Terugblik - Snowbombing 2012 – Een partytrip op het scherp van de sneeuw!
Snowbombing 2012
9 – 14 april 2012
Mayrhofen
Oostenrijk

Voor wie er nog nooit van hoorde, denk aan een week boarden, beats, bier, babes, Britten, en beestenboel alom! Of zoals ze het zelf cryptischer omschrijven: The craft of daft… The art of noise… The business of snow… The spirit of place… Welcome to Snowbombing 2012!

Net als vorig jaar werd ook deze keer afgesproken op een onmenselijk vroeg uur als 5u45. Zeker voor een zaterdagochtend en na uiteraard veel te laat gaan slapen te zijn. Maar het is voor de afreis naar het ondertussen onder ons befaamde en bejubelde Snowbombing Festival in Mayrhofen, Oostenrijk! Hoewel het voelde alsof ik me in jaren niet meer op dergelijk ochtenduur als reeds wakkere medemens me op straat had begeven, stond ik, zowel tot ieders als vooral mijn eigen verbazing, als allereerste op plaats van vertrek. Een veelbelovende en uiterst uitzonderlijke start van wat weer een wervelend weekje wil worden!

Meteen worden we al geconfronteerd met de eerste uitdaging. Alle bagage, brol, bier  en brandweerpakken (dit  gegeven verduidelijkt zich verderop) in de beschikbare auto’s gepropt krijgen. Niet van de poes. Ook al omdat zulke handige bakken op het dak van de wagen, waar velen mee op skivakantie gaan, blijkbaar niet aan ons besteed zijn. Nadat ik mijn stapelkunsten weer eens bovenhaalde en zodoende de eerste teambuildingactiviteit tot een goed einde bracht, konden de Coyote’s en GPS’en hun diensten bewijzen voor een rit van 900 km. In theory that is. Want die berekening was buiten de GPS-instellingscapaciteiten van onze GPS-eigenaar en de voortreffelijke instructies van de teamgenoten gerekend. Al na 850 km naderen we Mayrhofen tot op enkele luttele kilometers. Tot groot jolijt. Die euforie maakt echter al gauw plaats voor dysforie en donderwolken alom. Verkeerde Mayrhofen! Na de nodige woordenwisselingen dan maar GPS-reset en raceke placeren door de bochtige bergen naar onze juiste eindbestemming.

Appartement check-in, bedinpalming, bierzwelging, muziektesting en op verkenning! Al gauw belanden we in Mo’s voor de befaamde Big Plates én big beers. En hoewel er volgens de officiële programmatie nog helemaal niets gepland staat, laten we deze eerste zaterdagnacht niet zomaar voorbij gaan. We komen al meteen een eerste maal terecht in ‘den Brücker’ zoals we zelf zeggen. De originele naam Bruck ’n Stadl krijgen we meestal gewoon niet meer uitgesproken. Na er de nodige natjes achterovergeslagen te hebben, eindigen we met de eerste ‘plakkers’ van de week nog in de toepasselijk genaamde ‘Schlüssel’. Na die dan ook maar letterlijk ‘gesloten’ te hebben, trokken ook wij ons voorlopig terug.

Zondag, eerste dag de sneeuw op. Het weer was weliswaar niet zoals de naam van de dag zelf. Erger nog, wegens mistig en bewolkt kon je geen onderscheid meer maken tussen lucht of piste. Pretty creepy dus. Om het zicht dan maar nóg wat te vertroebelen, belandden we al gauw in de Pilsbar. Dat is zowat dé Snowbombing meetingpoint op de pistes, waar ook de liften van en naar Mayrhofen zich bevinden. Zodra we terug beneden zijn, zoeken we eerst even het lieftallige persmeisje Chloe op om onze accreditaties te bekomen. Met allerlei goodies en een gloednieuwe snowboardvest in hand, doen we nog gauw een tussenstop aan de bar van het Sporthotel. Britse supporters staan er samengetroept om het voetbal te volgen. Wij volgen liever de typische taferelen tot gevolg: een overenthousiaste fan die even vergeet dat hij nog op een vaste barkruk zat toen er een goal viel en zodoende zelf gezicht eerst tegen de grond vloog, eentje die al in dronken dromenland vertoevende mooi gedecoreerd werd, enz. Eveneens tot groot vertier van de leuke locals en shotjes serverende bartenders Jessie en Andy. De officiële festiviteiten gingen deze nacht pas echt van start in de Racket Club. Alwaar wij dan ook niet konden ontbreken. En wederom de toepasselijke sluiting van de Schlüssel. Alwaar de immer shotjesserverende Jessie en Andy ons tot slot nog voorzagen van het ondertussen totaal overbodige slaapmutsje.

Maandag leek eerder zondag wat zon betreft. Dat stond voor een supersnowboardsessie met de Pilsbar als eindpunt. Alhoewel. Met veel toeters en bellen in overvolle liften was de toon voor het verdere verloop al gauw gezet. Van bij de Chinees, over Schotland Yard  toch tot in de Belgische skikotbar, om er dan helemaal een Belgisch feestje van te maken met onze nationale held Netsky.

Dinsdag was de zon net als wij weer van de ‘party’. De Pilsbar was weer het decor van de zotste taferelen, wat zich letterlijk vertaalde in overvolle tafels die het begaven onder het feestgedruis. Na een pittige rit met bevallige Britse boardbabes, belanden we back home. Voor mezelf volgde nu een welgekomen midweek spamoment in de thermen van ons appartement. Anderen zochten na een zonovergoten dag de schaduw op bij DJ Shadow.

Woensdag werd wegens het wellnessmoment werkelijk een wervelwind. Na het gebruikelijke boarden en Pilsbarbezoek, bezochten we vandaag eveneens de fabelachtige Arctic Disco. Op de sounds van Seth Troxler was het bezoekje aan deze iglodiscotheek met ijsmeubilair zeker de moeite waard. Lang blijven zat er echter niet in, want we werden alweer verwacht op het press event. Goe gesoigneerd voegden we ons vervolgens, uitgedost als bronstige brandweerlui, bij de uitgeregende maar vooral befaamde en knotsgek verklede street party. Mits de regen en massaal aanwezige Belgische brandweerlui stond het er al gauw in lichterlaaie. Na nog enkele brandjes geblust te hebben, gaf menig brandweerlui er de brui aan. Ik rook echter nog vuur uit de richting van de Racket Club. En ja, hoor. Daar zorgden Groove Armada en Bookashade voor hitsige sets. Maar ook de Belgische beatwizzards als The Glimmers en Aeroplane wisten de Schlüssel in vuur en vlam te zetten. Kris Menace zorgde nog voor een vurige afsluiter en de onophoudelijke regen voor het nablussen.

Donderdag waag ik me dan nog maar eens naar de Gletsjer. De busrit liet ik animeren door enkele eerder leren kennen Russische meisjes. Zij waren echter al gauw uit het vizier van zodra ik de zonovergoten poedersneeuwvlaktes kon berijden. What a feeling. Meteen in slaap op de bus terug, was dan ook een voorspelbaar gevolg. Na een stevige steak, stak de bende Belgen meteen weer van wal in de Belgische Skikotbar. Omdat die er vrij verlaten bij lag, doopten we hem even om tot selfservicebar. Dit was dan weer het ideale voorspel voor een nieuwe nachtelijke escapade. Die werd al meteen goed afgestoken in de Racket Club, met Doctor P, Skream & Benga, Example en Andy C, en vervolgens stevig doorgestoten in den Brücker met de Crookers en zelfs Fake Blood op het einde, gelukkig maar. Dan alles maar wat gaan minimaliseren op Jamies Jones in de Arena. Alwaar we tenslotte onder volledig nuchtere en vakkundige begeleiding van Jessie en Andy alle mogelijke gangen genomen hebben en gegaan zijn.

Vrijdag is eerst en vooral genieten van de laatste dag op de plank. Dus ook een laatste keer in de Pilsbar. Zonnetje, pistje, pilsje en dansje met de ondertussen doorwinterde Snowbombers. Tot mijn grote verbazing wordt er hierna al meteen gepakt en gezakt om die avond zelf al meteen huiswaarts te keren. Hoewel de laatste nacht zeker nog wat in petto had. Traditiegetrouw wordt die laatste nacht van Snowbombing immers al vroeg ingezet met de Forest Party. Een minifestivalletje in het bos. Dit maal is Dizzy Rascal er de laatste massa opzwepende Britse publiekslieveling. En hoewel dit de ideale voorbode vormt voor een laatste feestnacht en in alle clubs nog een nachtje stevig wordt door gefeest, klonk voor ons de laatste beat in het bos als de gong van het einde en de terugkeer naar België. Tot mijn totale onbegrip. Tot mijn allergrootste spijt. Tot volgend jaar!

Org: Snowbombing - Globalpublicity

Deze bijdrage wijkt af van hetgeen in de andere concertreviews te lezen valt aangezien Youp Van ’t Hek in zijn laatste show, ‘Wigwam’, de muzikale intermezzo’s tot een absoluut minimum beperkt.

Echt zingen doet de man trouwens niet meer. Hooguit declameert hij gedichten op vooraf opgenomen muziek. Toch wel een verschil dus met ’s mans laatste oudejaarsconférence (2011) toen violiste Emmy Verhey op de voorgrond mocht treden en er daarbovenop nog een uitstekende live-band op het podium kroop waardoor van ’t Hek, zoals de titel van die conférence al aangaf, die avond eerder “De 2de viool” speelde.
Ook in ‘Omdat de nacht’ (2009) kreeg de muziek een prominente plaats. Zangeres Lotte Horlings mocht er af en toe op de voorgrond treden onder de muzikale begeleiding van de band die Youps vaste muziekleverancier Ton Scherpenzeel mocht samenstellen.
Blijkbaar is het tegenwoordig zelfs ten huize van ’t Hek crisis want in de uitverkochte Ancienne Belgique was er in geen velden of wegen een muzikant te bespeuren. Als je daarbovenop weet dat het muzikale hoogtepunt er kwam toen hij het uit ‘Ergens in de verte’ (1992) stammende “Meneer Alzheimer” ten berde bracht, dan besef je meteen dat één van onze favoriete Hollanders tegenwoordig een creatief dipje kent op muzikaal vlak. Of misschien bespaart hij zich de moeite vanuit de wetenschap dat de kans miniem is dat hij nu nog steeds zulke pareltjes (want dat is “Meneer Alzheimer” wel degelijk) tevoorschijn kan toveren.

Voor alle duidelijkheid: het is niet omdat we muzikaal weinig verwend werden dat we teleurgesteld huiswaarts keerden. Gedurende twee keer een uurtje werden onze lachspieren immers om de haverklap gestimuleerd. Qua thematiek blijft Youp van ’t Hek al vele jaren lang uit hetzelfde vaatje tappen, maar ook deze keer doet hij dat op een zodanige manier dat slechts een grote kniesoor maalt om die voorspelbaarheid.
De tegen de zestig aanlopende cabaretier vertelt over een avond waarop hij wegloopt van zijn eigen house-warming-party om terug te keren naar wat hem zo vertrouwd is (zijn oude woonst) en zijn toevlucht te zoeken in hetgeen hij gans zijn leven zo hartelijk gekoesterd heeft: levenslust, lak aan omhooggevallen arrivisten, hunkering naar intensiteit, schofferen van al wie de verkeerde prioriteiten stelt en/of bedenkelijke waarden heeft, “spelen met je leven” (1994), enzovoortsenzoverder.
Nog steeds wil van ’t Hek overrompeld worden door al het wonderlijke dat ons omringt en in één tijd ook voluit kritiek spuien op de woekerende debiliteit. Ouder wordend beseft hij echter dat de tijd en de (fysieke en mentale) mogelijkheden stilaan uitgeput raken waardoor er tussen de vele dolle momenten ook nu en dan wat tristesse om de hoek komt schuilen. Die meer ingehouden kant schuilde ook al in vroegere voorstellingen toen hij herhaaldelijk het besef van de vergankelijkheid in de  verf zette.
Nu de man zelf grootvader geworden is (iets wat hij in de voorstelling aangrijpt om een grap over het paardenvleesschandaal te brengen), is er geen sprake meer van een besef van wat komen zal maar van het - via zijn beste vriend - heel dichtbij ervaren van het einde van de mooie rit. Dit alles uiteraard nooit zonder humor want ondanks de almaar naderende dood blijft het zijn credo dat geen enkele situatie het niet toelaat om mee te lachen. Niks of niemand heeft het recht om een ander te dicteren waar wel en waar niet mee gelachen mag worden. Enkel over het moment waarop en de plaats waar en het gezelschap waarin valt er misschien wel te discussiëren.
Op de eerste lente-avond in het door winter geteisterde Brussel hield er ons alleszins niets tegen. En lachen hebben we die avond dus volop gedaan! Om de gebruikelijke ingrediënten maar ook o.v. het feit dat hij in ‘Wigwam’ meer dan ooit heerlijk absurd uit de hoek durft te komen.
Hier en daar en toe past van ’t Hek zijn show aan het Belgische publiek aan (iets wat feitelijk niet echt nodig is want we werden in Brussel omringd door zowat alle in onze hoofdstad wonende of werkende Nederlanders), soms beseft hij blijkbaar niet dat Belgen wel degelijk vertrouwd zijn met wat Nederlanders moeten meemaken. Beschaamd vertelt hij bijvoorbeeld over het feit dat half Nederland zich verkneukelt aan iets als “Boer zoekt Vrouw”, niet beseffende dat “Boer zkt Vrouw” al in de Vlaamse ether kwam vooraleer ook maar één Hollandse boer de kans kreeg om zich voor de Nederlandse tegenhanger in te schrijven. Blijkbaar heeft geen enkele Belg hem hier durven op te wijzen na één van de drie voorstellingen die voorafgingen aan dat in de AB. Begrijpelijk misschien. Ach wat, dit laatste piepkleien puntje van kritiek is slechts het zoeken van spijkers op laag water.

Globaal genomen is er namelijk maar één conclusie mogelijk na een avondje in de wigwam van Youp: klasse van een cabaretier-tot-in-het-graf.
Op het einde van de show belandt van ’t Hek terug thuis bij zijn echtgenote die zijn uitstapje gewoontegetrouw met de mantel der liefde bedekt. Net als zijn publiek weet ze dat hij het nu eenmaal nodig heeft om af en toe met een grote bek te dolen door de nacht. Eens men hem nadien sussend in de armen neemt, kan de uiteindelijk toch wel kwetsbare man er weer een tijdje tegen.  En dat gevoel sloeg over naar alle andere grote kinderen in de AB.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel