Base Ventura komt uit Manchester en debuteren met hun self titled EP onder Twisted Tape Recordings, een casette label dat eveneens z’n debuut kent. Base Ventura is psychedelische rock die licht verteert. Hun sound doet denken aan deze van Psychic Ills, Moon Duo, Wooden Shjips en andere maestro’s in het genre psychrock. Ze stonden in mei dit jaar nog samen met Moonface in Soup Kitchen, een restaurant in Manchester dat zich specialiseert in muzikale desserts. Base Ventura is een band die naar mijn mening als hoofdgerecht dient geserveerd te worden, in een zaal eerder dan in een restaurant.
Via deze link kan je hun EP beluisteren: http://twistedtaperecordings.bandcamp.com/album/base-ventura-ep
Het debuutalbum ‘Conditions’ van de uit Melbourne afkomstige The Temper Trap schemerde door met de single “Sweet disposition” . The Temper Trap zette zich op de kaart met hun bezwerende, meeslepende, dromerige indiepoprock, die niet vies is van bombast , groots aangezette partijen en wordt dus gedragen door de indringende falsets en rauwe, energieke zang van Dougy Mandagi .
De opvolger bevat vakkundige pop en helt over naar sfeervolle melancholie, zeemzoeterig en breed uitgesmeerd. Ondanks dit algemeen kenmerk zijn de openers “Need your love”, “London’s burning” en “Trembling hands” stekelig, die onderhuids een postpunk spanningsveld creëren . Verderop de plaat overtuigen “Dreams” en “Rabbit hole”.
Een degelijke , goedgemaakte plaat , niet meer , niet minder en dus ook niet echt verrassend .
Islands is een bijzonder bandje rond zanger/songschrijver Nick Thorburn, van het vroegere Unicorns . Hij is al toe aan de vierde cd , en telkens hebben we wel iets anders van deze muzikale kameleon. Na muzikale avontuurtjes binnen aanstekelijke indiepop, psychedelica en bonkende elektronica komt het songwriterschap naar boven. De vierde cd is een ingetogen, sfeervolle , broeierige plaat . Er valt voldoende afwisseling te noteren . Elf eerlijke, eenvoudige popsongs , waarbij de dromerige stem , en zalvende emotievolle elektronica , piano , toetsen elan geven aan de sound. Met songs als “Hallways” en “Can’t feel my face” mag het al wat eens krachtiger klinken. Fijn plaatje !
Het uit Philadelphia afkomstige The Roots is niet zomaar een hiphopband. Nee , hier wordt door live instrumenten een amalgaan aangeboden van hiphop, soul , jazz, funk , retrorock en rock’n’roll, wat hen zo respectabel maakt. Een brede waaier aan stijlen worden in een aanstekelijke, ritmische jam gespeeld, direct, strak, spannend en meeslepend.
The Roots wordt gedragen door klassemuzikanten en in de spotlights komen MC Black Thought en drummer Ahmir Thompson (alias ?uestlove) , die al met een rits artiesten als Iggy Pop, Little Richard en Amy Winehouse hebben samengewerkt .
Al bijna vijfentwintig jaar zijn deze gasten bezig . Een doorbraak naar een groter publiek forceerden ze met het album ‘Phrenology’ waarop de single “The seed” met Cody Chesnutt is terug te vinden . Vanavond geen Chesnutt op de stage, maar het nummer werd in verschillende tempo’s geserveerd.
Een rhymefeestje hoorden we, waarbij de songs verrassende wendingen kregen en in wisselende vaart werden gespeeld, wat nu net die band boeiend , divers maakt. De verschillende stijlen hoor je in de gitaarloops , bas, tuba, keys en drums ; de pruttelende rapzang rijmt en breit alles aan elkaar . Heerlijk broeierig en stevig klinkt die ‘jungleboogie’ formule op live knallers als “Mellow my man”, “What they do” , “Get busy” en “Proceed”. Ouder werk , inderdaad , het zijn blijvers voor deze ‘rocksteadycrew’ . In hun swingend materiaal is er ruimte voor eerbetoon en citaten, o.m. aan Beastie Boy MCA “Time to get ill” en “Paul Revere” , en een vleugje Outkast , Gary Glitter en Guns’n’Roses; probleemloos wordt alles op stropende wijze gesmeerd …
Een band als The Roots past ideaal in de feeërieke omgeving van het Rivierenhof . Het publiek ging voor een knikkebol, een heupwieg , een handbeweging , een danspas en handclaps. Ze werden warm en sterk onthaald , en ze konden er maar niet genoeg van krijgen. Na een uitgebreide bedanking kon het feestje worden verder gezet met een after party. This was a great Roots …
Eerder hadden we een ontspannende , zomerse set van Brzzvll , die ook met een volledige live band aantraden . Net als The Roots slagen zij erin een stomend setje te presenteren met een aanstekelijke en scheurende mix van 70s jazz, funk, psychedelica, vette afrobeats en sax, onder de bezwerende, zwoele vrouwelijke zang van Gloria Boateng . Hun loungy, opzwepende sounds was verrassend.
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)
JH Comma , Brugge was op deze zondagavond volgelopen voor Toxic Shock, Evil Invaders en de hoofdact Municipal Waste die op het programma stonden.
Over Toxic Shock kan ik heel kort zijn, instrumentaal viel het nog mee, maar man, dankzij de zanger was ik terug blij dat mensen selectieve doofheid kunnen oplopen...barslecht! Evil Invaders speelde dan toch wel enkele niveau's hoger in mijn bescheiden mening. Fans van speed metal en hoge uithalen kunnen niet anders dan hen appreciëren, want deze band was identiek als de Amerikaanse speed metal band Agent Steel. Lekker thrashy en vol van overgave....ik zie het hen alleszins nog ver schoppen!
Maar ja, eenmaal het podium werd klaargezet voor de crossover van Muncipal Waste, waren voorgaande bands direct vergeten, en werd het drukker en warmer!! in het kleine zaaltje met een maximumcapaciteit van 250 man. JH Comma was uitverkocht en was klaar voor een zweterige party. En de mannen van de Verenigde Staten stelden niet teleur. "Unleash the Bastards" werd ingezet en er kwam direct navolging vooraan het podium. De armen en benen gingen los, de vuisten reikten naar het plafond en de moshpits deden de zaal overkoken. De hitjes passeerden de revue, zoals onder meer "The Thashin' of the Christ", "Terror Shark", "Headbanger Face Rip", "Beer Pressure" en "Wolves of Chernobyl".
Enkele maanden geleden hebben ze hun nieuwe plaat ‘The Fatal Feast’ gereleased en dit album heeft bij de meeste toeschouwers al ettelijke rondjes in hun cdspeler gedraaid, want bij nummers als "You're Cut Off" (voor dit nummer hebben ze een prachtig clipje gemaakt met cartoonfiguurtjes die elkaar te lijf gaan - zeker eens bekijken op het internet!!), "Jesus Freaks" en het titelnummer "The Fatal Feast" werden iedere break en tempoversnellingen moeiteloos meegeleefd door de fans.
‘Save the best for last’ zeggen ze altijd en dus werden de toppers aan de man gebracht. "Born to Party" met het aanstekelijke refrein “Muncipal Waste is gonna fuck you UP” en "The Art of Partying" bezorgden de zaal een climax en voegden nog enkele extra graden Celsius toe in de stomende massa.
Municipal Waste speelde een uitstekende set en waren, zoals ik gewend ben, in uitstekende form. Sterke live-band!!
Pics front from Bart Vander Sanden http://www.shootthestage.com
Organisatie: Heartbreaktunes
Tomorrowland 2012 – zondag 29 juli 2012
Tomorrowland 2012
zondag 29 juli 2012 - ‘Yesterday is History, Today is a gift, Tomorrow is Mystery’
Een sprookjesachtig totaaldecor, een gigantische dansvallei, verse cocktails, spectaculaire acts, water & bruggetjes, spetterend vuurwerk, de mooiste podia en de beste dj’s ter wereld zorgen voor betovering en een ongekende beleving.
De Belg Yves V kwam op de Mainstage met een stevige intro. Rode spirovlammen vergezelden hem. Er was al redelijk wat volk opgedaagd. Papieren vlindertjes werden het luchtruim ingeschoten. De ex-leraar heeft zijn baan in het onderwijs onlangs opgezegd en stapt als full-time DJ door het leven. Hij speelde een heerlijke set en de zon kwam door het wolkendek meedansen. Het publiek ontplofte helemaal als hij "One Million" van Otto Knows door de speakers joeg!
Afro Jack loste Yves V af met een lange intro. Op de schermen telde een digitale klok 3 minuten af. Afro Jack zelf pepte het publiek intussen wat op. Dan ontplofte de boel met “This Is Love” van Will.I.Am feat. Eva Simons! Pompende beats knalden. Veel cijferwerk was te zien op de beeldschermen. De ex van Paris Hilton voelde zich lekker in z’n vel, en het was precies een thuismatch die hij speelde. En dat verwoordde hij zelf met "Coming Home" van Diddy & Dirty Money feat. Skylar Grey!
Het begon plots hevig te regenen, maar dat deerde het publiek niet! De Nederlander bleef doorgaan op zijn opzwepend elan en de zon kwam tevoorschijn, samen met de regen! Mooi, jammer dat het niet leidde tot een sprookjes-regenboog... Om het laatste kwartier van zijn set op gang te trekken bracht Afro Jack een eigentijdse versie van "Somebody That I Used To Know" van de Australische Belg Gotye.
Mister Tomorrowland David Guetta daagde op . ‘The book of wisdom’ sprak wijze woorden, er waren geluiden van een boot en een helikopter te horen … Guetta in aantocht … Het publiek schreeuwt, klapt in de handen en gaat compleet uit zijn dak. Plots komt David op het podium met een camera aan het voorhoofd, en hij begint zijn set met een aantal eigen nummertjes zoals "Titanium" en "Love Is Gone". Het publiek zong luidkeels mee. De DJ nam in het begin veel de micro en pepte het publiek meermaals op. Hij genoot zelf enorm van de aandacht. Hij nam zelf veel foto’s en filmpjes met zijn Iphone. Hij had een fotograaf mee, die hij instructies gaf. Ondanks dat hij z’n publiek weet te bespelen, was het een voor geprepareerd house setje. Wat pijnlijk door het feit dat de teksten van de liedjes al op het beeldscherm te zien waren, nog vóór het eigenlijke liedje begon. Hij trakteerde toch op enkele exclusieve (nieuwe) tracks.
Het werd donkerder en de flashlights bepaalden mee de sfeer. Wel vreemd dat de lasers wegbleven... Het laatste half uur van zijn set is jammer genoeg compleet de mist ingegaan! Door een technisch probleem was er zowat 10 minuten niks meer door de speakers gekomen! Het publiek leek er zich niets van aan te trekken. Feest stond voorop, dansen, zingen en roepen… “Seven Nation Army”, “Kernkraft 400” en “Hey Baby” werden luidkeels gezongen. Guetta moedigde z’n publiek aan , en zwierde met de armen heen en weer .
Toen er terug muziek was, ontplofte het! Het publiek ging nu helemaal uit zijn dak! David bedankte zijn publiek en een hels vuurwerk brak los! “Regen en technische problemen kunnen ons niet tegenhouden” zei hij. Hij sloot af met "Tonight’s Gonna Be A Good Night" en dat was het ook.
Daarna kwam Steve Aoki. Ook hij startte met een technisch probleem. We namen dan Dave Clarke mee, 1 van de godfathers van de elektronische muziek! In technokringen wordt hij zelfs The Baron of Techno genoemd. Hij speelde op zijn eigen stage onder een immens nagemaakte zon, wiens ogen waakten over het publiek. Hij speelde een heerlijke techno set. De laserlights, het vuur, de fonteinen en het gigantische reuzenrad achter hem koesterden we als de laatste momenten van Tomorrowland… Tomorrowland was opnieuw een legendarische editie!
Nabeschouwing
Opnieuw was er sprake van een geslaagde editie! De verschillende soorten muziekstijlen en - genres zijn een groot voordeel. De catering en de diversiteit van ‘festivalfood’ was lekker en van erg goede kwaliteit. Voor de fijnproevers was er het restaurant van Wout Bru of van Roger Van Damme. De vele bars en de eetgelegenheden op het domein maakten het je makkelijk. De talrijke security en de politie boden een veilig gevoel. Groeipijnen zijn aangepakt en zorgen voor een enorme verbetering van het totaalbeleven.
De organisatie streeft perfectie na en brengt alles in het teken van Tomorrowland, van drinkbekers, servetten, bordjes tot decoratie, festivalbandjes en de Comfort Zones. Een gepaste drukte en een leuke sfeer . Ook de buitenlandse kregen kans mee te genieten van die zaken, wat uitermate werd geapprecieerd.
Op naar volgend jaar voor een nieuwe editie van dit ‘neverending’ sprookje!
Organisatie: Tomorrowland
Tomorrowland 2012 – zaterdag 28 juli 2012
Tomorrowland 2012
zaterdag 28 juli 2012 - ‘Yesterday is History, Today is a gift, Tomorrow is Mystery’
Een sprookjesachtig totaaldecor, een gigantische dansvallei, verse cocktails, spectaculaire acts, water & bruggetjes, spetterend vuurwerk, de mooiste podia en de beste dj’s ter wereld zorgen voor betovering en een ongekende beleving.
The place to be was de mainstage, want vandaag viel er veel te beleven … De eerste grote naam op dag 2 Tomorrowland was al om 16u! op de Mainstage, met name Hardwell …’The Book off Wisdom’ opende zich en kondigde de Nederlandse DJ met veel furore aan. Vuurpijlen vlogen in de lucht en een regenboog manifesteerde zich in de lucht! Hij bracht een soft-house setje. Tussendoor werden de rozenblaadjes rijkelijk in het luchtruim boven de feestende menigte uitgestrooid vanuit de helikopters. De sympathieke gast eindigde zijn set in een ware hardcore stijl en opende de weg voor Chuckie.
Chuckie nam het naadloos over in dezelfde harde stijl. De harde, bonkende house beats dreunden door de speakers en een subtiel lichtspel vergezelde hem. Hij zette de Mainstage volledig naar zijn hand. De hyperkineut baadde in het zweet, en moest zelfs tussenin van t-shirt wisselen. Een nieuw fenomeen namen we waar: Chuckie zijn compagnon vroeg aan het publiek om met hun shirts een helikopter na te doen. Een indrukwekkend zicht! Remixen en eigen werk wisselde hij af … ergens hoorden we Calvin Harris met “Shotgun” van Zedd, en zijn eigen “Who is ready to jump”. Interactie met het publiek sierde de set.
Martin Solveig was de volgende grote naam. Met de gekende Björn Borg haarband en jack plaatste de Fransman zich achter de decs. Hij leefde zich helemaal uit in de eigen set. Hij voerde moeiteloos z’n publiek in die housy , trancy club sfeer en zijn dance hits als “The night out”, “Ready to go” en “Hello” brachten iedereen in extase . Zelfs een R'nB plaat (“Niggas In Paris” van Kayne West & Jay-Z) tussenin werd gesmaakt! Om dan maar te zwijgen over “Don’t speak” van No Doubt , eerst als ballad, maar al snel krijgt de song enkele forse beats bij. Onvergetelijk. Hij hitste het publiek op en zong soms mee. Hij bedankte het enthousiaste publiek en zei dat zij z’n set dicteerden; een plezier om dit te mogen meemaken! Cheers Martin.
De makers van het Tomorrowland Anthem “Tomorrow Changed Today” kwamen dan. Onze landgenoten Dimitri Vegas & Like Mike zorgden voor een groots feestje. Zelfs een commodore-achtig geluid, “Seven Nation Army” van The White Stripes en “Calarbia” van Rune, kon er vanaf. Waarna ze de harde beats (‘n’bleeps) van Jordy Dazz met “Drum Fails” door de speakers joegen. De Mainstage stond letterlijk in vuur en vlam. Spektakel. Bij “Champagne showers” van LMFAO trakteerden ze het publiek op spuitende flessen champagne. Eigentijdse remixen van o.m. “Californication” van de Red Hot Chili Peppers stookten het vuur nog eens aan. Ze sloten af met een golden classic in het genre, een prijsbeest van Push, “Universal Nations”! Op de grote beeldschermen werd het feestende publiek getoond, die Dimitri Vegas & Like Mike verafgoden ! …”They are the future of Tomorrowland …”
De eigenwijze Skrillex bracht een hard-tech setje. Dreunende , bonkende, schurende en drilborende beats … Wat op het eind toch wat vervelend klonk, door steeds dezelfde formule. Maar de man is ‘hot’ en iedereen ging uit z’n dak , hoewel men toch vermoeid begon te worden door die wendingen en tempowisselingen.
Harde dubstep dus …met eigen werk “My Name is Skrillex”, “Weekends!!!” en “Ruffnack”. Een reggae plaat ,“Make It Bun Dem” van Damain Marley sampelde hij er ergens tussenin.
Sonny John Moore aka Skrillex schraapte af en toe de keel af en zweepte het publiek op.
We zagen een mooi schouwspel van stroboscopen, water en vuur. De groene lasers zorgden ervoor dat de bomen rondom de Mainstage op een jungle leken. Schitterend. Plots werd er een hels vuurwerk afgestoken, die niet echt paste bij de muziek. Maar OK dit is Skrillex in z’n totaalconcept …
Het trio van Swedish House Maffia sloot af op de Mainstage. En ze kwamen ook officieel afscheid nemen van ons landje, want eind het jaar gaan de DJ’s hun eigen weg …. Er werd al verschillende keren gefluisterd dat de drie onderling niet meer echt overeen kwamen, maar daar was in hun set weinig van te zien. Ze gaan ervoor! Het eerste uur van hun set bood een clubby sfeertje met o.m. “Greyhound” als opener en “Lights” van Third Party.
Het tweede deel was toegankelijker, commerciëler, wat de temperatuur en de adrenaline deed stijgen. Ze speelden nog een “Antidote”, “Walking Alone” van Dirty South en “Insomnia” van Faithless. De Zweedse vlaggen zwierden heen en weer. Tranen vloeiden zelfs hier bij de die-hard fans.
Net als vorig jaar werden lichtbuizen uitgedeeld. Vorig jaar waren ze erg kleurrijk, nu waren ze blauw. Het zorgt voor een unieke visuele ervaring.
Weinig eigen nummers vanavond, maar overtuigende remixes … The crowd just loved it! Tomorrowland kreeg een afscheid in schoonheid van Axwell, Steve Angello en Sebastian Ingrosso als DJ team. Swedish House Maffia waren een aangename gast en we zullen hen missen; hun visuele en auditieve sprookje is in het geheugen gegrift.
Tussenin hadden we nog enkele interessante DJ’s op andere stages
Porter Robinson is één van de jonkies op Tomorrowland op uitnodiging van Paul Van Dyk zelf. Porter Robinson, een jonge Amerikaan, schuwt het hardere werk. Pompende house-beats knalden door de boxen. Een jonge gast die imponeerde. Hoe zou je zelf zijn als je op de line up tussen de doorwinterde Ferry Corsten en Marco V staat.
Paul Van Dyk is één van de pioniers in het genre. Meer dan 20 jaar ervaring heeft hij . De manier waarop hij harde trance, house en techno verfijnt, is geniaal. Een graag geziene gast dus op Tomorrowland.
Trouwens, hij is hoofdact op de closing part van club Amnesia op Ibiza, iets wat de allergrootsten maar op hun palmares kunnen schrijven.
We kwamen terecht in de ‘I love the ‘90s’ tent. Niels Van Gogh was één van de opvallende DJ’s, een groots artiest van de nineties. Toon brak de Duitser door met zijn hit “Pulvertum”. Laat het nu die hit zijn die ervoor zorgde dat de tent volledig uit zijn dak ging. Samen met Niels Van Gogh genoot het publiek van de revival …
Yves Deruyter is één van de meest succesvolle DJ’s uit die jaren ’90. Deze muzikale wolf straalt dance-music uit. Een mengeling van electro, trance, dance, … , niet vies van retro; en beginnen met Underworld … Yeaahh ! Yves Deruyter stond aan de wieg van vele house-producties en in deze tent hoorden we nog eens enkele optimale clubhits … (dank aan Michaël)
Organisatie: Tomorrowland
Tomorrowland 2012 – vrijdag 27 juli 2012
Tomorrowland 2012
‘Yesterday is History, Today is a gift, Tomorrow is Mystery’
Voorbeschouwing
Een sprookjesachtig totaaldecor, een gigantische dansvallei, verse cocktails, spectaculaire acts, water & bruggetjes, spetterend vuurwerk, de mooiste podia en de beste dj’s ter wereld zorgen voor betovering en een ongekende beleving. De hoogmis van de elektronische muziek: Tomorrowland!, eerder dit jaar nog verkozen tot beste dance-festival ter wereld.
Het festival is aan de 8ste editie toe, en heeft internationale allures. “In 3 seconden” was het festival uitverkocht, 75 nationaliteiten zijn er ongeveer geteld, 35 tot 40 procent van de 180.000 aanwezigen kwamen uit het buitenland… In de kleinste dorpen in Brazilië kennen ze België niet. Maar als het woord ‘Tomorrowland’ valt, dan weet iedereen waarover het gaat. Manu en Michiel Beers hebben samen met ID&T ervoor gezorgd dat ons kleine landje groots is op de wereldkaart.
De organisatie was er opnieuw in geslaagd alles uit te werken tot in de kleinste details. Gans het recreatiedomein ‘De Schorre’ lag er bij als in een sprookje. De 75 hectare werd even het epicentrum van de wereld. Bellen-blazende paddenstoelen, boeken van groot tot klein, wandelende taartjes, steltlopers, sterrenchefs die kwamen koken, Tomorrowland Dollars voor food en dranktickets, pralines met het TML logo op… Overal te velde, op bijna elk podium, kon je een kwinkslag vinden naar de vorige edities. De grote waterlelies van 2 jaar geleden, de paddenstoelen van vorig jaar…
En de verrassing werd nog groter toen we de Mainstage zagen . Schitterend hoe de stage was gedecoreerd door grote boeken. ‘This is Madness’ en ‘Beauty of the Beat’ zijn enkele titels van de tentoongestelde boeken. In het midden stond een gigantisch boek: ‘The Book off Wisdom’. In eerste instantie gesloten, maar eens de topacts kwamen, opende het boek zich. Op de vorige edities kon je steeds een groot gezicht zien. Deze keer waren het bescheiden kleine gezichtjes op de kaarsen, die verdacht gelijkenissen hadden van de boom van verleden jaar. Magische kaarsen waren het , het ene moment spoten ze water en het andere moment spuwden ze vuur! Eens ‘The Book off Wisdom’ zich opende, werd duidelijk dat het gezicht zich verscholen had in het boek zelf. Sterk.
ID&T heeft voor de aankleding van de site samengewerkt met Neverland Themepark Projects uit Aalst, die al een aantal pretparken had uitgewerkt.
Er werd hard gehamerd om het festival drug- en agressievrij te houden. Een samenwerking had de organisatie met een 10-tal security bedrijven. 400 security mensen waren op de been, en boden hulp waar nodig. Zij werden geruggensteund door een 150-tal politiemensen. Weinig tot geen noemenswaardige incidenten werden gemeld. Ook het Vlaamse Kruis voor de EHBO was present; een 5000-tal interventies, vooral insectenbeten en verstuikingen. De organisatie had ook grote schermen opgezet , die de mensen waarschuwden voor de hitte en de zon. Ze maanden het publiek aan om genoeg water te drinken en zonnebescherming te gebruiken.
Muziek? Jawel hoor , 16 podia werden opgetrokken en ruim 350 (inter) nationale DJ’s, voor elk wat wils, van Trance, Techno tot Hardstyle. Iedereen kwam aan z’n trekken dus …
Veel posts ook op de Facebook van Tomorrowland. De sociale media heeft een belangrijke rol gekregen . Buitenlandse gasten zijn naar hier gekomen door ‘the after movie’ op Youtube, foto’s en filmpjes van vrienden op Facebook of Twitter… Het snelst groeiende festival is mee en plukt daar nu de vruchten van!
dag 1 - vrijdag 27 juli 2012
s' Avonds op de Mainstage opende ‘The Book Off Wisdom’ zich en begon Thomas Gold aan zijn DJ-set. Hij werd vergezeld van gouden dansers en danseressen. Zij haalden acrobatentoeren uit met behulp van trampolines. Ook de Wizard uit het voorfilmpje vertoonde zich op het toneel. De Duitser draaide een groovy setje die het talrijk opgekomen volk wist te appreciëren. Een remix van ‘Fire to the Rain’ van Adele was 1 van de leukerds in zijn set.
Daarna was het de beurt aan Alesso om de Mainstage naar zijn hand te zetten. Het werd een commerciële set die werd gesmaakt door het publiek. De zonsondergang liet al een kleine lightshow tot stand komen. De Zweed bracht nogal wat remixen, o.m. “Smells Like Teen Spirit” van Nirvana met Nicky Romero’s “Toulouse”. Een hoogtepunt was zijn eigen “Raise your Head” in een remix, met 3 andere nummers ( “Epic”, “Around the World” en “Sevan Nation Army”)! Afsluiter was “Calling (Lose My mind)” van Sebastian Ingrosso, een bom, en enthousiast onthaald bij het publiek!
Toen kwam ouwe rot in het vak Fatboy Slim, één van de peetvaders van de dance, plaats nemen ‘behind the decks’. Hij startte met “Put Your Hands Up” . Elektronicaproblemen teisterden de set, de grote projectieschermen vielen soms uit, maar leuke filmpjes konden geprojecteerd worden. Eigen nummers, remixes van o.a Will Smith (“Wild Wild West”), 2Pac (“California Love”), deels oudjes, Queen en Donna Summer, en huidige hitsongs stak hij in een eigentijds trancegericht FS jasje. De zonsondergang gaf de lightshow alle kansen. Een web aan lasers en vlammen traden in werking, wat elan gaf aan FS’s set. ‘Norman Cook’ aka Fatboy Slim , de 50 voorbij , amuseerde zich enorm .
Toen was het de beurt aan Avicii! De jonge Zweed gaat een grootse toekomst tegemoet en heeft al grote hits op zak met een “Bromance” en “Levels”. Hij heeft al mogen samenwerken met supersterren als Lenny Kravitz en David Guetta. De hyperactieve DJ zong tijdens zijn performance enkele refreinen van bekende nummers mee terwijl er geen vocals te horen waren... En hij is alvast een grote liefhebber van Florence Welch & haar Machine… Ondanks de eerder kleurloze trance-dance setje was de ambiance groot. Midden de set werd een compleet arsenaal aan vuurwerk ontstoken en barstte een groot feest los op de dansvloer! Verder hoorden we een “Two Million”, “Nicktim” en “Silhouettes”.
Ook de Carl Cox trein kwam op gang en zorgde voor een rave feestje . Aanstekelijke beats hoorden we van deze deckwizzard …
Joris Voorn is één van de opkomende talenten in de techno-wereld. Hij was op vrijdag nét
niet de headliner op het podium van ‘Café ‘d Anvers’. Hij zorgde voor een kleurrijke set van ‘lekker doorgaan’, eenvoudige techno van Nederlandse bodem. Na de gig op Sensation White 2011 hadden we vanavond opnieuw een aangename ontmoeting met de talentvolle DJ (thx to Michaël).
Iets later hadden we de pompende beats’n’bleeps van de Bloody Beetroots DJ’s . De gemaskerde DJ’s bliezen op de Mainstage met een opzwepende , hitsende mix van electro, punk, house, hip hop en rave … Verwoestend hard , wat een ‘wall of sound’ …
Afsluiter van de nacht werd Gabriel & Dresden op de Above & Beyond Group Therapy Stage! Een perfecte ‘afsluitsfeer’. Ze mixten vlot de ene plaat Vocal Trance aan de andere! Wat een sprookjesachtig sfeertje in deze tent met bomen, takken, bloemen en elfjes! 1 van hun laatste platen werd “As The Rush Comes” van Motorcycle. Heerlijk, die sound … om de eerste nacht te besluiten.
Van de voorspelde onweersbuien en windstoten is er deze avond niets van in huis gekomen. De DJ’s hebben het in hun beats’n’bleeps verweven!
Organisatie: Tomorrowland
Suikerrock 2012: DAG 01: ZZ Top, Triggerfinger, The Union, Mojostar
Suikerrock 2012
Om 17h45 stipt was het aan MOJOSTAR om Suikerrock 2012 onder een schroeiende zon af te trappen. Pas enkele weken terug opgerakeld om rising blueshero PHILIP SAYCE te vervangen, lieten zij deze buitenkans niet onbenut om hun pas uitgebrachte debuutplaat te promoten. Ondanks de nog geringe opkomst, stak de band rond gitarist Simon Witvrouw meteen het vuur aan de lont en gaf het beste van zichzelf met een sterke selectie uit die debuutplaat. En dat 'beste' bestaat uit een mix van stevige rock, doorspekt met een flinke hap rootsy blueslicks van Witvrouw en collega gitarist Thijs 'El Boucho'. Een flink rockende set schotelden de 4 heren ons voor met als rustpunt de 'effe gas terugnemen omwille van het warme weer' knappe ballad 'Thinkin' about you'. Een band om in de gaten te houden !
THE UNION is dan weliswaar evenzeer een jonge band, bezieler en oprichter Luke Morley heeft er reeds een staat van dienst van ruim 20 jaar opzitten bij de Britse rockband THUNDER. Kompaan Peter Shoulder op zijn beurt is een oudgediende van WINTERVILLE, een Britse rechtdoor-rechtaan rockband actief van 2003 tot 2007, met toen ook ... jawel TRIGGERFINGER's Mario Goossens in de gelederen ! In Tienen serveerde The Union een selectie uit hun titelloze debuut en de recente 'Siren's song' CD.
Waar het studiomateriaal varieert van stevige classic blues-rock tot 'af en toe ietwat slijmerige' ballads, overheerste vooral die eerste categorie in hun set vandaag ! Na de op zich al sterke openingstrits “Watch the River Flow”, “Black Gold” en het sterke bluesy “Blame it on Tupelo” ging het viertal pas echt loos met up tempo rocker “Step Up to the Plate” en het loodzware “Obsession”. Morley trakteerde Tienen op de ene na de andere vlijmscherpe solo en op het schitterende (GEEN cover, maar toch sterk aan BLACK CROWES schatplichtige) “The Remedy” schitterde frontman Shoulder zelf op slide-gitaar. Eventjes wat gas terugnemen met “Cut the line” om dan in 'hevige' schoonheid te eindigen met o.a. het knappe “Easy Street” en afsluiter “Siren’s Song”, titelsong van hun nieuwe plaat. Een dijk van een nummer overigens, alhoewel de intro bij mij steeds THERAPY? 's “Six Mile Water” in gedachten brengt : Dat zelfde broeierige swamprock sfeertje, maar hier al snel evoluerend tot een beest van een rocksong ! Aangenaam verrast door deze eerste live ontmoeting met 'de vakbond', hopen we de heren snel nog eens terug te zien !
Een setje TRIGGERFINGER noteren we ook altijd. Alhoewel iets minder alom tegenwoordig dan verleden zomer (toen waren ze hier ook !), kan het ook geen probleem zijn om onze nationale trots deze zomer ergens in 'Belgie Festivalland' mee te pikken. “I'm Coming for You” en “On my Knees” knalden ze er als eerste songs door en zo was het ook : Tienen moest en zou weerom door de knieën gaan voor Block en co. Alle reeds vertrouwde elementen waren er terug : De verzorgde maatpakken en bijpassend schoeisel (nice color Ruben !), Mario's drum solo, de typische TF humor en Rubens 'Marshall stack' act, maar het zijn bovenal nog steeds DE songs die het hem doen : De gedreven passie van “Cherry”, een lekker voortdenderend “Let it ride”, een weerom bijtend “My baby's got a gun”, een swingend “All this dancin' around”, en meer van dat. Bissen moest natuurlijk ook : “Scream” en na de zopas doorstane uitputtingsslag het onvermijdelijke en O zo aanstekelijke “I follow rivers” als rustige finale, compleet met Mario op koffiekopje en andere percussie ! De 3 heren Triggerfingers bewezen eens te meer één van de vele -misschien wel de beste- Belgische live bands (ooit) te zijn. En nu maar wachten op echt nieuw werk.
En dan de hoogste tijd voor een vettige portie 'First class stomping boogie rock' van de 'Little ol' band from Texas' ZZ TOP ! (zie foto) . Met de 4-track digital download 'Texicali' onder de arm (hoe doe je dat eigenlijk met een download ?) als voorbode voor de LANG verwachte nieuwe 'produced by Rick Rubin' full-length CD, keken we enorm uit naar wat de 3 heren ons deze avond zouden voorschotelen :
De klassieke -weliswaar onverwoestbaar en ALTIJD oerdegelijke- 70's inspired setlist, of eindelijk een ferme hap nieuw werk... Het voorsmaakje van de 'Texicali' EP blijkt alvast veelbelovend : Waar single “I Gotsta Get Paid” en “Consumption” de lijn van ondertussen al bijna eeuwenoude voorgangers 'Mescalero' (2003) en 'Rhythmeen' (1996) voortzetten, lijkt het lekker boogiende “Chartreuse” zo van succesplaat 'Eliminator' weggeplukt te zijn en grijpt ballad “Over You” qua stijl vooral terug op een song als “Sure Got Cold After the Rain Fell” van hun 2e LP 'Rio Grande Mud' uit 1972! Jawel, de 'Little ol' band from Texas' bestaat sinds 1969 en speelt reeds een slordige 43 (!) jaar in dezelfde originele line-up Gibbons / Hill / Beard !!
En wat bleek ... Op het nieuwe “I Gotsta Get Paid” na, geen nieuw werk. Wel een resem vertrouwde classics als “Waitin' for the bus”, “Jesus just left Chicago”, “I'm bad, I'm nationwide”, “Heard it on the X” of de drie overbekende eighties hits (U weet wel welke, de laatste zelfs inclusief the 'Wooley guitars'), maar daarnaast enkele onverwachte 'nieuwe' oudjes in de setlist :
Slepende opener “Thunderbird”, zij het niet zo fel als destijds op de 'Fandango' LP (1974), de lekker vettige bluesrocker “My Head's in Mississippi” (oorspronkelijk uit 1990) en de snijdende trage “Vincent Price Blues” (uit de daarnet vermelde 'Rhythmeen' CD uit '97). Ook het door Billy Gibbons als 'a weird song' aangekondigde “Heaven, Hell or Houston” werd vanonder het stof gehaald. Origineel uit de 'El Loco' LP uit '81 en 'indeed a weird song', zoals de heren op hun 70's platen, lang voor de baarden hun intrede deden, wel geregeld eentje tussen hun stampende bluesrock neerpootten. Ander hoogtepunt was het felle “Beer Drinkers & Hell Raisers”, ooit nog door TOP fan Lemmy en de zijnen gecoverd.
Als afsluiter werden we als vanouds overdonderd met DE ultieme boogie rock triptiek : “Tube Snake Boogie”, “La Grange” (incl. een flard “Bar BQ”) en “Tush”.
Een flitsende finale van alweer geslaagde doortocht, met een deels 'vernieuwde' maar evenzeer vertrouwde show met alle juiste ingredienten : De 'syncronized' pasjes, de pluchen gitaren en de typische ZZ gimmicks ('kam eens uw baard'). En zo hebben wij het graag! Mogen ze nog lang doorrocken, onze Texaanse boogie brothers!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/suikerrock-2012/
Organisatie: Suikerrock, Tienen
Useless Children uit Melbourne bracht in 2010 een EP getiteld ‘Skin’ uit en breien hier nu een vervolg aan met een volwaardig album ‘Post Ending//Pre Completion’. Ze staan ervoor gekend om heavy noise rock geluiden te brengen gedrenkt in een bad van postpunk. De strakke ritmes en rauwe killerriffs zijn doorheen de nummers een constante in vergelijking met hun jungle aan noise en onversneden vocals . Verder hoor je in hun nummers ook duidelijk industrial en psychedelische invloeden, wat het geheel een high voltage geeft. De ongeveer 30 minuten durende trip doorheen hun noiseland is een ware oerbeleving.
Op http://uselesschildren.bandcamp.com/album/post-ending-pre-completion kan je hun beluisteren.
Aanvankelijk begonnen als Amerikaanse westcoast hardcore punkers, hebben de heren van Ceremony op ‘Zoo’ wat meer diepgang en postpunk in hun songs laten sijpelen. Niet dat de rechttoe rechtaan old school punkrock helemaal verdwenen is, getuige wild om zich heen schoppende lellen als “Citizen” en “Ordinary people”, maar er wordt al meer met de postpunk van Wire en PIL geflirt op “Brace yourself” en “Hotel”. Met “Community Service” hebben ze zelfs een kwieke garagerocker in huis en afsluiter “Video” is een rauwe indierockballad die bredere horizonten verkent. De ganse plaat echter blijft een gretige primitieve punkspirit behouden, en dat is wat van ‘Zoo’ een pittig schijfje maakt.
Hookworms bracht in februari ‘Live Vol. I’ uit, een album die slechts vijf nummers telt. Maar het zijn er vijf om U tegen te zeggen! Hookworms brengt psychedelische krautrock van een hoog niveau. De zang geven ze eerder een ondergeschikte plaats wat de psychedelische sfeer die ze instrumentaal creëren dan ook alle eer aandoet. Als je je ogen sluit zou je je kunnen wanen temidden het voormalig Woodstockfestival.
Hoewel er weinig info over de band zelf te vinden is op het wereldwijde web lijkt hun facebookpagina http://www.facebook.com/Hookworms een ware stortregen aan optredens en festivals te bevatten. Het is nog even wachten op hun debuutlp maar op hun bandcamppagina http://hookworms.bandcamp.com/ kan je alvast een voorsmaakje van deze psychrockwarriors vinden.
Arktika is een postrock band uit Cologne, Duitsland en voorziet begin augustus een releaseshow van hun nieuw album ‘Symmetry’. Arktika begon in 2008 en heeft intussen drie albums op hun naam staan. Voor diegene die zich afvragen waar de naam ‘Arktika’ vandaan komt: de ‘Arktika’ is een Russische atoomijsbreker uit de Arktika-klasse.
Met nummers die de kaap van tien minuten bereiken brengen ze met ‘Symmetry’ opnieuw een zinderende sfeer van postrock, postcore en sludge. Daarnaast brengen ze vaak ook een ode aan de 90ties emocore omringd met atmosferische melodieën. De stem, afwisselend rauw en radeloos klinkend, creëert mee de sfeer die Arktika wil overbrengen aan hun luisteraars.
Op http://www.facebook.com/arktika.germany kan je hun opkomende shows op de voet volgen!
Ofschoon Johny Rotten met de Sex Pistols mijlpaal ‘Never Mind The Bollocks’ een onuitwisbare knoert van een stempel heeft gedrukt en de muziekwereld voorgoed heeft veranderd, kon hij toch altijd meer zijn artistieke ei kwijt bij PIL. De platen van PIL zijn bijlange niet allemaal even sterk, maar de originaliteit en het avontuurlijke die zich bij dit zootje ongeregeld manifesteerde was veruit veel interessanter dan de eenzijdigheid van de Pistols.
Bij de potsierlijke circusact die de herenigde Sex Pistols enkele jaren geleden opvoerden op de Lokerse Feesten kwam de vraag al bij ons op “zou hij nu niet beter PIL terug in het leven roepen in plaats van zich hier eindeloos belachelijk te maken met deze geforceerde bedoening ?”. Wij hadden gelijk, niet zo gek lang daarna ging hij terug met PIL de hort op en daar is deze voortreffelijke ‘This is PIL’ uitgegroeid, wederom een plaat die getuigt van een gezonde creatieve geest. Het ware nog beter geweest als de aangenaam geschifte Jah Wobble ook weer van de partij zou zijn, maar een mens kan niet alles willen.
Op opener “This is PIL” introduceert Lydon nog maar een keertje zijn band, “You are know entering a PIL zone” luidt het en het wakkert al meteen onze interesse aan naar hetgeen komen moet, en dat is bijzonder aardig. Post punk, reggae en funk smelten samen in een verslavend “One drop” en een punk vibe nestelt zich in een gejaagd “Terra-gate”. De hele plaat door blijft PIL de aandacht vasthouden met verrassende wendingen en sterke songs, wij bespeuren geen haperingen of zwakke momentjes. De gitaar van Lu Edmonds slorpt de nodige echo’s naar binnen en klinkt bij momenten scherp en funky. De diepe dub sounds die Scott Firth uit zijn basgitaar haalt zorgen er voor dat wij Jah Wobble nergens missen, en dat is een heuse verdienste. Rotten zelf, of Lydon zoals u wil, kan nog steeds met overtuiging tegen verschillende schenen schoppen, er schuilt nog altijd een rebel in hem en die kwaadheid uit zich in die typisch furieuze vocals.
Met venijnig dreigende lange nummers als “Fool” en “Out of the woods” begeeft PIL zich zelfs zonder schroom en moeite in het vaarwater van hun magnum opus ‘Metal Box’. Het resultaat mag er zijn.
De beste PIL in jaren.
Nederlands 
Français 
