Paul Simon schuimt dezer dagen de concertpodia af om voor het laatst zijn magnum opus, ‘Graceland’, live te brengen met het merendeel van de originele muzikanten. Een tot de nok gevuld Vorst Nationaal kreeg tijdens de eerste 50 minuten ter opwarming een dozijn andere nummers gepresenteerd (met uitzondering weliswaar van “That was your mother” waarin de 70-jarige orkestmeester zich zonder schroom aan enkele danspasjes waagde). Wie haast exact een jaar eerder (5 juli 2011) dezelfde artiest in dezelfde zaal aan het werk zag, zal een gigantische déjà-vu gehad hebben want elk van de tijdens dat eerste deel gebrachte liedjes stond ook toen op de setlist. Ook de weinige woorden die Paul Simon tot het publiek richtte, namelijk het herinneren aan het feit dat hij er 22 jaar geleden zijn vrouw Edie Brickell leerde kennen toen ze het voorprogramma van Bob Dylan deed, klonken bekend.

Terwijl men er vorig jaar echter na een vrij korte tijd in slaagde om de geluidsmix aanvaardbaar te maken, bleek de technicus van dienst nu de ganse tijd in vakantiestemming te verkeren (en we kunnen het weten want we bevonden ons gans de tijd op hooguit 10 meter van de klankman dus het is weinig waarschijnlijk dat bij hem het geluid zoveel beter klonk). Enkel de puur akoestisch of a capella gebrachte nummers ondervonden niet al te veel last van de gigantische galm die al te prominent door de bunker waarde.  Omdat u geen boodschap heeft aan ons gejeremieer over de klank, sommen we voor de afwezigen graag de (soms iets te veel op automatische piloot gebrachte) liedjes op uit het eerste deel van de avond. Enerzijds ging het om eigen songs als “Kodachrome”, “Gone at last”, “Dazzling blue”, “50 ways to leave your lover”, “Mother and child reunion”, “Hearts and bones”, “Slip sliding away” en “The obvious child”. Anderzijds eerde men voorbeelden als Jimmy Cliff (“Vietnam”), Junior Park (“Mystery train”) en Chat Atkins (“Wheels”).
Vervolgens werd er anderhalf uur geteerd op de onverwoestbare mijlpaal uit de muziekgeschiedenis die een goede kwarteeuw geleden de gemoederen beroerde. Omwille van het apartheidsregime was het toen als Westers artiest politiek heel incorrect om de boycot met Zuid-Afrika te negeren (wie daar meer van wil weten, verwijzen we naar de ‘Under African skies’- documentaire van Joe Berlinger). Gelukkig had Paul Simon lak aan politieke correctheid want het resultaat van zijn samenwerking met Zuid-Afrikaanse muzikanten wordt zoveel jaar later nog steeds door vele (het optreden was ondanks de pittige prijzen uitverkocht) muziekliefhebbers  aan het hart gedrukt.
De enthousiastelingen van Ladysmith Black Mambazo werden door de gastheer persoonlijk geïntroduceerd. Een kwartier lang waren ze met hun expressieve choreografieën en onvolprezen vocale kwaliteiten een lust voor oog en – vooral – oor. Dit laatste ook dankzij het feit dat hun “a capella”-capriolen minder hinder ondervonden van de akoestische beperkingen van de concertzaal dan het geval is wanneer de muzikanten aan het werk tijgen. Ook wanneer Paul Simon zich aansloot bij de zangers en ze samen het immer ontroerende “Homeless” serveerden, prezen we ons gelukkig aanwezig te zijn. Na “Diamonds on the soles of her shoes” werd iedereen van Ladysmith Black Mambazo onder luid applaus uitgewuifd waarna “I know what I know” volgde.
Als de herkenbare harmonica-intro van “The boy in the bubble” weerklinkt, uit het publiek luidkeels zijn vreugde maar dat enthousiaste wordt toch ietwat getemperd als we een nogal slordige versie te horen krijgen (iets wat dan niet enkel aan de geluidsmix ligt). Ook “Crazy Love Vol. II” klonk in Vorst minder overtuigend dan op plaat.
Paul Simon trok zich vervolgens een tijdje terug om de spotlights te richten op de Afrikaanse klasbakken die met hem de wereld rondreizen. De één dag later 94 jaar wordende Nelson Mandela kreeg van trompettist Hugh Masekela een passend eerbetoon tijdens “Bring Back Nelson Mandela”, waarna zangeres Thandiswa Mazwai alle registers mocht opentrekken tijdens “African Sunset”. Terwijl Masekela vervolgens uitvoerig de tijd nam om in “Stimela (Coal Train)” het verhaal te doen van de Centraal-Afrikanen die vroeger per trein naar Johannesburg trokken om in de kolenmijnen te werken, begonnen we even te vrezen dat we zelf niet veel later onze laatste trein huiswaarts zouden missen.
Gelukkig werd er nadien weer wat vaart in het concert gestoken met “Gumboots”, “Under African skies” en “Graceland”. De apotheose kregen we met het onverslijtbare “You can call me Al” dat de zaal zelfs even in lichterlaaie zette.
Niet veel later vatte Simon solo de bisronde aan met “The Sound of Silence” dat alleszins veel mooier klonk dan de sound of noise die het merendeel van de avond een kwaal was (we geven toe dat er tijdens het ‘Graceland’-gedeelte af en toe wat beterschap was, maar nu ook niet van die aard om het euvel  volledig met de mantel der liefde te bedekken). Tijdens “The Boxer” zong iedereen - zoals het hoort - vol overtuiging het woordeloze refrein mee. We vergaven het de muzikanten dat ze tijdens dat lied niet steeds 100% bij de pinken waren want ook zij begonnen zich uiteindelijk misschien af te vragen wat voor zin het heeft om te streven naar perfectie wanneer de minste subtiliteit toch ten onder gaat in de geluidsmix.
Omdat de klok van elf uur ondertussen geslagen had, kunnen we u als treinreiziger niet meer vertellen hoe de avond uiteindelijk geëindigd is. We gokken op “Late in the evening” en/of “Still crazy after all these years”. Omdat Paul Simon de voorbije jaren weinig gesleuteld heeft aan zijn setlists, durven we daar trouwens redelijk veel geld op inzetten.

Het verjaardagsfeestje naar aanleiding van 25 jaar ‘Graceland’ bracht dus niet wat we ervan verwacht hadden. Slecht was het niet want de 25-tal songs die gebracht werden zijn stuk voor stuk van degelijke kwaliteit en voorts zorgden de boys van Ladysmith Black Mambazo voor een unieke meerwaarde. Het blijft echter knagen dat het eerbetoon aan een prachtplaat (die op zichzelf uitblinkt in knappe arrangementen en een magnifieke mix) gebeurde in een zaal waar de luisteraar inspanningen moest doen om die schoonheid ook te kunnen ontwaren.
De setlist op zich toont aan dat de afwezigen ongelijk hadden. De aanwezigen weten echter dat er veel meer in had gezeten indien die prachtige muziek niet zo mismeesterd was door de klankman.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/paul-simon-17-07-2012/

Organisatie: Gracia Live

Exit Festival 2012 (Servië) – 12 t/m 15 juli 2012
Exit Festival 2012

Terwijl  Dour letterlijk verzuipt in de regen , dan kunnen wij hier op het Exit Festival in Servië languit ‘chillen’ bij 35°C aan de oevers van de Donau… de kloof tussen ‘West’ en ‘Oost’ Europa is nooit echt rechtvaardig geweest.

Gestart als een protestactie eind jaren ’90 tegen het nationalistisch isolationisme onder het Milosevic tijdperk met de nobele hoop dat ‘muziek een verschil kan maken’, mag het vierdaagse Exit festival in het Servische Novi Sad zich anno 2012 verheugen op meer dan 100.000 bezoekers. Een affiche die zowel rock nostalgici als dance adepten aanspreekt, een unieke setting in en rond de Petrovaradin burcht op een rots hoog boven de Donau, de dorstige temperaturen die aan zeer democratische prijzen gelest kunnen worden,… wat is er nog meer nodig om U eindelijk eens te reppen richting Balkan?

Diegenen die iedere dag graag vroeg onder de wol kruipen zijn er wel aan voor de moeite, want Exit mikt resoluut op de nachtraven onder ons. De eerste lokale groepjes beginnen er hier niet aan vóór 19.00 uur, en vervolgens blijft het verbazend lang rustig tot de echte volkstoeloop zich begint te manifesteren rond 24.00 uur om pas rond 8.00 uur ‘s morgens, al dan niet gedwongen, tot stilstand komt. Duizenden feestvierders die daarna nog ergens een afterparty gaan meepikken aan de overkant van de Donau via de brug die in 1999 nog verwoest werd door NAVO bombardementen… Het levert surrealistische en onvergetelijke beelden op!    

Dat de Dance Arena dé trekpleister is van Exit zal dan ook niet verbazen. Techno pioniers als Kenny Larkin, Richie Hawtin en Laurent Garnier wisselen op dit bijzonder indrukwekkend amfitheater af met meer eigentijdse acts als Avicii en Knife Party. De Main Stage serveerde met Duran Duran, New Order, Erykah Badu en Guns ’n Roses headliners die we de voorbije decennia al in een toegegeven betere vorm aan het werk zagen, maar dat mocht de pret zeker niet bedrukken. Exotische (Reggae Stage), metal (Explosive Stage), extravagante (Loud & Queer Stage) of sensuele (Peep Show Stage) alternatieven zijn er op ieder ogenblik in overvloed. Een minimum aan conditie is dus zeker geen overbodige luxe, niet enkel om iedere dag de rots naar de burcht te beklimmen, maar ook om de afstand te overbruggen via gangen en bruggen tussen de meer dan 20 podia rond het imposante fort. Dit gezegd zijnde: de ‘food corner’ mocht best wat meer Bourgondisch aangekleed worden, al deed af en toe een flinke shot “rakija” wonderen.   

Uiteraard is een Exit vierdaagse zoveel meer dan een festival. Wie weinig slaap nodig heeft en ook overdag zijn hedonistische lusten wil botvieren komt hier ruimschoots aan zijn trekken op de talrijke terrasjes in het Habsburgse stadscentrum, in de cocktailbars langs het strand van de Donau, in de koele wijnkelders ergens in de Vojvodina provincie of… combineert ze alle drie op één dag door gebruik te maken van de overvloed aan spotgoedkope taxi’s. Al is de opvallende gastvrijheid van het trotse Servische volk misschien wel de allergrootste troef van Exit

Vrijdag 13 juli 2012
Het nagenoeg lege festivalterrein bracht ons naar de Reggae Stage, een vrij groot podium – sponsored by Gazprom - geprangd tussen de kasteelmuren in het midden van de burcht. Om 19u gaf daar Chili-Chili het startschot van de avond, een Jamaicaanse band die vooral reggae-covers brengt. Een druk gesticulerende rasta probeerde het geheel in goede banen te leiden, maar van muziek kwam er nog niet veel terecht, ondanks de mooie stem van zangeres Anna: er haperde iets aan de draaitafel en de muziek werd een aantal keer stilgelegd. Bovendien verscheen het aanwezige publiek – een twintigtal man – nog niet erg uitgeslapen op het appèl en in applaudisseren hadden ze niet veel zin. Na I don’t want no shy guy van Diana King besloten we andere oorden op te zoeken. Chili-Chili stond gedurende het festival een aantal keer geprogrammeerd laat op de avond of vroeg in de ochtend, wellicht maakten ze dan meer kans op een feestje.

De Roemenen van Grimus openden de Fusion Stage met theatrale poprock waarvoor ze zelfs in eigen land niet vlug de beker voor originaliteit in de wacht zullen slepen. Enkel tijdens de beste nummers konden we een vleugje ‘The Bravery’ opsnuiven, maar enthousiast klonken ze wel.  Al na drie nummers ruilde hun zanger het podium in voor het publiek, al kon dat ook bedoeld zijn om de geringe opkomst van zo een twintig man toch nog enigszins aan te dikken. Neem dit niet al te persoonlijk heren. Een festivaldag openen is nooit een cadeau, en zeker niet op Exit waar de bom pas op de ochtend van dezelfde dag ontploft. 

Op plaatsen waar evidente persoonlijke vrijheden maatschappelijk nog veel te weinig getolereerd worden doen zich doorgaans de meest extravagante uitspattingen voor, en dat was op de Loud & Queer Stage met dj Marina Perazić niet anders. Marina, een aimabele niet meer zo jonge dame die met haar veel te strakke zwarte jurk ontsnapt leek uit een vitrine, zorgde met plaatjes van Lady Gaga, Lauryn Hill en Beyoncé voor hitsige, uitbundige danstaferelen, met de Magician versie van Lykki Li’s “I Follow Rivers” als absoluut hoogtepunt. Ze geraakte hier al vlug zodanig opgewonden van dat ze zelf spontaan begon mee te dansen met de kleurrijke figuren op de dansvloer, waaronder een streng kijkende dame in een verpleegstersoutfit.

Op het hoofdpodium mocht The Duke Spirit de spits afbijten voor Hercules & Love Affair en New Order. Deze Londonse band – opgericht in 2003 rond de zangeres Liela Moss, gitarist Luke Ford en bassist Tony Butler – is bij ons relatief onbekend, maar in de Angelsaksische landen werden hun albums ‘Cuts Across the Land’, ‘Neptune’ en ‘Bruiser’ erg goed ontvangen. Eerder waren ze te zien op het Coachella festival in California en speelden ze op het voorprogramma van REM en Queens of the Stone Age. We vermoeden dat de organisatoren van Exit de band op de affiche plaatsten voor de grote getale Engelstaligen aanwezig op Exit, maar zij kregen de weide amper gevuld. Ondanks de melodieuze songs en
het hoog rockgehalte van zangeres Liela Moss, kwam het optreden nooit tot het gewenste hoogtepunt en bleef de reactie van het makke publiek uit.

Op de kleinere Elektrana Stage, aan de buitenzijde van de versterkte burcht – daar waar je met de Zip-line via koord en kabel naar beneden kan glijden - stonden aardig wat dj’s geprogrammeerd. Wat het concept van het dj-duo Dženis & Penis moet voorstellen weten we niet, we vermoeden dat de vrouw als Dženis en de man als Penis door het artiestenleven gaat, maar plaatjes draaien kunnen ze wel. Veel ambiance bij de massa die de benen strekt op geremixede platen van Prince’s “When the Doves Cry” en andere jaren ’80-klassiekers. Vooral de charismatische vrouwelijke helft van het duo kreeg het publiek op haar hand.

Op de Jelen Fusion Stage treden voornamelijk beginnende artiesten of lokale beroemdheden op en de Lollobrigida Girls konden hierop blijkbaar niet ontbreken. Het publiek was en masse afgezakt voor deze Kroatische zangeressen die zich vooral in Zagreb ophouden. Google leert dat de leden van de begeleidingsband uit Slovenië afkomstig zijn, wat het officieel een Kroatisch-Sloveense band maakt. De muziek van Lollobrigida wordt omschreven als electro-pop en werd een tiental jaar geleden erg populair in Balkanlanden met nummers als “Moj decko je gay “ (“mijn vriend is homo”) en “Bubblegum boy”. Voorheen stond Lollibrigida op het Exit-festival trouwens al op de Elektrana en zelfs op de Main stage. Misschien niet helemaal terecht om hierover te recenseren – we hielden het maar een kwartier uit – maar zowel vocaal als instrumentaal konden de Lollobrigida Girls ons absoluut niet bekoren. We dachten eerlijk gezegd meteen aan de Oost-Europese inzendingen voor het Eurovisiesongfestival – met veel show, schreeuwende vrouwen en een paar onbeduidende beats.

New Order nam een trage start. Opener “Chrystal” verzoop in een ondermaatse geluidsmix en de drum & bass versie van “Isolation” deed toch wenkbrauwen fronsen. Het doorsnee Exit publiek zat misschien niet echt te wachten op de klinisch deprimerende “Closer” uitvoering, maar op verkrachting staan wel zware straffen.  Pas vanaf “Bizarre Love Triangle” balanceerde de sound eindelijk beter uit en werd opnieuw duidelijk hoe grensverleggend deze Britten dertig jaar later nog altijd klinken. De Dance Arena mocht op hetzelfde ogenblik jonger, hipper, spectaculairder ogen, hier op de Main Stage werd wel de mosterd gehaald!  “Temptation”, “Confusion”, “True Faith”,… de dansbare hits volgden elkaar nu in sneltempo op tot het onverwoestbare “Blue Monday” voor extatische taferelen op en voor het podium zorgde. De Joy Division erfenissen “Transmission” en “Love Will Tear Us Apart” in de bisronde waren om duimen en vingers van af te likken. Tijdens de Lokerse Feesten moet New Order zeker nóg beter kunnen!  

Al van zeer ver kon je de diepe bassen van Netsky over de weide horen dreunen. Er was voor Netksy véél volk komen opdagen, zoveel was duidelijk. Drum ’n bass geremixed met – al dan niet – bestaande gezongen of instrumentale melodieën, staan duidelijk garant voor een wild feestje. De Belgische producer, bijgestaan door MC Dynamite, slaagde er moeiteloos in om de hele massa aan het springen en dansen te brengen. Zelden zoveel sfeer gezien op een festivalweide! Onder meer “Turn Up (The Music”), “Give & Take “ en “Come Alive” waren hoogtepunten. Het succes van Netsky heeft ongetwijfeld te maken met zijn sterke live-reputatie, en we vermoeden dat hij veel nieuwe zieltjes heeft gewonnen die avond: aan de ontbijttafel van het hotel was Netksy de daaropvolgende dag the talk-of-the-town onder de internationale hotelgasten.

Pompende minimal techno beats en driedimensionele visuals van vlammen waardoor het leek alsof het podium letterlijk in de fik stond… meer dan 50 meter moest er via trappen afgedaald worden naar de hel van de ‘Burn’ Dance Arena. Minder bloeddorstig dan bij de Romeinen maar even verslavend, het party volkje genoot van de kunstjes van Frankfürter Robert Dietz: op het juiste moment de basknop eventjes terugdraaien om vervolgens te laten ontploffen… Oorverdovend gejuich en blijde gezichten in de arena!

Zaterdag 14 juli 2012
De belangstelling voor Suicidal Tendencies was eerder magertjes en ook wij werden die dag nooit echt wild van de opener op de Main Stage. Hoewel de corpulente zanger Mike Muir nog het enig overgebleven groepslid is sedert de oprichting van dit hardcore gezelschap uit Venice, LA in 1981, is hun sound nauwelijks geëvolueerd. Veel goede bedoelingen “from the bottom of our hearts” en welgemeende “thank you’s” in overvloed, dat wel, maar Suicidal Tendencies ontbeert nog steeds echt goede songs om een uur lang te beklijven buiten de skateboard scene.

Na het geweld van de Suicidal Tendencies besloten we even af te koelen in de Peep Show Stage, die je kon bereiken door een steile trap af te dalen en door een in doek geknipt sleutelgat te stappen. In de kleine, maar gezellig ruimte waren alle attributen aanwezig voor een sensuele avond: een fontein, matrassen en lounge-zetels, een schommel bekleed met rozenblaadjes en een heuse “love-tent”. Op een groot scherm werd de film Intimacy van regisseur Patrice Chérau (2001) vertoond. Iets te langdradig voor een ongeduldige festivalziel en bovendien veel te heet om in een tent te duiken, besloten we het hierbij te laten.

Hoog tijd om steviger oorden op te zoeken op de ‘Explosion Stage’  met de Servische “deathtrash” van Infest. Dit woest en onverzorgd gezelschap voelde zich als een vis in het water in de middeleeuwse setting waartegen met grafkelderstem gedebiteerde songs als  “Onward To Destroy”, “Back To The War” en “Upon The Suffering” nare herinneringen naar boven brachten.      

Death by Chocolate is blijkbaar een marketingterm voor desserts waarvan chocolade het voornaamste ingrediënt is. Death by Chocolate is ook een nummer van de Simple Minds uit 2009. Maar Death by Chocolate is nu ook een veelbelovende band uit Zwitserland, die op de Fusion stage stond geprogrammeerd om 21u30. Met de wat onnatuurlijk ogende naam From birthdays to funerals leverde deze vijfkoppige indiegroep recent hun eerste studioalbum af. Zelf beschrijven ze hun muziek als “Take a helping of guitar music, mix it with a little Hammond and Synthesizer sounds, a good shot of Rock’n’Roll and there you have “Death by Chocolate”.  Niet gelogen: wij waren meteen gewonnen voor deze enthousiaste muzikanten (zelfs al moest de zanger optreden op krukken): met sterke gitaarrifs, stevige drums, goede melodieën en een standvastige, warme stem overwonnen ze het dansende en zingende publiek. Als we toch een vergelijking moeten maken: wij herkenden een vleugje Kasabian en Kaiser Chiefs. Hopelijk snel in België te horen!

De soul van de in strak pak uitgedoste Plan B, alias Ben Drew, was aanvankelijk een welgekomen, stijlvolle afwisseling in de programmering op de Main Stage tot dusver.     
De wereldhit “She Said” die knipoogt naar Jamie Lidell en Marc Ronson zat al vroeg in de set en ook het entertainment intermezzo van beatmaster SFX was indrukwekkend. “I Like To Move It”, “Ain’t No Sunshine”, “Seven Nation Army”,… deze entertainer pur sang wist op een hoogst originele wijze de gekste klanken uit zijn keel te toveren tot groot jolijt van het publiek. Wat daarna volgde, zeg maar het tweede deel van de show, was echter veel minder indrukwekkend. “Stand By Me” op een dubstep ritme kon ons al niet echt bekoren en het einde van de set ontaardde zelfs in een Limp Bizkit pastiche. Eindoordeel: super entertainment maar muzikaal veel te mager.  

Erykah Badu houdt er volgens ons één van de meest strakke tourschema’s op na van alle rondreizende muzikanten. Dat leiden we toch af uit het aantal keren dat we miss Badu mochten verwelkomen op Europese festivals. En eerlijk gezegd dreigt een lichte overkill, vooral omdat haar concerten al jaar en dag volgens hetzelfde stramien verlopen: ze laat haar begeleidingsband een half uur tot drie kwartier ‘inspelen’, dan maakt ze haar glamoureuze entrée – meestal met indrukwekkend hoofdtooi - om vervolgens een uur schreeuwerige melodieën te zingen – bijgestaan door een resem backing vocals - op een eeuwigdurend mellow ritme. Deze keer lanceerde ze zelf af en toe een paar beats op een sequencer die ze naast zich had opgesteld. Ook weinig of geen hits hebben we gehoord,  zo had ik graag eens “Tyrone” gehoord (toch haar bekendste single). “On&On” daarentegen staat altijd op de setlist. Ook het publiek vergaat het bij Erykah Badu meestal op dezelfde wijze: het eerste half uur reageert iedereen nog enthousiast, maar het duurt niet lang vooraleer de interesse zienderogen afneemt (toch in de rangen waar wij ons bevonden).  Misschien omdat Erykah Badu geen enkele poging onderneemt om met het publiek in contact te komen?

Zondag 15 juli 2012
Lag het aan de hitte die dag of beginnen de continue line up veranderingen van de voorbije jaren hun tol te eisen? We hebben Wolfmother in ieder geval al veel snediger horen surfen op de muzikale erfenis van Led Zeppelin. Op “Woman”, dat al vroeg in de set zat jankte Andrew Stockdale nog als vanouds, maar daarna beleefde de Australiër een dipje waarvan hij nooit meer echt herstelde.

Hun muzikaal hoogtepunt mag dan al lang voorbij zijn, Guns ‘n Roses blijft anno 2012 met voorsprong nog altijd een van de allerbekendse rockbands wereldwijd. Ook in Servië, want voor geen enkele andere groep stond de Main Stage dit jaar zo volgepakt. Niet enkel met oude hardrockers uit de provincie, opvallend veel jeugdige liefhebbers bleken zo een mouwloos zwart T-shirt met een roos en revolver erop best wel cool en hip te vinden.     
Een verdiende stek dus als absolute headliner van Exit, al zijn de verhalen die over de optredens van Guns ’n Roses de laatste jaren de ronde doen doorgaans weinig flatterend.
Dat zanger Axl Rose, die er met donkere zonnebril (zelfs ’s nachts!), hoed en lange mantel  eerder uitzag als pooier dan als hardrocker, als enig origineel groepslid overblijft is een verklaring. Dat hun jongste album ‘Chinese Democracy’ bijzonder slappe kost is in vergelijking met de illustere voorgangers ‘Use Your Illusion’ en vooral ‘Appetite For Destruction’ een tweede. Met uitzondering van een nijdig ‘Welcome To the Jungle’ ging ook op Exit het eerste uur weinig rebellie uit van nochtans ooit ‘The Most Dangerous Band In the World’. Het duurde laat, té laat, voor de glorieuze hits van weleer van stal gehaald werden, al paseerden ze wel allemaal de revue. “November Rain”, “You Could Be Mine” of de Dylan cover “Knocking on Heaven’s Door”, ”Patience”… het blijven tijdloze nummers die helaas een ondermaatse uitvoering kregen. Na een show van meer dan 2 uur werd afscheid genomen met “Paradise City”, where the grass is green and the girls are pretty… We hadden voor Axl Rose eerder een bejaardentehuis in gedachten.

Videos
http://www.youtube.com/exitfestivaltv
Day 1
http://www.flickr.com/photos/exitfestival/sets/72157630545690236/
Day 2
http://www.flickr.com/photos/exitfestival/sets/72157630559738836/
Day 3
http://www.flickr.com/photos/exitfestival/sets/72157630572162808/
Day 4
http://www.flickr.com/photos/exitfestival/sets/72157630589239618/

Or these
http://mattmcn.smugmug.com/Music/Exit-2012/24105062_PKWKT3#!i=1966275178&k=BFGq8SV

Organisatie: Exit Festival , Servië

10 Days Off 2012 – Dag 06 – Compact Disc Dummies (BE – Live), Polydor (BE), Etienne De Crécy (FR)
10 Days Off 2012

De vermoeidheid begint na 6 dagen elektronisch geweld nu wel toe te slaan. En dit is dan nog lichtjes uitgedrukt. Maar kom, het zijn Gentse Feesten en we zijn bovendien niet zomaar kapot te krijgen. Het alcoholgebruik misschien even terugschroeven en het komt terug helemaal in orde vanavond.

Toch hebben we ons allereerste frisse pint halverwege het concert van het zogenaamde electropunkgeweld van Compact Disc Dummies. Deze jonge West-Vlaamse broers die laatst de Humo Rock Rally wonnen, bonken er stevig op los met elektrocuterende gitaar en beats. Deze jonkies palmen de concertzaal in met een heel energieke set, perfect op maat van de jongere generatie elektropunkers. Sommige nummers vragen misschien nog iets meer body, maar hun remake van “Toxic” van Britney blijft wel een geweldig nummer. Deze tieners hebben lef en gaan zeker nog verder groeien maar ze zijn momenteel misschien nog niet rijp genoeg voor de top van elektropunkscene van vandaag. Keep up the good work boys!

De in Gent gebaseerde Thomas Houthave, of beter gekend als Polydor, neemt het van de broertjes over en hij gaat verder op hun elektro-elan. Een mapje compact discs en een publiek dat er zin in heeft. Meer heeft de man niet nodig om er een kolkend feestje van te maken. Het soort snerende elektro met ontelbare over-the-top climaxen is eerlijk gezegd niet echt aan ons besteed. Daar denkt het publiek ongetwijfeld wel heel anders over.

Eigenlijk keken we al de hele avond uit om een ancien als Etienne De Crécy nog eens aan het werk te zien. En verrassend genoeg lijkt hij even de vette, uiteenspattende elektrobeats links liggen. De baardige Etienne laat zich van zijn mooiste kant zien als hij het publiek verfrist met een half uurtje funky en happy house. Toch heeft hij van onder andere zijn talrijk opgekomen internationale fans uit Frankrijk en Nederland begrepen dat ze meer zin hebben in smerigere beats. Op zo’n momenten verslapt mijn interesse. Ik kan er niet om heen dat keihard opzwepende elektro met veel te talrijke hoogtepunten per track me weinig of niet raakt. Ofwel is het platte kermisgehalte dat me niet goed afgaat ofwel word ik gewoon te oud om hier naar te luisteren. Velen zullen me gelijk geven wat het eerste betreft. I’m off. Nog veel plezier aan de feestende elektrohipsters.

Organisatie: 10 Days Off, Gent    

Dourfestival Dour 2012 - zondag 15 juli 2012
Dourfestival Dour 2012

La Petite Maison de la Prairie was vandaag het toonbeeld van deze vierde Dour dag . Het festivalterrein had iets mee van de dreigende, huiverende postrock en aanverwanten –metal - dooms en –cores. Het werd haast onmogelijk zich van de ene naar de andere stage te begeven door de modderbrij. Maar modderratten als we (soms) zijn, sleepten we ons voort .

Het parcours op de afsluitende dag 4 – zondag  15 juli 2012
Al onze moed hadden we in loop van de namiddag samengeraapt. Een braspartij in de modder was alvast niet slecht geweest bij Turbowolf’s  stevige, hevige rock’n’roll, aangevuld en opgezweept door keys; een ruig goedje dat niet vies was van Zodiac Mindwarp (& the love reaction) en White Zombie. Een  super gemotiveerde band , die het spelplezier liet gelden. Turbowolf plukte van alles wat van die hardere scene en maakte er een stevige en fijne rockende (modder) brij van .

Even later genoten we van Givers , indiepop in een swingend jasje, aanstekelijk, gezellig en onbevangen . ‘Positive vibes‘ door de opzwepende afroritmes, de atmosferische synths en de ontwapende jongen –meisje zang van Taylor Guarisco en Tiffany Lamson. Een humeurige sound, die wat problemen kende, en iets weg had van Vampire Weekend, Los Campesinos  en Architecture In Helsinki . Dat deed uitermate deugd …

Een avondschemering over het festivalterrein zou het ideale decor geweest zijn voor het Italiaanse Ufomammut, een amalgaan van postmetal , stoner, drones, doom, psychedelische tunes en sfeervolle , dromerige, duistere ambient passages. Muziek die het daglicht moeilijk verdraagt. Heerlijk huiverende ritmes en een sterk samenspel van repeterende bas – gitaar en drumpartijen . Hier kreeg je spannende, lange , hard - zacht exploderende instrumentale stukken , af en toe aangevuld door een verwrongen zang . Totaalspektakel met projecties op het achterplan . Binnenkort terug in het Clubcircuit te zien!

Mooi in maatpak verscheen hij , de sing/songwriter en zoon van Ian Dury (& The Blockhearts), Baxter Dury . Hij had nog niet veel last van de modderbrij , maar soortgelijke situaties had hij al in de UK ervaren. Een intrigerende luistertrip van broeierige poprockers hoorden we, onderstreept door mans indringende, grauwe (zeg)zang en de backing vocals van Madeleine Hart . “Claire” en “Hotel in Brixton” zetten alvast de toon , waarbij af en toe een dierengeluidje tussenin te horen was …

Amenra uit Kortrijk hebben een cultstatus in het genre van de sludgecore opgebouwd ; ze leunen het nauwst aan Isis, Neurosis en het oude Swans . ‘Mass V’ is uit en ze produceren een ‘wall of sound’ , een duivelse kakafonie van repeterende, monotone, logge, slepende, opbouwende, stevige en exploderende  ritmes, oerklanken en schreeuwvocals. Wat letterlijk uit hun zielen werd geperst . Verpletterend, waarbij net als bij Ufomammut , een reeks onaardig tekende, woeste, apocalyptische zwart-wit  beelden te zien waren. De duistere en pikzwarte sfeer werd nog versterkt. Een immense sound, die Amenra onderscheidt , en ze gaan nog harder en steviger te werk dan hun gelijken.

We bleven plakken aan het hardere genre want op de Cannibal stage had je Crowbar . We konden nog iets meepikken van de uit New Orleans , Louisana afkomstige band, die al ruim twintig jaar bezig is , en  garant staat voor donker , dreigende, krachtige sludgemetal, die stevig kon geïnjecteerd worden , en ergens hangt tussen Pantera, Tool en Down.

En het tempo bleef hoog en strak op dag 4 met een Amerikaanse band als Baroness  . In het hardere genre worden ze gecatalogeerd onder een unieke metal sound , ‘progressive metal’ met punky loops en mainstream rock; ze durven zelfs meer catchy te klinken. Vaardig, fascinerend, dynamisch, stevig materiaal hier .

Toch nog veel volk om The Flaming Lips van Wayne Coyne aan het werk te zien. Ze hebben zo hun eigen plaatsje in het muzieklandschap. Een verfrissing na een namiddag en avond hard labeur . Een sprookjesachtige sound hebben ze weten te ontwikkelen en ze pendelen tussen droom en werkelijkheid. Coyne had respect voor wie verkleumd achterbleef in deze modderbrij . Hun bezwerend psychedelisch materiaal, hun wondere, fantasierijke muzikale leefwereld , de huppelende, dansende mensen aan de zijkant, en de talrijke attributen als ballonnen, papiersnippers en confetti boden warmte , genegenheid en glimlachende mensen . De gekende act met de plastieken bol werd korter gehouden dan gewoonlijk. Het blijft wel iets uniek. “Race for the prize” en “The yeah yeah yeah song” zorgden voor een ‘feelgood’ ervaring, tussenin ploeterde het gezelschap net als wij wat in de dreunende psychedelica van hun laatste platen , ergens tussen Pink Floyd, Pierre Henry, Ozric Tentacles  en Spacemen 3 in. “Yoshimi battles the pink robots” haalde ons net op tijd uit het slijk om een laatste jump te wagen op “Do you realize” . De sound en de show van de Flaming Lips is nooit mis , maar na een kleine tien jaar wint de routine het en missen we ietwat afwisseling hierin .

Onze vermoeiende tocht eindigden we met The Rapture, het NY-se collectief , met hun indie/dancepunkfunk en kenmerkende ritme opstoten. Ze kwamen gauw op dreef , blonken en twinkelden. De dansspieren werden aangesproken en de sound was aanstekelijk, broeierig en fris door de hoekige, scherpe  gitaren, de stuwende toetsen- drumpartijen, de bijkomende percussie van koebellen en de geëxalteerde zang van Luke Jenner, die verdomd veel lijkt op John Lydon. “The grace of your love’, “Pieces of the people we love ”, “Get myself into it”, “House of jealous lovers” en het afsluitende “How deep is your love” , wat was dit aangenaam … Opwindend en hartverwarmend !

Graag namen we er nog Bulls On Parade, , The Ex & Getatchew en Atari Teenage Riot erbij; de geest en het lichaam wilden nog wel , maar de kracht ontbrak om tijdens de Dournacht nog eens gezwind door de modder te stappen …

Een memorabele Doureditie die in het Guinness Book of Records kan komen als het grootste modderfestival , maar Dour behield ondanks alles hun aparte , unieke sfeer en een publiek, die er bleef in geloven. En de bands deden hun uiterste best om een optimale muzikale sfeer te realiseren …

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dour-2012/

Organisatie: Dourfestival, Dour