yellen maakte vooral de lapsteel-gitarist een erg goede indruk. Eén concertticket volstond donderdag 4 april 2013 dus om twee namen aan het werk te zien die de komende jaren hoogstwaarschijnlijk nog potten zullen breken.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Na een winterslaap van meer dan 22 jaar zijn de vleermuizen van Crime and The City Solution terug aan de oppervlakte gekomen. De band van Simon Bonney is destijds geboren uit de assen van The Birthday Party en put zijn energie nog altijd uit dezelfde desolate voedingbodem, ergens in de omtrek van de spelonken waar ook andere Australische gruizige holbewoners als The Scientists, Hugo Race, The Drones, Grinderman en Beasts Of Bourbon zich schuilhouden.
De gejaagde grilligheid van “Goddess” en “Riven Man” contrasteert perfect met het sluipende onheil in de donkere ballads “Domino” en “The Colonel”. De bariton van Bonney bepaalt de donkere sfeer van het album en in het verslavende titelnummer dringt hij zich op als een declamerende preacher die het onkuise evangelie van Iggy Pop en Jim Morrison verkondigt.
Bronwyn Adams (violiste, tevens Madame Bonney) en gitarist Alexander Hacke zijn de andere overgebleven krijgers van de vorige generatie. Ondermeer Dave Eugene Edwards komt hier een handje toesteken en dat komt de sound van Crime zeer goed uit.
Crime and The City Solution klinkt nog even grimmig en indringend als vroeger. ‘American Twilight’ is dan ook een plaat die wederom sterk tot de verbeelding spreekt en die ons even hard kan raken als ‘Room of Lights’ uit ‘86.
Een come back plaat die nu al tot hun beste werk behoort.
Nederlands 
Français 
