Family Of Dog , een kwintet uit Deinze/Gent had in de jaren ’90 een belangrijk aandeel in de ‘local’ hardcore scene en moeiteloos konden we de lijn naar de Belgische hardcore – punkscène doortrekken. En ze combineren het graag met een Motorhead, Black Flag en Helmet vitaliteit, wat hun sound qua tempo nog boeiender maakt.
Na vijftien jaar ‘relatieve’ rust zijn ze er opnieuw bij en worden nieuwe nummers geoefend . De reünie zat er dus wel aan te komen , waarbij af en toe eens een optreden werd gegeven .
Kijk , de heren mogen dan nu al een jaartje ouder zijn , muzikaal klinken ze nog even verbeten, snedig, strak, hard , stampend en meedogenloos .
Een uur lang ervaarden we de oude muzikale wind en hun materiaal klinkt na al die jaren nog steeds niet gedateerd . Genadeloos, loeihard en gedreven gingen ze te werk en hakten ze erop los . De sterke podium présence , de rauwe zang en de gebalde kreten van Tom Claus , die ergens een associatie oproept met het Californische Death Grips van Stefaan ‘MC Ride’ Burnett, zorgen net voor dat ietske meer dan de doorsnee bands in het genre, die soms blijven hangen in wat ‘fun’ .
Family Of Dog was Hondsdolheid op Kruissnelheid . De songs waren messcherp, vindingrijk en behouden die onrust , spanning , dreiging van vroeger . Het nieuwe materiaal sloot perfect bij het oude aan.
Family Of Dog wordt opnieuw je blok aan het been de komende jaren en durft opkomend talent in het genre naar huis spelen. Je bent gewaarschuwd !
website: http://www.facebook.com/pages/Family-of-Dog/115178145236236
Organisatie: Café Elpee, Deinze
Het Britse Mumford & Sons is op korte tijd groot(s) geworden . De tijd van kleine zaaltjes is definitief voorbij , gezien hun concert in een recordtempo was uitverkocht in de Lotto Arena. Al snel werd de beslissing genomen hen in het Sportpaleis te doen optreden, én ook hier was hun concert héél snel uitverkocht . Voor wie Mumford & Sons dus vroeger zag, de tijd van de knusse zaaltjes van de Arenberg (remember Crossing Border!), AB of de Grand Mix is passé! Tja, Mumford & Sons en België, het klikt , zoveel is duidelijk!
Ze zetten het genre van de neo-indiefolk terug op de kaart , een speelse onbevangenheid, aanstekelijke, frisse melodieën, refreinen, stuwende, opzwepende ritmes en een gemoedelijke, emotievolle stemmenpracht en samenzang … Toegankelijk , voor iedereen bereikbaar , een knallende formule … Iets overweldigend !
De twee cd’s totnutoe ‘Sigh no more ‘ en ‘Babel’ houden hetzelfde princiep en structuur aan, sfeervol, intiem, tempoverhogend, al of niet met een voller arrangement ,ze vervelen niet .
Waren ze vorig jaar op Rock Werchter nog wat aftastend en ingehouden, dan is er daar nu acht maand later totaal geen sprake meer van . Live krijgen de songs een kopstootje, ze staan op punt en de band speelt op scherp . Het is heerlijk genieten ,bewegen of wegdromen, en ze creëren een samenhorigheidsgevoel in hun afwisselend materiaal , die als basis een akoestische gitaar, banjo , mandoline , drumtics en een accordeon hebben . Vanavond werden ze regelmatig aangevuld met blazers en strijkers .
Een optreden vol ongekende (culinaire) hoogstandjes door die verrassende wendingen, die een ‘boost’ kregen door hun gretigheid, enthousiasme en dynamiek. Dit was hun grootste indooroptreden , ook hun langste gig qua duur, en elke aanwezige heeft dit letterlijk mogen voelen en weten . Alles was tot in de puntjes uitgewerkt en ook hoed af voor de lightshow, die de songs en de set nog meer kleur en elan gaf . Tja, We werden verwend!
Ze trokken fel van leer met “Babel” en daarop kregen we al meteen een eerste troef , “Little lion man” . Iedereen zat in de juiste stemming. Het tempo werd hoog gehouden in het begin , “Winter winds” en “Whispers in the dark” volgden en intrigeerden door die sfeervolle, ontspannende gitaarriedels , drumtics en folky tunes; ook door de tempowisselingen en de beheerste aanvulling van blazerssectie en orkestratie van violen. “White blank page” en “Timshel” zorgden voor een sobere elegantie; de treffende eenvoud met hun vier nam ons in op songs als “Below my feet” en “Ghosts that we knew” .
Deze songs zaten mooi verdeeld in verdere kleppers als “The cave”, “Lover of the light”, “Awake my soul” en “Roll away your stone” , die balanceerden tussen opwinding en intimiteit. Een “Thistle & weeds” en “Hopeless wanderer” op hun beurt boeiden door een broeierige, donkere dreiging, de zachte – hardere aanpak en z’n lichte explosies , alsof plots een storm heerst op een anders kalme zee. “Dust bowl dance “ overklaste de song op plaat door z’n tintelingen en actie .
Op z’n Coldplays stonden ze in de bis middenin de zaal , creëerden een ‘campfire’ gevoel door acapella twee nummers, waaronder “Sister” te zingen , en te spelen met een minimale instrumentatie en versterking .
Tot slot kon iedereen nog eens uit zijn dak gaan en met een ‘happy feeling’ naar huis gaan op “I will wait”, een classic van de tweede cd!
Zonder pardon , zonder scrupules en in alle eenvoud treedt Mumford & Sons op in deze grote zaal onder Marcus Mumford , de singer/songwriter/gitarist/drummer; ze zijn de groep die het genre in dit decennium nieuw leven inblaast! Dikke pluim en een verdiend statement!
Oh ja, Mumford & Sons werd nog voorafgegaan door twee bands Half Moon Run die nog te zien zullen zijn in de Bota en Mystery Jets.
Mystery Jets - Brits enthousiaste gezelschap van twee zangers, die een gezellig potje dromerige indiepop met een folky tune brachten , met een vleugje ‘80’s electro. Ze werden alvast in de juiste stemming gebracht voor de mainact van vanavond .
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/mumford-and-sons-28-03-2013/
Organisatie: Live Nation
IamX, het project van Chris Corner (ex-Sneaker Pimps), startte de ‘Animal Impulses’ tour in de Ancienne Belgique. Dit is de vierde keer in evenveel jaar dat deze band in de legendarische AB komt. Wat een regelmaat! Iamx presenteert het vijfde album, ‘The Unified Field’, dat op 15 maart uitkwam.
Support was Moto Boy. Oskar Humlebo is een jonge Zweed die zoete pop met een ontroerende, quasi-religieuze stem zingt, en op die manier eerder refereert aan Jeff Buckley . Z’n songs werden enkel van gitaar begeleid en soms voegde hij er soundscapes aan toe , wat een soundtracksfeertje creëerde . Hij slaagt erin de aandacht van het publiek te trekken, en vooral als hij zonder versterking verder zingt . Een interessante ontdekking.
Voor de nieuwe show heeft IamX twee videoschermen aan weerszijden het podium geplaatst, plus een scherm en een paneel achteraan. Er is ook een vat bier in het midden, een knipoog naar de rijkelijke specialiteiten van ons mooie landje . Iamx heeft een vaste schare fans en het publiek schreeuwt z’n zanger op het podium. Achter een scherm zien we plots de schaduw van Chris Corner die een glas wijn serveert: een mooi begin! De band komt op en begint de show met "Animal Impulses"; een verrassende keuze, want het nummer is niet echt een hit. Met "Sorrow", ook van het laatste album, wint de intense kracht en de stemmige sound, vooral in het refrein. Corner wordt begeleid door Janine Gezang, de trouwe keyboardist en zangeres, Richard Ankers op drums, Alberto Alvarez op gitaar en een zeer mooie blonde , ook op keyboards: Sammi Doll. Het geluid is uitstekend en de stem van Corner is kristalhelder en sterk. Jammer genoeg is de lichtshow (zoals altijd met Iamx) zeer minimalistisch en staat de band op het podium meestal in het donker.
Plotseling horen we de synth bass riff van "Kiss + Swallow" , die de ganse zaal weet te raken. Deze onweerstaanbare hit van 2006 is echt een juweel en iedereen zingt luidop: "Echo, Echo, I know it's a sin to Kiss and Swallow". De intense spanning gaat verder met "Kingdom of Welcome Addiction” en “Tear Garden", waarin Corner zich uitleeft op percussie. Na het prachtige "My Secret Friend" en het mindere "Trials" komt een nieuw hoogtepunt van het concert: "The Unified Field ': een hypnotische electro beat, een mooie synth riff en een pakkende melodie: alles is er! De reactie van het publiek is enthousiast; kijk naar de video: http://youtu.be/ssnCqHhM-js . Dan volgen er ononderbroken een reeks hits, tot op het laatst van de set: "The Alternative".
Iamx keert snel terug voor drie extrasongs: "I Wome With Knives", een sterk hypnotiserend nummer waarin een gedicht in het Duits door Janine Gezang en Sammi Doll gezongen wordt, gevolgd door het geweldige en zeer burlesque "President" en tot slot "Nightlife", dat a capella door Corner en door het publiek wordt mee gezongen.
In de setlist zijn een aantal top hits als "Spit It Out" of "After Every Party I Die" afwezig , maar over het algemeen was het een goede combinatie van nieuw werk en enkele classics. De groep is in bloedvorm en geeft een nieuwe impuls aan z’n carrière , dank zij de nieuwe plaat. Uiteraard missen wij de gekte van de eerste concerten van Corner in 2006-2007, maar de muzikant is gerijpt en blijft hoe dan ook een van de beste sing/ songwriters van de laatste 10 jaar. Multi-instrumentalist, zanger, componist en producer, hij is erin geslaagd een unieke crossover te creëren, met elementen van new wave, funk, dance en indie-pop, gekoppeld aan intelligente en zeer sexy teksten. ‘De kleine prins’ (Prince?) is terug en in grote vorm!
Setlist:
Animal Impulses; Sorrow; Kiss + Swallow; Kingdom Of Welcome Addiction; Tear Garden; My Secret Friend; Trials; The Unified Field; Cold Red Light; Walk With The Noise; Music People; The Alternative
Encore: I Come With Knives; President; Nightlife
Video
- I Come With Knives: https://www.youtube.com/watch?v=CDgHa0zTGak
- Nightlife: https://www.youtube.com/watch?v=6FjTyjRJA7Q
vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
Organisatie : Nada Booking (ism Ancienne Belgique, Brussel)
De zoveelste sensatie die uit Engeland komt overgewaaid blijkt een scheet in een fles te zijn. De debuutplaat ‘Ways to Forget’ van het Britse indie bandje Clock Opera houdt zichzelf overeind via welgeteld drie echt goede songs (“Once and for all”, “Lesson No7” en “Move to the mountains”), de rest kan onverbiddelijk de prullenmand in. Met enige argwaan dus richting Botanique getrokken, en terecht zo bleek.
Het waren ook diezelfde drie songs die op het einde van de set voor de zeldzame momenten zorgde waar er even vonken van het podium spatten. Voor het overige was dit een makke bedoening, ondanks de sterke vocale capaciteiten van Guy Connely, het brein achter deze band. Als dit Pukkelpop was, dan zouden we na twee nummers al andere oorden zijn gaan opzoeken.
Bij sommige bands kan het gebruik van elektronica wel degelijk een toegevoegde waarde zijn, bij Clock Opera was het net datgene wat hen vanavond de das omdeed. De groep had er niets beters op gevonden dan de helft van de keyboardpartijen en gitaarakkoorden op voorhand in hun machinerie te draaien. Keyboardspeler Dan Armstrong stond wat ongelukkig aan diverse knoppen te frunniken, maar de melodieën kwamen duidelijk uit een vooraf geprogrammeerde decoder, of hoe je zo een onding ook moet noemen. Makkelijke oplossing, maar toen het tuig midden in het derde nummer plots dienst weigerde stond de groep mooi voor aap en mochten ze met het schaamrood op de wangen de song herinzetten. Pijnlijk.
Voor de rest vielen de songs, met uitzondering van de al eerder vermelde uitzonderingen, veel te mager uit en sloeg de verveling toe. Wij kregen het ook alsmaar meer op onze heupen omdat de klanken maar bleven uit die klotetoestellen komen, we hadden die irritante keyboardspeler annex knoppendraaier maar al te graag een toef op zijn bakkes verkocht.
Clock Opera speelde een uur waarvan er maar een kleine 10 minuten echt voor opwinding zorgden. Veel te weinig voor een groepje die nog maar eens ‘The Nex Big Thing’ genoemd wordt.
Clock Opera is dan ook volgens ons het zoveelste popgroepje die heel even een hype geweest is maar die al even snel in de vergeethoek zal geraken, en daar zitten ze goed.
… En zeggen dat we de dag ervoor nog een fenomenaal Foals mochten aanschouwen, van een ontnuchtering gesproken.
Organisatie: Botanique, Brussel
De single “One day/ reckoning song” in een remix van de Duitse DJ Wankelmut , was één van de nazomerhits van 2012 van Asaf Avidan. Even dachten we dat Aasaf Avidan de onsterfelijkheid nabij was als ‘one hit wonder’, maar na vanavond, nee hoor , de Israëli heeft duidelijk veel meer te bieden dan het gezellige danspasje en gefluit van de single .
Hij heeft al een paar platen uit en is al een goede vijf jaar bezig , een combinatie van sing/songwriting , aangevuld met snedige rock, blues , indie, reggae en leuke danstunes . Twee platen staan in de picture , ‘The reckoning’ en ‘Different pulses’ . Stond hij hier een paar jaar terug nog voor drie man en een paardenkop te spelen en te zingen in Brussel , dan zagen we hem (en zijn Mojos begeleidingsband?) vanavond in een uitverkochte AB … Een sprookje dat uitkomt!
Hij werd geflankeerd door twee bevallige dames op keys met allerhande tierlantijntjes , een drummer en een bassist/gitarist. We hoorden bijna twee uur lang een afwisselend oeuvre . Al is hij geen groot gitarist , hij schrijft verdomd goede songs en beschikt over een unieke stem , een zalvende , lichthese , -rauwe soms hoog uithalende stem die ergens zweeft tussen White – Buckley – Plant en Joplin; beetje Helium en toch doorleefd , én duidelijk een meerwaarde aan het materiaal!
En tussenin ontpopt hij zich als verteller, entertainer en humorist , wat uitermate geapprecieerd werd. De man heeft door de jaren zo zijn eigen levensverhaal , leerde zingen en leerde gitaar spelen , met ergens een ‘Nothing else matters’ - Metallica invloed .
Natuurlijk kwam z’n doorbraak ‘Different pulses’ hier ruim aan bod . “Cyclamen” scherpte meteen de aandacht : een sterke song – een sterke samenzang met de dames, gitaargetokkel, bezwerende drums, en leuk dromerige, slepende popelektronische tunes. “Turn” en “Love it or leave it” zaten in hetzelfde hokje. Sfeervoller binnen deze aanpak klonken “Conspiratory visions of Gomorrah” en de titelsong . En Asaf varieerde gretig met enkele broeierige rocksongs als “This cool” en “Small change”; “Hangwoman” was niet vies van wat bluesy noten , en oudje “Maybe” zorgde voor een kippenvelmoment, gezien het zo kon geplukt worden uit de Passenger stal .
En hadden we niet over wat worldsounds ? Inderdaad , “Weak”, sober ingezet , bouwde op en werkte aanstekelijk door de reggaetunes. En “613” blies zelfs nieuw leven in voor Mano Negra en Manu Chao .
Op die manier werden we heerlijk heen en weer geslingerd in mans oeuvre en viel er dus duidelijk wat te ontdekken . Een akoestische versie van “One day/reckoning” deed de AB ontploffen; het refrein werd zachtjes meegezongen en hard meegebruld. Man en zijn gitaar werden op handen gedragen!
De intens boeiende set werd definitief besloten met het opbouwende “Her lies”, waarbij hij vocaal sterk uithaalde en de band samen met Avidan op het eind fel van leer trok op hun instrumenten . Het bewees nog maar eens dat Asaf Avidan live beter dan zomaar ‘one day’ is … Besluit: geslaagd optreden dus!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/asaf-avidan-27-03-2013/
Support – Joe Bel - http://www.musiczine.net/nl/fotos/joe-bel-27-03-2013/
Organisatie : AJA concerts
Disclosure is dé revelatie van begin 2013. Iedereen die zich een beetje of veel interesseert aan electro-rock, heeft in lovende termen over deze band gehoord. ‘The next big thing’ zoals onze Britse buren zeggen.
Het is waar dat de broertjes Lawrence onmiddellijk succes oogstten. Ze overspoelden het internet met hun uitstekende nummers. “What’s in your head”, van begin 2012, werd gevolgd door “Latch”, en beiden waren een schot in de roos.
Maar wat zijn deze 2 jongens echt waard? Hebben we ze te hoog genoteerd, hebben we ons laten inpakken? Of verdienen de broertjes de massa lovende woorden die van overal komen?
Ik doe een poging om daar een antwoord op te geven, en ik doe mijn best om objectief te blijven.
Om 20.30, goed op tijd, is de Club goed gevuld en is het publiek duidelijk hoorbaar. Ik constateer dat ik daar niet meer van de jongste ben. Jongvolwassenen houden van Disclosure, en de scene doet me denken aan een scoutsbijeenkomst maar dan midden de week op woensdagavond. De enige geruststelling is dat deze generatie, waar ik deel van uitmaak, toch een toekomst heeft , ver weg van NRJ In the park, wie weet …
Disclosure schudde ons meteen wakker met luide synthesizers en verbazende pompende ritmes. De Club kwam in beweging, schreeuwde, en de electrotechneuten werden sterk onthaald! We werden van de ene naar de andere kant geduwd . De jongeren dansten er op los .
De electrosongs volgden elkaar snel op en lokten steeds dezelfde reacties uit: schreeuwen, springen, handgeklap en facebook updaten met slechte videobeelden.
De broertjes doen het goed, maar slagen er niet in om mij volledig in te palmen. We waren hier met te veel in een te kleine zaal …En Disclosure tapt ietwat teveel uit hetzelfde vaatje … De nummers met uitzondering van “Latch”, “White noise” en “What’s in your head” hebben dezelfde structuur: elektronische drum die deed denken aan Booka Shade, basslines, hitsende ritmes en een finale apotheose .
Spijtig dat er sommigen niet bij de leest kunnen blijven en constant zitten te filmen met hun smartphones + Voeg daar nog het heen en weer gesjok bij, geven een smet op het concert .
Ondanks deze omstandigheid en de eenvormige sounds moeten we besluiten dat de toekomst er ligt voor hen, het succes binnen handbereik is en het publiek erg toegewijd kan zijn .
De broertjes hebben op korte tijd naam gemaakt en deinen, surfen op de golven van de zee.
Laten we hopen voor hen dat ze niet verdrinken in de muzikale oceaan van electrorockende bands die hen in één geut kunnen opslokken!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/disclosure-27-03-2013/
Adrien Fassotte – vertaling Isabelle Menu – Johan Meurisse
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Foals is een band die in topvorm verkeert, een groep die in de huidige tournee steevast elke avond het kookpunt bereikt. Enkele dagen geleden moest de AB er aan geloven, nu ging ook de l’Aéronef in Lille voor de bijl.
De band heeft een fameuze live reputatie en na hun acte de présence van vanavond kunnen wij daar alleen maar een joekel van een uitroepteken achter zetten, want dit is het meest opwindende wat we dit jaar al gezien hebben.
Foals broeide, bruiste en kolkte in een compleet volgepropte Aéronef (in Frankrijk betekent het bordje uitverkocht zoveel als sardienen in een blik). Een uiterst aanstekelijke vibe heerste over de zaal en de groep liet hun stekelige beestjes van songs los op een bij momenten uitzinnig publiek. Frontman Yannis Philippakis zijn gitaar sprankelde en tintelde en ook collega gitarist Jimmy Smith haalde de meest fantastische echo’s uit zijn instrument. Dit klonk als Bloc Party in hun beste dagen of als de jonge Chilli Peppers toen die nog echt hete peper in de kont hadden (heel, heel lang geleden dus).
We konden niet weerstaan aan de verslavende dance groove van die heerlijke single “My Number”, de song die na een inloopronde definitief het vuur aan de lont stak. Een vuur dat alsmaar verder werd aangewakkerd met het tot een climax opbouwende “Milk & Black Spiders”, “Providence”, “Electric Bloom” en een explosief “Red Sox Pugie”. De band kwam meerdere malen tot ontploffing en Philippakis gooide zich in al zijn enthousiasme tot tweemaal toe in het publiek, met gitaar en al. Het werkte de uitzinnige sfeer alleen maar in de hand, het dak moest en zou er af gaan. Foals sleurde ons mee in hun broeiende en energieke cocktail van funk en rock met opgejaagde ritmes.
De band kwam in een fenomenale wervelende bisronde ver boven het kookpunt uit met een superheet en uiterst geweldig “Inhaler” en een hotsend en klotsend “Two Steps, Twice”.
Een uniek, dansbaar, hitsig en uitermate opwindend geluid wist Foals hier neer te zetten. En dan heeft men nog een klepper als “Cassius” doodleuk in de kast laten zitten. Dit is zo iets als FC Barcelona die Messi 90 minuten op de bank zet en toch nog een verpletterende match speelt.
Dit was een knaller van formaat en een must voor de festivals.
Bij ons heeft Chokri het door dat deze band hot is, ze staan geprogrammeerd op de derde dag van Pukkelpop. Wie daar niet kan zijn krijgt zelfs nog een herkansing in Het Koninklijk Circus te Brussel op 11/11. En zeg nu niet dat wij het niet gezegd hebben.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in de AB, Brussel op 15 maart 2013 ll
http://www.musiczine.net/nl/fotos/foals-15-03-2013/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille (ism Aéronef, Lille)
Sir Yes Sir , de nieuwste sensatie in België, u heeft ze ongetwijfeld al gehoord met hun eerste single “Longing= good taste”, een nummer dat sterk gekenmerkt wordt door de opvallende saxofoon gemixt met iets steviger gitaarwerk. De band bestaat uit 3 Belgen, 1 Nederlander en 1 half Belg - half Nederlander. De bekendste van de hoop is Tijs Delbeke gekend van o.a. dEUS, Mauro Pawslowki, Dez Monza. Met hun cd ‘We Should Talk’ brengen ze een overtuigend debuut, waarbij knipogen gegeven worden aan Wilco, Pixies,… De plaat biedt een mooie afwisseling tussen zachtere, melodische nummers en het stevigere rockwerk. Op 26 maart kon het publiek in Leuven genieten van een livevoorstelling van deze cd. Door miscommunicatie van het Depot uit, stond iedereen daar om 20h verwachtende dat de band zou beginnen om 20u45. Niets was minder waar en ons geduld werd op de proef gesteld tot 21h30.
De opener van de avond was “Shelter”, een eerder zacht akoestisch nummer. Misschien niet de beste keuze in andere zalen maar in de foyer van het Depot paste dit perfect. De intieme sfeer en de stem van Delbeke deden ons even zweven in een romantische bubbel. Met “Keep the Horsemen out” werd de zeemzoete sfeer verder gezet, ditmaal met begeleiding van Alban Sarens op saxofoon. “A little bit” brak met de twee vorige nummers, het gaf het concert de energiestoot op het juiste moment. De vette basriff en de rocksolo blijven na dit nummer hangen. De energieshock was van korte duur, het subtiele “Ideas are a waste of time” opgebouwd rond een simpele bluesriff toont dat Sir Yes Sir meesters zijn in het opbouwen van een dynamiek in het concert. Tijdens dit nummer komt de stem van Delbeke goed uit en wordt het geweldig ondersteund door de dromerige synthesizer.
Met “Longing= Good Taste” breekt de set weer los, waarbij het rockgehalte sluimert doorheen het nummer, wachtend om los te barsten. Ook “The Owl” past in dit rijtje, het chaotische begin, gedragen door de stevige baslijn van Dries Laheye aangevuld met gitaar en synthesizer, zorgden voor een geluidsmuur in de foyer van het Depot en wist de vaste grond onder het publiek weg te vegen. “Suit & Tie” was hoogtepunt van de avond. De cover van Justin Timberlake bracht het ‘zo-zo’ nummer naar een nieuw niveau en bewees dat niet alleen Triggerfinger meesters zijn in het brengen van covers.
De bisnummers brachten weer de zeemzoete kant in Delbeke naar boven, de akoestische gitaar en zijn stem bij Save me deden de twee groupies vooraan huiveren.
Het concert van Sir Yes Sir kende een sterke afwisseling tussen zeemzoete praktisch singer-songwriter muziek, afgewisseld met een stevige portie rock. Desondanks kwam het concert op het kleine podium in de foyer niet echt over. Mede door de povere verlichting en de kleine zaal, deed het me toch nadenken over hoe de band zou presteren op een groot podium.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/sir-yes-sir-26-03-2013/
Organisatie: Depot, Leuven
The Hottest Places in Hell Are Reserved For Those Who In Times Of Great Moral Crisis Maintain Their Neutrality
Del-Toros
Del-Toros is een driekoppige rockband uit het mooie Nederlandse Alkmaar. Ze kozen voor hun eerste langspeler een ellenlange naam die we maar 1 keer in deze review neerkrabbelen: ‘The Hottest Places in Hell Are Reserved For Those Who In Times Of Great Moral Crisis Maintain Their Neutrality’ . De muziek die het drietal brengt is niet echt vernieuwend maar klinkt des te frisser. Hun eenvoudige surfrock crossover wordt mooi gecombineerd met invloeden uit hardrock, punk, dub en zelfs metal. Del-Toros mengt er nog een flinke scheut reverb aan toe en klaar is kees. Het resultaat is wat ons betreft even simpel als degelijk! Tracks als opener “Mexican Death Squad”, “Mouche Volante” en “2 Feet on The Ground” kennen een stevig tempo en knallen lekker uit je speakers. Voeg daarbij nog de authentieke vocalen van zanger Guido en de prima productie (door Theo Van Rock, bekend van vorige werk met oa Henry Rollins en Urban Dance Squad) en je hebt een album dat de middelmaat overstijgt!
Yasmine Hamdan is een zangeres van Libanese afkomst. In haar thuisland zong ze in de electrogroep SoapKills. Sedert enige tijd is ze uitgeweken naar Parijs, waar ze ondermeer samengewerkt heeft met Mirwais (producer van Madonna geweest).
Ze heeft een prachtige stem en ze wordt vooral akoestisch begeleid, dit ondersteund met spaarzame electro arrangementen. Ze zingt een mengeling van Arabisch en verschillende plaatselijke dialecten. Beste nummers zijn “Samar” en “Khayyam”.
Betoverende muziek die het best tot haar recht komt op zonnige dagen. Haar muziek wordt gebruikt in de nieuwe film van JIm Jarmusch.
Foxygen is een opkomend bandje uit LA die de retropopsychedelica nauw aan het hart ligt. De ambassadeurs van vrede en magie houden van wat rammelpop op z’n Pavements en Pete Doherty , integreren hippietunes op z’n Ariel Pinks en kunnen het in toegankelijke, stuurloze , maar dromerige , aanstekelijke songs gieten . “On blue mountain” , “Shuggie en de titelsong zijn de opwindendste nummers. De andere nummers laten ons lekker wegdromen in een wereld waar regelgeving uit den boze is . Fijn debuut!
In eigen land hebben deze Zwitsers al een sterke reputatie opgebouwd . Hier dient het kwartet nog z’n visitekaartje af te leveren . Ze zijn al enkele jaren bezig en proberen met deze plaat de rest van Europa in te lijven . Dit moet hen wel lukken , want voor wie valt voor Keane , zal zeker deze Pegasus wensen te ontdekken . Gevoelige melodieuze pop , waarbij de songs broeierige, snedige pop als balladpop kenmerken . De synths/keys zorgen voor kleur , groove en bieden elan aan het materiaal . “The great unknown”, “ Rise up” en “City lights” komen hier goed uit . “Skyline” en “Technology” zijn zelfs niet vies van een ferme beat. “Waiting” en “Go out and get there” houden van de intimitiet .
Het twee deel van de cd is wat eenvormiger en raakt minder . maar goed , Pegasus kan Europa winnen met deze toegankelijke cd .
‘Beaten Borders’, de derde van de Rhythm Junks onderscheidt zich wederom door variatie en veelzijdigheid. Het is een moderne rootsplaat die getuigt van ritme, speelsheid, melancholie en muzikale hoogstandjes. Jazz, blues, americana, world music en pop worden in een bruisend stoofpotje gegoten en er komen fijne dingen uit als “Offline Land” en het op een prachtig deuntje gebouwde “Some people”. Vooral de alweer virtuoze mondharmonica van Steven De Bruyn maakt het verschil, het ding blaast leven, passie en avontuur in de songs. Enkel hij en de kloeke opa Toots Thielemans kunnen zoveel emotie in dat kleine blaasinstrumentje leggen.
Het is de betrachting geweest van The Rhythm Junks om met deze plaat een eigen smoel te krijgen en daarin zijn ze bijzonder goed geslaagd. Het album verkent verschillende richtingen maar vormt toch een hecht sfeerscheppend geheel. Als de lente nu nog mee wil, zijn we er.
Het is nu al de vierde keer in 10 jaar dat ze ons dit lappen. Telkens als we een nieuw Strokes album in onze handen krijgen vragen we ons verbijsterd af : Is dat dezelfde band die in 2001 het legendarische ‘Is this it’ op de wereld heeft gezet ?
Nu is het echt wel genoeg geweest, we nemen één song mee (“80s Comedown Machine”), trekken de deur resoluut achter ons dicht en laten The Strokes voorgoed stikken.
Een groep die het orgeldeuntje van “Take on Me” van het belachelijke boysbandje A-Ha jat en dat dan nog als single uitbrengt (“One way trigger”), kunnen we echt niet meer serieus nemen, zeker als de rest van het album al even belabberd is. De songs zijn zo mager dat ze elke vorm van leven ontberen. Geen emotie, geen kracht, geen inspiratie, geen hersenen, geen ziel, geen passie. Niets, gewoon niets.
Als The Strokes dit menen dan is er iets heel ergs met hen aan de hand. Als het om te lachen is dan is dit de flauwste grap voor 1 april, die we in jaren gehoord hebben.
Nederlands 
Français 
