AKS - Addicted Kru Sound
Out of control EP
Binnen de drum’n’bass golf van de jaren ’90 waren we onder de indruk van de DJ sets van het Leuvense Addicted Kru Sound. Goedgevulde nachten dansplezier vol ophitsende spacey sounds. Bij de naamverandering AKS , een vijftal jaar terug, kwam af en toe een zangeres langs ; de sound werd hier duidelijk breder . Eén van die goed bewaarde geheimen was Selah Sue , die intussen een fijne carrière met een eigen band tegemoet gaat.
Het Leuvense collectief bracht niet zomaar wat drum’n’bass met exploderende ritmes en breakbeats , maar de toevoeging van warme klanken pop , soul en hiphop sijpelden door in ontvankelijk kader .
De lijn werd verder doorgetrokken met zangeres Lola (Laura Groezeneken) , die net als Selah Sue over een ijzersterke , heldere, indringende stem beschikt en de songs een vol karakter biedt .
Net als bij Netsky kan men hier lekker uit de bol gaan; de drum’n’bass en de huidige dubstep mag dan een kader vormen , de verschillende stijlen sluiten moeiteloos aan , schuifelende breakbeats, spacey tunes , (akoestische) gitaarpartijen en toetsen zorgen voor een sterke ‘songstructuur’. Vijf songs op de EP , waaronder “Close” , “Round & round” en “Out of control” . de instrumental “Glorious downfall” valt wat uit de boot . Een sterke live uitvoering van “Give it back” besluit …
AKS is meer dan de moeite waard en ontpopt zich als een volwaardige band, zowel op plaat als tijdens de livegigs . In het oog te houden …
We waren sterk onder de indruk van deze duoband Japandroids uit Vancouver, Canada. Brian King (gitaar) en David Prowse (drums), die op ‘Post-Nothing’, doorbraakalbum naar Europa toe uit 2010, overstelpten met een woeste bak rauw rammelende lofi noiserock, terend op de ‘90’s noisepop en posthardcore. Niet verwonderlijk dat Fugazi, Jesus Lizard, Husker Du en Mudhoney een belangrijke invloedssfeer waren, ze opkijken naar bands als Sebadoh, Lightning Bolt en Liars, en dat zij samen met Crystal Antlers, Wavves en No Age een nieuwe wind bliezen.
Op de opvolger komt deels rauw , smerig, gejaagd , hard verschroeiend materiaal, nl. de eerste vier songs zijn overweldigend en bevatten een allegaartje van punk , rock en noise . Wat een wervelwind met songs als “The night of wine & roses” , “Fire’s highway”, “Evil’s sway” en “For the love of Ivy”.
Op de vier volgende songs wordt de vaart terug gedrongen en klinkt het duo breder , toegankelijk en catchy , minder sch€urend door een broeierig snedige aanpak .
Japandroids toont twee gezichten op deze opvolger en refereert met deze songs aan de ‘Bad brain’ plaat van Buffalo Tom .
Maar dat belet niet om te zeggen dat we uitermate enthousiast zijn van dit duo!
Toen wij de Canadese band The Sheepdogs in de AB aan het werk zagen als support act van Band Of Skulls, hadden wij al door dat het hier een bandje met aardig wat potentieel betrof. Doorgaans weten voorprogramma’s niet bepaald onze aandacht vast te houden, maar dit hier was een welgekomen uitzondering.
The Sheepdogs zweren op deze titelloze plaat (toch ook al hun vierde werkje) bij de flow van de seventies en bij de southern rock van bands als Lynyrd Skynyrd, maar anderzijds weten ze hun songs kort en bondig te houden, wat hen dan ook weer positief onderscheidt van de dinosaurussen uit de seventies. Op vinnige tracks als “The Way it is” en “Feeling Good” neigt de barometer sterk naar The Black Keys, maar elders zit het geluid van the Sheepdogs diep geworteld in de Amerikaanse voornamelijk zuiderse grond, denk aan Allman Brothers, Little Feat en North Mississippi Allstars.
De songs zijn fris en hebben een fijn roots gevoel met respect voor de grote voorbeelden zonder hierbij als lauwe kopieën te klinken. The Sheepdogs weten hier een eigenheid uit te bouwen die hen wel eens op de wereldkaart zou kunnen zetten. Laat ons hopen.
Dit album komt direct na zijn vorige en meer experimenteel album ‘Six cups of rebel’. Hier is hij niet zo bekend, maar met zijn vorige albums heeft hij al heel wat Scandinavische Grammy’s gewonnen. Op dit album staan er zes lange instrumentale tracks die zich allemaal binnen de dance music situeren, die we graag als een soort ‘Cosmic’ techno beschouwen.
Heel dit album roept herinneringen op aan de zeventigerjaren disco en meer bepaald Giorgio Morodor. Zeker eens proberen dus …
Moon Duo is het groepje van keyboardspeler Sanae Yamada en songwriter/gitarist Ripley Johnson, tevens frontman van Wooden Shjips. Derde groepslid is een drumcomputer die, gezien het repetitieve karakter van de songs, regelmatig in de repeat stand mag staan.
De muziek van Moon Duo ligt ook niet echt mijlen ver weg van Wooden Shjips, iets meer krautrock misschien en iets minder psychedelica. Voor ons heeft het quasi dezelfde verslavende werking, en dat dankzij de immer voortdrijvende ritmische onderbouw van orgel en synths met daarbovenop die borrelende gitaren en de ingehouden vocals van Johnson.
Praktisch elke song drijft verder op twee of drie akkoorden, maar het stoort niet, dit is nu eenmaal het soort bezwerende muziek die Moon Duo produceert. Alan Vega en Suicide hangen wederom constant in de lucht maar ook het zwaar onderschatte en inmiddels al lang vergeten Wipers, die fantastische band van Greg Sage, dwarrelt in deze plaat rond.
‘Circles’ van Moon Duo is het bewijs dat repetitieve muziek immer boeiend kan zijn. Dat heeft The Velvet Underground destijds aan de wereld geleerd. De volgelingen zijn ontelbaar.
Iedere verstokte rock- en metalliefhebber heeft zo een aantal plaatjes uit z’n jeugdjaren die hij met graagte nog eens uit de kast haalt. De titelloze debuutplaat van de stonerrockers van Karma To Burn is er voor ons zo eentje. Dit gezelschap werd medio jaren opgericht en mocht meteen een eerste schijf releasen op het op dat moment zeer prestigieuze RoadRunners Records-label. Hoewel de Amerikanen uit West-Virginia eigenlijk een instrumentale stonerrockband waren, namen ze onder druk van RR toch een zanger in de figuur van Jay Jarosz. Wij waren alleszins onder de indruk van het debuut en vonden de lijzige stem van Jarosz meer dan passen bij de donkere, dreigende, alternatieve muziek.
Blijkbaar waren de heren zelf niet zo tevreden met deze schijf aangezien ze nu met een flink herwerkte versie op de proppen komen. Op één track na (ingezongen door niemand minder dan John Garcia) zijn alle nummers instrumentaal.
Ook de volgorde van de songs zijn gewijzigd net als de titels ervan (nu is er gewoon sprake van songnummers). Het resultaat mag er zeker zijn en ligt in de lijn van ander en later Karma To Burn-werk. De focus ligt dus meer op krachtige, logge gitaarrifs in een dikke, psychedelische stonerrocksaus. Hoewel de songs al meer dan vijftien jaar oud zijn, klinkt alles verdomd fris en is de plaat een must have voor de liefhebbers van het genoemde genre!
Al jaren maken Swans zwartgallige, tegendraadse, zwaarmoedige, onheilspellende en apocalyptische muziek, dit al vanaf begin jaren tachtig. De kans is zeer klein, zoniet onbestaande, dat u deze groep al eens op de radio gehoord heeft, laat staan dat ze een hit zouden gemaakt hebben. De band, die het geesteskind is van songwriter Michael Gira, grossierde steeds in donkere genres als no wave, industrial, noise, pikzwarte ambient en al wat daar nog onder ligt.
Met het in 2010 uitgebrachte ‘My father will guide me up a rope to the sky’ kwamen ze terug na een stilte van meer dan 10 jaar en meteen bleek dat ze nog niets van hun duistere krachten hadden ingeboet.
Met ‘The Seer’ hebben ze ook nu weer een hoogst indrukwekkend epos gesmeed, het is een weinig hapklare brok geworden die maar liefst 120 minuten uw brein teistert. Neem er uw tijd voor, dit is niet bepaald easy listening. Als u gewoon bent om naar plaatjes van Coldplay, Kings Of Leon of Linkin Park te luisteren, haak dan maar meteen af.
Zo draaft de titeltrack maar liefst 32 angstaanjagende minuten door en blijven de onweerswolken de ganse tijd als gieren boven de song hangen. Of wat te denken van ‘A piece of the sky’ dat begint met twee minuten regengekletter gevolgd door nog eens een tergend lange aanhoudende dreiging van bloedende instrumenten die elke vorm van ritme schuwen om pas na 10 minuten om te schakelen naar wat we voorzichtigheidshalve een song zouden durven noemen.
“93 Ave. B Blues” is niets minder dan een wandeling door een spookhuis en “Avatar” is een bezwerende brok onheil. Om toch nog eens wat beter te kunnen ademhalen wordt bij wijze van verpozing een iets rustiger weiland betreden met de mijmeringen “The daughter brings the water” en “Song for a warrior” (met een prachtige Karen O als vertolker van de zwanenzang).
Wie de 120 minuten van ‘The Seer’ in één ruk kan uitzitten zal er verward, begeesterd en verweesd uitkomen, doch alweer een ervaring rijker, één die nergens thuis te brengen is.
Onze tip : Ga ergens in een godvergeten gat, kilometers weg van de bewoonde wereld, een ouwe vervallen Middeleeuwse burcht opzoeken, begeef u naar de diepste kerkers van het lugubere gebouw, ga daar in je eentje op de kille grond zitten en jaag ‘The Seer’ loeihard door uw koptelefoon. De tijd van uw leven. En als je daar Michael Gira tegenkomt, doe hem de groeten.
Huiveringwekkende plaat.
A Place To Bury Strangers stak meer variatie in hun set, maar gelukkig bleven ze de nadruk leggen op het creëren van immense geluidsmuren, lagen feedback en ruis
A Place To Bury Strangers is een snoeiharde New Yorkse band met invloeden uit de postpunk, de noise en de shoegaze. Gooi Joy Division, Sonic Youth en My Bloody Valentine in de blender en je bekomt ongeveer de sound van APTBS. De groep staat vooral bekend om hun spetterende liveshows, en de grootste tijd van het jaar touren ze dan ook de wereld rond. Ondanks hun overvolle agenda vonden ze dit jaar toch nog de tijd om zowel een EP als een LP uit te brengen. Twee platen die iets meer de nadruk probeerden te leggen op melodie dan op de pure noise die hun eerste twee platen zo kenmerkten.
In de Botanique in Brussel bleven ze echter hun oude handelskenmerken handhaven. Namelijk het produceren van withete noise, met voldoende ruimte voor improvisatie. Zo bewerkte Ackerman in hun cultklassieker “I Lived My Life To Stand In The Shadows Of Your Heart” zijn gitaar met een stroboscooplamp. De traditionele afsluiter was dit keer netjes in het midden van hun show geplaatst. Een goede beslissing, want zo ontplofte de set al vroeg. Andere bommetjes werden gegooid in de vorm van “Ego Death”, “Dead Beat” en “To Fix Your Gash In Your Head”. Hun ouder materiaal werd dus terecht niet vergeten. In het midden van de set plaatsten ze gelukkig enkele rustpunten met “Keep Slipping Away’”, dat enorm aan The Cure deed denken, en ‘Dissolved’ dat weliswaar maar bleekjes voor de dag kwam tussen al dat gitaargeweld. Gelukkig barstte de song halfweg nog open met een sprankelende gitaarrif. Luchtigheid die we niet gewend zijn van de band. Afsluiten deden ze met een langgerekte en psychedelische versie van “Ocean”. De bijhorende lichtshow zorgde ervoor dat je schrik had om elk moment een epileptische aanval te krijgen. Aangenaam was het niet, maar het paste echter wel perfect bij de muziek
Na een uurtje hielden ze het voor bekeken, maar het publiek zorgde voor een absolute rariteit. De band kwam na vijf minuten gejuich terug het podium op en speelden een bisnummer. Onverwacht, want het publiek reageerde tijdens de show nogal lauw op de muziek en APTBS staat er bovendien om bekend om zo goed als nooit een bisnummer te brengen. Daardoor kregen we de misschien wel beste song van hun laatste album ‘Worship’ nog voor de kiezen. “You Are The One” was explosief, catchy en luid. Alles wat je verwacht van een APTBS-nummer dus.
Het is duidelijk dat APTBS zijn horizon wat verruimd heeft. Af en toe moet de noise plaats maken voor een nummer waarin de melodie even belangrijk is als de sound. Helaas blijft de conclusie dat de band beter blijft in het creëren van complete chaos en geluidsmuren dan in het schrijven van popsongs, die op een enkele uitzondering na (“Keep Slipping Away”!!) te weinig diepgang hebben. Gelukkig hebben ze dat zelf ook door, waardoor deze show opnieuw een aaneenrijging was van adrenalinemomenten.
Pics homepag Xavier Marquis)
Organisatie: Botanique, Brussel
Sinds 2004, het jaar van hun cover van “Comfortably Numb” van Pink Floyd, zorgen de Scissor Sisters voor opwinding bij hun publiek door middel van aanstekelijke melodieën en dikwijls subversieve of belachelijke maar vaak grappige teksten. Nadat ze drie op en top popalbums hebben uitgebracht, stelt de New Yorkse groep nu haar vierde werk voor: ‘Magic hours’, een werk dat zijn entertainerstatus officieel kracht bijzet. Een ongeoorloofd plezier dat live en in kleur de teugels in handen neemt op het podium van de AB op 8 oktober laatstleden. En uitverkocht, alstublieft!
‘Let’s Have a Kiki’! De Scissor Sisters kwamen voor de tweede keer in Brussel sinds 2004. Onvermijdelijk uitverkocht. En om hun terugkomst op onze hoofdstedelijke planken te vieren, vertrouwde het viertal de zware taak om een ijzersterk eerste deel te garanderen toe aan hun medewerker, DJ Sammy Jo. Resultaat: een saaie en steeds herhalende flutelectro, behalve voor wie al een paar glaasjes opheeft. En de lijdensweg blijft duren tot de lichten worden gedoofd.
Om 21 uur dus. Het moment waarop ‘Del Marquis’ en ‘Babydaddy’ het podium opkomen, in het gezelschap van twee achtergrondzangeressen en twee aanvullende muzikanten, piano’s en grote trommels, in het licht van de zwaailichten die in de vier hoeken van het podium staan.
Het befaamde logo van de band wordt op de achtergrond geprojecteerd wanneer het eerste lied van de avond begint: “Any Which Way”. Vervolgens verschijnen Ana Matronic en Jake Shears ten tonele op een parterre die op 2/3 staat van een bende uitgelaten jongens. Ana Lynch, aka Ana Matronic, schittert in haar gele bolletjesjurkje. Maar de persoon die het meeste aandacht van het publiek trekt is uiteraard Jason Sellards, alias Jake Shears, die hen allemaal hysterisch maakt. De subversieve danspasjes volgen elkaar even snel op als de stukken “Baby Come Home”, “Keep Your Shoes” en “Kiss You Off”.
We weten allemaal dat de AB een uitstekende akoestiek heeft. Maar hier was het geluid soms iets té perfect om nog natuurlijk te zijn. Sommige stukken van het optreden laten vreemd genoeg vermoeden dat enkele stukken in playback gebracht zijn. Maar het spektakel op het podium (en soms ook in het publiek) is onaangetast. Een “Take Your Mama » in regenboogkleuren gaat vlak voor één van de meest langverwachte nummers van de avond; in dit geval de single “Let’s Have A Kiki”, een electro-titel die een beetje gek maar vrij verslavend is. Wat behoorlijk goed de groep zelf voorstelt, die zelfs een website hebben gemaakt voor het nummer ( http://www.letshaveakiki.com ). Daarna volgen een akoestische versie van “Mary” en “Comfortably Numb”, geboosd op de gitaar.
Bij wijze van slotstuk, zetten “Invisible Light”, “Shady Love” (stuk dat oorspronkelijk vertolkt wordt in gezelschap van Azealia Banks, hier vervangen door één van de achtergrondzangeressen) en het klassieke “I Don’t Feel like Dancin’” de parterre en tribunes letterlijk in vuur en vlam.
Bovendien trekt Jake zijn hemd uit, al snel gevolgd door enkele jongens uit het publiek, op verzoek van Ana. Tegelijkertijd klaagt ze speels de paar ongelukkigen aan die op het eerste verdiep plaats hebben genomen.
Tijdens het bismoment laat “Only The Horses”, eerste passage uit ‘Magic Hour’, de spanning zachtjes verminderen, voor de uitbarsting van de gitaren bij het zeer middelmatige “Music Is The Victim”. De band had beide titels beter omgewisseld, maar gezien de overduidelijke vreugde van het publiek kunnen de Scissor Sisters alweer ‘veni vidi vicci’ roepen.
Redouane Sbai – vertaling Marilien Bultinck
Organisatie : Ancienne Belgique, Brussel
Revenge of the rock’n’roll monsters met Peter Pan Speedrock, Karma To Burn en Honky
Revenge of the rock’n’roll monsters 2012
Revenge of the rock’n’ roll Monsters is, en dit al voor de vierde keer, een initiatief van het Nederlandse Peter Pan Speedrock. De heren nemen zo steeds een paar van favoriete bands op sleeptouw om samen als een pletwals over de lage landen te scheuren. Dat ze een fijne neus hebben voor de betere bronstige rock, bleek uit hun keuze voor dit jaar met de Amerikaanse boogierockers Honky en de instrumentale woestijnrockers Karma To Burn.
Dat de heren van Honky een ferme boon hebben voor ZZ Top steken ze niet onder stoelen of banken, check de baarden, de Texas hoeden en de zompige boogie sound. Hun nieuwe album ‘421’, het eerste in zes jaren, werd hier inde Vk* voorgesteld, wat waarschijnlijk hun allereerste ontmoeting was met een Belgisch podium. Stevige testosteron boogie rock met vlijmscherpe solo’s, misschien geen al te origineel geluid, maar wel een dijk van een optreden.
En dan was het tijd voor een legende. Hoe graag lieten wij ons alweer onderdompelen in de verzwelgende stonerrock van het almachtige Karma To Burn (zie pics), pioniers die niet te evenaren zijn in de wereld van de hardere instrumentale rock. Het trio moest op het nippertje nog voor een andere drummer zorgen wegens familiale omstandigheden, maar de interimdrummer was perfect op dreef om de bronstige groove-rock van Karma To Burn te ondersteunen. Het trio hakte genadeloos door en zoog ons mee in een uiterst potige set van een uur. Wij waren alweer sterk onder de indruk van die modervette sound en de gortige riffs. Deze band is uniek in wat ze doen. Daar waar andere groepen al snel zouden gaan vervelen met een set vol instrumentale tracks, gaat Karma To Burn bij iedere gitaaraanslag nog meer tot de verbeelding spreken. Geweldig.
Headliners waren dus uiteraard de Nederlandse rammelrockers van Peter Pan Speedrock, een band die al jaren garant staat voor wilde en onstuimige hardrock ergens tussen Motorhead, Nashville Pussy en The Hellacopters in. Niet zo vet als Honky en niet zo indrukwekkend als Karma To Burn, maar wel een luide en vuile rock’n’roll set met evenveel tempo als spelplezier. Na al die jaren toeren staan die gasten van Peter Pan Speedrock nog altijd als een bende jonge wolven het beste van zichzelf te geven. Subtilitiet is niet aan hen besteed, passie voor wilde rock’n’roll des te meer.
De doortocht in de Vk* was meteen het sluitstuk van de Revenge tournee, we durven er een bak Duvel op verwedden dat dit zootje ongeregeld er een bruisend afscheidsfeestje zal op gebouwd hebben ergens in de bruinste kroegen van Brussel.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/karma-to-burn-07-10-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/peter-pan-speedrock-07-10-2012/
Organisatie: Vk* Sint-Jans Molenbeek
Kid Koala mag dan bijna veertig worden, deze turntable wizard blijft niet alleen zijn immer jeugdige look bewaren, ook zijn ontzettend frivole manier van performen lijkt onveranderd gebleven. Met zijn midlife crisis in het vooruitzicht werd het blijkbaar tijd om de nostalgische toer op te gaan. Voor zijn laatste langspeler, ‘12 Bit Blues’, groef hij diep in zijn platenbakken, op zoek naar zijn favoriete bluesplaten uit zijn tienerjaren. Resultaat, Kid mixte samples van huilende gitaren, koddige pianolijnen en soulvol gejammer van oude bluesklassiekers met nieuwe samples tot een soort gemuteerde vorm van blues. Zijn old skool SP1200-sampler/drummachine waar hij immens fier blijkt op te zijn, is van cruciaal belang. Hij demonstreert hoe alles tot stand kwam.
De voorziene musical comedy met 'Adira Amram & The Experience' wordt jammer genoeg niet opgevoerd. De afwezigheid van deze act wordt ruimschoots goed gemaakt door een uiterst vermakelijke en een - meer dan ooit tevoren - interactieve performance van de Canadese platengoochelaar Kid Koala . Dit was zonder twijfel zijn beste show in jaren.
Vooraleer hij nieuw materiaal door zijn mengtafel op ons afvuurde, toont hij ons waartoe hij in staat is met drie draaitafels en wat vinyl. Van zijn skills moet hij ons al lang niet meer overtuigen. Het blijft gewoon indrukwekkend te zien hoe hij de meest uiteenlopende genres vingervlug in elkaar scratcht met een bovenmenselijke precisie. Platengroeven kent hij tot op de millimeter en draaitafels zijn niet alleen een medium maar worden tevens instrumenten. Pop, hip hop, metal en drum and bass en eigen oud materiaal rijgt hij aan elkaar alsof het kinderspel is.
De tracks van '12 Bit Blues' doorjagen, daar is helemaal geen sprake van. Het siert hem dat hij op een eigenzinnige manier vrij spaarzaam blijft met nieuwe tracks. De performance ontaardt vooral in een ware variétéshow vanaf "1 Bit Blues (10,000 Miles)" met de danseressen van de 'Incredible Dancing Machines'. De rest van de show is een opeenvolging van dolkomische toestanden. Dansende poppen, limbodansen met het publiek, de geniale kazoo-jamsessie met toeschouwers, Kid in zijn befaamde koalapak bij het kinderlied "Yo Gabba Gabba", rondvliegende papieren vliegtuigjes bij "8 Bit Blues", de polonaise, ... Kortom, een knotsgek en hyperactief spektakel waar menig organisatoren van hedendaagse variétéshows jaloers zouden op zijn.
Tussen alle hilarische scenes door zou men haast vergeten dat Kid Koala een nieuw bluesalbum komt voorstellen. Tussendoor hoorden we ook nog "3 Bit Blues", "5 Bit Blues" en het oudere nummer "Skanky Panky". Bij het tot stand komen van de nummers heeft Kid Koala telkens respect voor de originele samples. De grauwe en soulvolle feeling van de originele nummers blijft keer op keer intact. Eigenlijk hoorden we net iets te weinig van de nieuwe plaat waardoor we net heel nieuwsgierig worden gemaakt om het volledige album te beluisteren.
Dit was een avondje good old fashioned topentertainment! Kijk hier naar de officiële trailer om zelf een idee te krijgen. We zijn nu al benieuwd wat de kleine Canadees na dit spektakel nog in petto heeft voor zijn fans.
Organisatie: Democrazy, Gent
Geen idee eerst wat te verwachten van deze (‘try-out’ van) Doe Maar ‘Symphonica in Rosso’ in De Roma. Toen ze stopten, had m'n leeftijd maar net 2 cijfers. Tal van hun jukeboxsongs zitten te spelen in m'n hoofd. 30 jaar later ben ik benieuwd wat die ooit catchy Nederpop met reggae en punk uitstapjes en hun soms spraakmakende teksten om het lijf hebben ..
Doe Maar: zeg maar gerust de populairste Nederlandse band ooit. Begin jaren '80 scoort de groep de ene hit na de andere, "Is Dit Alles", "De bom", "Smoorverliefd", "Een Nacht Alleen", “Pa” en "Sinds 1 dag of 2 (32 jaar)". Gillende tienermeisjes, uitverkochte concerten en vlotverkopende merchandise maken deel uit van het succes van Doe Maar. In die tijd fronsten de ouders even de wenkbrauwen en waren ze geschokt door titels en songteksten als "Nederwiet", "Je Loopt Je Lul Achterna" en "Heroïne (Godverdomme)". Maar dit ondermijnt het succes niet en het jonge Doe Maar-publiek geniet van deze songs. In 84 hield het kwartet van Henny Vrienten het voor bekeken … Af en toe kwamen ze samen en die Doe Maar ‘fever’ hield maar niet op . En kijk, als ze volgend jaar een heuse tournee ondernemen , zal het net vijfendertig jaar geleden zijn dat ze eraan begonnen .
Doe Maar bereidt zich goed voor . De symfonische concertreeks, twee in totaal, was in een mum van tijd uitverkocht …Een broeierig zwoele zaal dus.
De scene van De Roma staat propvol instrumenten en muzikanten, en we waren ferm onder de indruk welk rijk arsenaal sommigen bespeelden …
De ouder geworden boys trokken van leer met "Doe maar net alsof". Waarna "Zoek het zelf maar uit" volgt. En dat ‘zoeken’ moest nog wat gebeuren. De onwennigheid wat voorbij en op dreef , was het uitermate genieten van hun Nederlandstalige reeks .
"Pa" was de eerste meezinger …de wereld zal morgen een flink stuk heser klinken. "Héhé" dan, als opstapje voor de op hoge hakjes lopende "Nachtzuster". En als zelfs zij geen verlichting kan brengen, is er nog altijd "Heroïne". Het orkest bracht net dat ietsje meer met aanzwellende strijkers en pauken.
"Ruma saja" werd ingezet door Ernst Hansz ( ook bekend van Boudewijn De Groot) en Henny Vrienten, neus aan neus op een mini-xylofoon en een ander instrument.
Eén van de blikvangers was multi-instrumentalist Joost Belinfante met grijze baard, pots, zwarte overal en boots. Hij liet zich soms volledig gaan; ook drummer Jan Pijnenburg mag in dit concept niet vergeten worden …
Eén van de hoogtepunten is "Nederwiet" waarin 't parlondo gedaan wordt door diezelfde Joost. En zoals ie zingt "Nederwiet verveelt niet", beginnen zelfs de violistes mee te wiegen met hun strijkstokken. Toch wel knap wat de dirigent hier doet met een ‘op een hoopje gegooid’ symfonisch orkest; hij moet niet enkel z'n muzikanten vinden maar even sterk moet hij aanvoelen waar de band naartoe gaat. Sjiek!
"Dansen met Alice" wordt ‘Stomps’-gewijs begeleid op vuilbak. Het swingt als een tiet ! "Is dit alles" zou je denken, maar neen hoor. Ze zetten prompt "Padvinder" in waarbij Jan Hendriks en Henny een spelletje ‘in elkaars ogen kijken en niet beginnen lachen’ spelen. Ze breien er naadloos "Winnetoe" aan.
Tijdens "Radeloos" stond je dan na te denken … maar wel met een ‘theaterzaal’ brede glimlach.
Band als het orkest waren op dreef , wat dan een mooie versie opleverde van "Tijd genoeg", na 35 jaar pré-pensioen, met strijkers, mondharmonica en een soort geribbelde salami. ( als instrumentenbouwer zie je maar wat er allemaal kan gemaakt worden …). Toch "Gaat alles voorbij" waarbij gensters overspringen tussen de saxofonist en Ernst Hansz, gekluisterd aan z'n vleugel. En hij brengt een ingehouden mooi "Het leven gaat door/Er verandert niks", die een reggae-ske inslag krijgt .
Jawel hier staat een prima bandje. En dan kon de Doe Maar hitmachien verder gecheckt worden … Nostalgie met een "Doris Day" , … hier nog steeds op de plee. En als jong koppeltje werd je gek met "Sinds een dag of 2"; al die jaren later heeft die waanzinnige verliefdheid in de ogen enig relativeringsvermogen … "Belle Hélène" zal dan wel dat ideale meisje geweest zijn, om compleet zot van te zijn … En dan valt die verdomde “Bom”. Net als het doek … Grandioos!
In de bis nog 2 kleppers van songs, alle remmen los op "1 nacht alleen" en "Smoorverliefd" .
Doe Maar, (oude) knarren die het nog steeds doen , misschien minder snedig dan vroeger, maar ze zijn op elkaar ingespeeld , en de invulling van een symfonisch orkest doet de muzikale pijnscheuten verzachten.
Een geslaagde avond en voor wie twijfelde; ze is er nog steeds... de Doe Maar Mania ! Wie er nu niet bij was, heeft als troost dat ze terugkomen op 25 januari 2013 in Antwerpen (Lotto Arena) . De strijkers en blazers worden opgeborgen, de eigen instrumenten extra opgeblonken.
Kan er een ticket onder de kerstboom gelegd worden aub ?
Organisatie : de Roma , Antwerpen
Net als in La Chocolaterie in Brussel enkele dagen eerder kwam er ook in de 4AD behoorlijk wat volk opdagen voor Left Lane Cruiser, die ik tot dan enkel in cafés (en een festival) had zien spelen.
Vooraf mochten de Chains Of Love uit het Canadese Vancouver de zaal op temperatuur brengen, wat slechts gedeeltelijk lukte. Nochtans mocht hun 'garagesoul', die me deed denken aan The Supremes en aan recentere groepen als The Come Ons en Shannon and Thee Clams, bij momenten best gehoord worden. Nathalia Pizarro bleek een geboren frontvrouw en een lust voor het oog, dit toch wat in tegenstelling met de tweede zangeres, van wie ik nooit achterhaalde of haar houterige bewegingen een poging tot dansen waren. Het zestal creëerde een mooie sixties-sound waarin het orgel van Henry Beckwith naar het einde toe steeds prominenter aanwezig werd. Toch bleef de motor wat sputteren en daarvoor zag ik twee redenen. Nathalia Pizarro zat wat door haar stem (dit soort muziek staat of valt met de stem) en het gapende zwarte gat voor het podium (alle, nochtans reeds talrijke, aanwezigen hadden zich helemaal achteraan teruggetrokken).
Maar met Left Lane Cruiser (Fort Wayne, Indiana) vond iedereen plots wel de weg naar het podium en het duo zette er dan ook meteen de beuk in met een Hound Dog Taylor-song. Meteen gevolgd door het drieste "Mr Johnson", een song die ze zelden live spelen maar hier openbarste als een etterbuil. Derde nummer was het wat tragere maar niet minder fantastische "Cheyenne" en met dit magische openingstrio kon mijn avond alvast niet meer stuk.
Freddie J IV bracht zijn ‘blues’ (met duidelijke punk- en zelfs hardrockinvloeden) heel verbeten en op een ziedende slidegitaar. Daarbij werd hij in het gareel gehouden door een strak meppende Brenn "Sausage Paw" Beck, die een enkele keer ook zijn washboard bovenhaalde. Maar het waren dus vooral de aftandse gitaren van Freddie die indrukwekkend klonken.
Eén probleem : alle drie hadden ze hun beste tijd gehad en moesten ze voortdurend gestemd worden. Dat haalde uiteraard de vaart wat uit de set maar de man beloofde dat hij zich voor een volgende keer een set nieuwe gitaren ging aan aanschaffen. ‘Wat te veel covers’ hoorde ik ook iemand kritisch wezen. Tja, driemaal RL Burnside kan misschien veel zijn maar wanneer hij een vermufte dinosauriër als Ted Nugent (Stranglehold) leven weet in te blazen, dan doe ik daar mijn hoed voor af.En wat ze deden met ZZ Top's "Thunderbird" was ook lovenswaardig terwijl ze met Leadbelly's " Black Betty" toch één hit speelden. Mij hoor je dus niet klagen, temeer daar ze met "Black lung" en "Represent", helemaal op het einde, mijn rijtje favoriete Left Lane Cruiser nummers compleet maakten.
Maar het beste van de avond was, net als in Brussel, een totaal nieuwe song, waarvan ik u de titel schuldig moet blijven. Na anderhalf uur labeur sprong Freddie J IV uiteindelijk van het podium om zijn publiek uitgebreid te gaan knuffelen.
Left Lane Cruiser was weer eens indrukwekkend en achteraf vernam ik nog heuglijk nieuws : The Painkillers, het monsterverbond tussen Left Lane Cruiser, James Leg (Black Diamond Heavies) en Jim Diamond (ex Dirtbombs) komen samen met Marc 'Porkchop' Holder (ipv Harmonica Sham) volgende zomer naar Binic!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/left-lane-cruiser-5-10-2012/
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Year of No Light – Zegel der Duisternis …
Year of No Light – Thisquietarmy – Hypno5e
De muziek van HYPNO5E, een viertal uit Frankrijk, wordt omschreven als experimentele metal. Het experimentele karakter van HYPNO5E uit zich in nummers die zowel ambient als fusion metal in zich dragen. Zowel hun verschijning als hun muziek heeft iets weg van de Oertijd. Ze schreeuwen als uitgehongerde holbewoners om dan plots uit te doven in zachte tonen die de rust na de primitieve jacht zou kunnen symboliseren. De overgang van hard naar zacht, en de plotse wendingen van ritme creëren het experimentele geluid van HYPNO5E. Bij geluid blijft het ook, want van een goed doordachte opbouw is weinig sprake. De samenzang tijdens de zachte delen is echter verrassend harmonieus en deed soms denken aan Malajube. De harde stukken afgewisseld met chaotische ritmes geven echter een nare bijsmaak.
Thisquietarmy
Thisquietarmy was dit jaar al enkele malen eregast op de toer van Year Of No Light en wordt gedragen door Eric Quach uit Canada. Hij wordt binnen z’n landsgrenzen beschouwd als een pionier op vlak van experimentele muziek. Eric Quach bracht niet alleen z’n gevoel voor opbouwende soundscapes met zich mee, maar eveneens een videoprojectie die je meezuigt in de muziek. De trage bewegingen van de donkere beelden en de daarop passende muziek creëren een verstilling in en rond je. Hier hoor je duidelijk de feeling voor opbouw en pas na enkele minuten verandert de melodieuze aard in donkere drones. De naam Thisquietarmy past dan ook perfect bij de muziek, die begint als een stille tocht en eindigt in een dodenmars.
Year Of No Light
Year Of No Light komt uit Frankrijk en zijn een vaste, terugkerende waarde in Magasin4. Ze hebben hun uitmuntendheid op vlak van psychedelische postmetal reeds bewezen door splits met onder andere Mars Red Sky, Rosetta, Thisquietarmy en Altar of Plagues.
Hun muziek wordt dan ook vaak omschreven als ‘epic’. Mystieke dromerige riffs vloeien langzaam uit in een oorverdovende psychotropische duisternis. Gebogen versterkers en gemolesteerde drums geven het geheel een sfeer van Het Laatste Oordeel. Year Of No Light heeft alles in zich van sombere psychedelica tot het creëren van een eigen mix van black metal, sludge en drone gemarkeerd met het zegel der duisternis.
Organisatie: Magasin 4, Brussel
Nederlands 
Français 
